Кіріспе

Американдық музыка сыншысы және жазушы (1925–2017)

Натан Ирвинг Хентофф (10 маусым 1925 – 7 қаңтар 2017) – американдық тарихшы, романист, джаз және кантри музыкасын сын тұрғысынан талдаушы, сондай-ақ United Media ұйымының синдикатты жазушысы. Хентофф 1958 жылдан 2009 жылға дейін The Village Voice газетінде мақалалар жариялаған. The Village Voice-тан кеткеннен кейін Хентофф Като институтының аға ғылыми қызметкері болды және өліміне дейін шығармалары жарияланатын The Wall Street Journal газеті үшін музыкалық колонкасын жазуын жалғастырды. Ол көбінесе Бірінші түзетуге қатысты мәселелерде жазып, баспасөз бостандығын қызу қорғады. Хентофф бұрынғыда: Down Beat, JazzTimes, Legal Times, The Washington Post, The Washington Times, The Progressive, Editor & Publisher және Free Inquiry басылымдарында мақалашы болды. Ол The New Yorker журналының штатты жазушысы болды, ал оның жазбалары: The New York Times, Jewish World Review, The Atlantic, The New Republic, Commonweal және Enciclopedia dello Spettacolo сияқты басылымдарда жарияланды.

Ерте өмір және білім

Хентофф 1925 жылғы 10 маусымда Массачусетс штатының Бостон қаласында Саймонның, саяхатшы сатушының, және Ленаның (қызметтік аты Катценберг) тұңғыш баласы болып дүниеге келді. Оның ата-анасы еврей-орыс иммигранттары еді. Жасөспірім шағында Хентофф Бостон латын мектебінде оқыды және Фрэнсис Суини үшін «Бостон Сити Репортер» газетінде антисемиттік жеккөруші топтарды зерттеді. Суини Хентоффқа зор әсер етті; оның естеліктері «Бостон Бой» оған арналған. Ол жастық шағында сопрано саксофон мен кларнет тартып, Арти Шоудың ойнағанын тыңдағаннан кейін джазға қызығушылық танытты. 1946 жылы Солтүстік-Шығыс университетін үздік дипломмен аяқтады. 1950 жылы Фулбрайт стипендиясы бойынша Францияның Париж қаласындағы Сорбонна университетіне оқуға барып оқырды.

Мансап

Хентофф өзінің карьерасын радиожурналистикада Бостон радиостанциясы WMEX-те апта сайынғы джаз бағдарламасын жүргізген кезде бастады. 1940 жылдары ол WMEX радиосында екі радио бағдарламасын жүргізді: JazzAlbum және From Bach to Bartók. 1950 жылдардың басында ол WMEX-те джаз бағдарламасын ұсынуды жалғастырды, ал WMEX-тің штаттық хабаршысы ретінде Джордж Вайн басқаратын екі Бостон клубы – Savoy мен Storyville-ден қашықтықтан хабар таратуды үнемі жүргізді. Сол кезеңде ол WGBH FM-де «Джаз эволюциясы» бағдарламасының хабаршысы болды. 2013 жылы «Джаз эволюциясы» сериясы Мэриленд университетінің Ұлттық қоғамдық радиоархивінің Ұлттық білім беру радиоархивтері қауымдастығының (NAEB) жинағының бөлігі ретінде Американың қоғамдық радиоархивінің мұрағатына тапсырылды. 1950 жылдардың аяғында ол Нью-Йоркте WBAI FM радиосында «The Scope of Jazz» бағдарламасын бірге жүргізді. Ол джаз және саясат туралы көптеген кітаптар жазды. Келесі жылы ол Чикагодағы журналдың Нью-Йорк редакторы болуға Нью-Йоркке көшіп барды. Ол 1957 жылы афроамерикалық жазушыны жұмысқа алуға тырысқаны үшін жұмыстан шығарылды деп мәлімдеді. Хентофф Нат Шапиромен бірге «Hear Me Talkin' to Ya: The Story of Jazz by the Men Who Made It» (1955) кітабын жазды. Ол Мартин Уильямспен бірге журналды 1961 жылға дейін редакциялады. Сол уақытта Хентофф Esquire, Playboy, Harper's, New York Herald Tribune, Commonweal және The Reporter журналдары үшін тәуелсіз жазуды бастады. Хентофф сонымен қатар жасөсперімдерге арналған көптеген романдар жазды, соның ішінде «Мен шынымен шаршадым, бірақ ештеңе мені түсірмейді» (1968), «Бұл мектеп мені ақымақ қылып отыр» (1976), «Чарли Дарвинге арналған блюз» (1982) және «Кітапты тұтқындауға келген күн» (1983). «Вашингтон пост» газетіне соңғысы туралы жазған Алисса Розенберг: «1982 жылы жарық көрген Хентоффтың жасөсперімдерге арналған polemic-ін оқыған кездегі пайдалы немесе көңіл көншітпейтін нәрселердің бірі – романның қақтығыстары біздің қазіргі пікірталастарымызға қаншалықты ұқсас екендігі». 2008 жылдың ақпан айынан бастап Хентофф WorldNetDaily-де апта сайынғы колонка жазушысы болды. 2009 жылдың қаңтар айында оның 50 жыл бойы пікірлері мен сын-пікірлерін жариялаған The Village Voice газетінде оның жұмыстан шығарылғаны туралы хабарланды. Содан кейін ол United Features, Jewish World Review және The Wall Street Journal газеттерінде жазды. Ол «Метрополис» байқауында «DOC NYC» фестивалінде қазылар алқасының бас жүлдесін жеңіп алды және бүкіл елдегі театрларда көрсетілді.

