1940 жылғы АҚШ Президенттік сайлауы

Кіріспе

39-шы төртжылдық АҚШ президенттік сайлауы

1940 жылғы АҚШ президенттік сайлауы 39-шы төртжылдық президенттік сайлау болды. Ол 1940 жылдың 5 қарашасында, сейсенбі күні өтті. Қазіргі демократ президенті Франклин Д. Рузвельт республикалық кәсіпкер Венделл Уилкиді жеңіп, беспрецедентті үшінші мерзімге қайта сайланды. 1988 жылға дейін бұл үзіліссіз үш президенттік сайлауда жеңіске жеткен партияның соңғы мүмкіндігі болды. Бұл сондай-ақ екі үлкен партияның кандидаттарының екеуі де бір штаттан тіркелген төртінші президенттік сайлау болды; ал басқалары 1860, 1904, 1920, 1944 және 2016 жылдары өтті. Сайлау Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыстың көлеңкесінде, АҚШ Ұлы депрессиядан арылып келе жатқан кезде өтті. Рузвельт бастапқыда үшінші мерзімге кандидат болуға ниеттенбеген, бірақ Еуропадағы жағдайдың нашарлауы оны осы қадамға итерді. Ол және оның жақтастары Джеймс Фарли және вице-президент Джон Нэнс Гарнер сияқты партияның басқа лидерлерінен туындаған қиындықтарды басуға тырысты. 1940 жылғы Демократиялық ұлттық конвентте Рузвельт бірінші дауыс беруде қайтадан ұсынылды, ал Гарнердің орнына Ауыл шаруашылығы министрі Генри А. Уоллес тағайындалды. Уилки, «қара ат» кандидат, 1940 жылғы Республикалық ұлттық конвенттегі президенттік сайлаудың алтыншы турында консервативті сенатор Роберт А. Тафт пен прокурор Томас Э. Дьюиді жеңіп шықты. Рузвельт оқшауланушылық және араласпаушылық көзқарастардың күшті екенін жақсы білгендіктен, қайта сайланса шетелдік соғыстарға араласпайтынына уәде берді. Бұрын мемлекеттік қызметте болмаған Уилки қарқынды науқан жүргізіп, Орталық Батыс және Солтүстік-Шығыс аймақтарында республикалықтардың күшін қайта жандандырды. Ол «Жаңа мәміледегі» (New Deal) нашар басқару мен ысырапшылықты сынап, екі мерзімдік дәстүрді бұзу қаупі туралы ескертті және Рузвельтті елді Екінші дүниежүзілік соғысқа апаруды құпия жоспарлап отыр деп айыптады. Алайда, Уилкинің ірі бизнеспен байланысы оның ісіне нұқсан келтірді, себебі көптеген жұмысшылар корпорацияларды және бизнес лидерлерін Ұлы депрессияға кінәлады. Рузвельт сайлау алдындағы барлық сауалнамаларда көш бастап, сенімді жеңіске жетті; оның көрсеткіштері әлі де маңызды болғанымен, 1932 және 1936 жылдардағыдан азырақ болды.

The 1940 United States presidential election was the 39th quadrennial presidential election. It was held on Tuesday, November 5, 1940. Incumbent Democratic President Franklin D. Roosevelt defeated Republican businessman Wendell Willkie to be reelected for an unprecedented third term in office. Until 1988, this was the last time in which the incumbent's party won three consecutive presidential elections. It was also the fourth presidential election in which both major party candidates were registered in the same home state; the others have been in 1860, 1904, 1920, 1944, and 2016. The election was contested in the shadow of World War II in Europe, as the United States was finally emerging from the Great Depression. Roosevelt did not want to campaign for a third term initially, but was driven by worsening conditions in Europe. He and his allies sought to defuse challenges from other party leaders such as James Farley and Vice President John Nance Garner. The 1940 Democratic National Convention re nominated Roosevelt on the first ballot, while Garner was replaced on the ticket by Secretary of Agriculture Henry A. Wallace. Willkie, a dark horse candidate, defeated conservative Senator Robert A. Taft and prosecutor Thomas E. Dewey on the sixth presidential ballot of the 1940 Republican National Convention. Roosevelt, acutely aware of strong isolationist and non interventionist sentiment, promised there would be no involvement in foreign wars if he were re elected. Willkie, who had not previously run for public office, conducted an energetic campaign, managing to revive Republican strength in areas of the Midwest and Northeast. He criticized perceived incompetence and waste in the New Deal, warned of the dangers of breaking the two term tradition, and accused Roosevelt of secretly planning to take the country into World War II. However, Willkie's association with big business damaged his cause, as many working class voters blamed corporations and business leaders for the Great Depression. Roosevelt led in all pre election polls and won a comfortable victory; his margins, though still significant, were less decisive than they had been in 1932 and 1936.

