Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Балтық немісі химигі (1853–1932)
Baltic German chemist (1853–1932)
Фридрих Вильгельм Оствальд (2 қыркүйек 1853 [ескі стиль бойынша 21 тамыз 1853] – 4 сәуір 1932) – Балтық немісі химигі және философы. Оствальд физикалық химия саласының негізін қалаушылардың бірі, Якобс Хенрикус ван 'т Хофф, Вальтер Нернст және Сванте Аррениймен бірге. Ол 1909 жылы катализ, химиялық тепе-теңдік және реакция жылдамдықтары салаларына қосқан ғылыми еңбегі үшін Нобель сыйлығын алды. 1906 жылы академиялық қызметтен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Оствальд философия, өнер және саясатқа белсенді түрде араласты. Ол осы салалардың әрқайсысына маңызды үлес қосты. Ол жан-жақты білім иегері ретінде танымал. Бір кезде Дорпат гимназиясында математика және ғылым пәндерін оқытып, өзін асырады. Оствальд химиялық байланыстар мен химиялық қосылыстарды құрайтын реакциялар мәселесіне терең қызығушылық танытты. Бұл сол кездегі химиядағы басты теориялық сұрақ болатын. Алғашқы жұмыстарының бірі ретінде Оствальд қышқылдар мен сілтелердің байланыс тұрақтыларын, сондай-ақ температураның әсерін ескеретін үш өлшемді байланыс кестесін жасады. Оствальд 1878 жылы Дорпат университетінде «Volumchemische und Optisch Chemische Studien» («Көлемдік және оптикалық химиялық зерттеулер») тақырыбында докторлық диссертациясын қорғады, оның ғылыми жетекшісі Карл Шмидт болды. 1881 жылы Оствальд Рига политехникумында (қазіргі Рига техникалық университеті) химия профессоры болып тағайындалды. 1887 жылы Лейпциг университетіне физикалық химия профессоры болып ауысты. Оствальд 1906 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Лейпциг университетінде қызмет етті. 1904 және 1905 жылдары Гарвард университетінде алғашқы «айырбас профессоры» ретінде жұмыс істеді. Оствальдтың академиялық мансабында көптеген зерттеуші студенттері өсіп-өркендеді, олардың арасында болашақ Нобель сыйлығының лауреаттары Сванте Аррений, Якобс Хенрикус ван 'т Хофф және Вальтер Нернст болды. Басқа студенттерінің ішінде Артур Нойес, Уиллис Родни Уитни және Кикунае Икеда бар. Осы студенттердің барлығы физикалық химияға қосқан үлесімен танылды. 1901 жылы Альберт Эйнштейн Оствальдтың зертханасында жұмыс істеуге өтініш білдірді. Бұл Эйнштейннің арнайы салыстырмалылық теориясын жариялағанға дейін төрт жыл бұрын болды. Оствальд Эйнштейннің өтінішін қабылдамады, бірақ кейін екеуі өзара құрметке ие болды. Кейіннен Оствальд Эйнштейнді 1910 және 1913 жылдары Нобель сыйлығына ұсынды. 1906 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін Оствальд философия, саясат және басқа да гуманитарлық ғылымдармен айналысты. Оствальдтың патенталған өнертабысы катализаторды пайдаланды және азот қышқылының шығымы теориялық лимиттерге жақын жағдайларды сипаттады. Негізгі процестің кейбір аспектілері 64 жыл бұрын Кульманмен патенттелген. Кульманның процесі өнеркәсіптік маңызға ие болмады, себебі арзан аммиак көзі болмады. Оствальдтың табысынан кейін көп ұзамай, Хабер мен Бош азотты бекіту процесін (1911 немесе 1913 жылы аяқталды) ойлап тапқандарының нәтижесінде арзан аммиак қолжетімді болды. Осы екі жаңалықтың үйлесуі тыңайтқыштар мен жарылғыш заттарды экономикалық тұрғыдан тиімді және ірі көлемде өндіруге мүмкіндік берді, бұл бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияда тапшылық тудырды. Бұл процесс көбінесе Оствальд процесі деп аталады.
