Кіріспе

Америка актрисасы (1922–1973)

Констанс Фрэнсис Мари Оккелман (14 қараша 1922 – 7 шілде 1973), кәсіби тұрғыда Вероника Лейк деп танылған, американдық кино, сахна және теледидар актрисасы болған. Лейк 1940 жылдары Алан Лэддпен бірге түскен фильм-нуарлардағы әйел-жау рөлдерімен, оның "көздің көрігін жабатын" шашымен және "Салливанның саяхаттары" (1941) мен "Мен бір сиырға үйлендім" (1942) сияқты фильмдерімен ең көп танымал. 1940 жылдардың соңында Лейктің мансабы, ішімдікке құмарлығының салдарынан, төмендеуге бет бұрды. Ол 1950 жылдары тек бір ғана фильмде ойнады, бірақ теледидарда бірнеше рет қонақ ретінде пайда болды. 1966 жылы "Footsteps in the Snow" фильмімен үлкен экранға оралды, бірақ бұл рөл оның мансабын қайта жандандыра алмады. Лейктің "Вероника: Вероника Лейктің өмірбаяны" атты естелік кітабы 1970 жылы жарық көрді. Оның соңғы рөлі – төмен бюджетті қорқыныш фильмі "Flesh Feast" (1970) болды. Ұзақ жылдар бойы шектен тыс ішімдік ішкеннен кейін Лейк 1973 жылдың шілде айында гепатит және жедел бүйрек жетіспеуінен 50 жасында қайтыс болды.

Ерте өмір

Лейк Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданында Констанс Фрэнсис Мари Оккелман болып дүниеге келді. Оның әкесі Гарри Юджин Оккелман неміс және ирланд тегінен шыққан, ол кемеде мұнай компаниясында жұмыс істеген. 1932 жылы Пенсильвания штатының Маркус-Хук қаласында мұнай танкерінің жарылысынан қаза тапты. Лейктің анасы Констанс Фрэнсис Шарлотта (қызметтес аты Тримбл; 1902–1992), ирланд тегінен, 1933 жылы Энтони Кинге, сондай-ақ ирланд тегінен шыққан газет қызметкері және суретшіге тұрмысқа шықты, содан кейін Лейк оның тегін қолдана бастады. Киндерлер Нью-Йорктегі Саранак көлінде тұрды, онда жас Лейк Сент-Бернард мектебінде оқыды. Одан кейін ол Монреаль қаласындағы (Квебек, Канада) толық пансионды, тек қыздарға арналған католик мектебіне жіберілді, бірақ ол одан қуылды. Кейін Лейк Макгилл университетіне барып, бір жыл бойы медициналық курс оқып, хирург болуды жоспарлағанын айтты. Бұл мәлімдеме бірнеше баспасөз материалдарына енді, бірақ кейін Лейк оның жалған екенін мойындады. Ол кейін Макгилл университетінің президентінен кешірім сұрады, ол оның өзін-өзі көрсету әдетін түсіндіргенде қызықсынып тыңдады. Кейін, оның әкесі ауырғанда, Киндер отбасы Флорида штатының Майами қаласына көшіп кетті.

Констанс Кин

1938 жылы Киндерлер Беверли-Хиллз қаласына (Калифорния) көшіп барды. MGM студиясымен қысқа мерзімге келісімшарт жасасқан кезде Лейк сол студияның актерлік мектебіне, Блис Хейден актерлік мектебіне (қазіргі Беверли-Хиллз ойын үйі) оқуға түсті. Ол Гвен Хорн есімді қызбен дос болып, Хорн RKO студиясына кастингке барғанда онымен бірге болды. Лос-Анджелес Таймс газетінің театр сыншысы оның "Өзінің төсегін өзі жасады" спектакліндегі ойыны үшін оны "сүйкімді қыз" деп атады. Киннің экрандағы алғашқы пайда болуы RKO студиясының массовкасы ретінде болды, ол "Сорритет үйі" (1939) фильміндегі студенттердің бірінің кішкентай ролін ойнады. Бұл рөл фильмнен алынып тасталды, бірақ оны осы салада жалғастыруға ынталандырды. Одан кейін де ұқсас рөлдер болды, соның ішінде "All Women Have Secrets" (1939), "Dancing Co Ed" (1939), "Young as You Feel" (1940) және "Forty Little Mothers" (1940). "Қырқ кішкентай ана" фильмінде ол алғаш рет экранда шашын еркін жіберді.