Демократиялық партия

1940 жылғы Демократиялық партияның президенттікке кандидаттығы үшін президенттікке кандидат, АҚШ-тың 32-ші президенті (1933–1945), АҚШ-тың 11-ші Ауыл шаруашылығы министрі (1933–1940) Науқан 3,250,555 дауыс 707.5 PD (Кепілдік берілген делегаттар) Делегаттар мен жеңген дауыстардың ретімен Франклин Д. Рузвельт Джон Нэнс Гарнер Чарльз В. Сойер Джеймс Фарли Уильям Б. Банкхед О. Джон Рогге Миллард Тайдингс Бёртон К. Уилер Жозеф К. О’Махони Эллис Э. Паттерсон Корделл Хулл Пол В. МакНатт АҚШ президенті Нью-Йорк штатынан (1933–1945), АҚШ вице-президенті Техас штатынан (1933–1941), Огайо штатының лейтенант-губернаторы (1933–1935), АҚШ пошта бас директоры Нью-Йорк штатынан (1933–1940), АҚШ Палатасының спикері Алабама штатынан (1936–1940), АҚШ Бас прокурорының көмекшісі Нью-Йорк штатынан (1939–1940), АҚШ сенаторы Мэриленд штатынан (1927–1951), АҚШ сенаторы Монтана штатынан (1923–1947), АҚШ сенаторы Вайоминг штатынан (1934–1953), Калифорния штатының лейтенант-губернаторы (1939–1943), АҚШ Мемлекеттік хатшысы Теннесси штатынан (1933–1944), Федералдық қауіпсіздік агенттігінің әкімшісі Индиана штатынан (1934–1945) 3,214,555 дауыс 691.5 PD (Кепілдік берілген делегаттар) 426,641 дауыс 69.5 PD (Кепілдік берілген делегаттар) 283,952 дауыс 52 PD (Кепілдік берілген делегаттар) 76,919 дауыс 38.5 PD (Кепілдік берілген делегаттар) 196,508 дауыс 22 PD (Кепілдік берілген делегаттар) 20 PD (Кепілдік берілген делегаттар) 16 PD (Кепілдік берілген делегаттар) 8 PD (Кепілдік берілген делегаттар) 6 PD (Кепілдік берілген делегаттар) 48,337 дауыс 0 PD (Кепілдік берілген делегаттар) 0 PD (Кепілдік берілген делегаттар)

1940 Democratic Party ticket for Presidentfor Vice President 32ndPresident of the United States(1933–1945) 11thU. S. Secretary of Agriculture(1933–1940)Campaign3,250,555 votes707.5 PD (Pledged Delegates)

In order of delegates and votes wonFranklin D. RooseveltJohn Nance GarnerCharles W. SawyerJames FarleyWilliam B. BankheadO. John RoggeMillard TydingsBurton K. WheelerJoseph C. O'MahoneyEllis E. PattersonCordell HullPaul V. McNuttU. S. President from New York (1933–1945)U. S. Vice President from Texas (1933–1941)Lt. Governor of Ohio (1933–1935)U. S. Postmaster Generalfrom New York(1933–1940)U. S. House Speakerfrom Alabama(1936–1940)U. S. Assistant Attorney Generalfrom New York(1939–1940)U. S. Senatorfrom Maryland(1927–1951)U. S. Senatorfrom Montana(1923–1947)U. S. Senatorfrom Wyoming(1934–1953)Lt. Governorof California(1939–1943)U. S. Secretary of Statefrom Tennessee(1933–1944)Administrator of the Federal Security Agencyfrom Indiana(1934–1945)3,214,555 votes691.5 PD (Pledged Delegates)426,641 votes69.5 PD (Pledged Delegates)283,952 votes52 PD (Pledged Delegates)76,919 votes38.5 PD (Pledged Delegates)196,508 votes22 PD (Pledged Delegates)20 PD (Pledged Delegates)16 PD (Pledged Delegates)8 PD (Pledged Delegates)6 PD (Pledged Delegates)48,337 votes0 PD (Pledged Delegates)0 PD (Pledged Delegates)

