Хью Льюпус Гросвенор: Аристократ, жер иесі және қайырымдастық ісінің қолдаушысы
Hugh Grosvenor, 1st Duke of Westminster
Гюго Гросвенор, 1-й герцог Вестминстерский (1825-1899): британский землевладелец, политик, меценат и владелец скаковых лошадей. Развивал поместья Мэйфэр и Белгравия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Аристократ және ағылшын жер иесі (1825–1899)
English landowner and aristocrat (1825–1899)
Хью Лупус Гровенор, Вестминстердің 1-ші герцогы (13 қазан 1825 – 22 желтоқсан 1899), 1831 және 1845 жылдар аралығында Белгрейв виконты, 1845 және 1869 жылдар аралығында Гровенор графы, ал 1869 және 1874 жылдар аралығында Вестминстер маркизі атағымен белгілі болды. Ол ағылшын жер иесі, саясаткер және жарысқа қатысатын жылқылардың иесі еді. Ол Чеширдегі Итон-Холл және Лондонның Мейфэр мен Белгравиядағы жерлерді мұраға алды және байлығының көп бөлігін осы мүлікті дамытуға жұмсады. 22 жасынан бастап парламент депутаты, кейін Лордтар палатасының мүшесі болғанмен, оның басты қызығушылықтары саясатта емес, оның иелігінде, ат жарыстарында және ауылдық шаруаларда болды. Ол Итон-Холлдегі жылқы шаруашылығын дамытты және аттарымен жарыстарда табысқа жетіп, төрт рет Дерби жүлдесін жеңді.
Hugh Lupus Grosvenor, 1st Duke of Westminster, (13 October 1825 – 22 December 1899), styled Viscount Belgrave between 1831 and 1845, Earl Grosvenor between 1845 and 1869, and known as The Marquess of Westminster between 1869 and 1874, was an English landowner, politician and racehorse owner. He inherited the estate of Eaton Hall in Cheshire and land in Mayfair and Belgravia, London, and spent much of his fortune in developing these properties. Although he was an MP from the age of 22, and then a member of the House of Lords, his main interests were not in politics, but rather in his estates, in horse racing, and in country pursuits. He developed the stud at Eaton Hall and achieved success in racing his horses, winning the Derby on four occasions.
Жеке өмір
Хью Лупус Гровенор – Ричард Гровенордың, 2-ші Вестминстер маркизінің екінші және аман қалған үлкен ұлы, сондай-ақ Джордж Левесон Гоуэрдің кіші қызы, леди Элизабет Левесон Гоуэр, 2-ші Стаффорд маркизі және кейін 1-ші Сазерленд герцогы. Леди Констанс Сазерленд Левесон Гоуэр – Сазерлендтің 2-ші герцогының төртінші қызы. 1880 жылы Констанс Брайт сырқатынан (нефриттен) қайтыс болды. Екі жылдан кейін, 1882 жылдың маусымында Гровенор Кэтрин Кавендишке үйленді, ол 2-ші барон Чешем мен Генриетта Франсис Ласселлдің үшінші қызы еді. Ол кезде оның жасы 24-те болды; ол герцогтың үлкен ұлынан және екі қызынан кіші еді. Олардың төрт баласы болды – екі ұл және екі қыз. 1898 жылы Гладстон қайтыс болғанда, Гровенор Гладстонның ұлттық ескерткіш комитетіне төрағалық етті, ол оның мүсіндерін жасауды тапсырды және Солтүстік Уэльстегі Гавардендегі Гладстонның Сент-Дейниол кітапханасын қайта жаңартты. 1869 жылдан бастап ол Чешир юманриясын полковник-командир ретінде басқарды. Ол сондай-ақ қайырымдылық қорына қолдау көрсетті; бір кезде ол бес лондондық аурухананың президенті, Жануарларға қатыгездіктің алдын алу жөніндегі Корольдік қоғам, Метрополитендік суару шөмелегі және мал суару қауымдастығы, Бағбандардың Корольдік қайырымдылық қоғамы, Хэмпстед Хитті қорғау қоғамы, Ерте жабылу қауымдастығы, Арақтың саудасы арқылы жергілікті халықтардың рухани құлдырауына қарсы Біріккен комитет және Корольдік ауыл шаруашылығы қоғамы болды. Ол кремацияны қолдау жөніндегі кеңестің мүшесі болды; сол кезде кремация шіркеуде кең таралмаған. 1883 жылы ол Чеширдің лорд-лейтенанты болып тағайындалды, ал 1888 жылы Лондон округі кеңесі құрылғанда, ол Лондон округінің алғашқы лорд-лейтенанты болды. Айтуынша, залдың қонақтары күндіз-түні сағаттың әр тоқсанында ойнайтын 28 қоңыраудан тұратын карильонға "қатты риза болмаған". Ол Г. Ф. Бодлиге Чеширдегі Эклстон ауылындағы Сент-Мария шіркеуін қайта салуды тапсырды, ол 1899 жылы, оның қайтыс болған жылы аяқталды. Ол сондай-ақ Лондондағы Гросвенор үйіне және Бэкингемширдегі Кливеденге ақша жұмсады, оларды анасының қайтысынан кейін мұрагерлік еткен. Ол Шотландиядағы Сазерлендтегі спорттық жайларда аң аулау үйлерін салды, оларды туысы, Сазерленд герцогынан жалға алған. Кейін сол жылы, Дорсеттегі Кранборндағы сол немересіне барып келгенде ол бронхитке шалдықты, содан қайтыс болды. Ол Уокинг