Уэнделл Льюис Уилки: Американ заңгері мен саясаткері

Кіріспе

Американдық заңгер және корпоративтік басшы (1892–1944)

Венделл Льюис Уилки (туған Льюис Венделл Уилки; 18 ақпан 1892 – 8 қазан 1944) – американдық заңгер, корпоративтік басшы және 1940 жылғы республикашылдардың президенттікке үміткері. Уилки көптеген съезд делегаттарына республикашылдардың арасындағы жалғыз интервенционист ретінде ұсынылды: АҚШ Перл-Харборға дейін бейтарап болғанымен, ол Ұлыбритания және басқа одақтастарға қолдау көрсету үшін Екінші дүниежүзілік соғысқа АҚШ-тың көбірек араласуын жақтады. Оның демократ оппоненты, қазіргі президент Франклин Д. Рузвельт, 1940 жылғы сайлауда халықтың шамамен 55% дауысымен жеңіске жетті және сайлау коллегиясының дауысын айқын артықшылықпен алды. Уилки 1892 жылы Индиана штатының Элвуд қаласында дүниеге келді; оның екі ата-анасы да заңгерлер болған, ол да солардың жолын қуып заңгер болды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті, бірақ соғыстың соңғы күндеріне дейін Францияға жіберілмеді және ешқандай қақтығысқа қатыспады. Уилки Огайо штатының Акрон қаласына қоныстанды, бастапқыда Firestone компаниясында жұмыс істеді, бірақ кейін заң фирмасына өтті, Акрон қалалық адвокаттар қауымдастығының жетекшілерінің бірі болды. Оның жұмысының көп бөлігі электрмен жабдықтау компанияларын өкілдік етумен байланысты болды, ал 1929 жылы Уилки Нью-Йорк қаласында Commonwealth & Southern Corporation (C&S) компаниясының кеңесшісі қызметіне орналасты. Ол жылдам түрде жоғарылатылып, 1933 жылы компанияның президенті болды. Рузвельт Уилки C&S компаниясының басшысы болғаннан кейін жақын арада АҚШ президенті болып сайланды және C&S компаниясымен бәсекелесетін Теннесси өзені аймағын дамыту жоспарын (TVA) жариялады. 1933-1939 жылдар аралығында Уилки Конгресс, соттар және қоғамдық пікір алдында TVA-ға қарсы күресті. Ол ақыры жеңіліске ұшырады, бірақ C&S компаниясының мүлкін жақсы бағаға сатты және қоғамдық құрметке ие болды. Ұзақ жылдар бойы демократтық белсенді болған Уилки 1939 жылдың соңында партиялық тіркелімін республикашыл партиясына ауыстырды. Ол 1940 жылғы президенттік праймериздерге қатыспады, бірақ конвенциядағы келіспеушілік жағдайды шешуге қабілетті кандидат ретінде өзін көрсетті. Ол өз кандидатурасын жастардың көптеген қолдаушылары ынтамен жариялап, ұсынуға дайын емес делегаттардан қолдау іздеді. 1940 жылы неміс әскерлерінің Батыс Еуропа арқылы жылжуымен көптеген республикашылдар Роберт А. Тафт сияқты оқшауланғандарды немесе Томас Э. Дьюи сияқты араласпағандарды ұсынуға құштар болмады және алтыншы бюллетеньде ұсынылған Уилкиге назар аударды. Уилкидің Ұлыбританияға көмек көрсетуі оны Рузвельтпен жарыстағы маңызды фактор ретінде алып тастады, сонымен қатар Уилки президентті бейбіт уақыттағы әскерге шақыру туралы шешімін де қолдады. Екеуі де жарыстың соңына қарай оқшауланған позицияны қабылдады. Рузвельт бұрынғы ешбір президентке бұрын-соңды болмаған үшінші мерзімге сайланды, 48 штаттың 38-ін жеңіп алды. Сайлаудан кейін Уилки Рузвельттің бейресми елшісі ретінде соғыс жылдарында екі рет шетелге сапар шекті және республикашыл партияның номиналды басшысы ретінде президентке толық қолдау көрсетті. Бұл көптеген консерваторларды ашуға ұшыратты, әсіресе Уилки либералдық немесе интернационалистік идеяларды жақтаған кезде. Уилки 1944 жылы республикашыл партиясының номинациясын алуға талпынды, бірақ сәуір айында Висконсин штатындағы алғашқы сайлаудағы сәтсіздіктен кейін бас тартты. Ол Рузвельтпен соғыстан кейін либералды саяси партия құру мүмкіндігін талқылады, бірақ Уилки 1944 жылдың қазан айында идеясы іске аспай қайтыс болды. Уилки 1941 жылы Рузвельтке маңызды саяси көмек көрсеткені үшін еске алынады, бұл президентке Ұлыбритания және басқа одақтас елдерге жабдықты жіберуге мүмкіндік берген Lend-Lease бағдарламасын қабылдауға көмектесті.

Wendell Lewis Willkie (born Lewis Wendell Willkie; February 18, 1892 – October 8, 1944) was an American lawyer, corporate executive and the 1940 Republican nominee for president. Willkie appealed to many convention delegates as the Republican field's only interventionist: although the U. S. remained neutral prior to Pearl Harbor, he favored greater U. S. involvement in World War II to support Britain and other Allies. His Democratic opponent, incumbent President Franklin D. Roosevelt, won the 1940 election with about 55% of the popular vote and took the electoral college vote by a wide margin. Willkie was born in Elwood, Indiana, in 1892; both his parents were lawyers, and he also became one. He served in World War I but was not sent to France until the final days of the war, and saw no action. Willkie settled in Akron, Ohio, where he was initially employed by Firestone, but left for a law firm, becoming one of the leaders of the Akron Bar Association. Much of his work was representing electric utilities, and in 1929 Willkie accepted a job in New York City as counsel for Commonwealth & Southern Corporation (C&S), a utility holding company. He was rapidly promoted, and became corporate president in 1933. Roosevelt was sworn in as U. S. president soon after Willkie became head of C&S, and announced plans for a Tennessee Valley Authority (TVA) that would supply power in competition with C&S. Between 1933 and 1939, Willkie fought against the TVA before Congress, in the courts, and before the public. He was ultimately unsuccessful, but sold C&S's property for a good price, and gained public esteem. A longtime Democratic activist, Willkie changed his party registration to Republican in late 1939. He did not run in the 1940 presidential primaries, but positioned himself as an acceptable choice for a deadlocked convention. He sought backing from uncommitted delegates, while his supporters—many youthful—enthusiastically promoted his candidacy. As German forces advanced through western Europe in 1940, many Republicans did not wish to nominate an isolationist like Robert A. Taft, or a non interventionist like Thomas E. Dewey, and turned to Willkie, who was nominated on the sixth ballot. Willkie's support for aid to Britain removed it as a major factor in his race against Roosevelt, and Willkie also backed the president on a peacetime draft. Both men took more isolationist positions towards the end of the race. Roosevelt won an unprecedented third term, taking 38 of the 48 states. After the election, Willkie made two wartime foreign trips as Roosevelt's informal envoy, and as nominal leader of the Republican Party gave the president his full support. This angered many conservatives, especially as Willkie increasingly advocated liberal or internationalist causes. Willkie ran for the Republican nomination in 1944, but bowed out after a disastrous showing in the Wisconsin primary in April. He and Roosevelt discussed the possibility of forming a liberal political party after the war, but Willkie died in October 1944 before the idea could bear fruit. Willkie is remembered for giving Roosevelt vital political assistance in 1941, which helped the president to pass Lend Lease to send supplies to the United Kingdom and other Allied nations.