+ Convention vote President Vice President Franklin D. Roosevelt 946 Henry A. Wallace 626 James Farley 72 William B. Bankhead 329 John Nance Garner 61 Paul V. McNutt 68 Millard Tydings 9 Alva B. Adams 11 Cordell Hull 5 James Farley 7 Jesse H. Jones 5 Joseph C. O'Mahoney 3 Alben W. Barkley 2 Prentiss M. Brown 1 Louis A. Johnson 1 Scott W. Lucas 1 Bascom N. Timmons 1 David I. Walsh 0.5

Throughout the winter, spring, and summer of 1940, there was much speculation as to whether Roosevelt would break with longstanding tradition and run for an unprecedented third term. The two term tradition, although not yet enshrined in the Constitution, had been established by George Washington when he refused to run for a third term in 1796; other former presidents, such as Ulysses S. Grant in 1880 and Theodore Roosevelt in 1912 had made serious attempts to run for a third term, but the former failed to be nominated, while the latter, forced to run on a third party ticket, lost to Woodrow Wilson due to the split in the Republican vote. President Roosevelt refused to state definitely whether he would run for a third term. He even indicated to some ambitious Democrats that he would not run. Two of them thus decided to seek the Democratic nomination. These were James Farley, his former campaign manager, and Vice President John Nance Garner. Garner was a Texas conservative who had come to disagree with Roosevelt's liberal economic and social policies, and declined to run for a third term as vice president. However, as Nazi Germany swept through western Europe and menaced the United Kingdom in the summer of 1940, Roosevelt decided that only he had the necessary experience and skills to see the nation safely through the Nazi threat. He was aided by the party's political bosses, who feared that no Democrat except Roosevelt could defeat the popular Willkie. At the July 1940 Democratic National Convention in Chicago, Roosevelt easily swept aside challenges from Farley and Garner. Roosevelt picked Secretary of Agriculture Henry A. Wallace of Iowa to replace Garner on the ticket. An outspoken liberal who had been a Republican till joining Roosevelt's cabinet, he met strong opposition from conservatives and party traditionalists. Wallace was also known as "eccentric" in his private life: some years earlier, he had been a follower of Theosophist mystic Nicholas Roerich. But Roosevelt insisted that without Wallace he would not run. First Lady Eleanor Roosevelt came to Chicago to vouch for Wallace, and he won the vice presidential nomination with 626 votes to 329 for House Speaker William B. Bankhead of Alabama.

+ Конвент дауысы Президент Вице-президент Франклин Д. Рузвельт 946 Генри А. Уоллес 626 Джеймс Фарли 72 Уильям Б. Банкхед 329 Джон Нэнс Гарнер 61 Пол В. МакНатт 68 Миллард Тайдингс 9 Алва Б. Адамс 11 Корделл Хулл 5 Джеймс Фарли 7 Джессе Х. Джонс 5 Жозеф К. О’Махони 3 Албен В. Баркли 2 Прентисс М. Браун 1 Луис А. Джонсон 1 Скотт В. Лукас 1 Баском Н. Тиммонс 1 Дэвид И. Уолш 0.5