Friedrich Wilhelm Ostwald (; 2 September 1853 [O. S. 21 August 1853]4 April 1932) was a Baltic German chemist and philosopher. Ostwald is credited with being one of the founders of the field of physical chemistry, with Jacobus Henricus van 't Hoff, Walther Nernst, and Svante Arrhenius. He received the Nobel Prize in Chemistry in 1909 for his scientific contributions to the fields of catalysis, chemical equilibria and reaction velocities. Following his 1906 retirement from academic life, Ostwald became much involved in philosophy, art, and politics. He made significant contributions to each of these fields. He has been described as a polymath. He also supported himself for a time by teaching mathematics and science at a Dorpat high school. Ostwald was deeply interested in questions of chemical affinity and the reactions that formed chemical compounds. This was the central theoretical question facing chemists at the time. As part of his early work, Ostwald developed a three dimensional affinity table that took into account the effects of temperature as well as the affinity constants of acids and bases. Ostwald published his doctoral dissertation at the University of Dorpat in 1878, with Carl Schmidt as his thesis advisor. His doctoral thesis was entitled Volumchemische und Optisch Chemische Studien ("Volumetric and Optical Chemical Studies"). In 1881, Ostwald became a Professor of Chemistry at the Riga Polytechnicum (now Riga Technical University). In 1887, he moved to Leipzig University where he became Professor of Physical Chemistry. Ostwald remained on the faculty at Leipzig University until his retirement in 1906. He also served as the first "exchange professor" at Harvard University in 1904 and 1905. During Ostwald's academic career, he had many research students who became accomplished scientists in their own right. These included future Nobel Laureates Svante Arrhenius, Jacobus Henricus van 't Hoff, and Walther Nernst. Other students included Arthur Noyes, Willis Rodney Whitney and Kikunae Ikeda. All of these students became notable for their contributions to physical chemistry. In 1901, Albert Einstein applied for a research position in Ostwald's laboratory. This was four years before Einstein's publication on special relativity. Ostwald rejected Einstein's application, although later the two developed strong mutual respect. Subsequently, Ostwald nominated Einstein for the Nobel Prize in 1910 and again in 1913. Following his 1906 retirement, Ostwald became active in philosophy, politics, and other humanities. Ostwald's patent made use of a catalyst and described conditions under which the yield of nitric acid was near the theoretical limit. Aspects of the basic process had also been patented some 64 years earlier by Kuhlmann. Kuhlmann's process did not become industrially significant, likely due to the lack of an inexpensive source of ammonia. Shortly after Ostwald's finding, inexpensive ammonia became available as a result of Haber and Bosch's invention of a process for nitrogen fixing process (completed by 1911 or 1913) for ammonia synthesis. The combination of these two breakthroughs soon led to more economical and larger scale production of fertilizers and explosives, of which Germany was in short supply during World War I. The process is often referred to as the Ostwald Process.
Катализа
Химиялық реакциялардың жылдамдығы мен қарқынына қатысты зерттеулер жасап, қышқылдар мен сілтелерді зерттеу арқылы Оствальд, белгілі бір химиялық заттардың ерітіндісіндегі қышқыл немесе сілте концентрациясы химиялық процестердің жылдамдығына күшті әсер ете алатынын анықтады. Ол бұл Берзелиус алғаш айтқан химиялық катализдің көрінісі екенін түсінді. Оствальд катализатор – химиялық реакцияның жылдамдығын арттыратын, бірақ реакцияға қатысушы заттардың немесе түзілетін өнімдердің құрамына кірмейтін зат деген тұжырымды қалыптастырды. Оствальдтың химиялық катализ жөніндегі түсініктегі жетістіктері ферменттік катализ сияқты биологиялық процестерде де, көптеген өнеркәсіптік процестерде де кеңінен қолданылды. Оствальд өнертапқан азот қышқылы өндірісінде катализатор пайдаланылады.