Аты өзгертіліп, жұлдыздық атаққа ие болды

Лейк режиссердің көмекшісі Фред Уилкокстың қызығушылығын тудырды, ол оның бір пьесадан өнер көрсетуін сынақ сахнасына түсіріп, агентке көрсетті. Агенті оны продюсер Артур Хорнблоуға көрсетті, ол әскери драмадағы түнгі клуб әншісінің рөлін ойнауға жаңа қыз іздеді, «Мен қанат қаладым» (1941). Хорнблоу актрисаның атын Вероника Лейк деп өзгертті. Оның айтуынша, оның «көк көлдей тыныш, мөлдір» көзі жаңа атын шабыттандырды. Фильм үлкен сәттілікке ие болды және жасөспірім Лейкті бір түндік жұлдыз етті; тіпті фильм шықпай тұрып-ақ, Лейк «1941 жылдың жаңа ашылуы» деп аталды. Суретке түсіру кезінде Лейктің ұзын сары шашы бір түсірілім кезінде оң көзіне құлап, «көзіңді жымырай қарау» эффектісін жасады. «Мен ішімдікке салынып, қолымды үстелге қойдым – ол сырғанады, ал шашым, әрқашан жұқа және табиғи түйіліске ие болғандықтан, менің бетіме түсті. Бұл менің таңбалық белгіме айналды және таза жағдайдың нәтижесі болды», - деп еске алды ол. Дегенмен, Лейк бұл оның ұзақ мансапқа ие болатынын білдірмеді және оның мақсаты хирург болу еді. «Тек ересек актерлер ғана ұзақ уақыт бойы өнер көрсетеді. Мен биік шыңға жеткеннен кейін, одан әрі өнер көрсеткім келмейді. Мен медициналық колледжге қайта орамын», - деді ол. Оның орнына ол Престон Стерджестің «Саливанның саяхаттары» фильміне Джоэл МакКреамен және Роберт Престон мен Алан Лэддпен бірге «This Gun for Hire» (1942) фильм-нуарына түсті. Оның Лэддпен бірге түсірген көріністері көрермендердің арасында танымал болды, бұл Paramount компаниясын «The Glass Key» фильмінде оларды қайта біріктіруге итермеледі, онда Лейк Патрисия Морисонды басты рөлде алмастырды. Лейк МакКреамен «Мен сиқыршыға үйлендім» комедиясында қайта қосылуға тиіс еді, бірақ оның жобадан бас тартуы өндірістің кешігуіне әкелді; Фредерик Марш ақырында оның орнына қойылды. Екі фильм де жоғары сәттілікке ие болды, бірақ сонымен қатар Хорнблоумен «Гонконг» фильмі үшін қайта қосылудың алдын алды, онда ол Чарльз Бойермен бірге ойнауға тиіс еді. АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуымен Лейк АҚШ-ты аралап, соғыс облигацияларына ақша жинады. Ол сонымен қатар солдаттар үшін танымал пин-ап қызына айналды. Лейктің 1943 жылғы жалғыз шығарылымдары патриоттық тақырыпта болды. Ол Paramount компаниясының «Star Spangled Rhythm» атты музыкалық ревюінде Паулет Годдард пен Дороти Ламурмен бірге «A Sweater, Sarong and a Peek A Boo Bang» әнін орындады. Оның сол жылғы жалғыз фильмі – «Біз мақтан тұтамыз!» (1943), Годдард пен Клодетт Колбертпен бірге, онда ол өзін-өзі өлтіретін медбике рөлі үшін мақтау алды. Карьерасының шыңында ол аптасына 4500 доллар табады. Лейк сонымен қатар МакКреамен қақтығысқа түсті, тіпті ол «Мен сиқыршыға үйлендім» фильмінен бас тартты, алдымен «Вероника Лейкпен екі фильм түсіру үшін өмір тым қысқа» дегенді айтты (бірақ кейін ол онымен «Ramrod» (1947) фильмінде жұмыс істеді). Оның орнындағы Фредерик Марч та Лейк туралы алдын ала өндіріс кезінде дөрекі пікірлер айтқаннан кейін онымен қақтығысқа түсті. Эдди Брэкен: «Оны «Ит» деп атады, және ол осы атаққа лайық еді», - деген сөзді келтірді. «Мен сиқыршыға үйлендім» режиссері Рене Клэр Лейк туралы басқаша пікір білдірді: «Ол өте дарынды қыз еді, бірақ ол өзінің дарынды екеніне сенбеді». Лейктің мінез-құлқы ақырында көпшілік назарына түсті, оның ыдыс жуушы және ревю орындаушысы қызметі соғыс облигацияларына аукционмен сатылды. Бір газет Лейктің «сөйлесуі қараңғы болды» деп мәлімдеді, ал колонкашы Хедда Хоппер «Лейк Бостон облигациялық көрінісінде өзінің қанаттарын қиып тастады. «Таң атқанға дейінгі сағат» (1944) фильміндегі рөлімен Лейк өзінің танымал шашын өзгертті, соғыс өндірісі зауыттарында жұмыс істейтін әйелдерді практикалық, қауіпсіз шаштарды киюге шақырды. Лейк мұны әйелдердің шашы машинаға ілігіп қалған жағдайларды азайтуға көмектесу үшін үкіметтің шақыруымен жасады. Алайда, екі фильм де сәттілікке ие болмады, сонымен қатар «Осы әлемнен тыс» және «Мисс Сюзи Слэгл» (1946) фильмдеріндегі шағын рөлдер болды.

