Кіріспе
Онтарио провинциясының саяси партиясы, Канада. Онтарионың Жаңа демократиялық партиясы (қысқартылған түрі: ONDP немесе NDP) – Канаданың Онтарио штатындағы әлеуметтік демократиялық саяси партия. Партия қазіргі уақытта Онтариода 2018 жылғы жалпы сайлаудан кейін ресми оппозиция құрады. Бұл – федералды Жаңа демократиялық партияның провинциялық бөлімшесі. 1961 жылдың қазанында Кооперативтік Комонвелл федерациясының (Онтарио бөлімі) (Онтарио CCF) және Онтарио Еңбек Федерациясының (OFL) бірігуінен құрылды. Көп жылдар бойы Онтарионың Жаңа демократиялық партиясы ұлттық партияның батыс өңірінен тыс, ең табысты провинциялық Жаңа демократиялық партия филиалы болды. Партия өзінің алғашқы жетекшісі Дональд К. Макдональдтың басшылығымен 1967 жылғы провинциялық сайлауда алғашқы жетістіктеріне қол жеткізді, сол кезде партия Онтарио заңнамалық жиналысына 20 провинциялық парламент мүшесін (ППМ) сайлады. 1970 жылғы жетекшілер конвенциясынан кейін Стивен Льюис жетекші болып сайланды және 1975 жылы партияны ресми оппозиция статусына жеткізді, бұл Онтарио CCF 1940 жылдары екі рет осыны істегеннен бері алғашқы рет болды. 1977 жылғы провинциялық сайлауда партияның көңіл көншітпейтін нәтижелерінен кейін, оның ішінде екінші партия статусын жоғалтуынан кейін Льюис отставкаға кетіп, 1978 жылы Майкл Кэссиди жетекші болып сайланды. Кэссиди партияны бір сайлау кампаниясынан өткізді – 1981 жылғы сайлау. Партия тағы да нашар нәтиже көрсетті, содан кейін Кэссиди отставкаға кетті. 1982 жылы Боб Рей жетекші болып сайланды. Оның басшылығымен 1985 жылы партия жаңадан сайланған Онтарио Либералдық партиясының азшылық үкіметімен келісімге қол қойып, билік тепе-теңдігін сақтады. 1987 жылғы Онтариодағы жалпы сайлаудан кейін ONDP қайтадан ресми оппозиция болды. 1990 жылғы Онтариодағы жалпы сайлауда ONDP-нің алғашқы үкіметі құрылды (сайлау жарияланғанда либералдар екінші көпшілік үкіметті жеңеді деп күтілген). Бұл жеңіс Манитобаның шығысындағы алғашқы NDP провинциялық үкіметін құрды. Алайда, партия билікке келген кезде Канада экономикасы төмендеп жатқан еді, нәтижесінде беталыс экономикалық және әлеуметтік саясаттардан кейін 1995 жылы жеңіліске ұшырады. Рей 1996 жылы жетекші лауазымынан кетті. Говард Хэмптон 1996 жылы Гамильтон конвенциясында жетекші болып сайланды және партияны үш сайлауда басқарды. Хэмптонның жетекшілік кезеңінде ONDP екі рет ресми партия статусын жоғалтты: 1999 және 2003 жылғы сайлаулардан кейін. Ол партия статусын бірінші рет басқарушы Прогрессивті консерваторлар партиясының партия статусына қойылатын талаптарды сол сайлауда заң шығарушы органдағы орын санының азаюына сәйкес қайта алды, ал екінші рет 2000-шы жылдардың ортасында бірқатар қосымша сайлауда жеңіске жеткеннен кейін. Партия 2007 жылғы Онтариодағы жалпы сайлаудан кейін партия статусын сақтап, ол 2009 жылы жетекші лауазымынан кетті. Андреа Хорват 2009 жылғы Хамильтон конвенциясында жетекші болып сайланғаннан кейін оны алмастырды. Оның басшылығымен 2011 жылғы Онтариодағы жалпы сайлауда партия 17 ППМ-ды заң шығарушы органға сайлады, ал 2014 жылғы Онтариодағы жалпы сайлауда партия 21 ППМ-ды сайлады. Хорваттың басшылығымен партия 1990 жылы үкімет құрғаннан басқа, екінші ең жоғары орындық санын (40 ППМ) 2018 жылғы Онтариодағы жалпы сайлаудан кейін ресми оппозицияны құрған кезде қол жеткізді. Бұл көрсеткіш 2022 жылғы Онтариодағы жалпы сайлаудан кейін 31 ППМ-ға дейін төмендеді, содан кейін Хорват жетекші лауазымынан кететінін жариялады. 2023 жылғы жетекшілер сайлауында лидер атанған Марит Стайлс оны алмастырды.
