Америкалық отаршылдардың Ұлыбританияға жасаған бітім шарттары туралы өтініші
Olive Branch Petition
Оливер Бранч петициясы: АҚШ-тың 13 колониясының 1775 ж. Ұлыбританиямен соғысты болдырмау үшін жасаған соңғы әрекеті. Корольге адалдық пен бейбітшілік туралы өтініш.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
13 колонияның Георг III патшаға берген өтініші
Petition from the 13 Colonies to King George III
Зәйтүн бұтағының өтініші 1775 жылдың 5 шілдесінде Екінші Континенттік Конгресс тарапынан қабылданды және Ұлыбритания мен Американың он үш колониясы арасындағы соғыстың алдын алу үшін жасалған соңғы тыраныс ретінде 8 шілдеде қол қойылды. Конгресс бір аптадан астам бұрын Канадаға шабуыл жасауға рұқсат бергенімен, бұл өтініш америкалықтардың Ұлыбританияға адалдығын растады және Георг III патшадан одан әрі қақтығыстарды тоқтатуды сұрады. Алайда, 6 шілдеде қару алу себептері мен қажеттілігі туралы жарияланған декларация оның Лондонда қабылдалу мүмкіндігін азайтты. 1775 жылдың тамызында колониялар ресми түрде көтерілісші деп жарияланды, ал британ үкіметі бұл өтінішті қабылдамады; король Джордж колонистерді сатқын деп жариялаудан бұрын оны оқудан бас тартты.
The Olive Branch Petition was adopted by the Second Continental Congress on July 5, 1775, and signed on July 8 in a final attempt to avoid war between Great Britain and the Thirteen Colonies in America. The Congress had already authorized the invasion of Canada more than a week earlier, but the petition affirmed American loyalty to Great Britain and entreated King George III to prevent further conflict. It was followed by the July 6 Declaration of the Causes and Necessity of Taking Up Arms, however, which made its success unlikely in London. In August 1775, the colonies were formally declared to be in rebellion by the Proclamation of Rebellion, and the petition was rejected by the British government; King George had refused to read it before declaring the colonists traitors.
Жазу
Екінші Континенттік конгресс 1775 жылдың мамыр айында шақырылды, және көптеген делегаттар Джон Дикинсонның король Джорджпен келісуге тырысуына қосылды. Алайда, Джон Адамс басқаратын делегаттардың салыстырмалы түрде шағын тобы соғыстың орын алуына сенді, және олар халықты біріктіруге тиімді уақытты күтіп, үнсіз болудың ең дұрыс жол екеніне келісті. Бұл Дикинсон мен оның жақтастарына келісу жолын жалғастыруға мүмкіндік берді. Дикинсон петицияның негізгі авторы болды, бірақ Бенджамин Франклин, Джон Джей, Джон Ратледж және Томас Джонсон да оны дайындау комитетіне кірді. Дикинсон колониялар тәуелсіздік алмай, тек сауда және салық ережелерінің әділ болуын қалайтынын мәлімдеді. Ол корольден "Ана Ел мен колониялар арасында берік негізде тұрақты келісім орнатуды", оның "батыстық елдердегі ұрпақтарға болашақта дамыған келешекте үзілмейтін пайдасын қамтамасыз ететінін" сұрады, бұл келеулі заңдарды жоюдан басталады. Хаттағы кіріспе бөлімде Грузияны қоспағанда, он үш колонияның он екісі аталды. Хаты 5 шілдеде мақұлданды және Екінші Конгресс Президенті Джон Хэнкок пен аталған он екі колонияның өкілдері қол қойды. Ол 1775 жылдың 8 шілдесінде Ричард Пенн мен Артур Лидің қамқорлығымен Лондонға жіберілді және қазір Ұлттық мұрағатта сақталады. Дикинсон Лексингтон және Конкорд шайқастары туралы жаңалықтардың «алысқан тілекпен» бірігіп, корольді қарсы ұсыныс жасауға немесе ашық келіссөздерге түсуге көндіретініне үміттенді. Пенн мен Ли 21 тамызда колониялық хатшы лорд Дартмутқа петицияның көшірмесін, содан кейін 1 қыркүйекте түпнұсқасын тапсырды. Олар 2 қыркүйекте былай хабарлады: «Бізге король оны таққа қабылдамағандықтан жауап берілмейтіні айтылды». Король 23 тамызда Бункер-Хилл шайқасы туралы жаңалыққа жауап ретінде көтеріліс туралы жарлық шығарды, онда Америка колониялары көтеріліс күйінде деп жариялады және «Біздің барлық офицерлерімізге және Біздің барлық адал және бағынышты подданнымдарымызға осындай көтеріліске қарсы тұру және оны басу үшін бар күштерін салуға» бұйрық берді. Адамс болжаған жауынгерлік қимылдар петицияның күшін әлсіретті, ал король оған қол жеткізбей тұрып-ақ жауап берді.