Жастар, білім және Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет ету

Льюис Венделл Уилки 1892 жылдың 18 ақпанында Индиана штатының Элвуд қаласында Генриетта (Триш) және Герман Фрэнсис Уилкинің ұлы болып дүниеге келді. Оның екеу де заңгер болған, ал анасы Индиана штатының адвокатурасына қабылданған алғашқы әйелдердің бірі еді. Уилки алты баланың төртіншісі болды, барлығы да зиялы болған, және кешкі ас дастарқанындағы пікірталастар кезінде алдағы уақытта оған көмектесетін дағдыларды үйренді. Аты Льюис болғанымен, Уилки бала кезінен бастап орта атымен танымал болды. Герман Уилки төрт жасында ата-анасымен бірге Пруссиядан келген, прогрессивті саясатқа белсенді қатысқан, ал 1896 жылы ұлдарын демократтардың президенттікке үміткері Уильям Дженнингс Брайанның шамшырақ шеруіне алып барды, ол сайлау науқаны барысында Элвудқа келген болатын. Уилки ұлдары республикалық жастармен тротуарда ұрысқан, және Уилкилер шайқаста жеңіске жеткенімен, Брайан Уильям МакКинлиден жеңіліп қалды. Брайан 1900 жылы тағы да сайлауға қатысқанда, ол Уилки үйінде түндеген, ал президенттікке үміткер демократ кейіннен сол лауазымға үміткер болатын баланың алғашқы саяси құлшыны болды. Уилки 14 жасқа толғанда және Элвуд орта мектебіне қабылданғанда, оның ата-анасы тәртіпсіздік пен сәл қисайған денесіне алаңдады, сондықтан оны түзету үшін жаз бойы Калвер әскери академиясына жіберді. Уилки жоғары мектепте ағылшын тілі мұғалімінен шабыттанған оқушы ретінде көзге түсе бастады; бір сыныптасы Филип "Пэт" Бингтің "ол баланы түзегенін" айтты. Ол жұмыс істеуге жіберді, ал бала қалаға кетті". Спортпен айналысатын ағаларымен салыстырғанда Эдвард Олимпиадалық күрескер болды. Уилки футбол командасына қосылды, бірақ көп жетістікке жете алмады; ол пікірсайыс командасын көбірек ұнатты, бірақ мұғалімдермен дауласуы үшін бірнеше рет жазаланды. Ол соңғы курста сынып президенті және ең танымал студенттік ұйымның президенті болды, бірақ қыздар клубы оның қарындасы Гвинет Гарриді иммигранттардың қызы деп қараған кезде, соңғысынан бас тартты. Уилки орта мектептен жазғы демалыс кезінде жұмыс істеді, көбінесе үйден алыс. 1909 жылы 17 жасында ол Оңтүстік Дакота штатының Абердин қаласынан бастап, ыдыс жуушыдан флипхаус иесінің серігіне дейін, Йеллоустоун ұлттық паркіне дейін сапарлады, онда туристерді тасымалдаған аттарды бақылауын жоғалтқаннан кейін жұмыстан босатылды. Элвудқа оралған Герман Уилки жергілікті қалайы табақ фабрикасында ереуілдеген жұмысшыларды қорғады және тамыз айында Венделлмен бірге Чикагоға барып, либералды адвокат Кларенс Дарроуды өкілдікке алуға тырысты. Олар Дарроудың келісім білдіргенін тапты, бірақ одақ үшін тым қымбат болды; Дарроу Венделл Уилкиге "сен терең сенетін мәселені жақтағаның үшін лайықты сыйақы алудың ешқандай этикалық еместігі жоқ" деді. 1910 жылдың қаңтар айында Элвуд орта мектебін бітіргеннен кейін Уилки Блумингтондағы Индиана университетіне түсті. Ол студенттік бүлікші болды, темекі шекті, Марксті оқыды және факультеттен оқу бағдарламасына социализм курсын қосуды өтінді. Ол сонымен қатар кампус саясатына араласты, болашақ Индиана губернаторы Пол МакНаттың студенттік кеңсесі үшін науқанын табысты басқарды, бірақ Уилки өзін-өзі ұсынғанда, ол жеңіліске ұшырады. Ол 1913 жылдың маусым айында бітірді, және заң мектебіне ақша табу үшін Канзас штатының Коффивилл қаласында орта мектепте тарих сабағын оқытты, дебаторлар мен бірнеше спорт командаларын жаттықтырды. 1914 жылдың қараша айында ол ағасы Фредтің ұйымдастыруымен Пуэрто-Рикода лаборант болып жұмыс істеу үшін жұмысынан кетті. Венделл Уилкидің әлеуметтік әділдікке деген ықыласы сол жерде жұмысшылардың жәбірленуін көргенде күшейді. 1915 жылдың соңында Уилки Индиананың заң мектебіне түсті. Ол үздік оқушы болды және 1916 жылы жоғары марапатпен бітірді. Мектеп бітіру салтанатында ол жоғары соттың қатысуымен өзінің мектебін сынап, сөз сөйледі. Факультет оның дәрежесін қабылдамады, бірақ екі күндік қызу пікірталастан кейін берді. Уилки ата-анасының заң фирмасына қосылды, бірақ 1917 жылдың 2 сәуірінде Президент Вудро Вильсон Германияға қарсы соғыс жариялауын сұраған күні АҚШ армиясына ерікті түрде аттанды. Армия қызметкері оның алғашқы екі атын ауыстырды; Уилки бюрократияның оны түзетуіне уақыт жұмсауға дайын болмағандықтан, оның атын Венделл Льюис Уилки деп сақтады. Бірінші лейтенант болып тағайындалған Уилкиді артиллерия оқу-жаттығуына жіберді. Ол Францияға соғыс аяқталып бара жатқанда келді және жаумен кездеспеді. 1918 жылдың қаңтарында ол Индиана штатының Рашвилл қаласынан кітапханашы Эдит Вилкке үйленді; олардың бір ұлы болды, Филип. Францияда Уилкиге Парижге рұқсатсыз кеткен әскерлерді қорғау жұмасы тапсырылды. Ол капитандыққа ұсынылды, бірақ 1919 жылдың басында қағаздары дайын болмағандықтан қызметтен босатылды. "Saturday Evening Post" Уилкиді "кері сөйлейтін адам" деп атады. Ол 1936 жылы Ландонға дауыс бергенін айтты және демократтар енді ол жақтаған құндылықтарды ұсынбайды деп ойлады. Кейіннен оның айтуынша, "мен өз партиямды тастаған жоқпын. Менің партиям мені тастады". 1939 жылдың қыркүйегінде соғыс басталғанда американдықтар алаңдады, бірақ көпшілігі АҚШ-тың араласуы керек деп ойлаған жоқ. Уилки Америкаға төнетін қауіп туралы және Ұлыбритания мен басқа одақтастарға көмектесу қажеттігі туралы жиі сөйледі. Уилкидің биографы Стив Нил соғыстың "Уилкиді Жаңа мәмілеге қарсы ірі бизнестің сыншысынан бостандық жақтаушысына айналдырғанын" және оның үміткерлігіне жаңа мақсат бергенін жазды. Уилки туралы әңгімелерге қарамастан, оның үміткерлігіне қатысты күмәнданушылар көп болды. Нью-Йорк штатының Республикалық Ұлттық Комитетінің мүшесі Кеннет Ф. Симпсон бастапқыда Уилкинің үміткерлігін абсурдты деп ойлады. Индиана сенаторы Джеймс Эли Уотсон "ғимараттың бұрынғы әйелі" шіркеуге қосылса, ол алғашқы аптада хорды басқаруы керек емес" деді. Зиппке сәйкес, Уилкидің сәті ертерек "Уилсондық сәтті" жаңартты, Бірінші дүниелік соғыстан кейін президент Уилсонның идеалистік сыртқы саясатына Еуропаның қолдауын білдірген кезең, және әртүрлі елдер арасындағы байланыс желілерінің кеңдігіне баса назар аудару арқылы оның шарттарын кеңейтті. Зипп бұл "Уилкилік сәт" Уилкидің әлемнің үш қияли географиясымен сипатталғанын айтады. Біріншісі - "атақты әмбебаптық", яғни жаңа саяхат және байланыс тәсілдері шекараларды жылдам қысқартып, халықаралық ынтымақтастық пен отарлықтан құтылуға ынталандырады. Екінші география нағыз жаһандық қақтығысты бостандыққа қарсы фашизм емес, расизмге қарсы империя ретінде қайта қарастырды, осылайша еуропалық отаршылдық пен американдық сегрегацияның моральдылығына күдік тудырды. Уилкидің "Бір әлемде" үй ішімдегі "біздің империализмдерімізге" соңғы нүкте қою туралы шақыруы көптеген американдықтардың АҚШ-тың ішкі саясатындағы нәсілдік мәселелерге күдікпен қарағанын естіген алғашқы рет болды. Халықаралық ынтымақтастық пен нәсілдік теңдікке қатысты оның оңтайлы көзқарасына қарамастан, Зипп Уилкидің үшінші географиясы "жасырылған империя" болғанын айтады.