Through his research on chemical reaction rates and velocities and his studies of acids and bases, Ostwald found that the concentration of acid or the concentration of base in a solution of certain chemical reactants can have a strong influence of the rate of chemical processes. He realized that this is manifestation of the concept of chemical catalysis first articulated by Berzelius. Ostwald articulated the idea that a catalyst is a substance that accelerates the rate of a chemical reaction without being a part of either the reactants or the products. Ostwald's advances in the understanding of chemical catalysis were widely applicable in biological processes such as enzymatic catalysis and also in many industrial processes. A catalyst is used in the nitric acid process that Ostwald invented.
Кристалдану
Оствульд қатты денелердің кристалдану мінез-құлқын, әсіресе полиморфизм деп аталатын құбылыста әртүрлі формада кристалдануға қабілетті қатты денелерді зерттеді. Ол қатты заттардың міндетті түрде ең термодинамикалық тұрақты түрінде кристалдануын қажет етпейтінін, керісінше, кейде әр полиморфты түрдің салыстырмалы кристалдану жылдамдығына байланысты басқа формаларда кристалдануын анықтады. Оствальд салыстырмалы жылдамдықтардың қатты полиморф пен сұйық форма арасындағы беттік кернеуге байланысты екенін тапты. Көптеген таралған материалдар, соның ішінде минералдар мен әртүрлі органикалық қосылыстар осы мінез-құлықты көрсетеді. Бұл жайт Оствальд ережесі деп аталды. Оствальд қатты немесе сұйық ерітінділердің уақыт өте келе өзгеріп дамуын түсінді. Термодинамикалық тұрғыдан басымдығы жоқ полиморф алдымен кристалдасса да, ерітіндінің қартаюымен термодинамикалық тұрақтырақ формалар дами алады. Көбінесе бұл үлкен кристалдардың пайда болуына әкеледі, себебі олар көптеген кішкентай кристалдарға қарағанда термодинамикалық тұрақтырақ болады. Бұл құбылыс Оствальд пісіп-жетілуі деп аталады және көптеген жағдайларда кездеседі. Күнделікті мысал – мұзқаймақтың қартайған сайын құмды текстураға ие болуы. Геологиялық масштабта көптеген минералдар Оствальд пісіп-жетілуін көрсетеді, олардың кристалдық пішіндері минералдың жасымен бірге өзгеріп дамиды. Ерігіштік және кристалданумен байланысты, Оствальдтың тағы бір жаңалығы – қатты заттың еріуі кристалдың мөлшеріне байланысты екендігін көрсетуі. Кристалдар кішкентай болғанда, әдетте, бір микрондан кем, ерітіндідегі қатты заттың ерігіштігі артады. Оствальд бұл әсерді математикалық тұрғыда Оствальд-Френдлих теңдеуі деп аталатын қатынас арқылы анықтады. Оствальд өзінің жаңалығын алғаш рет 1900 жылы жариялады, ал оның математикалық теңдеуін 1909 жылы неміс химигі Герберт Френдлих жетілдірді. Бұл математикалық қатынас жүйедегі заттың жартылай қысымына да қолданылады. Оствальд-Френдлих теңдеуі жүйедегі бөлшектің беттік кернеуін, сондай-ақ қисықтығы мен температураны ескереді. Ерігіштіктің мөлшерге тәуелділігі кейде науқастың сіңіруін жақсарту үшін нашар ерігіштігі бар фармацевтикалық препараттарды жасау үшін қолданылады. Мөлшерге тәуелділік Оствальд пісіп-жетілуінде де маңызды рөл атқарады. Неміс химигі Рафаэль Лизегангпен бірлесіп, Оствальд заттардың кристалдануының периодты түрде жүзеге асуын байқады, онда кристалдану мінез-құлқы кеңістіктік немесе уақытша үлгіні ұстанады. Кейбір жағдайларда осы периодты кристалданудың нәтижесін, мысалы, әртүрлі геологиялық құрылымдарда, көзбен байқауға болады. Лизеганг бұрын осы құбылысты зертханалық тәжірибелерде зерттеп, нәтижелерін Оствальдқа көрсеткен. Оствальд кейін байқауларды түсіндіретін және осы периодты кристалдану мінез-құлқының кең таралғанын көрсететін құбылыстың математикалық моделін жасады. Бұл байқаулар Лизеганг сақиналары деп аталды.