The Ontario New Democratic Party (; abbr. ONDP or NDP) is a social democratic political party in Ontario, Canada. The party currently forms the Official Opposition in Ontario following the 2018 general election. It is a provincial section of the federal New Democratic Party. It was formed in October 1961 from the Co operative Commonwealth Federation (Ontario Section) (Ontario CCF) and the Ontario Federation of Labour (OFL). For many years, the Ontario NDP was the most successful provincial NDP branch outside the national party's western heartland. It had its first breakthrough under its first leader, Donald C. MacDonald in the 1967 provincial election, when the party elected 20 Members of Provincial Parliament (MPPs) to the Ontario Legislative Assembly. After the 1970 leadership convention, Stephen Lewis became leader, and guided the party to Official Opposition status in 1975, the first time since the Ontario CCF did it twice in the 1940s. After the party's disappointing performance in the 1977 provincial election, that included losing second party status, Lewis stepped down and Michael Cassidy was elected leader in 1978. Cassidy led the party through one campaign, the 1981 election. The party did poorly again, and Cassidy resigned. In 1982, Bob Rae was elected leader. Under his leadership, in 1985, the party held the balance of power with the signing of an accord with the newly elected Ontario Liberal Party minority government. After the 1987 Ontario general election, the ONDP became the Official Opposition again. The 1990 Ontario general election surprisingly produced the ONDP's breakthrough first government in 1990 (when the election was called it looked like the Liberals would win a second majority government). The victory produced the first NDP provincial government east of Manitoba. But it took power just when Canada's economy was in a recession, and as a result of unpopular economic and social policies it was defeated in 1995. Rae stepped down as leader in 1996. Howard Hampton was elected leader in at the 1996 Hamilton convention, and led the party through three elections. Hampton's period as leader saw the ONDP lose official party status twice: after the 1999 and 2003 elections. He was able to regain party status the first time after the governing Progressive Conservatives revised party status requirements in accordance with that election's reduction in the number of seats in the legislature, and the second time after winning a string of by elections in the mid 2000s. The party maintained party status after the 2007 Ontario general election and he stepped down as leader in 2009. Andrea Horwath replaced him after she was elected leader at the 2009 leadership convention in Hamilton. Under her leadership in the 2011 Ontario general election, the party elected 17 MPPs to the legislature and in the 2014 Ontario general election, the party elected 21 MPPs. Under Horwath, the party achieved its second highest seat count (other than forming government in 1990) when it formed the Official Opposition with 40 MPPs after the 2018 Ontario general election. This dropped to 31 MPPs after the 2022 Ontario general election, with Horwath announcing her resignation as leader. Marit Stiles replaced her after she was acclaimed leader at the 2023 leadership election.
Онтарионың CCF ретінде пайда болуы
НДП-ның алдыңғысы, Кооперативтік Комонвелл Федерациясы (CCF) 1932 жылы құрылған демократиялық социалистік саяси партия болды. Онтарионың CCF өз кезегінде 1919–1923 жылдардағы Онтарионың Біріккен фермерлері-Еңбекшілер коалициясының жанама мұрагері болды, бұл коалиция Эрнест С. Дрюри басшылығымен Онтариода үкімет құрған. Тед Жоллиффтің бірінші басшысы ретінде Онтарио Кооперативтік Комонвелл Федерациясы (Онтарио бөлімі) 1943 жылғы провинциялық сайлауда 34 орын жеңіп алып, алғаш рет ресми оппозицияны құрды. Екі жылдан кейін олар 8 орынға дейін азайтты. Онтарио CCF үшін соңғы жетістік 1948 жылғы провинциялық сайлауда болды, онда партия 21 МПП-ны сайлап, тағы да ресми оппозицияны құрды. Олар тіпті премьер-министр Джордж А. Дрюді оның өзінің сайлау округінде жеңіп алды, CCF-тің Билл Темпл Хай-Паркте жеңіске жетті, бірақ Онтарионың Прогрессивті консервативтік партиясы тағы да көпшілік үкіметке ие болды. Ол партияны қайта құруға келесі он бес жыл жұмсады, партия басшылығына келгенде екі орыннан, 1970 жылы орнынан кеткенде он есеге артты. Онтарио CCF делегаттары, филиалданған кәсіби одақтардың делегаттары және Жаңа партия клубтарының делегаттары 1961 жылдың 7–9 қазанында Ниагара шарлауындағы Sheraton Brock қонақүйінде өткен Онтарионың Жаңа демократиялық партиясының құрылтай съезіне қатысты және Макдональдты олардың жетекшісі етіп сайлады. Онтарио CCF кеңесі 1961 жылдың 8 қазанында, жексенбі күні, жаңадан сайланған НДП атқару комитеті ресми түрде билікке келген кезде ресми түрде таратылды. Бұл сайлауда партия өмір сүру құны, салық үлестірілімі, білім беру шығындары, Канаданың бірлігі және тұрғын үй мәселелері тақырыптарын көтерді. НДП билікке келуге аздап жетіп қалды деген үміт болды, бірақ 1977 жылғы провинциялық сайлауда Билл Дэвис басқаратын консерваторлар тағы да азшылық үкіметін жеңіп алды. НДП бес орыннан айырылып, Онтарио либералдық партиясынан кейін үшінші орынға түсті. Көңілі толмаған Льюис көп ұзамай отставкаға кетті.