крематорийінде кремацияланды, ал оның күлі Чеширдегі Эклстон шіркеуінің ауласына жерленді. Вестминстердің 1-ші герцогы оның құрметіне екі ескерткіш орнатты, біреуі Эклстон шіркеуінің Гросвенор капелласында, ал екіншісі Честер соборының оңтүстік трансептісінде. Тағы бір ескерткіш – Вестминстер аббаттығының оңтүстік трансептісіндегі витражды терезе, деканы 1902 жылдың қыркүйегінде бағыштады. Ол Вестминстер герцогы лауазымын немересі Хьюге тапсырды. Ол қайтыс болған кезде "Британның ең бай адамы" деп есептелді; оның мүлігі мұрагерлік мақсаттары үшін 594,229 фунт стерлингті құрады (қазіргі шақта миллион фунт стерлингке тең), ал оның жылжымайтын мүлігі (сол кездегі заң бойынша оның жеке мүлкіне кірмейтін) шамамен 6,000,000 фунт стерлингке (қазіргі шақта миллион фунт стерлингке тең) бағаланды. Лорд Эдвард Артур (1892 жылдың 27 қазаны – 1929 жылдың 26 тамызы), Кенмаредің 5-ші графы Валентин Браунның қызы, леди Дороти Маргаретқа үйленген.
Hugh Lupus Grosvenor was the second and eldest surviving son of Richard Grosvenor, 2nd Marquess of Westminster and Lady Elizabeth Leveson Gower, the younger daughter of George Leveson Gower, the 2nd Marquess of Stafford and later the 1st Duke of Sutherland. Lady Constance Sutherland Leveson Gower, the fourth daughter of the 2nd Duke of Sutherland. In 1880, Constance died from Bright's disease (nephritis). Two years later, in June 1882, Grosvenor married Katherine Cavendish, third daughter of the 2nd Baron Chesham and Henrietta Frances Lascelles. She was then aged 24; she was younger than the duke's eldest son and two of his daughters. They had four children, two sons and two daughters. When Gladstone died in 1898, Grosvenor presided over a Gladstone National Memorial committee that commissioned statues of him, and rebuilt Gladstone's St Deiniol's Library at Hawarden in north Wales. He led the Cheshire Yeomanry as Colonel Commandant from 1869. He also supported charities; at one time or another, he was the president of five London hospitals, the Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals, the Metropolitan Drinking Fountain and Cattle Trough Association, the Gardeners' Royal Beneficent Association, the Hampstead Heath Protection Society, the Early Closing Association, the United Committee for the Demoralization of Native Races by the Liquor Traffic, and the Royal Agricultural Society. He was a member of the Council for the Promotion of Cremation; at that time cremation was unpopular with the Church. In 1883 he was appointed as Lord Lieutenant of Cheshire, and when the London County Council was created in 1888, he became the first Lord Lieutenant of the County of London. It is said that the hall's guests "were not greatly amused" by the carillon of 28 bells that played 28 tunes and sounded every quarter of the hour during the day and the night. He commissioned G. F. Bodley to rebuild St Mary's Church in his Cheshire estate village of Eccleston, which was completed in 1899, the year of his death. He also spent money on Grosvenor House in London and Cliveden in Buckinghamshire, which he had inherited on the death of his mother in law. He built shooting lodges on sporting estates in Sutherland, in Scotland, that he rented from his cousin, the Duke of Sutherland. Later that year, while visiting the same granddaughter in Cranborne, Dorset, he developed bronchitis, from which he died. He was cremated in Woking Crematorium and his ashes were buried in the churchyard of Eccleston Church, Cheshire. The 1st Duke of Westminster had two cenotaphs erected in his honour, one in the Grosvenor Chapel of Eccleston Church and another in the south transept of Chester Cathedral. Another memorial was a stained glass window in the south transept of Westminster Abbey, dedicated by the Dean in September 1902. He was succeeded as Duke of Westminster by his grandson, Hugh. At his death he was "reputedly the wealthiest man in Britain"; his estate for the purposes of probate was £594,229 (equivalent to £ million as of ), and his real estate (entailed therefore not included in his personal estate under the law of that time) was valued at about £6,000,000 (equivalent to £ million as of ),. Lord Edward Arthur (27 October 1892 – 26 August 1929), who married Lady Dorothy Margaret, the daughter of Valentine Browne, 5th Earl of Kenmare.