1940 жылдың қысы, көктемі және жазында Рузвельт ұзақ жылдар бойы қалыптасқан дәстүрді бұзып, бес есемеген үшінші мерзімге түсе ме деген күмәндік туды. Конституцияда әлі бекітілмегенімен, екі мерзімдік дәстүр Джордж Вашингтонның 1796 жылы үшінші мерзімге түсуден бас тартуымен қалыптасты; басқа бұрынғы президенттер, мысалы, 1880 жылы Улисс С. Грант және 1912 жылы Теодор Рузвельт үшінші мерзімге түсуге тырысты, бірақ біріншісі номинацияны алмады, ал екіншісі үшінші партияның тізімімен сайлауға мәжбүр болды және республикашылдардың дауысының бөлінуіне байланысты Вудро Вильсонға жеңіліп қалды. Президент Рузвельт үшінші мерзімге түсе ме деген сұраққа нақты жауап бермеді. Ол тіпті кейбір амбициялы демократтарға түспейтінін де айтты. Сондықтан олардың екеуі Демократиялық партияның номинациясын алуға шешім қабылдады. Олар – оның бұрынғы сайлауалды кампаниясының жетекшісі Джеймс Фарли және вице-президент Джон Нэнс Гарнер. Гарнер Техас штатының консерваторы болды, ол Рузвельттің либералды экономикалық және әлеуметтік саясатымен келіспеді және үшінші рет вице-президенттікке түсуден бас тартты. Алайда, 1940 жылдың жазында нацистік Германия Батыс Еуропаны басып алып, Ұлыбританияға қауіп төндірген кезде Рузвельт тек қана өзінің ғана елді нацистік қауіптен аман-есен өткізу үшін қажетті тәжірибесі мен дағдылары бар екенін түсінді. Оған партияның саяси басшылары көмектесті, олар Рузвельттен басқа ешқандай демократ танымал Уилкиді жеңе алмайды деп қорқыды. 1940 жылдың шілдесінде Чикагода өткен Демократиялық партияның ұлттық конвентінде Рузвельт Фарли мен Гарнердің қарсылығын оңай жеңіп шықты. Рузвельт Гарнердің орнына Айова штатының Ауыл шаруашылығы министрі Генри А. Уоллесті таңдады. Рузвельт кабинетіне кіргенге дейін республикашыл болған ашық либерал, консерваторлар мен партиялық дәстүршілдердің қатты қарсылығына ұшырады. Уоллес жеке өмірінде де "екцентрикалық" ретінде белгілі болды: бірнеше жыл бұрын ол теософ мистигі Николас Рерихтің ізбасары болған. Бірақ Рузвельт Уоллес болмаса, ол сайлауға қатыспайтынын мәлімдеді. Бірінші ханым Элеонора Рузвельт Уоллеске қолдау көрсету үшін Чикагоға келді және ол 626 дауыспен вице-президенттік номинацияны жеңіп алды, ал Алабама штатының Палата спикері Уильям Б. Банкхедке 329 дауыс берілді.

Республикалық партия

1940 жылғы Республикалық партиясының президенттікке және вице-президенттікке арналған билеті, «Комонвелл және Оңтүстік» корпорациясының президенті (1933–1940), Орегон штатының сенаторы (1917–1918, 1918–1944) Науқан

Делегаттар мен жиналған дауыстар саны бойынша:
Уэнделл Уилки
Роберт А. Тафт
Джеррольд Л. Сеуэлл
Томас Е. Дьюи
Артур Вандерберг
Герберт Гувер
Ханфорд МакНайдер
Фрэнк Ганнетт
Артур Х. Джеймс