Майкл Кэссидидің үшінші тарап мәртебесі
Майкл Кэссиди партия басшысы болып сайланды, бірақ үш үміткердің ең солшыл болғандықтан, партия жетекшілері оған толық сенім артпады. Кэссидидің басшылық науқанындағы саяси кеңесшісі – Джеймс Лаксер, ол Льюис 1972 жылы партиядан қуған «The Waffle» НДП фракциясының бұрынғы жетекшісі болды. НДП парламенттік фракциясының кейбір мүшелері Кэссидидің сайлануын қателік деп салып, сайлауға түсуден бұрын отставкаға келуге шақырды. Кэссиди бұл кеңеске құлақ аспай, басшылық лауазымында қалды. 1981 жылғы провинциялық сайлауда НДП-нің үлкен құлдырауы болды, содан кейін Кэссиди орнынан бас тартты. Боб Рей басшылық еткен кезде партияның жағдайы жақсарды. НДП либералдардың есебінен екі қосымша сайлауда жеңіске жетті. 1984 жылдың соңында жүргізілген сауалнамалар Рей басқаратын НДП-ның Дэвид Петерсон басқаратын либералдардан озып кеткенін көрсетті.
Говард Хэмптонның үкіметінен кейінгі кезең
1996 жылы Рейдің орнын уақытша жетекші ретінде Бад Уайлдман басты, бірақ Говард Хэмптон сол жылы партия төрағалығы үшін Рейдің жақын айналасындағы мүше Франсис Ланкинге қарсы жеңіске жетті. Хэмптон басшылығымен партия Рейдің саясатын көп бөлігінде мойын бұрды және социализмнің орташа түріне адалдығын жаңартты. 1999 жылғы провинциялық сайлаудан кейін Хэмптон өзінің көзқарастарына шведтік әлеуметтік-демократиялық үлгісі ең жақын екенін айтты. Дегенмен, партия әлеуметтік келісімшарттан туындаған ұйымдасқан еңбекпен арадағы жарықты толығымен жасамады, сондай-ақ 1980-жылдардың соңындағы халыққа танымал болуын қайта қалпына келтіре алмады. 1999 жылғы провинциялық сайлауда Онтарионың НДП-сіне қолдау одан да төмендеді, нәтижесінде партияда бар болғаны тоғыз орын қалды. Бірақ бұл көбінесе тактикалық дауыс берудің нәтижесі болды, онда НДП қолдаушылары Харрис пен торилерді биліктен ығыстыру ниетімен либералдарға дауыс берді. Осыған байланысты Хэмптон осы ауыр жеңіліске кінәлі деп табылған жоқ және төраға болып қалды. Заң шығарушы жиналыстың ережелеріне сәйкес, егер партияда 12 немесе одан көп орын болса, ол ресми партия мәртебесіне ие болып, ресми танылған партияларға берілетін ресурстар мен жеңілдіктерге қол жеткізеді. Сондықтан бастапқыда НДП фракциялық қаржыландырудан және палатада сұрақтар қою құқығынан айырылады деп күтілді. Алайда, үкіметтегі прогрессивті консерваторлар сайлаудан кейін партия мәртебесіне ие болу үшін талап етілетін орын санын 12-ден 8-ге дейін төмендету үшін ережелерді өзгертті. Прогрессивті консерваторлар заң шығарушы органның мөлшерін қысқартты, сондықтан провинциялық округтер енді федералды округтермен бірдей шекараға ие болды, нәтижесінде ресми партия мәртебесінің шегі төмендетілді. Кейбір сарапшылар торилер либералдармен дауысты бөлуді жалғастыру үшін НДП-ға көмектескен болуы мүмкін деп болжады, бірақ прогрессивті консерваторлар сайлау кампаниясы басталмас бұрын ресми партия мәртебесін сегіз орынға дейін төмендету орынды қысқарту жоспарының бастапқы бөлігі болғанын мәлімдеді.