Lewis Wendell Willkie was born in Elwood, Indiana, on February 18, 1892, the son of Henrietta (Trisch) and Herman Francis Willkie. Both of his parents were lawyers, his mother being one of the first women admitted to the Indiana bar. Willkie was the fourth of six children, all intelligent, and learned skills during the nightly debates around the dinner table that would later serve him well. Although given the first name Lewis, Willkie was known from childhood by his middle name. Herman Willkie, who had come from Prussia with his parents at age four, was intensely involved in progressive politics, and in 1896 took his sons to a torchlight procession for Democratic presidential candidate William Jennings Bryan, who had come to Elwood during his campaign. The Willkie boys had a sidewalk fight with Republican youths, and though the Willkies won their battle, Bryan lost his to William McKinley. When Bryan ran again in 1900, he stayed overnight at the Willkie home, and the Democratic candidate for president became the first political hero for the boy who would later seek that office. By the time Willkie reached age 14 and enrolled in Elwood High School, his parents were concerned about a lack of discipline and a slight stoop, and they sent him to Culver Military Academy for a summer in an attempt to correct both. Willkie began to shine as a student in high school, inspired by his English teacher; one classmate said that Philip "Pat" Bing "fixed that boy up. He started preaching to Wendell to get to work and that kid went to town." Faced with a set of athletic brothers—Edward became an Olympic wrestler—Willkie joined the football team but had little success; he enjoyed the debate team more, but was several times disciplined for arguing with teachers. He was class president his final year, and president of the most prominent fraternity, but resigned from the latter when a sorority blackballed his girlfriend, Gwyneth Harry, as the daughter of immigrants. During Willkie's summer vacations from high school, he worked, often far from home. In 1909, aged 17, his journey took him from Aberdeen, South Dakota, where he rose from dishwasher to co owner of a flophouse, to Yellowstone National Park, where he was fired after losing control of the horses drawing a tourist stagecoach. Back in Elwood, Herman Willkie was representing striking workers at the local tin plate factory, and in August journeyed with Wendell to Chicago in an attempt to get liberal attorney Clarence Darrow to take over the representation. They found Darrow willing, but at too high a price for the union to meet; Darrow told Wendell Willkie, "there is nothing unethical in being adequately compensated for advocating a cause in which you deeply believe." After graduation from Elwood High in January 1910, Willkie enrolled at Indiana University in Bloomington. There, he became a student rebel, chewing tobacco, reading Marx, and petitioning the faculty to add a course on socialism to the curriculum. He also involved himself in campus politics, successfully managing the campaign of future Indiana governor Paul McNutt for student office, but when Willkie ran himself, he was defeated. He graduated in June 1913, and to earn money for law school, taught high school history in Coffeyville, Kansas, coaching debaters and several sports teams. In November 1914, he left his job there for one as a lab assistant in Puerto Rico arranged by his brother Fred. Wendell Willkie's commitment to social justice was deepened by the sight of workers suffering abuse there. Willkie enrolled at Indiana School of Law in late 1915. He was a top student, and graduated with high honors in 1916. At the commencement ceremony, with the state supreme court present, he gave a provocative speech criticizing his school. The faculty withheld his degree, but granted it after two days of intense debate. Willkie joined his parents' law firm, but volunteered for the United States Army on April 2, 1917, the day President Woodrow Wilson asked Congress for a declaration of war against Germany. An army clerk transposed his first two names; with Willkie unwilling to invest the time to have the bureaucracy correct it, he kept his name as Wendell Lewis Willkie. Commissioned as a first lieutenant, Willkie was sent for artillery training. He arrived in France as the war was ending and did not see combat. In January 1918 he married Edith Wilk, a librarian from Rushville, Indiana; the couple had one son, Philip. In France, Willkie was assigned to defending soldiers who had slipped away for time in Paris against orders. He was recommended for promotion to captain, but was discharged in early 1919 before the paperwork went through. The Saturday Evening Post dubbed Willkie "the man who talked back". He had voted for Landon in 1936, he said, and he felt that the Democrats no longer represented the values he advocated. As he later characterized it, "I did not leave my party. My party left me." The start of the war in September 1939 alarmed Americans, but the majority thought the U. S. should not get involved. Willkie spoke often about the threat to America and the need to aid Britain and other Allies. Willkie biographer Steve Neal wrote that the war "transformed Willkie from a big business critic of the New Deal into a champion of freedom. And it gave his candidacy new purpose." Despite the chatter about Willkie, there were many who were skeptical about his chances should he seek the nomination. Kenneth F. Simpson, Republican National Committeeman from New York, initially thought the idea of a Willkie run to be silly. Indiana Senator James Eli Watson stated that he did not mind if "the town whore" joined the church, but she should not lead the choir the first week. According to Zipp, Willkie's moment revived the earlier "Wilsonian moment," a period marked by European support for President Wilson's idealist foreign policy in the aftermath of WW1, and expanded its terms by emphasizing the vast networks of connectivity between different nations. Zipp argues that this "Willkie moment" was characterized by Willkie's three imagined geographies of the world. The first was "titular universalism," or the idea that the new modes of travel and communication were rapidly shrinking borders and encouraging international collaboration and decolonization. The second geography reframed the true global conflict as not about freedom versus fascism but racism versus empire, thus challenging the morality of both European colonialism and American segregation. Willkie's call to put an end to "our imperialisms at home" in One World was the first time that many Americans had heard such a public figure cast doubt on US domestic policy around race. Despite his optimistic outlook on a future defined by international collaboration and racial equality, Zipp contends that Willkie's third geography was one of "empire obscured."