Республикашылдардың президенттікке үміткерлері – Огайо штатының сенаторы Роберт А. Тафт, Мичиган штатының сенаторы Артур Х. Ванденберг және Нью-Йорк штатының округтік прокуроры Томас Э. Дьюи – әртүрлі деңгейде оқшауланғандыққа ұмтылған. Тафт Республикалық партияның консервативті, оқшауланған қанатының көшбасшысы болды, оның күші негізінен Орта Батыста және Оңтүстік АҚШ-тың бір бөлігінде шоғырланған. Манхэттен округінің прокуроры Дьюи көптеген мафиялық фигураларды түрмеге қамап, «бандиттерді жоюшы» ретінде танымал болды, оның ішінде Нью-Йорк қаласының ұйымдасқан қылмыстың басшысы Лакки Лучано. Дьюи 1940 жылдың көктемінде көптеген президенттік праймеризді жеңіп алды және маусым айындағы Республикалық конвенцияға ең көп делегат дауысымен келді, бірақ жеңіске жету үшін қажетті дауыс санынан әлі де кем болды. Сенаттағы республикашылдардың ағасы Ванденберг Мичиган делегациясының «сүйікті ұлы» кандидаты болды және Тафт немесе Дьюи әлсіреген жағдайда ықтимал келісімге келуге болатын кандидат деп есептелді. Бұрынғы президент Герберт Гувер де келісімге келуге болатын кандидат ретінде талқыланды. Алайда, олардың әрқайсысының пайдалануға болатын кемшіліктері болды. Тафттың ашық оқшаулануы және Еуропа соғысына АҚШ-тың араласуына қарсылығы көптеген республикашыл көшбасшыларды оның жалпы сайлауда жеңіске жете алмайтынына сендірді, әсіресе Франция 1940 жылдың маусымында нацистердің қолына түскенде және Германия Ұлыбританияға қауіп төндіргенде. Дьюидің салыстырмалы жастығы – 1940 жылы оған 38 жас болған – және сыртқы саясат тәжірибесінің болмауы оның кандидатурасын әлсіретті, Вермахт қауіпті күш ретінде пайда болғанда. 1940 жылы Ванденберг те оқшауланған (ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сыртқы саясатын өзгертті) және оның бейқам, жалқау науқаны сайлаушылардың назарын ешқашан аудармады. Гувер әлі де 1929 жылғы Уолл-стрит құлауына және одан кейінгі Ұлы депрессияға төрағалық еткендігі үшін айыпталды. Бұл жағдайдан кейін қара ат кандидатының пайда болуына мүмкіндік туды. Уолл-стриттегі өнеркәсіпші Венделл Уилки, бұрын ешқашан мемлекеттік қызметке үміткер болмаған, күтпеген үміткер ретінде пайда болды. Уилки Индиана штатының тумасы және 1932 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Франклин Рузвельтті қолдаған бұрынғы демократ, ол мүмкін емес таңдау деп есептелді. Уилки алғаш рет Рузвельттің электр қуаты монополиясын бұзуға тырысуына сыншы ретінде көпшілік назарына түсті. Уилки он бір штаттағы тұтынушыларға электр қуатын жеткізетін «Комонвелл және Оңтүстік» корпорациясының бас директоры болды. 1933 жылы президент Рузвельт Теннесси алқабындағы кедейлерге су тасқынын бақылау және арзан электр қуатын ұсынуға уәде берген Теннесси алқабының басқармасын (TVA) құрды. Алайда, үкімет басқаратын TVA Уилкидің «Комонвелл және Оңтүстік» компаниясымен бәсекелеседі, бұл Уилкиді жеке электр компанияларымен бәсекелесуге тырысқан TVA-ны сынауға және қарсылық көрсетуге итермеледі. Уилки үкіметтің жеке корпорацияларға қарағанда әділетсіз артықшылықтары бар екенін және сондықтан олармен тікелей бәсекелесуден аулақ болуы керек деп мәлімдеді. Алайда, Уилки Рузвельттің барлық әлеуметтік бағдарламаларын жоққа шығармады, тіпті олардың еркін кәсіпкерлік жүйесімен