2003 жылғы сайлау: ресми партия мәртебесін жоғалту
2003 жылғы сайлауда партия екі негізгі мәселеге, негізінен, мемлекеттік электр энергиясын өндіру және тарату, сондай-ақ мемлекеттік автокөлік сақтандыру жүйесін құруды бағытталған "Халық билігі" науқанын ұсынды. Сонымен қатар, "Халық билігі" науқаны Харрис үкіметінің "Саналы революциясы" аясында жасалған әлеуметтік бағдарламаларға қатысты кесімдерді тоқтатуға да қатысты. Көптеген бұқаралық ақпарат құралдары, соның ішінде The Globe and Mail, партия жетекшісі Говард Хэмптонның теледебаттағы өнеріне жоғары баға берді. Хэмптонның дебаттағы сәтті өнер көрсетуіне және халықтың дауыс берудегі 2,4%-дық өсімге қарамастан, партия екі мандаттан айырылып, ресми партия мәртебесін, бұрынғы сөз сөйлеу құқықтары мен қаржыландыруын қайтадан жоғалтты. Бұл дауыс беру тәжірибесі НДП-ның сайлаудағы мүмкіндіктеріне зиян келтірді, себебі ол либералды кандидаттарға НДП кандидаттарынан гөрі толық қолдау көрсету шақыруы ретінде қабылдалды, ал қай кандидаттың жеке округте консерваторды жеңуге мүмкіндігі бар екендігі ескерілмеді. Канадалық автожұмысшылар (CAW) сияқты бірнеше кәсіподақ өз мүшелері мен жұртшылыққа стратегиялық дауыс беруді ұсынды, бұл партияның қиындықтарын одан әрі күшейтті. Жаңадан сайланған либералдық үкімет НДП фракциясына зерттеу жұмыстарын қаржыландыруды ұсынды, егер олардың мүшелері тәуелсіз депутаттар ретінде отыруға келіссе. Хэмптон бас тартып, наразылық ретінде үкіметтің Мемлекеттік мәлімдемесін бұзды.
Қосалқы сайлау: ресми партия мәртебесін қайтару
Онтарионың 38-ші заң шығарушы ассамблеясындағы алғашқы қосымша сайлау 2004 жылдың 24 наурызында Гамильтон-Ист округінде болды, себебі округтің депутаты Доминик Агостиноның мерзімінен бұрын қайтыс болуына байланысты. Бұл қайғылы оқиға, либералдардың жақындағы және халыққа ұнамаған салықты көтеруімен бірге, Жаңа демократиялық партияға партия мәртебесін қайтаруға мүмкіндік берді. 2004 жылдың 13 мамырында қосымша сайлау жарияланды, онда жаңа либерал кандидат, Агостиноның інісі Ральф, Гамильтон қалалық кеңесінің мүшесі, Жаңа демократиялық партияның кандидаты Андреа Хорватпен бақ сынасты. Саяси өмірі үшін күресте Жаңа демократиялық партия толыққанды науқан жүргізіп, жеңіске жетті, мұнда қаланың ірі кәсіподақталған болат жұмысшыларының қолдауы болды. Сайлау түні Хорват округтегі дауыстардың 63,8 пайызын алып, Жаңа демократиялық партияны заң шығарушы органдағы сегіз орынға жеткізді, сондай-ақ оларға ресми партия мәртебесін қайтаруға мүмкіндік берді. Онтарионың Жаңа демократиялық партиясының заң шығарушы органдағы өкілдігі Мэрилин Чёрлидің 2006 жылғы федералды сайлауға қатысу үшін орнынан бас тартуына байланысты жеті орынға дейін азайды. Алайда либералдар өз ұстанымын өзгертіп, алдағы Торонто-Данфорт округіндегі қосымша сайлауда жеңіліп қалған жағдайда да Жаңа демократиялық партия партия мәртебесін сақтайтынын мәлімдеді. Кейбір оппозициялық дереккөздер либералдардың Хорваттан жеңілгенін ескеріп, ережелерді жеңілдеткенін, сондықтан