Азаматтық құқықтарды қорғау

1940 жылғы сайлау науқаны барысында Уилки азаматтық қызмет пен қарулі күштерді біріктіруге уәде берді және республикалық платформадағы тарихтағы ең күшті азаматтық құқықтар қағидасын мақтан етумен айтты. Ол сондай-ақ Вашингтон қаласындағы нәсілдік сегрегацияны жоюға уәде берді. Ол екі ірі афроамерикандық газеттің – «Питтсбург Курьерінің» және «Балтимор Афроамериканның» қолдауын алды. Уилки азаматтық құқықтар мәселесінде Рузвельттен солға қарай басып озғандықтан, Рузвельт қара нәсілділердің республикалық партияға дәстүрлі ортасына қайта оралатынынан қорқып, бірнеше көрнекті афроамерикандықтарды жоғары лауазымдарға тағайындады немесе жұмысқа алды. Рузвельт қара нәсілділердің көпшілігінің дауысын алуда сәтті болды. Сайлаудан кейін Уилки азаматтық құқықтар үшін күресуді жалғастыра беретінін уәделеді. Уилки республикашыларды азшылықтардың тең құқықтарына толық бейімделу ғана афроамерикандықтарды партияға қайтаруға мүмкіндік беретінін ескертті және Рузвельтті демократтар арасындағы оңтүстік расистерге мойын бұйырғаны үшін сынады. 1942 жылы Уилки Түсті адамдардың жетістіктері үшін Ұлттық қауымдастығының (NAACP) съезінде сөз сөйледі, ол сол кезге дейін мұндай іс-шараға қатысқан ең танымал саясаткерлердің бірі болды. Ол қарулі күштерді біріктіруге шақырды, ал 1943 жылдың маусым айында Детройтте нәсілдік тәртіпсіздіктер болғанда, ол ұлттық радио арқылы екі партияны да нәсілдік мәселелерді назарға алмағаны үшін сынады. 1941 жылғы кино тыңдаулары одан әрі шараларсыз аяқталғаннан кейін Уилки «ХХ ғасыр Фокс» компаниясының директорлар кеңесінің төрағасы болды. 1943 жылы ол NAACP-ның атқарушы хатшысы Уолтер Уайтпен бірлесіп, Голливудты қара нәсілділерге фильмдерде жақсы қарым-қатынас жасауға көндіруге тырысты. Кино магнаттары өзгерістерге уәде берді, ал кейбір фильмдерде қара нәсілді актерлер басты рөлдерде ойнады, бірақ ақ нәсілді оңтүстік тұрғындарының қарсылығына тап болғаннан кейін, 1944 жылы Уилки қайтыс болғаннан кейін, олар қара нәсілділерге қызметшілер сияқты стереотиптік рөлдер беруді қайта бастады. Оның қайтысынан кейін NAACP штаб-пәтерін Венделл Уилки ескерткіш ғимараты деп атады. 1942 жылдың 9 қарашасында Рузвельтке және американ халқына есеп бергеннен кейін, Уилки Жоғарғы Сотта Шнайдерманның АҚШ-қа қарсы ісін қарады. Калифорния коммунистік партиясының хатшысы Уильям Шнайдерман 1927 жылы азаматтыққа өтініш бергенде өзінің мүшелігін жасырғаны үшін үкімет оның азаматтығын жойғанға дейін американ азаматы болды. Екі төменгі федералды сот азаматтығынан айыру шешімін қолдады. Соғыс уақытында тіпті коммунистінің өкілі болуы Уилкидің республикалық партиядағы аяқталған қолдауын нығайтпады, бірақ ол досына: «Мен Шнайдерманды өкілдік етуде дұрыс екенімді сенімдімін. Азаматтық бостандықтарды қорғауға болатын уақыттың бірі – қазір» деп жазды. Өзінің сөзінде Уилки Авраам Линкольн мен Томас Джефферсонның сөздерін келтіріп, халық қажет деп тапса, үкіметті қайта құруға құқылы екенін айтты және Маркстің революция туралы көзқарасы салыстырғанда әлсіз екенін мәлімдеді. 1943 жылы Жоғарғы Сот Шнайдерманның пайдасына 5:3 шешім шығарып, оның азаматтығын қалпына келтірді. Уилки Рузвельттің жапондық американдықтарды ұстауын сынамаса да, ол сөйлеген сөзінде соғыс адамдар тобын құқықтарынан айыруға сылтау бола алмайтынын айтты. Ол соғыс үшін яһудилерді кінәлағандарды айыптады және «әйелдерді дарға асудан және халықты қоздырудан» сақтандырды. Осы қызметі үшін ол 1942 жылғы американдық еврей медалін алды.