Ostwald studied the crystallization behavior of solids, especially those solids that are capable of crystallizing in different forms, in the phenomenon known as polymorphism. He discovered that solids do not necessarily crystallize in their most thermodynamically stable form but instead sometimes crystallize preferentially in other forms dependent on the relative rates of crystallization of each polymorphic form. Ostwald found that the relative rates were dependent on the surface tension between the solid polymorph and the liquid form. Many common materials exhibit this type of behavior, including minerals and various organic compounds. This finding came to be known as Ostwald's rule. Ostwald realized that solid or liquid solutions can continue to evolve over time. While the a non thermodynamically preferred polymorph may crystallize first, more thermodynamically stable forms can continue to develop as the solution ages. Often this results in large crystals forming, since they are more thermodynamically stable than are large numbers of small crystals. This phenomenon came to be known as Ostwald Ripening and is observed in many situations. An everyday example is the gritty texture that ice cream develops as it ages. On a geologic timescale, many minerals exhibit Ostwald Ripening as their crystal forms evolve as the mineral ages. Related to solubility and crystallization was Ostwald's finding that dissolution of a solid depends on the size of the crystal. When the crystals are small, typically less than a micron, the solubility of the solid in the solution phase is increased. Ostwald quantified this effect mathematically in a relationship that became known as the Ostwald Freundlich equation. Ostwald first published his finding in 1900, and his mathematical equation was refined by German chemist Herbert Freundlich in 1909. This mathematical relationship also applies to the partial pressure of substance in the system. The Ostwald Freundlich equation takes into account the surface tension of the particle in the system, in addition to curvature and temperature. The size dependence of solubility is sometimes utilized in the formulation of pharmaceuticals that have low solubility so as to enhance their uptake by the patient. The size dependence also has a role in Ostwald Ripening. Collaborating with German chemist Raphael E. Liesegang, Ostwald recognized that substances can crystallize in a periodic fashion wherein the crystallization behavior follows a spatial or temporal pattern. In certain circumstances, the result of this periodic crystallization behavior is easily visually observed, for example, in various geologic formations. Liesegang had previously investigated this phenomenon in specific laboratory experiments, showing his results to Ostwald. Ostwald then developed a mathematical model for the phenomenon that served to explain the observations and realized how widespread is the periodic crystallization behavior. These observations came to be known as Liesegang rings.
Атомдық теория
Оствальд 1900 жылдар шамасында химия терминологиясына "моль" сөзін енгізді. Ол бір мольді заттың молекулалық салмағы, грамммен өлшенген масса бірлігі ретінде анықтады. Оствальдтың сөзіне қарағанда, бұл ұғым идеал газбен байланысты болған. Иронияға орай, Оствальдтың моль ұғымын дамытуы оның атомдық теорияға философиялық қарсылық білдірген энергетикалық теориясымен тікелей байланысты болды, және ол (Эрнст Махпен бірге) осы теорияға соңғы қолдау көрсетушілердің бірі болды. Арнольд Зоммерфельдпен болған әңгімесінде ол Жан Перреннің Браун қозғалысы бойынша жүргізген тәжірибелеріне көз жеткізгенін айтты. 1906 жылы Оствальд Атомдық салмақтар жөніндегі халықаралық комитеттің мүшесі болып сайланды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан 1917 жылы оның мүшелігі тоқтатылды және соғыстан кейін қайта жаңартылмады. Комитеттің 1917 жылғы жылдық есебі ерекше ескертумен аяқталды: "Еуропалық соғыс салдарынан Комитет хат алмасуда көп қиындықтарға тап болды. Неміс мүшесі, профессор Оствальд, осы есеп бойынша жауап берген жоқ. Бұл, мүмкін, Германияда немесе жолда хаттардың цензуралануына байланысты болуы мүмкін".