Торонто-Данфорт округінде Жаңа демократиялық партиядан кім кандидат болса, олар науқанда мәртебесін жоғалту туралы қаупін пайдаланбауы мүмкін деп санайды. Бұл мәселе 2006 жылдың 30 наурызында Торонто-Данфорт округінде өткен қосымша сайлауда Жаңа демократиялық партияның кандидаты Питер Табунс либералдардың Бен Чинінен 9 пайызға басымдықпен жеңіске жетіп, тағы бір партиялық дағдарыстың алдын алған кезде мәнсіз болды. Жаңа демократиялық партия сол жылдың жазында Паркдейл-Хай Парк округінде либералдарға қарсы күтпеген жеңіске жетті. Либералдардың білім министрі Джерард Кеннеди 2006 жылдың 5 сәуірінде Федералды либералдар партиясының төрағалығына үміткер болу үшін отставкаға кетті. Үкімет қосымша сайлауды шақыру үшін ерекше ұзақ уақыт күтті, ол 16 тамызға дейін кейінге шегерілді. Бұл сайлау Онтарио тарихындағы ең қатыгез сайлаулардың біріне айналды, ол 1945 жылғы Джолиффтің «Гестапо» науқанымен салыстыруға болатын. Бірақ бұл жолы Жаңа демократиялық партия айыптаулар жасаған жоқ; Жаңа демократиялық партияның кандидаты Шери ДиНованың сенімділігі либералдар тарапынан жасалған негізсіз және жаман ниетті жеке шабуылдармен сынақтан өтті. Бұл тактика кері әсер етті; 2006 жылдың 14 қыркүйегінде ДиНова либералдардың кандидаты, сондай-ақ Торонто қалалық кеңесінің қазіргі депутаты Сильвия Уотсонды жеңіп, дауыстардың 41 пайызын алды, ал Уотсон 33 пайыз дауыс жинады. Йорк Оңтүстік-Вестон округінде, Паркдейл-Хай Парк округіне жақын және бұрынғы лидерлер Боб Рей, Дональд К. Макдональд және Тед Джолиффтің орнында, Жаңа демократиялық партия тағы бір либералды бекіністі алып тастау арқылы қосымша сайлаудағы сәттіліктерін жалғастырды. 2007 жылдың 8 ақпанында Пол Феррейра либералдардың кандидаты Лора Албанезеге 358 дауыспен немесе 2 пайызбен жеңіске жетті. Бұл жеңіс Жаңа демократиялық партияның фракциясының орын санын онға жеткізіп, 2003 жылғы қазан айындағы жалпы сайлаудан бері үш орынға өсірді.
2007 жылғы Онтарио жалпы сайлауы
2007 жылғы провинциялық сайлауда партия халық дауысының үлесін екі пайызға арттырды, бірақ заң шығарушы органда ешқандай прогресске қол жеткізбеді. Йорк Оңтүстік-Вестондағы Пауль Феррейраның жеңілісі Гамильтон Шығыс-Стони Криктегі Пауль Миллердің жеңісімен толықты. France Gélinas сондай-ақ Шелли Мартел зейнетке шыққаннан кейін Никель белдеуін сәтті сақтап қалды. Қалған сегіз НДП округінің барлығы қолданыстағы депутаттарымен сақталды. 2006 жылдың қыркүйек айындағы алғашқы сауалнамалар партияның 27 пайыз қолдауын көрсетті, бұл 1992 жылдан бергі ең жоғары көрсеткіш. 2007 жылдың басына қарай қолдау 17 пайызға дейін төмендеді, бұл екі жетекші партиядан қалып қойды, бірақ 2003 жылғы сайлаудағы партияның 15 пайыздық нәтижесінен сәл жоғары болды. 2007 жылдың қыркүйегіндегі сауалнамада НДП 14 пайызды көрсетсе, 29 қыркүйектегі Ipsos сауалнамасы 17 пайызды көрсетті, яғни НДП-нің қолдауы бір жыл бойы қате шегінде тұрақты болды. Алайда, сол Ipsos сауалнамасы НДП-нің заң шығарушы органда 12 депутат сайлап алатынын көрсетті.