The Second Continental Congress convened in May 1775, and most delegates followed John Dickinson in his quest to reconcile with King George. However, a rather small group of delegates led by John Adams believed that war was inevitable, and they decided that the wisest course of action was to remain quiet and wait for the opportune time to rally the people. This allowed Dickinson and his followers to pursue their own course for reconciliation. Dickinson was the primary author of the petition, though Benjamin Franklin, John Jay, John Rutledge, and Thomas Johnson also served on the drafting committee. Dickinson claimed that the colonies did not want independence but wanted more equitable trade and tax regulations. He asked that the King establish a lasting settlement between the Mother Country and the colonies "upon so firm a basis as to perpetuate its blessings, uninterrupted by any future dissensions, to succeeding generations in both countries", beginning with the repeal of the Intolerable Acts. The introductory paragraph of the letter named twelve of the thirteen colonies, all except Georgia. The letter was approved on July 5 and signed by John Hancock, President of the Second Congress, and by representatives of the named twelve colonies. It was sent to London on July 8, 1775, in the care of Richard Penn and Arthur Lee where is now kept in the National Archives. Dickinson hoped that news of the Battles of Lexington and Concord combined with the "humble petition" would persuade the King to respond with a counter proposal or open negotiations. Penn and Lee provided a copy of the petition to colonial secretary Lord Dartmouth on August 21, followed with the original on September 1. They reported back on September 2: "we were told that as his Majesty did not receive it on the throne, no answer would be given." The King had already issued the Proclamation of Rebellion on August 23 in response to news of the Battle of Bunker Hill, declaring the American colonies to be in a state of rebellion and ordering "all Our officers and all Our obedient and loyal subjects, to use their utmost endeavours to withstand and suppress such rebellion". Unreliable source: date=October 2017 The hostilities which Adams had foreseen undercut the petition, and the King had answered it before it even reached him.
Салдарлар
Патшаның петицияны қарастырудан бас тартуы Адамс және басқаларға тәуелсіздік үшін күш беруге мүмкіндік берді, олар патшаны келісімге келмейтін және отаршылардың шағымдарын қарауға мүдделі емес деп есептеді. Бұл мәселе көптеген отаршылардың санасында қарама-қарсылық тудырды, олар осы сәттен бастап таңдау толық тәуелсіздік пен британдық үкіметке толық бағыну арасында екенін түсінді. Бұл түсінік бірнеше айдан кейін Томас Пэйннің кеңінен таралған "Ақылға қонымды" атты памфлетінде нақтыланды.
The King's refusal to consider the petition gave Adams and others the opportunity to push for independence, viewing the King as intransigent and uninterested in addressing the colonists' grievances. It polarized the issue in the minds of many colonists, who realized that the choice from that point forward was between complete independence and complete submission to British rule, a realization crystallized a few months later in Thomas Paine's widely read pamphlet Common Sense.