Британ әскерлерін жайғастыру актісі: Американ революциясына жол ашқан заңдар

Кіріспе

Америка отаршылдарын британдық сарбаздарды орналастыруға міндеттеген заңдар (1760-70 жылдар)

Квартиралық актілер – британдық парламенттің екі немесе одан көп заңдары. Бұл заңдар Ұлыбританияның Солтүстік Америка отарларының жергілікті басшылықтарын британдық сарбаздарды баспанамен және тамақпен қамтамасыз етуге міндеттеді. Квартиралық актілердің әрқайсысы Мүтіліс заңына түзету болып табылды және Парламенттің жыл сайын жаңаруын қажет етті. Олар бастапқыда француз және үнді соғысы кезінде туындаған мәселелерге жауап ретінде қабылданды және көп ұзамай Он үш колонияның тұрғындары мен Лондондағы үкімет арасындағы шиеленістің себебіне айналды. Бұл шиеленістер кейіннен Америка революциясына алып келді.

1765 жылғы квартирлеу туралы заң

Британдық Солтүстік Америкадағы әскерлердің бас қолбасшысы генерал Томас Гейдж және француз және үнді соғысында соғысқан басқа да британдық офицерлер (соның ішінде майор Джеймс Робертсон) отарлаушы жиналыстарды әскерлерді жайғастыру және оларды азық-түлікпен қамтамасыз ету үшін төлем жасауға көндіруге қиындық тапты. Сондықтан ол Парламенттен шара қабылдауды сұрады. Көптеген колониялар соғыс кезінде азық-түлікпен қамтамасыз еткен, бірақ бейбіт уақытта бұл мәселе даулы болды. Нью-Йорк провинциясы олардың штаб-пәтеріне айналды, себебі жиналыс британдық әскерлерді жайғастыру туралы заң қабылдады, бірақ ол 1764 жылдың 2 қаңтарында күшін жойды. Соның нәтижесінде 1765 жылғы жайғастыру туралы заң қабылданды, ол Гейджтің сұранысынан асып кетті. Француздар мен үндістер соғысына дейін колонияларда тұрақты әскерлер болған жоқ, сондықтан колониялар француздар жеңілгеннен кейін тұрақты әскердің қажеттігіне күмәнданды. Бұл алғашқы жайғастыру туралы заң 1765 жылдың 15 мамырында патшалық бекітілуге ие болды және Ұлыбритания өз әскерлерін 1765 жылғы әскери жарлыққа сәйкес американдық казармаларда және қоғамдық үйлерде орналастыруды көздеді, бірақ егер әскерлер саны қолжетімді жайлардың көлемін асып кетсе, оларды "қонақүйлерде, ат қораларында, сыраханаларда, тамақтандыру үйлерінде, шарап сатушылардың үйлерінде және ром, бренди, күшті спирттік су, сидр немесе медовуха сататын адамдардың үйлерінде" орналастыруға рұқсат берілді, ал қажет болған жағдайда "тұрғынсыз үйлерде, шатырларда, қораларда немесе басқа да ғимараттарда" орналастыруға болады. Отарлаушы билік өкілдері осы әскерлерді бағып-күту және тамақтандыру шығындарын төлеуге міндетті болды. 1766 жылы Нью-Йорк қаласына 1500 британдық әскер келген кезде Нью-Йорк провинциялық ассамблеясы жайғастыру туралы заңға бағынудан бас тартты және әскерлерге жайғастыру ұсырмады. Әскерлер кемелерде қалуға мәжбүр болды. Қалаға үлкен әсер еткен оқиғада ассамблеяның жайғастырудан бас тартуынан кейін бір отарлаушы жараланды. Жайғастыру туралы заңға бағынбағандықтан Парламент 1767 және 1769 жылдары Нью-Йорк провинциясының губернаторы мен заң шығарушы органының қызметін тоқтатты, бірақ оны іске асырмады, себебі ассамблея жақын арада әскерлерді жайғастыруға қаражат бөлуге келісті; Нью-Йорк ассамблеясы 1771 жылы британдық әскерлерді жайғастыруға қаражат бөлді. Жайғастыру туралы заң Пенсильваниядан басқа барлық колонияларда айналып өтілді. Бұл заң 1767 жылдың 24 наурызында күшін жойды.