Парамаунттағы соңғы жылдары және фрилансерлік

Мисс Сюзи Слэглдегі рөлінен кейін продюсер Джон Хаусман Лейкті нуар фильмі «Көк далия» (1946) фильміне шақырды. Бұл фильм оны Алан Лэддпен қайтадан біріктірді, ол олардың «Сынық кілт» фильміндегі соңғы жұмысынан бері Paramount студиясының ең танымал жұлдыздарының біріне айналған еді. Лейк рөліне қуанды, бірақ оның фильмдегі ойыны сценарийші Реймонд Чандлерді әсер етпеді, ол оны «Мороника Лейк» деп атады. Дегенмен, бұл «Біз мақтан тұтамыз!» фильмінен бері оның алғашқы табысы және мансабындағы ең ірі жетістігі болды. Лейк мансабында алғаш рет Paramount студиясынан тыс United Artists студиясының «Рамрод» (1947) вестерніне қатысты. Фильмді сол кездегі күйеуі Андре де Тот түсірді, бұл олардың алғашқы бірлескен жұмысы болды. Бұл фильм оны Джоэл МакКреамен де қайтадан біріктірді, ол бұрын онымен қайта жұмыс істемейтінін мәлімдеген еді. Фильм сәтті болды және оның қайта оралуына көмектесті. «Variety Girl» (1947) фильміндегі эпизодтық рөлден кейін Лейк пен Лэдд «Сайгон» (1948) қылмыстық фильмі үшін тағы да бірікті. Лейк бұл фильмге түскен кезде бұрынғы «пик-а-бу» шашын қайтадан таңдады, бұл фильмдерінен өзгеше, нуар емес еді. Фильмге реакция әртүрлі болды; қаржылық табысқа қарамастан, бұрынғы фильмдерімен салыстырғанда сыншылар тарапынан аралас пікірлер алды. «The Sainted Sisters» және «Isn't It Romantic?» фильмдерінің сәтсіздігіне байланысты Paramount 1948 жылы Лейктің келісімшартын жаңартпауды шешті. Paramount студиясынан босатылғаннан кейін Лейк Слэттеридің «Жұлын» (1949) фильмінде маңызды рөлді сомдады. Фильмді де Тот түсірді және 20th Century Fox студиясымен шығарылды. Ол сондай-ақ Закари Скоттпен бірге «Stronghold» (1951) вестернінде де ойнады. Lippert Pictures үшін Мексикада түсірілген бұл фильмді Лейк кейін «сәтсіз фильм» деп сипаттап, төленбеген жалақысы үшін сотқа шағымданды. Лейк пен де Тот «Flanagan Boy» және «Before I Wake» фильмдерін түсіру жоспарларын жариялады, соңғысы Мел Девреттің детективтік романы негізінде жасалған еді. Алайда, жұбайлардың қаржылық қиындықтарына байланысты ешқайсысы түсірілмеді. 1951 жылдың сәуір айында IRS олардың үйін салық төлемегендігі үшін тәркіледі. Сол жылы Лейк пен де Тот банкротқа ұшырады. Банкрот болып, жүйкелік құлдыраудың алдында Лейк де Тоттан кетіп, жалғыз өзі Нью-Йоркке ұшты. Кейінірек оның кетуі туралы ойлағанда Лейк былай деді:

<blockquote>"Олар: «Ол бірнеше айдан кейін қайтып келеді» деді", - деп еске алды Лейк. "Бірақ мен ешқашан қайтпадым. Бұл жеткілікті болды. Мен өлгендей болып жүруді, әлде нағыз адам болып өмір сүруді қаладым?"</blockquote>

1955 жылдың қазан айында ол Детройтте құлдырап қалды, ол жерде ол «Кішкентай үйшік» пьесасында ойнап тұрған еді.

Кейінгі жылдар

Үшінші ажырасуынан кейін Лейк Нью-Йорктегі арзан қонақ үйлерде қоныстанды, көпшілік жерде мас болу және тәртіпсіздік жасағаны үшін бірнеше рет тұтқындалды. 1962 жылы «Нью-Йорк Пост» газетінің тілшісі оны Манхэттендегі әйелдерге арналған «Марта Вашингтон» қонақ үйінде тапты, ол төменгі қабаттағы коктейль залында официант болып жұмыс істеді. Ол «Конни де Тот» деген атпен жұмыс істеді. Лейк жұмыстың себебін «Мен адамдарды жақсы көремін. Олармен сөйлесуді ұнатамын» деп түсіндірді. Тілшінің кеңінен таралған мақаласы Лейктің мүсірленгенін көрсетті. Мақала жарықтанғаннан кейін Лейктің жанкүйерлері оған ақша жіберді, бірақ ол оны «өзінің қадір-қасиеті үшін» қайтарды. Бұл оқиға Лейкке деген қызығушылықты қайта жандандырып, теледидар мен сахнадағы бірнеше рөлдерге әкелді, соның ішінде 1963 жылы «Best Foot Forward» мюзиклінің Бродвейдегі қайта қойылымы. 1966 жылы ол Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы телешоуда қысқа уақытқа жүргізуші болып жұмыс істеді, сондай-ақ «Қардағы іздер» фильміндегі рөлі көзден жасырын қалды. Ол сахнада да өнер көрсетті. 1969 жылы Лейк ағылшын сахнасында «Жұмбақ есімді трамвай» пьесасының қайта қойылымында Бланш Дюбуа рөлін ойнады, оның игерген образы зор мақтауға ие болды. Автобиографиясынан түскен табысты Бэйнмен бөліскеннен кейін, ол өзінің соңғы фильмі – «Flesh Feast» (1970) фильмін өндіріске алып, бас рөлде ойнады, бұл нацистік мифологияға негізделген, төмен бюджетті қорқынышты фильм болды.

Жеке өмір

Лейк 1940 жылы көркемдік директор Джон С. Детлиге үйленді. Олардың Елейн (1941 жылы туған) атты қызы және Энтони (1943 жылдың 8 шілдесінде туған) атты ұлы болды. Сол кездегі хабарларға сәйкес, Лейк фильм түсірілімінде жарықтандыру кабеліне шалынып, ұлы мерзімінен бұрын дүниеге келді. Энтони 1943 жылдың 15 шілдесінде қайтыс болды. Лейк пен Детли 1943 жылдың тамызында ажырасып, 1943 жылдың желтоқсанында ресми түрде ажырасты. Де Тотқа ұшақ сатып алғаннан кейін Лейк 1946 жылы ұшқыш куәлігін алды. Кейіннен ол оны тастап, Лос-Анджелес пен Нью-Йорк арасын жалғыз өзі ұшып барып келді. Лейк пен де Тот 1952 жылы ажырасты. 1955 жылдың қыркүйегінде ол ән жазушы Джозеф Аллан Маккартиге үйленді. Олар 1959 жылы ажырасты. 1969 жылы ол балаларын сирек көретінін мәлімдеді.