жақсы басқарылуы мүмкін емес деп сенгендерін қолдады. Сонымен қатар, жетекші республикалық кандидаттардан айырмашылығы, Уилки Екінші дүниежүзілік соғыстағы одақтастарға, әсіресе Ұлыбританияға көмек көрсетудің белсенді және ашық жақтаушысы болды. Оның британдықтарға «соғыс жариялаудан басқа» барлық көмекті беру туралы ұстанымы АҚШ-тың шығыс жағалауындағы көптеген республикашылдардың қолдауын қамтамасыз етті, олар өздерінің партиясының Конгресстегі оқшауланған көшбасшыларымен келіспеді. Уилкидің сенімді аргументтері осы республикашылдарға әсер етті, олар оның президенттікке тартымды кандидат болатынына сенді. Бұл дәуірдің көптеген жетекші баспасөз барондары, мысалы, «Нью-Йорк геральд трибунасының» Огден Рид, «Скриппс Ховард» газеттерінің Рой Ховард және Миннеаполис Стар және Миннеаполис Трибунасы, сондай-ақ Де-Мойн регистрі мен Лук журналын шығарған Джон және Гарднер Коулстар Уилкиді өз газеттерінде және журналдарында қолдады. Дегенмен, Уилки әлі де ұзақ мерзімді кандидат болып қала берді, 8 мамырдағы Gallup сауалнамасы республикашылдардың 67%-ы Дьюиді, Ванденберг пен Тафтты қолдайтынын көрсетті, ал Уилкині тек 3% қолдады. 1940 жылдың мамысында Францияға Германия армиясының жылдам блицкригі американдық қоғамдық пікірді дүрліктірді, Тафт Канзас аудиториясына АҚШ-тың отандық мәселелерге назар аударуы керек екенін айтқанда, Рузвельттің соғыс дағдарысын пайдаланып, елде социализмті кеңейтуіне жол бермеу керек. Дьюи мен Ванденберг те Германиямен соғысқа алып келуі мүмкін Ұлыбританияға кез келген көмекке қарсылық көрсетуді жалғастырды. Дегенмен, қиын жағдайдағы британдықтарға деген соғыс күннен-күнге артып, бұл Уилкидің кандидатурасына көмектесті. Маусымның ортасында, Республикалық конвенция ашылуына бір аптадан астам уақыт қалғанда, Gallup сауалнамасы Уилкинің 17%-ға көтерілгенін, ал Дьюидің үлесі төмендегенін көрсетті. Ыңғайлы медиа назарының арқасында Уилкидің британдықтарды қолдау туралы мәлімдемелері көптеген делегаттарды қамтыды. Делегаттар Филадельфияға келген кезде Gallup Уилкидің 29%-ға дейін өскенін, Дьюидің үлесі тағы бес пайызға төмендеп, 47%-ға жеткенін, ал Тафт, Ванденберг және Гувер тиісінше 8%, 8% және 6% көрсеткенін хабарлады. Жүздеген мыңдаған, тіпті миллионға жуық Уилкиді қолдауға шақыратын телеграммалар келіп түсті, олардың көпшілігі ел бойынша пайда болған «Уилки клубтарынан» келді. Тағы миллиондаған адам барлық жерде айналымдағы петицияларға қол қойды. 1940 жылғы Республикалық Ұлттық конвенцияда бас сөз сөйлеген Миннесота штатының губернаторы Гарольд Стассен Уилкиді қолдайтынын жариялады және оның ресми едендегі менеджері болды. Уилкидің жақтастары конвенция залының жоғарғы галереяларын толтырды. Уилкидің тәжірибесіздігі және жаңа беті делегаттар мен сайлаушыларға ұнады. Көптеген делегациялар праймериз арқылы емес, әр штаттың партия көшбасшылары таңдады және олар қоғамдық пікірдің жылдам өзгеретін импульсін сезінді. Gallup конвенциядан кейін жарияланған деректерде де осыны көрсетті: Уилки республикашыл сайлаушылар арасында 44%-ға дейін көтерілді, ал құлдырап бара жатқан Дьюидің үлесі 29%-ды құрады. «Біз Уилкиді қалаймыз!» деп айқайлаған Уилкидің жақтастарының ысқырығымен бірге конвенция еденіндегі делегаттар дауыс беруді бастады.