Андреа Хорваттың басшылығы
2008 жылдың 7 қарашасында Андреа Хорват партия басшылығына үміткерлігін ресми түрде жариялады. Хорват жеңіл рельсті көліктерге ауқымды инвестиция жасауды қолдады. Партиялық мәселелерде ол кәсіподақтармен жақын байланыс орнату және аймақтық ұйымдастырушыларды жұмысқа алу қажеттігін баса көрсетті. Басшылық сайлау 2009 жылдың 6-8 наурызында өтті. Хорват алғашқы екі кезеңде жетекке шығып, үшінші кезеңде дауыстардың 60,4%-ын алып жеңіске жетті. 2011 жылғы сайлауға дейін Хорват провинцияда жаңа жұмыс орындарын ашатын бизнеске салық жеңілдіктері беру, денсаулық сақтауға қол жеткізу уақытын қысқартуға инвестиция салу және үйді жылыту мен газ сияқты қажетті заттарға арналған салықты азайту туралы үгіл-насихат жүргізе бастады. Жалпы корпоративтік салықты төмендетудің орнына, Хорват шағын бизнес пен Онтариоға инвестиция жасайтын компанияларға салық жеңілдіктерін ұсынуға баса назар аударған болар еді. Оның үгіт-насихаты МакГинти үкіметін жасыл энергетикалық жобаларға бәсекелестік ұсыныстарды сұрамағаны үшін де сынады және жергілікті провайдерлерге басымдық берілетін ашық тендерлік процедураны енгізуге уәде берді. Хорват ONDP-ді бұрынғы премьер-министр Боб Рейден, сол кезде Канаданың Либералдық партиясының уақытша төрағасынан, басқа провинциялардағы провинциялық бюджетті теңгермейтін NDP премьерлерінен ерекшеленетінін атап көрсетті. Телевизиялық дебаттарда оның саяси қарсыластары 1990-шы жылдардың басында ONDP-нің экономиканы басқаруын сынады, бірақ Хорват Жаңа демократиялық партияны Рей мырзадан одан әрі алшақтатып, оның Федералдық Либералдық партияның уақытша төрағасы ретіндегі қазіргі бағыныштылығын көрсетті. Оның үгіт-насихаты көбінесе қарапайымдықтан аулақ болды және жеке шабуылдар жасаған жоқ, нәтижесінде партия заң шығарушы органда 10 орыннан 17 орынға дейін өсті. Либералдық партия азшылық үкімет құрып қайта сайланды, бұл Хорваттың НДП-сына заң шығарушы органда тепе-теңдік құруға мүмкіндік берді. 2012 жылдың сәуірінде партияның провинциялық съезінде өткен басшылықты қарау кезінде делегаттардың 76,4%-ы Хорваттың басшылығын жалғастыруды қолдады. 2012 жылдың қыркүйегінде НДП үміткері Кэтрин Файф Китченер-Уотерлоо сайлау округінде бұрынғы консервативті депутат Элизабет Витмердің отставкаға кетуінен кейін өткен қосымша сайлауда жеңіске жетті. Файфтың жеңісі ONDP фракциясын провинциялық заң шығарушы органда 18 орынға дейін арттырды. 2013 жылдың тамызында либералдар бұрын иеленген округтерде өткен қосымша сайлауларда Пегги Саттлер Лондон Батысында, Перси Хэтфилд Виндзор-Текумседе және Уэйн Гейтс Ниагара шарлауында жеңіске жетті. Бұл заң шығарушы ассамблеядағы ONDP фракциясын 21 мүшеге дейін арттырды. 2018 жылғы провинциялық сайлауда ONDP 23 жылдық үшінші партия мәртебесін аяқтады, 40 орын жеңіп, ресми оппозицияға айналды – партияның 1990 жылы үкіметке келгеннен бергі ең жақсы көрсеткіші. Олар бұрынғы Торонто қаласының барлық округтерін және Онтарионың солтүстігіндегі сегіз орынды жеңіп алды. Сонымен қатар, Гамильтон мен Ниагара округтерінде бір орынды қоспағанда, барлық орындарды жеңіп алды. 2019 жылдың маусымында өткен саяси конвенцияда Хорват делегаттардың 84%-ының қолдауын алды. Хорват 2022 жылғы Онтариодағы жалпы сайлауда партия орын жоғалтқаннан кейін отставкаға кетті. Питер Табунс 2022 жылдың 28 маусымында уақытша төраға болып сайланды.
Марит Стайлздің басшылығы
Питер Табунстың уақытша басшылығынан кейін, Марит Стайлз 2023 жылдың 4 ақпанында Торонто қаласының орталық аймағында өткен шарада көпшілік дауыспен Онтарио провинциясының НДП партиясының төрайымы болып сайланды.
Партия басшылары
Партия 1961 жылдың 8 қазанында Жаңа демократиялық партияның құрылтай жиынына дейін Кооперативтік Ұлттық Федерацияның Онтарио бөлімшесі ретінде танымал болды. Осы кезде Дональд К. Макдональд Кооперативтік Ұлттық Федерациясының жетекшісі қызметінен қалып, Онтарионың Жаңа демократиялық партиясының жетекшісі болды.