Ostwald introduced the word mole into the lexicon of chemistry around 1900. He defined one mole as the molecular weight of a substance in units of mass grams. The concept was linked to the ideal gas, according to Ostwald. Ironically, Ostwald's development of the mole concept was directly related to his theory of energeticism, in philosophical opposition to atomic theory, against which he (along with Ernst Mach) was one of the last holdouts. He explained in a conversation with Arnold Sommerfeld that he was convinced by Jean Perrin's experiments on Brownian motion. In 1906 Ostwald was elected a member of the International Committee on Atomic Weights. As a consequence of World War I, this membership ended in 1917 and was not resumed after the war. The 1917 Annual Report of the committee ended with the unusual note: "Because of the European war the Committee has had much difficulty in the way of correspondence. The German member, Professor Ostwald, has not been heard from in connection with this report. Possibly the censorship of letters, either in Germany or en route, has led to a miscarriage".
Ғылыми өлшеулер
Оствальдтың химиялық тепе-теңдік, химиялық тартымдылық және қышқыл-негіздік өзара әрекеттесулерді зерттеу барысында, ол көптеген бекітілген талдау әдістерінің зерттеліп отырған химиялық жүйелерге кедеріс келтіретінін байқады. Сондықтан ол осы маңызды негізгі құбылыстарды түсіну үшін физикалық өлшемдерді жанама әдіс ретінде пайдалануға көшті. Мұндай физикалық өлшемдердің бірі – сұйықтың тұтқырлығын, яғни ағымға қарсы келуін өлшеу. Ол үшін Оствальд сұйықтықты сақтауға арналған резервуарлар қызметін атқаратын және резервуарлардың арасында капилляр, яғни жіңішке түтікшесі бар құрылғы ойлап тапты. Сұйықтың бір резервуардан екіншісіне капилляр арқылы ағуына кеткен уақыт сұйықтың тұтқырлығын көрсетеді. Белгілі бір эталондық ерітіндіні пайдаланып, сұйықтың тұтқырлығын анықтауға болады. Оствальд әдетте осы құрылғыны сулы ерітінділердегі еріген заттардың қасиеттерін зерттеу үшін қолданды. Бұл құрылғылар Оствальдтың тұтқырлық өлшегіштері деп аталды және қазіргі уақытта ғылыми зерттеулер мен сапаны бақылау мақсатында кеңінен қолданылады. Оствальд сұйықтықтарды, әсіресе серозды сұйықтықтарды беру және өлшеу үшін қолданылатын пипетканы жасады. Бұл дизайнды кейіннен Отто Фолин жетілдірді. Бұл типтегі пипетканың ерекшелігі – төменгі жағындағы дөңгелек бөлігі. Ол Оствальд-Фолин пипеткасы деп аталып, қазіргі уақытта кеңінен қолданылады.
As part of Ostwald's investigations in to chemical equilibria, chemical affinity, and acid base interactions, he recognized that many established analytical methods disturb the chemical systems under investigation. He therefore turned to physical measurements as surrogate methods to understand these important basic phenomena. One such physical measurement is the measurement of the viscosity, or resistance to flow, of a liquid. Ostwald invented a device for this purpose consisting of bulbs that act as reservoirs for a liquid with a capillary, or thin tube, in between the reservoirs. The time that it takes for the liquid to flow through the capillary from one reservoir to the other is an indication of the viscosity of the liquid. Using a reference solution, the viscosity of the liquid can be quantified. Ostwald typically used this device to study the behavior of solutes in water solutions. These devices came to be known as Ostwald viscometers and are in widespread use in contemporary times for research and quality control purposes. Ostwald designed a pipette that could be used to transfer and measure liquids, especially serous fluids. This design was later improved by Otto Folin. This type of pipette has a bulb at the lower end as a particular design feature. It became known as the Ostwald Folin pipette and is widely used in contemporary times.