In the months leading up to the opening of the 1940 Republican National Convention in Philadelphia, Pennsylvania, the Republican Party was deeply divided between the party's isolationists, who wanted to stay out of World War II at all costs, and the party's interventionists, who felt that the United Kingdom needed to be given all aid short of war to prevent Nazi Germany from conquering all of Europe. The three leading candidates for the Republican nomination Senator Robert A. Taft from Ohio, Senator Arthur H. Vandenberg from Michigan, and District Attorney Thomas E. Dewey from New York were all isolationists to varying degrees. Taft was the leader of the conservative, isolationist wing of the Republican Party, and his main strength was in his native Midwestern United States and parts of the Southern United States. Dewey, the District Attorney for Manhattan, had risen to national fame as the "Gangbuster" prosecutor who had sent numerous infamous Mafia figures to prison, most notably Lucky Luciano, the organized crime boss of New York City. Dewey had won most of the presidential primaries in the spring of 1940, and he came into the Republican Convention in June with the largest number of delegate votes, although he was still well below the number needed to win. Vandenberg, the senior Republican in the Senate, was the "favorite son" candidate of the Michigan delegation and was considered a possible compromise candidate if Taft or Dewey faltered. Former President Herbert Hoover was also spoken of as a compromise candidate. However, each of these candidates had weaknesses that could be exploited. Taft's outspoken isolationism and opposition to any American involvement in the European war convinced many Republican leaders that he could not win a general election, particularly as France fell to the Nazis in June 1940 and Germany threatened the United Kingdom. Dewey's relative youth—he was only 38 in 1940—and lack of any foreign policy experience caused his candidacy to weaken as the Wehrmacht emerged as a fearsome threat. In 1940, Vandenberg was also an isolationist (he would change his foreign policy stance during World War II) and his lackadaisical, lethargic campaign never caught the voters' attention. Hoover still bore the stigma of having presided over the Wall Street Crash of 1929 and the subsequent Great Depression. This left an opening for a dark horse candidate to emerge. A Wall Street based industrialist named Wendell Willkie, who had never before run for public office, emerged as the unlikely nominee. Willkie, a native of Indiana and a former Democrat who had supported Franklin Roosevelt in the 1932 United States presidential election, was considered an improbable choice. Willkie had first come to public attention as an articulate critic of Roosevelt's attempt to break up electrical power monopolies. Willkie was the CEO of the Commonwealth & Southern Corporation, which provided electrical power to customers in eleven states. In 1933, President Roosevelt had created the Tennessee Valley Authority (TVA), which promised to provide flood control and cheap electricity to the impoverished people of the Tennessee Valley. However, the government run TVA would compete with Willkie's Commonwealth & Southern, and this led Willkie to criticize and oppose the TVA's attempt to compete with private power companies. Willkie argued that the government had unfair advantages over private corporations, and should thus avoid competing directly against them. However, Willkie did not dismiss all of Roosevelt's social welfare programs, indeed supporting those he believed could not be managed any better by the free enterprise system. Furthermore, unlike the leading Republican candidates, Willkie was a forceful and outspoken advocate of aid to the Allies of World War II, especially the United Kingdom. His support of giving all aid to the British "short of declaring war" won him the support of many Republicans on the East Coast of the United States, who disagreed with their party's isolationist leaders in Congress. Willkie's persuasive arguments impressed these Republicans, who believed that he would be an attractive presidential candidate. Many of the leading press barons of the era, such as Ogden Reid of the New York Herald Tribune, Roy Howard of the Scripps Howard newspaper chain and John and Gardner Cowles Jr. publishers of the Minneapolis Star and the Minneapolis Tribune, as well as The Des Moines Register and Look magazine, supported Willkie in their newspapers and magazines. Even so, Willkie remained a long shot candidate; the May 8 Gallup Poll showed Dewey at 67% support among Republicans, followed by Vandenberg and Taft, with Willkie at only 3%. The German Army's rapid Blitzkrieg campaign into France in May 1940 shook American public opinion, even as Taft was telling a Kansas audience that America needed to concentrate on domestic issues to prevent Roosevelt from using the war crisis to extend socialism at home. Both Dewey and Vandenberg also continued to oppose any aid to the United Kingdom that might lead to war with Nazi Germany. Nevertheless, sympathy for the embattled British was mounting daily, and this aided Willkie's candidacy. By mid June, little over one week before the Republican Convention opened, the Gallup poll reported that Willkie had moved into second place with 17%, and that Dewey was slipping. Fueled by his favorable media attention, Willkie's pro British statements won over many of the delegates. As the delegates were arriving in Philadelphia, Gallup reported that Willkie had surged to 29%, Dewey had slipped five more points to 47%, and Taft, Vandenberg and Hoover trailed at 8%, 8%, and 6% respectively. Hundreds of thousands, perhaps as many as one million, telegrams urging support for Willkie poured in, many from "Willkie Clubs" that had sprung up across the country. Millions more signed petitions circulating everywhere. At the 1940 Republican National Convention itself, keynote speaker Harold Stassen, the Governor of Minnesota, announced his support for Willkie and became his official floor manager. Hundreds of vocal Willkie supporters packed the upper galleries of the convention hall. Willkie's amateur status and fresh face appealed to delegates as well as voters. Most of the delegations were selected not by primaries, but by party leaders in each state, and they had a keen sense of the fast changing pulse of public opinion. Gallup found the same thing in polling data not reported until after the convention: Willkie had moved ahead among Republican voters by 44% to only 29% for the collapsing Dewey. As the pro Willkie galleries chanted "We Want Willkie!" the delegates on the convention floor began their vote. Dewey led on the first ballot, but steadily lost strength thereafter. Both Taft and Willkie gained in strength on each ballot, and by the fourth ballot it was obvious that either Willkie or Taft would be the nominee. The key moments came when the delegations of large states such as Michigan, Pennsylvania, and New York left Dewey and Vandenberg and switched to Willkie, giving him the victory on the sixth ballot. Willkie's nomination was one of the most dramatic moments in any political convention. Having given little thought to whom he would select as his vice presidential nominee, Willkie left the decision to convention chairman and Massachusetts Representative Joseph Martin, the House Minority Leader, who suggested Senate Minority Leader Charles L. McNary from Oregon. Despite the fact that McNary had spearheaded a "Stop Willkie" campaign late in the balloting, the convention picked him to be Willkie's running mate.