КҚК
# Партия басшылары туралы жазбалар* Агнес МакФайл 1932–1934 (партия төрағасы және бірлескен өкілі) Бір мезгілде Онтарионың Біріккен фермерлері федералды депутаты. Онтарио заң шығарушы жиналысында CCF депутаты (1943–1945, 1948–1951) болып қызмет етті. * Элмор Филпот 1933–1934 (CCF клубтарының президенті және бірлескен өкілі) Бұрын 1930 жылы Онтарио либералдық партиясының төрағалығына үміткер болған. 1935 жылы либералдар қатарына қайта қосылды. 1953 жылдан 1957 жылға дейін федералды либералдық депутаты болды. * Джон Митчелл 1934–1941 (партия президенті және өкілі) Осы кезеңде Гамильтон, Онтарио қалалық кеңесінің мүшесі де болды. * Сэмюэл Лоуренс 1934–1937 (заң шығарушы органның жетекшісі) 1941–1942 (партия президенті және өкілі) Онтарио заң шығарушы жиналысына сайланған алғашқы CCF өкілі және 1937 жылы жеңілгенге дейін жалғыз CCF депутаты. Кейіннен Онтарионың Гамильтон қаласының мэрі (1944–1949) болды. 1 Е. Б. (Тед) Джолифф 1942–1953 Оппозиция жетекшісі 1943–1945, 1948–1951 жылдары. CCF-тің алғашқы ресми жетекшісі. 2 Дональд К. Макдональд 1953–1961
ҰКП
# Партия басшыларының қызмет мерзімі 1 Дональд К. Макдональд 8 қазан 1961 – 4 қазан 1970 2 Стивен Льюис 4 қазан 1970 – 5 ақпан 1978 Оппозиция басшысы, 1975–1977 жылдары. Кейіннен Канаданың Біріккен Ұлттар Ұйымындағы елшісі болды (1984–1988 жылдары) 3 Майкл Кэссиди 5 ақпан 1978 – 7 ақпан 1982 Кейіннен федералды НДП депутаты (1984–1988 жылдары) 4 Боб Рей 7 ақпан 1982 – 22 маусым 1996 Оппозиция басшысы, 1987–1990 жылдары, Онтарионың бірінші НДП премьері, 1990–1995 жылдары. Бұрын федералды НДП депутаты (1978–1982 жылдары) болған. Кейіннен федералды либералдар партиясына қосылып, федералды либералдар партиясының депутаты (2008–2013 жылдары) болды, либералдар партиясының көшбасшылыққа үміткері (2006 жыл) және либералдар партиясының уақытша көшбасшысы (2011–2013 жылдары) қызметтерін атқарды. 2020 жылы Канаданың Біріккен Ұлттар Ұйымындағы елшісі болып тағайындалды. * Бад Уайлдман 10 ақпан – 22 маусым 1996 (кокус жетекшісі) Рай МПП-дан отставкаға кеткеннен кейін және Хэмптон сайланғанға дейін НДП кокусының парламенттік басшысы 5 Говард Хэмптон 22 маусым 1996 – 7 наурыз 2009 6 Андреа Хорват 7 наурыз 2009 – 28 маусым 2022 Оппозиция басшысы, 2018–2022 жылдары. Кейіннен Хамильтон қаласының мэрі (2022 жылдан қазірге дейін) * Питер Табунс 28 маусым 2022 – 4 ақпан 2023 Оппозиция басшысы, 2022–2023 жылдары 7 Марит Стайлс 4 ақпан 2023 – қазіргі уақыт Оппозиция басшысы, 2023 жылдан қазірге дейін
Сайлау нәтижелері
Нәтижелерге Кооперативтік одақ федерациясының (CCF) нәтижелері кіреді. CCF 1961 жылдың 8 қазанында Жаңа демократиялық партияға (ЖДП) айналды. СайлауЛидерОрындықтарӨзгеріс +/ ДауыстарПайыздық көрсеткішТұрған орны1934Жохан Митчелл 1н. а.7.0% 3-ші1937 1н. а.5.6% өзгеріс жоқ1943Тед Джоллифф 34н. а.31.7% 2-ші1945 26н. а.22.4% 3-ші1948 13н. а.27.0% 2-ші1951 19н. а.19.1% 3-ші1955Дональд С. Макдональд 1н. а.16.5% 3-ші1959 2н. а.16.7% 3-ші1963 2н. а.15.5% 3-ші1967 13н. а.25.9% 3-ші1971Стивен Льюис 1н. а.27.1% 3-ші1975 19н. а.28.9% 2-ші1977 5940,69128.0% 3-ші1981Майкл Кэссиди 12672,82421.2% 3-ші1985Боб Рэй 4865,50723.8% 3-шіЛибералдық азшылық<br/ >1987 6970,81325.7% 2-ші1990 551,509,50637.6% 1-ші1995 58854,16320.6% 3-ші1999Ховард Хэмптон 8551,00912.6% 3-ші2003 1660,73014.7% 3-ші2007 3741,04316.8% 3-ші2011Андреа Хорват 7980,20422.73% 3-ші2014 41,144,57623.75% 3-ші2018 191,925,51233.57% 2-ші2022 91,072,76923.74% 2-ші§ 2004 жылғы қосымша сайлаудан кейін ресми партия мәртебесі қайта жаңартылды.