Антисемитизм

Хентофф антисемитизм кең таралғанын айтты.

Әлеуметтік және жеке еркіндік

Хентофф азаматтық бостандық пен сөз бостандығын қолдаушы белсенді, аборт пен өлім жазасына қарсы болды. «Американдық консерватор» журналы оны «Америкадағы жалғыз еврей, атеист, өмірді қорғаушы, либертариандық жауынгер» деп атады. Ол Білім берудегі жеке құқықтар қорының кеңесшілер кеңесінде жұмыс істеді, бұл тағы бір азаматтық бостандықтар ұйымы. Оның «Мен үшін еркін сөйлеу, бірақ саған емес» атты кітабы сөз бостандығына қатысты көзқарастарын баяндап, цензураны «қандай нысанда болсын» қолдайтындарды сынады. Соғыс аяқталғаннан кейін Хентофф, Джоан Баез және Amnesty International ұйымының Жиннетта Саган «Вьетнам коммунистік режимінің адам құқықтарын қорқынышты түрде бұзуына» қарсы наразылық білдірді, сондай-ақ 1982 жылы Ливанға жасалған шабуылға да қарсылық танытты. Оның Израильдің Ливанға басып кіруіне қарсылығы үш раввинді оны иудаизмнен символды түрде «қуып шығуға» итермеледі. Ол: «Мен оларға өмірімді еретик ретінде өткізгенім туралы айтар едім, мен осы дәстүрді яһуди болғандықтан ғана сақтаймын» деді. Ол сондай-ақ Буш әкімшілігін «авторитарлық» саясаты үшін, мысалы, Патриоттық акт және басқа да азаматтық бостандықтарды шектеу шаралары үшін сынады, олар елдің қауіпсіздігін қамтамасыз ету қажеттігіне сүйеніп қабылданды. Г.В. Буш әкімшілігінің президенттік билікті кеңейтуіне қарсы күрескен Хентофф 2008 жылы жаңа президентті «Буш-Чейнидің терроризмге қарсы соғысының зиянды қалдықтарымен» күресуге шақырды. Хентоффтың сөзіне сәйкес, осы соғыстың құрбандарының арасында «CIA-ның құпия түрмелерінен («қара жәшіктер») аман қалғандар, CIA-ның адамдарды ұрлау операцияларының құрбандары және «заңсыз жау жауынгерлері» деп танылып, мерзімі шексіз қамалған америкалық азаматтар» бар. Ол Джон Юді соғыс қылмыстары үшін соттауды қалады.

Президенттік саясат

Хентофф 2008 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Барак Обаманы құлшыныспен қолдауға дайын болғанын, бірақ Обаманың аборт мәселесіндегі дауыс беру тарихын зерттегеннен кейін пікірі өзгергенін мәлімдеді. Президент Обаманың билікке келген алғашқы жылында Хентофф оны ЦРУ-ның адамдарды құпия түрде ұстап беру саясатын тоқтатқаны үшін жоғары бағалады, бірақ Джордж Буш бастаған тұтқындарға қатысты "мемлекеттік азаптау" әдісін тоқтатудағы немқұрайлылығы үшін сынады.

Марапаттар мен құрметтер

1972 жылы Гюггенхайм стипендиаты атанды. 1980 жылы заң және қылмыстық әділет туралы бағаналары үшін Америка адвокаттар қауымдастығының күміс балта сыйлығына ие болды. 1983 жылы ол Америка кітапханалар қауымдастығының интеллектуалдық еркіндік үшін Имрот сыйлығымен марапатталды. 2005 жылы ол Адам өмірі қорының "Өмірді ұлы қорғаушысы" сыйлығының алғашқы иегерлерінің бірі болды.

Жеке өмір

Хентофф Бостондағы православие синагогасында өсті. Жастық шағында әкесімен бірге Құрбан айт мерекесінде қала бойынша саяхаттап, түрлі канторларды тыңдап, олардың өнерлерін салыстырып отыратынын еске алды. Ол канторлардың "қасиетті мәтіндерді жүрекке тигізетінін" айтты және олардың жазбаларын жинады. Кейінірек Хентофф атеист болды. Ол Израильдің "Peace Now" қозғалысына көңіл білдірді. Хентофф үш рет үйленді, алғашқысы 1950 жылы Мириам Сарджентпен; некеде бала болмады және сол жылы ажырасты. Екінші әйелі – Труди Бернштейн, оған 1954 жылдың 2 қыркүйегінде үйленді, олардан Миранда және Джессика есімді екі бала дүниеге келді. 1959 жылдың тамыз айында екінші әйелінен ажырасты. Джон кардинал О'Коннор: Американдық католик шіркеуінің өзгеруінің дауыл орталығында. (1988) Америка музыкасы. (2004)

Өңделген томдар

Менің сіздермен сөйлескенімді естіңіз: Джаз тарихы оны жасағандардың өзінен (Нэт Шапиромен бірге). (1955)
Джаз: Джаз тарихына он екі әлемдік сарапшы мен ғалымның жаңа көзқарастары (Альберт Маккартимен бірге). (1975)