Сербия мен Черногория саясаты: Федералдық Республика және конфедерация дәуірі
Politics of Serbia and Montenegro
Сербия мен Черногория саясаты: Югославия Федерациясы, парламенттік республика, көп партиялық жүйе, 2003-тен кейін конфедерация. Мило Джуканович президент болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сербия мен Черногорияның саясаты, Югославия Федеративтік Республикасы ретінде танымал, кейін Сербия және Черногория деп аталды, көп партиялық жүйедегі федеративтік парламенттік республика шеңберінде, ал 2003 жылдан бастап конфедерация контекстінде жүрді. Президент мемлекет басшысы болды және 2003 жылғы конституциялық реформалардан кейін бір уақытта үкімет басшысы да болды. Атқару билігі Министрлер Кеңесі арқылы іске асырылды. Федералдық заң шығару билігі Сербия мен Черногория Парламентіне жүктелді.
The Politics of Serbia and Montenegro, known as the Federal Republic of Yugoslavia, later renamed as Serbia and Montenegro, took place in a framework of a federal parliamentary republic with a multi party system, and after 2003, in the context of a confederation. The president was head of state and, following constitutional reforms in 2003, simultaneously head of government. Executive power was exercised by the Council of Ministers. Federal legislative power was vested in the Serbia Montenegro Parliament.
Тарих
1998 жылдың қаңтарында Мило Джуканович 1997 жылдың қарашасында өткен президенттік сайлаудан кейін Черногория президенті болды, оны халықаралық бақылаушылар еркін және әділ деп жариялады. Оның коалициясы мамыр айында парламенттік сайлауда жеңіс оді. Милошевичтің үкіметін құлдыратуға бағытталған науқанына төтеп берген Джуканович коалициясының тәуелсіздікке қолдауын 5 қазаннан кейінгі елдің өзгерген ішкі және халықаралық жағдайымен қатар келтіруге тырысты. 2002 жылдың желтоқсанында Джуканович президенттік лауазымнан кетіп, премьер-министр болып тағайындалды. Черногорияның жаңа президенті Филип Вуянович болды. 5 қазан төңкерісінен бұрын оппозиция күшейгенде, Милошевич маңызды билікті ұстап тұрды. Оның саяси партиясы – Сербияның Социалистік партиясы (СПС) (Мирьяна Марковичтің «Югославский левый» партиясымен сайлау альянсында) федералды және Сербия парламенттерінде көпшілікке ие болмаса да, басқарушы коалицияларды басып, барлық маңызды әкімшілік лауазымдарды иеленді. Милошевичтің билікті ұстауының маңызды факторы – полицияны бақылауы болды. 2000 жылдың қыркүйегінде өткен федералды сайлауда Сербия демократиялық оппозициясының лидері Воислав Коштуница көпшілік дауыс жинамады, сондықтан екінші тур қажет болды. Осы дереу, бүкіл елдегі қалаларда көшелерде наразылық акциялары мен митингілер өтті, халық жаңадан сайланған ФРЮ президенті Воислав Коштуницаны қолдады. Екінші тур сайлауға шетелдіктердің араласуы мүмкін деген қауіп кеңінен тарады. 2000 жылдың 5 қазанында Слободан Милошевич Сербияда бірнеше күнге созылған жаппай наразылықтардан кейін жеңіліске ұшырағанын мойындауға мәжбүр болды. Жаңа ФРЮ президенті Воислав Коштуницаны 2000 жылғы желтоқсандағы республикалық сайлауда Сербияның премьер-министрі болып сайланған Зоран Джиндич қолдады. 5 қазаннан кейінгі алғашқы сәтті кезеңнен кейін ДСС және Джиндич басқаратын ДОС-тың қалған бөлігі үкіметтің реформалар бағдарламаларының мәні мен қарқыны бойынша келіспеушілікке ұшырады. 2002 жылдың ортасына қарай Коштуница мен Джиндич елдің болашағы бағыты бойынша ашық түрде келіспеді. Коштуницаның партиясы ДОС шешім қабылдау органының жұмысынан бейресми түрде шеттетілгеннен кейін, Джиндичті саяси аренадан ығыстыру үшін мерзімінен бұрын сайлау өткізуді талап етті. Милошевичті ауыстырудың алғашқы қуанышынан кейін, халық осы саяси маневрлерге наразылық білдіріп, жетекші саясаткерлеріне деген қызығушылығын жоғалта бастады. Бұл саяси тұңғырлық 2002 жылдың көп бөлігінде жалғасты, реформалық бастамалар тоқтап қалды. 2003 жылдың ақпанында Конституциялық харта екі республика тарапынан бекітілді, нәтижесінде Югославия конфедерацияға айналды. Жаңа Конституциялық хартаға сәйкес, федералды функциялар мен өкілеттіктердің көп бөлігі республика деңгейіне берілді. Светозар Марович Югославияның жаңа президенті болып сайланды. 2003 жылдың 6 ақпанында ел өткен жылы келісілген түзетулерге сәйкес конфедерация болып құрылды. Бұл конфедерация Черногория және Сербия құрамындағы республикаларға көбірек өкілеттіктер берілді, олар достастық ретінде жұмыс істеді. Орталық үкімет көбінесе рәсімдік рөл атқарды. 2003 жылдың 12 наурызында Сербияның премьер-министрі Зоран Джиндич қанынан айырылды. Жаңа құрылған Югославия конфедерациясы үкіметі дереу төтенше жағдай жариялады және ұйымдасқан қылмысқа қарсы күресті күшейтті, нәтижесінде 4000-нан астам адам тұтқындалды. 2006 жылдың 3 маусымында Черногория тәуелсіздігін жариялады. 2006 жылдың 5 маусымында Сербия да тәуелсіздігін жариялады, осылайша Сербия мен Черногорияның 88 жылдық бірлігі аяқталды.