During his 1940 campaign, Willkie had pledged to integrate the civil service and armed forces, and proudly pointed to what he deemed the strongest civil rights plank in history in the Republican platform. He also promised to end racial segregation in Washington, D. C. He gained the endorsements of the two largest African American newspapers, the Pittsburgh Courier and the Baltimore Afro American. With Willkie running to the left of Roosevelt on civil rights, Roosevelt feared that blacks would return to their traditional home in the Republican Party, and he secured several prominent promotions or hirings of African Americans. Roosevelt was successful in keeping the majority of the black vote. After the election, Willkie promised to keep fighting for civil rights. Willkie warned Republicans that only a full commitment to equal rights for minorities would woo African Americans back to the party, and he criticized Roosevelt for yielding to Southern racists among the Democrats. Willkie addressed a convention of the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) in 1942, one of the most prominent politicians to do so up to that point. He urged integration of the armed forces, and when a violent race riot broke out in Detroit in June 1943, he went on national radio in order to criticize both parties for ignoring racial issues. When the movie hearings of 1941 ended without further action, Willkie had been made chairman of the board of Twentieth Century Fox. In 1943, he worked with Walter White, executive secretary of the NAACP, to try to convince Hollywood to give blacks better treatment in films. Movie moguls promised changes, and some films featured blacks in major roles, but faced with objections from white Southerners, they reverted to giving blacks stereotyped roles after Willkie's death in 1944, such as servants. After his death, the NAACP named its headquarters the Wendell Willkie Memorial Building. On November 9, 1942, soon after making his reports to Roosevelt and the American people, Willkie argued the case of Schneiderman v. United States before the Supreme Court. William Schneiderman, secretary of the California Communist Party, was a naturalized American until the government revoked his citizenship, stating that he had concealed his membership on his application for naturalization in 1927. Two lower federal courts upheld the denaturalization. Representing a communist, even in wartime, did nothing to shore up Willkie's diminishing support in the Republican Party, but he wrote to a friend saying, "I am sure I am right in representing Schneiderman. Of all the times when civil liberties should be defended, it is now." In his argument Willkie quoted Abraham Lincoln and Thomas Jefferson by saying that the people could, if they deemed it necessary, remake the government, and he stated that Marx's view of revolution was mild by comparison. In 1943, the Supreme Court ruled for Schneiderman, 5–3, restoring his citizenship. Although Willkie refrained from criticizing Roosevelt's internment of Japanese Americans, he stated in a speech that war was no excuse for depriving groups of people of their rights. He spoke out against those who blamed the Jews for the war, warning against "witch hanging and mob baiting". For his activities, he received the American Hebrew Medal for 1942.

1944 жылғы президенттік науқан

Уилки 1943 жылдың көп бөлігін екінші президенттік сайлауға дайындалуға жұмсады, республикалық және бейтарап топтарға сөз сөйледі. Ол Рузвельтпен кездеспеді; президенттік сайлау жақындағанда және екеуі де үміткер ретінде қатысуы мүмкін болғандықтан, олардың әрі қарайғы қарым-қатынасы қиындық тудырар еді. Республикалық көшбасшылар көптеген мәселелерде онымен келіспесе де, Уилкидің беделін мойындады және олар оның 1942 жылғы ара сайлауда партия үшін үгіт жүргізуін қалаған, бірақ ол оның орнына әлемді аралап шықты. Республикалық партияның номиналды басшысы демократ президенттің елшісі ретінде үлкен жариялылыққа ие болғаны жетекші республикашыларды ашуландырды. 1942 жылы республикашылар Өкілдер палатасы мен Сенатта орындар ұтып алды. Олар әлі де азшылықта болса да, Оңтүстік демократтарымен консервативтік коалиция құрып, Конгрестегі ішкі саясатты бақылауға алды. Конгрестің көптеген республикалық мүшелері сол кезде Уилкиді қолдауға дайын болмады, ол партияның 1944 жылғы президенттік праймеризіндегі ықтимал дауыс берушілердің сауалнамаларында генерал Дуглас Макартурдан кейін екінші орынға түсті. 1943 жылға қарай, тіпті либералды демократтар да Уилкидің прогрессивті қағидаларын күмәнданбады. Ол афроамерикандықты кабинетке немесе Жоғарғы Сотқа тағайындау туралы айтты, Калифорнияның республикалық комитетіне «Жаңа мәміле» қайталанбайтындықтан, оған қарсылық білдірудің нәтижесі – ұмытылу ғана болады деп ескертті. Уилки 1943 жылдың қазан айының басында Look журналымен сұхбатында өзінің кандидат екенін нақты айтты, оқшаулануға оралу партияны апатқа ұшыратады деп мәлімдеді. Ол партияның қолдауын көрсету үшін бірнеше президенттік праймеризге қатысуға шешім қабылдады және 1944 жылдың 4 сәуірінде Висконсин штатын алғашқы маңызды сынақ ретінде таңдады. Уилки 1940 жылы Висконсин штатының сайлаушы дауысын алмады, бірақ ол Милуокиден басқа штаттың барлық аймақтарында жеңіске жетті. Оның кеңесшілері Висконсиндегі үлкен неміс-американдық дауысқа қорқынышпен қарады, ол Перл-Харборға дейін штаттың оқшауланған болуына ықпал еткен. Басқа ірі кандидаттардың ешқайсысы – Дьюи, Стассен, Макартур және Огайоның губернаторы Джон Брикер Висконсин штатында сөз сөйлемеді; Макартур мен Стассен әрекетте болғандықтан, мұны істей алмады. Уилки Висконсинде жаман нәтиже көрсетсе, сайлауалды кампаниясын тоқтататынын мәлімдеді. Нью-Гэмпширдің праймеризі кейіннен маңызды болған жоқ, ал Уилки 14 наурызда он бір делегаттың алтауын жеңіп алды. Бұл оның 1940 жылдан бері көптеген рет сөйлегеніне қарамастан, көңіл көншітпеді, одан жақсы нәтиже күтілді. Висконсинде Уилки болашақ губернатор Вернон В. Томсон басқаратын делегаттар тізімін ұсынды және ол екі апта бойы сайлау науқанына белсенді қатысты. Ол көптеген газеттердің қолдауын алды, бірақ сауалнамалар оны штат бойынша да, жалпы ел бойынша да Дьюиден қалып қойғанын көрсетті. 16 наурызда Висконсинде сайлау науқанының алғашқы күні Уилки сегіз сөз сөйледі, ал оның дауысы шаршады. Ауа райы қолайлы болмады, ол штаттың солтүстік бөлігіндегі митингке жету үшін қарлы боранынан 322 шақырым жол жүрді. Уилки көптеген жерлерде көп көрермендерді жинады және республикалық партия «Жаңа мәмілені» қабылдамаса және соғыстан кейін АҚШ-тың әлемде белсенді болу қажеттігін мойындамаса, сәтсіздікке ұшырайтынын айтты. Демократтар, оның айтуынша, билікте тым ұзақ болды және соғыстан кейінгі әлемге қажетті көрерақтылыққа ие емес. Уилкидің Милуокидегі сөзі 6000 орындық залда 4000 адамды жинады, ол 29 сәуірде Небраска штатына кетті, онда ол да праймеризге қатысқан. Ол кеткеннен кейін Дьюидің қолдаушылары, оның ішінде Висконсин штатының республикалық көшбасшыларының көпшілігі штатты жарнама тақталарымен және радио жарнамаларымен толтырды. 4 сәуірде Дьюи Висконсин штатының 24 делегатының 17-сін, Стассен 4-ін, ал Макартур 3-ін жеңіп алды. Уилкидің делегаттары барлық округте соңғы орында болды. Келесі күні кешке Омахада сөз сөйлегеннен кейін Уилки жиналған халыққа былай деді:

Willkie spent much of 1943 preparing for a second presidential run, addressing Republican and nonpartisan groups. He did not meet with Roosevelt; with the presidential election approaching and with both men likely to run in it as candidates, their continued association would have been awkward. Although they differed with him on many issues, Republican leaders recognized Willkie's appeal and they had wanted him to campaign for the party in the 1942 midterm elections, but he went around the world instead. The huge publicity received by the titular head of the Republican Party as an emissary for a Democratic president frustrated leading Republicans. In 1942, the Republicans gained seats in both the House and the Senate. Though they still remained in the minority, they formed a Conservative coalition with Southern Democrats that took control of domestic issues in Congress. Few Republican members of Congress were by then willing to support Willkie, and he dropped to second place behind General Douglas MacArthur in polls of likely voters in the party's 1944 presidential primaries. By 1943, even liberal Democrats did not doubt Willkie's progressive credentials. He spoke of appointing an African American to either the cabinet or the Supreme Court, and he warned California's Republican committee that the New Deal was irreversible and he stated that all they would get by opposing it was oblivion. Willkie made his candidacy clear in an interview with Look magazine in early October 1943, arguing that a return to isolationism would lead the party to disaster. He decided to enter several presidential primaries in order to demonstrate his public support of the party, and he chose Wisconsin, with a primary on April 4, 1944, as the first major test. Willkie had not taken Wisconsin's electoral votes in 1940, though he had won in all parts of the state except Milwaukee. His advisors feared the large German American vote in Wisconsin, which had contributed to the state being firmly isolationist until Pearl Harbor. None of the other major candidates—Dewey, Stassen, MacArthur and Ohio Governor John Bricker—spoke in Wisconsin; MacArthur and Stassen were on active duty and could not do so. Willkie stated that if he did badly in Wisconsin, he would end his campaign. The New Hampshire primary had not taken on the significance it later would, and Willkie won it on March 14, taking six out of eleven delegates. This was deemed a disappointment because he had spoken there many times since 1940, and was expected to do better. In Wisconsin, Willkie ran a slate of delegates led by future governor Vernon W. Thomson, and he devoted two weeks to campaigning there. He was endorsed by most newspapers, but polls showed him well behind Dewey both in the state and nationwide. On March 16, his first day of campaigning in Wisconsin, Willkie made eight speeches, and the pace took a toll on his voice. The weather did not cooperate, and he travelled 200 mile (322 km) through a blizzard to reach a rally in the northern part of the state. Willkie attracted large crowds in most places, and he told them that the Republican party would fail unless it accepted the New Deal and recognized the need for the U. S. to remain active in the world after the war. The Democrats, he alleged, had been in office too long and they did not have the vision that was needed in the postwar world. Willkie's speech in Milwaukee attracted 4,000 people to a hall that could hold 6,000, and he left the state on the 29th for Nebraska, where he had also entered the primary. Once he was gone, Dewey's backers, including most of the Wisconsin Republican leadership, flooded the state with billboard advertisements and radio commercials. On April 4, Dewey gained 17 of Wisconsin's 24 delegates, Stassen 4, and MacArthur 3. Willkie's delegates ran last in every district. The following night, after giving his speech in Omaha, Willkie addressed the crowd:

Соңғы айлары мен өлімі

Екінші рет Ақ үйге үміткерлік жорысында жеңілген Уилки заңгерлік тәжірибеге қайта оралатынын мәлімдеді, бірақ достары оның онда қанағаттанатынына күмән келтірді. Рузвельт вице-президент Уоллесті төртінші мерзімге сайлауға тырысу кезінде қолдан шығаруға ниеттенді, сондықтан Уилкиге Уоллестің орнына түсу мүмкіндігін қарастыруды ұсынды. Уилки тіпті жауап беруге де тартынды, себебі Рузвельт бұрынғы үміткерлеріне берген уәделерін орындамайтын еді. Уилки мен Ақ үй арасында үшінші тараптар білген, бірақ толық мәліметтері белгісіз қосымша әңгімелер өтті; вице-президенттікке Гарри С. Трумэн тағайындалды. Уилки Рузвельтті екі үлкен партияның солшыл қанатын біріктіретін, бейбітшілік орнаған соң құрылатын жаңа либералдық партияға қызықтырды, бірақ бұл ақпарат баспасөзге тарағаннан кейін Уилки Ақ үймен байланысын үзіп, Рузвельт оны саяси мақсаттар үшін пайдаланды деп ойлады. Рузвельт ақпараттың жарияланғанына өкініш білдіретін хат жолдады, бірақ ол да газетте жарияланды, сонда Уилки: «Маған соңғы рет өтірік айтылды» деді. Араларындағы келіспеушілікке қарамастан, Рузвельт Уилкимен жарасуға тырыса берді. Рузвельттің ұлы Эллиот кейін әкесі Уилкиді Біріккен Ұлттар Ұйымының бірінші Бас хатшысы етіп тағайындауды үміттенгенін айтты және екеуі сол жылдың соңында кездесуге келісті. Уилки 1944 жылы Чикагода өткен Республикалық Ұлттық Конвентте сөз сөйлеуге шақырылмады, ол Дьюиді президенттікке ұсынды, ал ол «құрметті қонақ» ретіндегі шақырудан бас тартты. Дьюи Уилкидің қолдауын алуды үміттенді және оның сыртқы саясат жөніндегі кеңесшісі Джон Фостер Даллесті Уилкиге жіберді. Бұрынғы үміткер кез келген жаққа тартылудан бас тартты және қайтыс болғанға дейін ешқандай қолдау көрсетпеді. Уилки Collier's журналы үшін екі мақала жазды, біреуі халықаралық бағытталған сыртқы саясатты қолдады, ал екіншісі афроамерикандықтардың азаматтық құқықтарын кеңейтуді талап етті. Ол газет басылымын ашу мүмкіндігін де қарастырды. Уилки ұзақ жылдар бойы денсаулығына және диетасына немқұрайлы қарады, көп темекі шегіп, жаттығу жасамайтын. Оның ішімдік ішуі 1940 жылы Филадельфиядағы журналистерге әсерлі болған, бірақ 1944 жылға қарай ол проблемаға айналды.

Defeated in his second bid for the White House, Willkie announced that he was returning to the practice of law, but his friends doubted that he would be content there. Roosevelt was anxious to dump Vice President Wallace from the ticket in his bid for a fourth term, and he had an intermediary sound out Willkie about running in Wallace's place. Willkie was reluctant even to respond, knowing that Roosevelt had made promises to potential running mates which he did not follow through on. There were further discussions between Willkie and the White House, of which third parties were aware though the details are not known; the vice presidential nomination went to Harry S. Truman. Willkie got Roosevelt interested in a new liberal party which would be formed once peace came that would combine the left of the two existing major parties, but Willkie broke off contact with the White House after there were leaks of this to the press, because he felt that Roosevelt had used him for political gain. Roosevelt sent a letter expressing his regret for the leak, but that too was printed in the papers, and Willkie stated, "I've been lied to for the last time." In spite of their breach, Roosevelt continued to try to conciliate Willkie. Roosevelt's son Elliott later stated that his father hoped to have Willkie be the first Secretary General of the United Nations, and the two men agreed to meet later in the year. Willkie had not been invited to speak at the 1944 Republican National Convention in Chicago that nominated Dewey for president, and he declined a pass as an "honored guest". Dewey hoped to get Willkie's endorsement, and he sent his foreign policy advisor, John Foster Dulles, to see Willkie. The former candidate refused to be drawn, and he made no endorsement before he died. Willkie wrote two articles for Collier's, one urging an internationalist foreign policy, and the other demanding advances in civil rights for African Americans. He also explored becoming a newspaper publisher. Willkie had long been neglectful of his health and diet, smoking heavily and rarely exercising. His heavy drinking had charmed the reporters in Philadelphia in 1940, but by 1944 it was becoming a problem.