Түстер туралы ғылым
1906 жылы академиялық қызметтен қанағаттанғаннан кейін Оствульд түстерді жүйеге келтіруге қызығушылық танытты, бұл ғылым мен өнер салаларында пайдалы болуы мүмкін еді. Ол 1916-1918 жылдар аралығында "The Color Primer" және "The Color Atlas" кітаптарын жариялады. Бұл басылымдар түрлі көзбен көрінетін түстер арасындағы қатынастарды орнатты. Оствульдтің түстерді жүйеге келтіру жұмыстарының көп бөлігі суретшілер мен архитекторлардың бірлестігі – Deutscher Werkbund-пен бірлесіп жасалды. Ол 1922 жылға дейін бас редактор болып қызмет етті. 1894 жылы Оствульд неміс электрохимиялық қоғамын құрды, ол кейіннен Deutsche Bunsen Gesellschaft für angewandte physikalische Chemie [қолданбалы физикалық химия саласындағы неміс Бунсен қоғамы] атанды. Ол 1889 жылы Klassiker der exakten Wissenschaften журналын құрды, оның 250-ден астам томы жарық көрді. 1911 жылы Оствульд Химиялық қоғамдар қауымдастығын құрды, ол әртүрлі химиялық қоғамдардың ұйымдастырылуын және тиімділігін арттыруға бағытталған. Бұл қауымдастық ғылыми қоғамның бір үлгісі болып табылады. Оствульд Химиялық қоғамдар қауымдастығының алғашқы президенті болды.
Following his 1906 retirement from academia, Ostwald became interested in the systematization of colors, which could be useful both scientifically and in the arts. He published The Color Primer and also The Color Atlas during the period of 1916–8. These publications established relationships between the various visual colors. Much of Ostwald's work on systematization of color was done in collaboration with Deutscher Werkbund, which was an association of painters and architects. He served as its editor in chief until 1922. In 1894, Ostwald formed the German Electrochemical Society which ultimately became the Deutsche Bunsen Gesellschaft für angewandte physikalische Chemie [German Bunsen Society for Applied Physical Chemistry]. He created the journal Klassiker der exakten Wissenschaften in 1889, of which more than 250 volumes have been published. In 1911, Ostwald founded the Association of Chemical Societies, which sought to organize and improve the efficiency of various chemical societies. The association is an example of a scientific society. Ostwald served as the first president of the Association of Chemical Societies.
Гуманитарлық ғылымдар мен саясаттағы ғылыми үлестері
Вильгельм Оствальд химия саласындағы зерттеулеріне қоса, көптеген салаларда жемісті еңбек етті. Оның жарияланған еңбектері, оның ішінде көптеген философиялық жазбалары, шамамен қырық мың беттен тұрады. Оствальд Берта фон Саттнердің бейбітшілік қозғалысына да белсенді қатысты. Басқа да қызығушылықтарының арасында Оствальд өз пигменттерін жасаған әуесқой суретші болды. Оствальд үшін ғылым мен өнер бір-бірін қолдайтын салалар еді, сондай-ақ Пол Кли және Баухаус мектебінің басқа мүшелерімен де байланыс орнатты. Оствальдтың теориялары американдық Фабер Биррен мен Эгберт Джейкобсонға да әсер етті. Оствальд 1909 жылғы Нобель сыйлығының жартысын Идо қозғалысына сыйлады, ол 1908 жылы ұсынған «Прогрессо» атты Идо журналын қаржыландырды. Кейін Оствальд Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі ұлтшылдықтың өрбу кезеңінде өзінің «Weltdeutsch» тілін жасады. Оствальдтың тұрақты қызығушылықтарының бірі – жүйелеу арқылы біріктіру болатын. Ол энергия тиімділігін қоғам мен мәдениеттің барлық салаларын біріктіретін ортақ тақырып деп есептеді. Саяси мәселелерде Оствальдтың энергия тиімділігіне деген қызығушылығы еңбекті ұйымдастыру қажеттілігі сияқты саяси мәселелерге дейін жетті. Монизм бастапқыда либералды, пацифистік және халықаралық болды, ғылымда әлеуметтік және саяси реформаларды қолдау үшін құндылықтардың негізін іздеді. Оствальд өзі ғылымға негізделген этика жүйесін жасады, оның басты идеясы – «энергияны ысырап етпеу, оны ең пайдалы нысанына айналдыру». 1911 жылы Оствальд Эрнст Геккель құрған Deutscher Monistenbund (Монисттер қауымдастығы) президенті болды. Оствальд (және басқа монистер) евгеника мен эвтаназияны насихаттады, бірақ оны азапты болдырмау мақсатымен ерікті таңдау ретінде қарастырды. Монистердің мұндай идеяларды насихаттауы ұлттық социалистердің кейінгі әлеуметтік дарвинизмін қабылдауға ықпал еткен болуы мүмкін деген болжам бар. Оствальд нацистер евгеника мен эвтаназияны өздерінің нәсілшіл идеологиялық ұстанымдарын қолдау үшін мемлекеттік саясаттың міндетті бөлігі ретінде қабылдап, енгізер алдында қайтыс болды.