Өлім

1973 жылғы маусымда Лейк автобиографиясын насилендеуден және Англиядағы жазғы гастрольдерден АҚШ-қа оралды. Вермонт штатында саяхаттап жүргенде, асқазан ауыруына шағымданып, жергілікті дәрігерге қаралыды. Оның көп жылғы ішімдік салдарынан бауыр циррозы болғаны анықталды және 26 маусымда ол Берлингтондағы Вермонт университетінің медициналық орталығына жатты. Оның денесін ұлы Майкл алды. Лейктің қоштасу рәсімі 11 шілдеде Нью-Йорктегі Универсалды шіркеуде өтті. Ол өртеліп, өсиеті бойынша күлі Виргин аралдарының жағалауына шашылды. 2004 жылы Лейктің күлінің бір бөлігі Нью-Йорктегі антикварлық дүкенде табылғандығы хабарланды.

Мұра

Кино индустриясына қосқан үлесі үшін Лейк Голливуд бульварының 6918 нөміріндегі Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдызымен ескерілген.

Танымал мәдениетте

Вероника Лейктің бейнесі 1942 жылы Джинджер Роджерс және Рей Милландпен бірге "Майор және Лейтенант" фильмінде көрініс ретінде қолданылған. "The Glass Key" (1942) фильміндегі рөлінен алынған үзінділер 1982 жылы түсірілген "Dead Men Don't Wear Plaid" фильмінде Моника Стиллпонд кейіпкері ретінде пайдаланылды. Лейк 1988 жылы шыққан "Кім Роджер Раббитті кінәлады?" фильміндегі Джессика Раббит анимациялық кейіпкерінің прототипінің бірі болды, әсіресе оның шаш үлгісі бойынша. 1997 жылы түсірілген "Л.А. Құпиясында" Ким Бейсинджер Вероника Лейкке ұқсайтын проститутка рөлін сомдағаны үшін "Ең үздік қосалқы рөлдегі актриса" номинациясында "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. "Вероника көлі" деген географиялық атау Рокки мен Буллвинкл мультсериалында және фильмінде қайта-қайта қолданылатын әзіл болды. "BioShock Infinite: Burial at Sea" (2013–14) видео ойынында Элизабет кейіпкерінің визуальдық стилі Вероника Лейктің femme fatale рөлдерінен шабыттанды. Роберт Б. Шерманның 2013 жылы жарық көрген, өлімінен кейін шығарылған "Moose: Chapters from My Life" автобиографиясында ол Лейкпен жасөспірім кезіндегі достығы туралы жазады. Клара Пэджет 2021 жылы түсірілген "The Lost Blonde: The Veronica Lake Story" фильмінде Лейкті бейнелейді. 2023 жылдың сәуір айында Sparks тобы "Veronica Lake" әнін шығарды, ол "The Girl Is Crying in Her Latte" альбомына енген сингл болды. Ән Лейкке шашын өзгертуді қалай сұрағаны туралы айтады, себебі соғыс жылдарындағы әйелдер оның шаш үлгісін еліктеп, фабрика машиналарын іске келтіру кезінде шаштары ілігіп қалып жарақат алмауы үшін, және ол осылайша өзінің ерекше шашымен танымал болғандығынан бас тартты.

Радиода сөз сөйлеуі

Күн Бағдарлама Эпизод/көздік 30 наурыз 1943Люкс радио театрыМен қанат қаладым 9 ақпан 1943Боб ХоупҚонақ жұлдыздары: Паулет Годдард және Вероника Лейк 16 ақпан 1943Бёрнс және АлленҚонақ жұлдызы: Вероника Лейк 1 қараша 1943Люкс радио театры Өте мақтандымыз! 8 қаңтар 1944Командалық өнер көрсетілімі Қонақ жұлдызы Вероника Лейк 18 ақпан 1945Чарли Маккарти Қонақ жұлдыздары Джинни Симмс және Вероника Лейк 2 сәуір 1945Экран гильдиясы театры Бұл қаруды жалдауға 18 қараша 1946Люкс радио театры О.С.С. 20 сәуір 1947Белгісізді зерттеу Қара перде 21 сәуір 1949Экран гильдиясы театры Көк Далия 6 наурыз 1950Люкс радио театры Слаттеридің дауілі 15 желтоқсан 1950Даффидің тавернасы "Арчи Вероника Лейкке жаңа латын әншісін жарнамалауға көмектесуді қалайды" 12 желтоқсан 1954Джек Бенни бағдарламасы "Палм-Спрингске саяхат"