§Regained official party status after a 2004 by election.
Қазіргі Онтарионың жаңа демократиялық МПП-лары
МүшеДистриктШайланғанЕскертпелерДэвенпорт2018Партия басшысы және Оппозиция басшысы, 2023 – қазіргі уақытқа дейінХэммильтон Маунтин2011Сэнди ШоуХэммильтон Вест—Анкастер—Дундас2018Хамбер Ривер—Блэк Крик2018Кииветинонг2018Орынбасар басшы, 2022 – қазіргі уақытқа дейінЛондон—Фаншвей2011Лондонның Солтүстік орталығы2018Лондонның Батысы2013Мушкегук—Джеймс Бей2018Ниагара орталығы2018Ниагара шарлауы2014Никель белдеуі2007Дженнифер ФренчОшава2014Оттава орталығы2018Оттава Батысы—Непеан2022Паркдейл—Хай Парк2018Сент-Катаринес2018Скарбороу Оңтүстік-Батысы2018Орынбасар басшы, 2022 – қазіргі уақытқа дейінСпадина—Форт-Йорк2018Садбери2018Тундер-Бей—Жоғары Солтүстік2022Тимискаминг—Кохран2011Торонто орталығы2022Торонто—Данфорт2006Торонто—Сент-Пауль2018Джессика БеллУниверситет—Розедейл2018Ватерлоо2012Виндзор Батысы2014
Құрылымы
Онтарионың жаңа демократиялық партиясының басшылары – партия төрағасы, президент, алты вице-президент және қазынашы. Төрағадан басқа, партия лауазымдары партияның екі жылдық съезінде сайланады. Партия төрағасы парламенттік фракцияның басшысы болып табылады және Онтарио заң шығарушы жиналысында партиялық топқа жетекшілік етеді, сондай-ақ партия үкімет құруға шақырылған жағдайда жаңа демократиялық партия үкіметін басқаруға үміткер болып саналады. Облыстық директор (бұрынғы облыстық хатшы) – партияның штатты қызметкері, ол заң шығарушы жиналыстан тыс күнделікті партия ұйымын басқарады. Облыстық директор партияның атқару комитеті тарапынан облыстық кеңестің бекітуімен тағайындалады. Партияның облыстық атқару комитеті партия лауазымдарына ие адамдардан, аймақтық принцип бойынша сайланған алты ер және алты әйел, жалпы сайлаумен сайланған үш әйел және үш ер адам, Онтарио жаңа демократиялық жастар тобы сайлаған бір әйел және бір ер адам, Әйелдер комитетінен екі өкіл, ЛГБТ комитетінен бір әйел және бір ер адам, партияның этникалық комитеттерінен бір әйел және бір ер адам, Мүгедектер құқығын қорғау комитетінен бір әйел және бір ер адам, және аборигендер бөлімінен бір әйел және бір ер адамнан тұрады. Партияның ең жоғары шешім қабылдау органы – екі жылда бір рет өткізілетін облыстық съезд. Съездке атқарушы комитеттер, партия бөлімдері (ОЖДЖ, Әйелдер, ЛГБТ, Этностық, Аборигендер, Мүгедектер), кәсіподақтар және басқа да ұйымдар сияқты филиалдардан сайланған делегаттар қатысады. Облыстық кеңес – ең жоғары деңгейдегі шешім қабылдау органы және съездер арасында, әдетте жылына үш немесе төрт рет жиналады. Облыстық кеңес облыстық атқару комитетінен, партияның облыстық фракциясының екі өкілінен, әрбір сайлау округінен сайланған делегаттардан, аймақтық партия органдарының өкілдерінен, партия бөлімдерінің және партия филиалдарының өкілдерінен тұрады.