In addition to his research in chemistry, Wilhelm Ostwald was productive in a broad range of fields. His published work, which includes numerous philosophical writings, contains about forty thousand pages. Ostwald was also engaged in the peace movement of Berta von Suttner. Among his other interests, Ostwald was a passionate amateur painter who made his own pigments. For Ostwald, science and the arts were mutually supportive areas of engagement. and Paul Klee and other members of the Bauhaus school. Ostwald's theories also influenced Americans Faber Birren and Egbert Jacobson. Ostwald donated half the proceedings of his 1909 Nobel prize to the Ido movement, funding the Ido magazine Progreso which he had proposed in 1908. Ostwald later went on to create his own language Weltdeutsch in a period of extreme nationalism during the First World War. One of Ostwald's continuing interests was unification through systematization. In particular, Ostwald perceived that energy efficiency was a unifying theme in all facets of society and culture. In political matters, Ostwald's interest in energy efficiency extended to such political matters as the need for organization of labor. Initially, Monism was liberal, pacifist, and international, seeking in science a basis of values to support social and political reforms. Ostwald himself developed a system of ethics based on science, around the core idea that one should "not waste energy, but convert it into its most useful form." in 1911, Ostwald became President of the Deutscher Monistenbund (Monist Association), founded by Ernst Haeckel. Ostwald (and other Monists) promoted eugenics and euthanasia, but only as voluntary choices with the intention of preventing suffering. Monist promotion of such ideas is suggested to have indirectly facilitated acceptance of the later Social Darwinism of the National Socialists. Ostwald died before the Nazis adopted and enforced the use of eugenics and euthanasia as involuntary government policies, to support their racist ideological positions.
Құрметтер мен марапаттар
Оствульд 1905 жылы Америка өнер және ғылым академиясының халықаралық құрметті мүшесі, ал 1906 жылы Америка Құрама Штаттарының Ұлттық ғылым академиясының халықаралық мүшесі болып сайланды. Ол катализді түсінуге қосқан үлесі үшін және химиялық тепе-теңдік пен реакция жылдамдықтарының негізгі принциптерін зерттеуі үшін 1909 жылы химия бойынша Нобель сыйлығын алды. 1904 жылдан бастап ол 20 рет Нобель сыйлығына ұсынылды, ал өзі сыйлық алғаннан кейін басқа ғалымдардың тоғыз ұсынысын Нобель сыйлығына енгізді. Оның ішінде Альберт Эйнштейннің екі номинациясы болды. 1912 жылы Оствульд Америка философиялық қоғамының халықаралық мүшесі болып сайланды. 1923 жылы Оствульдке Вильгельм Экнер медалі табысталды, ол Оствульдтің ғылыми еңбектерінің экономикалық әсерін мойындады. 1904 жылы ол Нидерланды Корольдік өнер және ғылым академиясының шетелдік мүшесі болып сайланды. Ол Германия, Швеция, Норвегия, Нидерланды, Ресей, Ұлыбритания және АҚШ-тағы ғылыми қоғамдардың құрметті мүшесі атанды. Оствульд Германия, Ұлыбритания және АҚШ-тың бірнеше университетінен құрметті доктор ғылымы дәрежесін алды. 1899 жылы Саксония королі оны Гегеймрат титулына ие етті, ол сол кезде Оствульдтің ғылыми жетістіктерін мойындауды білдірді. Жердің айының ең қас жағында орналасқан Оствульд кратері Вильгельм Оствульдтың құрметіне аталды.