General Thomas Gage, commander in chief of forces in British North America, and other British officers who had fought in the French and Indian War (including Major James Robertson), had found it hard to persuade colonial assemblies to pay for quartering and provisioning of troops on the march. Therefore, he asked Parliament to do something. Most colonies had supplied provisions during the war, but the issue was disputed in peacetime. The Province of New York was their headquarters, because the assembly had passed an Act to provide for the quartering of British regulars, but it expired on January 2, 1764, The result was the Quartering Act 1765, which went far beyond what Gage had requested. No standing army had been kept in the colonies before the French and Indian War, so the colonies asked why a standing army was needed after the French had been defeated in battle. This first Quartering Act was given royal assent on May 15, 1765, and provided that Great Britain would house its soldiers in American barracks and public houses, as by the Mutiny Act 1765, but if its soldiers outnumbered the housing available, would quarter them in "inns, livery stables, ale houses, victualing houses, and the houses of sellers of wine and houses of persons selling of rum, brandy, strong water, cider or metheglin", and if numbers required in "uninhabited houses, outhouses, barns, or other buildings." Colonial authorities were required to pay the cost of housing and feeding these soldiers. When 1,500 British troops arrived at New York City in 1766 the New York Provincial Assembly refused to comply with the Quartering Act and did not supply billeting for the troops. The troops had to remain on their ships. With its great impact on the city, a skirmish occurred in which one colonist was wounded following the Assembly's refusal to provide quartering. For failure to comply with the Quartering Act, Parliament suspended the Province of New York's governor and legislature in 1767 and 1769, but never carried it out, since the Assembly soon agreed to contribute money toward the quartering of troops; the New York Assembly allocated funds for the quartering of British troops in 1771. The Quartering Act was circumvented in all colonies other than Pennsylvania. This act expired on March 24, 1767.

1774 жылғы квартирлеу туралы заң

1774 жылғы квартирлеу туралы заң Ұлыбританиядағы мәжбүрлеу актілерінің бірі ретінде және колониялардағы төзімсіз актілердің бөлігі ретінде танымал болды. Квартирлеу туралы заң барлық колонияларға қатысты және Америкадағы британдық әскерлерді орналастырудың тиімді әдісін құруға бағытталды. Бұрынғы заңда колониялар солдаттарға баспана беруге міндетті болған, бірақ колониялық заң шығарушылар бұл мәселеде ынтымақтастық көрсетпеді. Жаңа квартирлеу туралы заң губернаторға, егер тиісті жағдайлар ұсынылмаса, әскерлерді басқа ғимараттарда орналастыруға рұқсат берді. Көптеген дереккөздер квартирлеу туралы заң әскерлерді жеке үйлерге орналастыруға рұқсат бергенін айтса да, тарихшы Дэвид Аммерманның 1974 жылғы зерттеуі бұл аңыз екенін және заң әскерлерді тек бос ғимараттарға орналастыруға рұқсат бергенін көрсетті. Актінің мерзімі 1776 жылдың 24 наурызында аяқталды. Колониялардағы пікірлердің көп бөлігі бұл заңға қарсы болды, себебі британдық парламент 1723, 1754 және 1756 жылдары қабылдаған көтеріліс актілері жеке тұрғын үйлерде тұрақты әскерлерді орналастыруға тыйым салған, бірақ Солтүстік Америкадағы офицерлер бұл ережені көбінесе елемеген. Британдық офицерлердің көтеріліс актілерінің осы ережесін елемеуі колониялардағы кейбіреулер (олардың көпшілігі өз аргументтерін жазбаша түрде жариялады) қарулы күштер әрқашан азаматтық билікке бағынуы керек деген қағидаға қайшы келеді деп санды. Жеке тұрғын үйлерде әскерлерді орналастыруға байланысты алаңдаушылықтың артуына байланысты Пенсильвания провинциялық ассамблеясы жиналып, кез келген азаматқа өздерінің үйлерінде сарбаздарды орналастыруға рұқсат беруді таңдау құқығын кепілдейтін квартирлеу туралы ұсынылған заңдарды талқылады. Ассамблея бұл мәселеге қатысты бірнеше заң жобаларын қабылдамады, бірақ біреуін қабылдады, ол тек әскерилердің қоғамдық мекемелерде орналасуына ғана назар аударды. Сол қыстың суық жағдайынан кейін полковник Генри Буке колонистерге өз әскерлерін жеке үйлерден басқа жерлерге орналастыруға бұйрық берді. Буке өз әскерлері жақсырақ жағдайларда болмаса, қыста аман қала алмайды деп ойлады. Буке Пенсильвания губернаторына хат жазып, әскерлерін жеке үйлерге орналастыруға рұқсат беру туралы жарлық шығаруды өтінді. Губернатор жарлық шығарды, бірақ Букеге не істеуге, не істемеуге болатынын тікелей көрсетпей, оны бос қалдырды. Пенсильвания провинциялық ассамблеясы губернатордың бұл әрекетіне ашуланды. Вето сұрағаннан гөрі, бір үйде бір уақытта қанша әскер орналастырылатыны туралы қайта қарауды өтінді. Бірақ оларға патша әскері орналасатыны және орналасатыны ғана айтылды. Осыған жауап ретінде Ассамблея алғаш рет жексенбі күні жиналды. Олар губернаторға хат жазып, британдық парламент қабылдаған көтеріліс актілерін неліктен бұзатынын сұрады. Колониялықтарға не болып жатқанына жауап ретінде Бенджамин Франклин Ассамблея отырысын ашып, солдаттарды қала маңындағы қоғамдық үйлерге орналастыруды ұсынды. Бұл әскерлер қаланың ішінде емес, қала сыртындағы фермалардағы үйлерде болады дегенді білдірді, онда оларға көбірек орын болуы мүмкін. Губернатор Денни Пенсильваниядағы кездесуге қатысып, бас қолбасшы лорд Лаудун Филадельфиядағы әскерлерді орналастыруды сұрады және егер біреудің бұл мәселеге қатысты наразылығы болса, олар оған жүгінуі керек деп тікелей жауап берді. Комитет мүшелері Денни лорд Лаудунның жағында екенін, ал ол губернатор болғандықтан, олардың құқықтарын қорғау үшін жұмыс істеуі керек деп мәлімдеді. Содан кейін губернаторға қол қою үшін заң жобасы ұсынылды, онда әскерлер үйлерде орналаса алады, бірақ қонақүй иелері әскерлердің саны тым көп деп санаса, сотқа шағымдануға құқылы болады. Бұл Лаудунды ашуландырып, әскерлеріне жеке үйлерге қайтадан орналасуға бұйрық берді. Желтоқсанның соңында Массачусетс штатының заң шығарушы органы Лаудунды өзінің әскерін Вильям қамалына орналастыруға келістірді. 1765 жылдың 3 мамырында британдық парламент жиналып, Америка колониялары үшін квартирлеу туралы заңды қабылдады. Заңда әскерлер тек казармаларда ғана орналаса алатыны және егер казармаларда орын жеткіліксіз болса, онда олар қонақ үйлер мен таверналарда орналастырылуы керектігі айтылды. Егер әлі де орын жеткіліксіз болса, губернатор мен кеңес бос орын табуы керек еді, бірақ жеке үйлерде әскерлерді орналастыру заңмен ешқашан рұқсат етілмеді. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Нью-Йорк провинциялық конгресі континенталдық армия әскерлерін жеке үйлерге күштеп орналастырды.