In January 1998, Milo Đukanović became president of Montenegro, following the bitterly contested presidential election in November 1997, which were pronounced free and fair by international monitors. His coalition followed up with the parliamentary election in May. Having weathered Milošević's campaign to undermine his government, Đukanović struggled to balance the pro independence stance of his coalition with the changed domestic and international environment of the post October 5 country. In December 2002, Đukanović resigned as president and was appointed Prime Minister. The new President of Montenegro became Filip Vujanović. Before the October 5 overthrow as opposition grew, Milošević continued to hold significant power. Although his political party, the Socialist Party of Serbia (SPS) (in electoral cartel with Mirjana Markovic' Yugoslav Left), did not enjoy a majority in either the federal or Serbian parliaments, it dominated the governing coalitions and held all the key administrative posts. An essential element of Milošević's grasp on power was his control of the police. Routine federal elections in September 2000 resulted in Vojislav Koštunica, leader of the Democratic Opposition of Serbia block receiving less than a majority, requiring a second round. Immediately, street protests and rallies filled cities across the country as the nation rallied around Vojislav Koštunica, the recently formed candidate for FRY president. There had been widespread fear that the second round would be canceled on the basis of foreign interference in the elections. On 5 October 2000, Slobodan Milošević was forced to concede defeat after days of mass protests across Serbia. New FRY President Vojislav Koštunica was supported by Zoran Đinđić, who was elected Prime Minister of Serbia in the December 2000 republican elections. After an initial honeymoon period in the wake of October 5, DSS and the rest of DOS, led by Đinđić and his DS, found themselves increasingly at odds over the nature and pace of the governments' reform programs. By mid 2002, Koštunica and Đinđić were openly at odds over the direction of the country's future. Koštunica's party, having informally withdrawn from all DOS decision making bodies, was agitating for early elections in an effort to force Đinđić from the scene. After the initial euphoria of replacing Milošević, the population in reaction to this political maneuvering, was sliding into apathy and disillusionment with its leading politicians. This political stalemate continued for much of 2002, and reform initiatives stalled. Finally in February 2003, the Constitutional Charter was ratified by both republics, and Yugoslavia became a confederacy. Under the new Constitutional Charter, most federal functions and authorities devolved to the republic level. Svetozar Marović was elected as the new president of Yugoslavia. On 6 February 2003, the country became a confederation pursuant to amendments agreed the previous year. This was to be a confederacy with more powers devolved to the constituent republics, Montenegro and Serbia, operating as a commonwealth. The central government largely became a ceremonial outfit. On 12 March 2003, Serbia′s prime minister Zoran Đinđić was assassinated. The newly formed confederate government of Yugoslavia reacted swiftly by calling a state of emergency and undertaking an unprecedented crackdown on organized crime which led to the arrest of more than 4,000 people. On 3 June 2006, Montenegro declared independence. On 5 June 2006, Serbia also declared independence, thus ending the 88 year old unity of the two Serbian countries Serbia and Montenegro.
Заң шығарушы билік
Сербия мен Черногорияның Ассамблеясы (Skupština Srbije i Crne Gore) 126 мүшеден тұрды, олардың 91-і Сербияда, ал 35-і Черногорияда төрт жылдық мерзімге сайланды. Алғашқы парламент 2003 жылдың 25 ақпанында ескі федералды және республикалық парламенттердің мүшелерімен сайланды. Мандаттар партиялар мен коалицияларға Сербия мен Черногория парламенттеріндегі орындарының санына пропорционалды түрде бөлінді. Қайталап сайлау өтетін сайын парламенттердің құрамы өзгеріп отыратын.
The Assembly of Serbia and Montenegro (Skupština Srbije i Crne Gore) had 126 members elected for a four year term, 91 in Serbia and 35 in Montenegro. The first parliament was elected 25 February 2003 by the members of the old federal and the republican parliaments. Mandates were divided among parties and coalitions in proportion to the number of their benches in Serbia's and Montenegro's parliaments. Every time one of the parliaments was re elected, the composition changes.
Сот тармағы
Югославия Федеративтік Республикасының Федералдық соты мен Конституциялық соты болды. Төрешілер Федералдық Ассамблея тарапынан тоғыз жылға сайланды. Жаңа Конституция жарияланғаннан кейін Федералдық сот конституциялық және әкімшілік функцияларды орындауға тиіс болған; онда әр республикадан тең санда судьялар болар еді.
The FR Yugoslavia had a Federal Court and a Constitutional Court. Judges were elected by the Federal Assembly for nine year terms. After the promulgation of the new Constitution, the Federal Court would've had constitutional and administrative functions; it would've had an equal number of judges from each republic.