Мұра және естелік

1940 жылғы конвенциядан кейін көп ұзамай Рузвельт Уилкидің кандидатурасын "елімізге сыйланған құдайдың нығматы" деп сипаттады, себебі ол президенттік жарыстың Ұлыбританияға көмек көрсету мәселесіне тоқтауына мүмкіндік бермейтініне кепілдік берді. Уолтер Липманн Уилкинің тағайындалуы Ұлыбританияның аман қалуы үшін шешуші болды деп сенді: "Ұлыбритания шайқасынан кейін екінші орынды иеленді, Уилкидің күрт өркендеуі мен тағайындалуы шешуші оқиға болды, мүмкін, құдайдың қалауымен, [Ұлыбритания] жайлауға жақын болғанда еркін әлемді біріктіруге мүмкіндік берді. Оның басшылығынан басқа кез келген басшылықпен 1940 жылы республикалық партия Ұлыбританияға арқасын бұрып, Гитлерге қарсы тұрғандардың барлығын тастап кеткендей сезіндірер еді". Чарльз Петерс былай деп жазды: "[Уилкидің] Америка Құрама Штаттарына және әлемге тигізген әсері шын мәнінде президенттік лауазымда болған көптеген адамдардан гөрі зор болды. Тарихтың шешуші сәтінде ол дұрыс уақытта дұрыс нәрсені жақтады". Демократ сенатор Зелл Миллер 2004 жылғы Республикалық ұлттық конвенциядағы негізгі сөзінде терроризмге қарсы соғыста партиялық тартысқа емес, бірлікке шақырды және Уилкидің іс-әрекеттерін еске алды: "Ол Рузвельтке бейбіт уақыттағы әскерге шақыру үшін қажетті маңызды қолдау көрсетті, ол кезде бұл идея танымал емес еді. Ол ұлттық қауіпсіздікті сайлау науқанының партиялық мәселесіне айналдырудан гөрі сайлауда жеңіліске ұшырауды қалап, оны анық айтты". Тарихшы Хью Росс Уилкинің номинацияны алуы "жеңіске жететін ерекше мүмкіндіктерді" ұсынды деп мәлімдеді. Америкалық саяси тарихта өмір сүру перспективасынан қорқып, саяси табысын саяси тәжірибесі жоқ адамға сеніп тапсыру үшін кәсіби басшылықты айналып өткен көптеген мысалдар бар. Бұрынғы жағдайлардың көпшілігінде бұл лауазымға әскери адам тағайындалған. 1940 жылы ол кәсіпкерге тиді". Ричард Мо 1940 жылғы сайлау туралы кітабында Уилкинің кандидатурасы Республикалық партияға ұзақ мерзімді жаралар қалдырды деп болжады, консерваторлар оның Шығыс құрылымының табысына ашуланды: "басқа не істесе де, Филадельфия Республикалық партияның ішіндегі ащы меншік бөлінісін тудырды, бұл партияны ондаған жылдар бойы анықтайтын идеология мен географиямен ерекшеленді". Уилкинің сөздерінен оқшауланушылықтан бас тартып, Мичиган штатындағы Уилки науқанында қарқынды жұмыс істеген Джеральд Р. Форд былай деп жазды: "Енді менің қатысуым Венделл Уилкидің саяси тағдырына ешқандай әсер етпегенін түсіндім. Бірақ ол маған үлкен әсер етті". Журналист және автор Уоррен Москва 1940 жылдан кейін Уилки Рузвельтке көмектесті деп жазды, ол әрқашан жұртшылық пікірінен тым алшақтамауға тырысқан, "Президенттің батасымен қадам салды". Уилкидің әлемдік сапары және "Бір әлем" кітабының жарық көруі АҚШ соғыста жеңіске жеткеннен кейін халықаралық аренада белсенді болып қалуы керек және жаңа оқшаулануға түспеуі керек деген идеяны көпшілік қолдады. Индиана университетінің президенті Герман Б. Уэллс "Бір әлем" "америкалықтардың ойлау жолына үлкен әсер еткенін" айтты. Тарихшы Сэмюэл Зипп: "Ол Американың қазіргі тарихындағы дәстүрлі ұлтшылдыққа ең табысты және бұрын-соңды болмаған сынды ұсынды. Ол [америкалықтарды] әлеммен өзара қарым-қатынастың жаңа түрін елестетуге және сезінуге шақырды, миллиондаған американдықтар бұрын-соңды болмаған құлшыныспен жауап берді". Оның әрекеттері Республикалық партиядағы беделіне нұқсан келтірді. Мәскеудің сөзіне сүйенсек, "оның партияға президентті қолдап, адал оппозиция партиясы болуын шақыруы - қаталдарға сатқындық болды; оның әлемді аралап, Республикалық партияға кіруге тырысқан президенттік агент ретінде танылуы". Бұл құлдырау Уилкинің либералды көзқарастары, Рузвельттің сол жағында тұрып, президент қабылдайтын салықтан да жоғары салықтар ұсынуы анық болғандықтан, күшейді. Екінші дүниежүзілік соғыстағы "Либерти" кемесі оның құрметіне аталды. 1965 жылы Индиана университеті Блумингтон кампусындағы 11 қабатты студенттік жатақхананы Уилки алаңы деп атады. 1992 жылы АҚШ почта қызметі Уилкинің туғанына 100 жыл толуын Ұлы американдықтар сериясынан 75 центтік маркамен атап өтті. Дунн Уилкинің "өмір сүргендей, идеалист, гуманист және жалғыз қасқыр ретінде қайтыс болғанын" айтты. Уилкидің өмірбаянын жазған Нил:

Soon after the 1940 convention, Roosevelt described Willkie's nomination as a "Godsend to our country", because it ensured that the presidential race would not turn on the issue of aid to Britain. Walter Lippmann believed Willkie's nomination to have been crucial to Britain's survival, "second only to the Battle of Britain, the sudden rise and nomination of Willkie was the decisive event, perhaps providential, which made it possible to rally the free world when [Britain] was almost conquered. Under any other leadership but his the Republican party in 1940 would have turned its back on Great Britain, causing all who resisted Hitler to feel abandoned". Charles Peters wrote that "it is arguable that [Willkie's] impact on [the United States] and the world was greater than that of most men who actually held the office [of president]. At a crucial moment in history, he stood for the right things at the right time." When Georgia Senator Zell Miller, a Democrat, gave the keynote address at the 2004 Republican National Convention, he urged unity instead of partisan strife in the War on Terror, and recalled Willkie's actions, "He gave Roosevelt the critical support he needed for a peacetime draft, an unpopular idea at the time. And he made it clear that he would rather lose the election than make national security a partisan campaign issue." Historian Hugh Ross argued that in gaining the nomination, Willkie "gave exceptional promise of being a winner. There were ample precedents from American political history in which a minority party, queasy over prospects for survival, bypassed professional leadership in order to entrust its political fortunes to a man without political experience. In most of the previous instances, the nomination had gone to a military man. In 1940, it went to a businessman." Richard Moe, in his book on the 1940 election, suggested that the nomination of Willkie left long lasting scars on the Republican Party, with conservatives angered by the success of its Eastern Establishment wing; "whatever else it did, Philadelphia gave birth to the bitter proprietary division within the Republican Party, one accentuated by ideology and geography, that would define the party for decades to come." Among those converted from isolationism by Willkie's oratory, and who worked intensely on the Willkie campaign in Michigan, was Gerald R. Ford, who wrote many years later in his memoirs, "I now realize that my participation did not make much difference at all to the political fate of Wendell Willkie. But it made a lot of difference to me." Correspondent and author Warren Moscow wrote that after 1940, Willkie helped Roosevelt, who was always careful not to go too far in front of public opinion, "as a pace setter with the President's blessing". Willkie's global trip and the publication of One World increased public support for the idea that the United States should remain active internationally once the war was won, and should not withdraw into a new isolationism. Indiana University president Herman B Wells noted that One World "has had such a profound influence on the thinking of Americans". Historian Samuel Zipp noted, "He launched the most successful and unprecedented challenge to conventional nationalism in modern American history He urged [Americans] to imagine and feel a new form of reciprocity with the world, one that millions of Americans responded to with unprecedented urgency." His advocacy came at a cost to his standing in the Republican Party. According to Moscow, "his appeal for the party to be the party of the Loyal Opposition, supporting the President, was treason to the diehards; his trip around the world marked him as a Presidential agent seeking to infiltrate the Republican Party". This decline was accelerated as it became apparent that Willkie was a liberal, standing to the left of Roosevelt and proposing even higher taxes than the president was willing to stomach. The World War II Liberty Ship was named in his honor. In 1965, Indiana University completed Willkie Quadrangle, an 11 story undergraduate residence hall, on the Bloomington campus that was named after Willkie. In 1992, the United States Postal Service marked the centennial of Willkie's birth with a 75 cent stamp in the Great Americans series. Dunn concluded that Willkie "died as he had lived, an idealist, a humanitarian—and a lone wolf". Willkie's biographer, Neal, wrote of him,