The Quartering Act 1774 was known as one of the Coercive Acts in Great Britain, and as part of the intolerable acts in the colonies. The Quartering Act applied to all of the colonies, and sought to create a more effective method of housing British troops in America. In a previous act, the colonies had been required to provide housing for soldiers, but colonial legislatures had been uncooperative in doing so. The new Quartering Act allowed a governor to house soldiers in other buildings if suitable quarters were not provided. While many sources claim that the Quartering Act allowed troops to be billeted in occupied private homes, historian David Ammerman's 1974 study claimed that this is a myth, and that the act only permitted troops to be quartered in unoccupied buildings. The act expired on 24 March 1776. Opinion in the colonies mostly opposed this due to the fact that the Mutiny Acts passed in 1723, 1754 and 1756 by the British Parliament prohibited the stationing of regular troops in private residences, something which was largely ignored by officers stationed in North America. The decision by British officers to ignore this aspect of the Mutiny Acts was viewed by some in the colonies (many of whom published their arguments in writing) to contravene the principle that the armed forces should always be subordinate to civil authority. As a result of mounting concerns over the stationing of troops in private dwellings, the Pennsylvania Provincial Assembly met and debated over proposed quartering bills that guaranteed any citizen the right to choose whether or not to allow soldiers to be quartered in their residences. The Assembly rejected several proposed bills related to the issue before passing one which ignored it altogether and only focused on how soldiers were to be quartered in public establishments. That winter's harsh conditions led Colonel Henry Bouquet to order the colonists to quarter his troops in other places than just private homes. Bouquet felt his troops couldn't survive the winter without better living conditions. Bouquet wrote a letter to the governor of Pennsylvania telling him to issue a warrant to allow the quartering of his troops in private homes. The governor issued the warrant but left it blank instead of directly listing what Bouquet could or could not do. The Pennsylvania Provincial Assembly was outraged when they learned what their governor had done. Instead of asking for a veto on the warrant, they asked for a review on how many troops could be quartered in a single home at a time. However, the only response they received was that the king's troops must and will be quartered. In response to this the Assembly met on a Sunday for the first time. There they wrote a letter to the governor asking why he was violating the Mutiny Acts when the acts had been passed by the British Parliament. In response to what was happening to the colonists, Benjamin Franklin opened up an Assembly meeting suggesting that soldiers could be quartered in public houses in the suburbs. This meant instead of the troops be directly in the city they would be in houses on the outskirts of the city on farms where they could potentially have more space. Governor Denny attended this Pennsylvania meeting and bluntly answered that the commander in chief, Lord Loudoun, had requested quartering for the troops in Philadelphia and if anybody had a problem with this then they should talk to him. The committeemen responding by stating publicly that they felt Denny was siding with Lord Loudoun when in their view since he was the governor, he should have worked to protect their rights instead. A bill was then brought to the governor to sign that said troops could be quartered in homes but innkeepers had the right to complain to a judge if they felt too many soldiers were there. Loudoun was enraged with this and threatened to order his troops be quarter themselves in private residences again. By the end of December, the Massachusetts legislature was able to get Loudoun to agree to quarter his troops at Castle William. On May 3, 1765 the British Parliament met and finally passed a Quartering Act for the American colonies. The act stated that troops could only be quartered in barracks and if there wasn't enough space in barracks then they were to be quartered in public houses and inns. If still not enough space then the governor and council were to find vacant space, but at no time was it legal to quarter troops in private homes. During the American Revolutionary War, the New York Provincial Congress forcibly barracked Continental Army troops in private homes.