Ostwald was elected an International Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences in 1905 and an International Member of the United States National Academy of Sciences in 1906. He received the 1909 Nobel Prize for Chemistry for his contributions to understanding catalysis and for his investigations of the fundamental principles underlying chemical equilibria and reaction rates. He was nominated for the Nobel Prize 20 times beginning in 1904, and he submitted nine nominations of other scientists for the Nobel Prize following his own award. This included two nominations of Albert Einstein. He was elected an International Member of the American Philosophical Society in 1912. In 1923, Ostwald was awarded the Wilhelm Exner Medal, which recognized the economic impact of Ostwald's scientific contributions. In 1904 he was elected a foreign member of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences. He became an honorary member of scientific societies in Germany, Sweden, Norway, the Netherlands, Russia, Great Britain, and the United States. Ostwald received honorary doctorates from various universities in Germany, Great Britain and the United States. In 1899 he was made a Geheimrat by the King of Saxony, which by that time was a recognition of Ostwald's scholarly contributions. Ostwald crater, which is on the far side of the Earth's moon, was named in honor of Wilhelm Ostwald.
Жеке өмір
1880 жылы 24 сәуірде Оствальд Хелен фон Рейхерге (1854–1946) үйленді, одан бес баласы болды. Олар: Грете (1882–1960) Рига қаласында туып, Гросботенде қайтыс болды; Вольфганг (1883–1943) 1883 жылы Рига қаласында туып, Дрезденде қайтыс болды; Элизабет (1884–1968) Рига қаласында туып, Гросботенде қайтыс болды; Вальтер (1886–1958) Рига қаласында туып, Фрайбург им Брейсгауда қайтыс болды; және Карл Отто (1890–1958) Лейпцигте туып, Лейпцигте қайтыс болды. Вольфганг Оствульд коллоид химиясы саласындағы белгілі ғалым атанды. Оствальд Шотландиялық ритуалдық масондыққа қабылданып, Байройттегі "Zur Aufgehenden Sonne" ірі ложасының бас шебері болды. 1887 жылы Лейпцигке көшіп, өмірінің соңына дейін сол жерде жұмыс істеді. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Саксонияның Гросботен қаласының жанындағы шаруашылыққа қоныс аударды, оны "Landhaus Energie" деп атады. Өмірінің көп бөлігін сол шаруашылықта өткізді. Оствальд 1932 жылы 4 сәуірде Лейпцигтегі ауруханада қайтыс болды.
On 24 April 1880 Ostwald married Helene von Reyher (1854–1946), with whom he had five children. These were: Grete, (1882–1960) born in Riga and died in Großbothen; Wolfgang (1883–1943) born 1883 in Riga and died in Dresden; Elisabeth (1884– 1968) born in Riga and died in Großbothen; Walter (1886–1958) born in Riga and died in Freiburg im Breisgau; and Carl Otto (1890–1958) born in Leipzig and died in Leipzig. Wolfgang Ostwald became a notable scientist in the area of colloid chemistry. Ostwald was initiated to the Scottish Rite Masonry and became Grand Master of the Grand Lodge "Zur Aufgehenden Sonne" in Bayreuth. In 1887, he moved to Leipzig where he worked for the rest of his life. At the time of his retirement, he moved to a country estate near Groβbothen, Saxony, which he named "Landhaus Energie". He lived at the country estate for most of the remainder of his life. Ostwald died in a hospital in Leipzig on 4 April 1932,
Көркем шығармаларда
Оствульд Джозеф Скибеллдің 2010 жылғы "Емдеуге болатын романтик" романында кейіпкер ретінде бейнеленеді. Ол сондай-ақ Итало Свевоның 1923 жылғы "La coscienza di Zeno" романында, қазақ тіліне "Зеноның санасы" деп аударылғанда, есімдерін табады.
Ostwald appears as a character in Joseph Skibell's 2010 novel, A Curable Romantic. He is also mentioned in Italo Svevo's 1923 novel, La coscienza di Zeno, translated as Zeno's Conscience.