Нәтижелер

Рузвельт сайлауға дейінгі барлық сауалнамаларда әртүрлі үлесте алда тұрды. 1940 жылғы 5 қарашада өткен сайлау күні ол Уилкидің 22,3 миллион дауысына 27,3 миллион дауыс алды, ал сайлау коллегиясында Уилкиді 449-82 есебімен жеңді. Уилки 1936 жылғы сайлауда республикалық партияның үміткері Альф Лэндоннан 6 миллионнан астам дауыс жинады және Американың орталық-батысындағы ауылдық аймақтарда жақсы көрсеткіштерді көрсетті, шаруалардың 57% -ының дауысын алды. Орталық-Батыстағы көптеген округтер сол кезден бері демократтарға дауыс берген жоқ. Рузвельт осы аралықта 400 мыңнан астам халқы бар Американың барлық қалаларын жеңіп алды, тек Огайо штатының Цинциннати қаласынан басқа. 100 мыңнан астам халқы бар 106 қаланың ішінде ол дауыстардың 61% -ын алды; Оңтүстік АҚШ-та ол жалпы дауыс берудің 73% -ын алды. Елдің қалған бөлігінде (АҚШ-тың солтүстігіндегі ауылдық және шағын қалалар) Уилки 53% көпшілікке ие болды. Қалаларда әлеуметтік жіктелу байқалды, ақ жағалы және орта таптың сайлаушылары республикалық үміткерді қолдады, ал жұмысші және көк жағалы сайлаушылар Ф.Д.Р.-ді қолдады. Солтүстікте Рузвельт еврейлердің 87% -ын, католиктердің 73% -ын және дінге жатпайтындардың 61% -ын жеңіп алды, ал барлық ірі протестанттық конфессиялар Уилкиге көпшілік дауыс берді. Рузвельттің он екі ірі қаладағы жалқы дауыс саны 1936 жылғы сайлаудағы 3,479,000 дауыстан 2,112,000 дауысқа дейін азайды, бірақ ол 1932 жылғы сайлаудағы 1,791,000 дауыспен жеңген көрсеткіштен де жоғары болды. 3094 округ/тәуелсіз қаланың ішінде Рузвельт 1947-де (62,93%) жеңіп, Уилки 1147-де (37,07%) жеңіп алды.

Шетелдік араласу

Британ үкіметі Рузвельтті қолдау үшін жасырын барлау операцияларын жүргізді, оның ішінде жалған жаңалықтар тарату, телефондарды тыңдау, "қазан айының кенеттен жаңалықтары" және басқа да барлау шаралары бар еді. Германия үкіметі 1940 жылғы конвенттегі Демократтардың делегаттарына пара беру үшін Германия елшілігі арқылы 5 миллион долларлық науқандық соғыс қорын бөлді, бұл үшін американдық бизнесмен Уильям Родс Дэвисті делдал ретінде пайдаланды. Дэвис Герман Герингпен кездескеннен кейін Германияның мүддесіне көңіл бөлді және осы мақсатта жұмысқа алынды. Кейіннен ол осы қаражаттың бір бөлігін изоляционист еңбек көшбасшысы Джон Л. Льюистің Рузвельтке қарсы радио хабарларын қолдауға жұмсады, мақсаты Рузвельттің қайта сайлануына кедері келтіру болды. 1936 жылы Рузвельтті қолдаған Дэвис 1940 жылға қарай көңілі тоңды, және олардың арасы сыртқы саясат мәселелерінде алшақтады. Мексикадағы неміс елшісі де Пенсильваниядағы Демократиялық партияның аты-жөні аталмаған өкілін нацистік Германияның ашық сынышысы болған интервенционист Демократ сенаторы Джозеф Гюффейді қызметтен шеттетуге ықпал ету үшін 160 000 доллар сұрады. Дэвис кейіннен 1941 жылдың тамызында қайтыс болғаннан кейін Abwehr агенті C 80 ретінде танылды.