Камера-люцида: Сурет салуға көмектесетін оптикалық құрал
Camera lucida
Камера-люцида: сурет салуға көмектесетін оптикалық құрал. 1806 ж. патенттелген, перспективаны дәл беруге мүмкіндік береді. Barthes кітабында да айтылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оптикалық сурет салуға көмектесетін құрал, Роланд Барттың 1980 жылғы кітабы.
Optical drawing aid
the 1980 book by Roland Barthes
Camera lucida – суретшілер мен микроскопияшылар сурет салуға пайдаланатын оптикалық құрылғы. Camera lucida қаралып отырған нысанның бейнесін суретшінің сурет салатын бетіне оптикалық түрде түсіреді. Суретші көрініс пен сурет салатын бетін бірдей көреді, бұл фотосуреттегі қос экспозицияға ұқсас. Бұл суретшіге көріністің маңызды тұстарын сурет бетіне көшіруге және перспективаны дәл бейнелеуге көмектеседі.
A camera lucida is an optical device used as a drawing aid by artists and microscopists. The camera lucida projects an optical superimposition of the subject being viewed, onto the surface upon which the artist is drawing. The artist sees both scene and drawing surface simultaneously, as in a photographic double exposure. This allows the artist to duplicate key points of the scene on the drawing surface, thus aiding in the accurate rendering of perspective.
Тарих
Камера люциданы 1806 жылы ағылшын химигі Уильям Хайд Волластон патенттеген. Негізгі оптикасы 200 жыл бұрын неміс астрономы Иоганн Кеплердің "Диоптрика" (1611) еңбегінде сипатталған, бірақ оның немесе оның замандастарының жұмыс істейтін камера люцида құрастырғанына ешқандай дәлел жоқ. 19 ғасырда Кеплердің сипаттамасы ұмытылып, Волластонның талабына ешкім күдік келтірген жоқ. "Camera lucida" термині (латынша "жақсы жарықтандырылған бөлме", камера obscura "қараңғы бөлмеге" қарама-қарсы) Волластонға тиесілі. 1833 жылы Италиядағы бал айында фотосуретші-пионер Уильям Фокс Талбот камера люциданы эскиздер жасауға көмекші құрал ретінде пайдаланған. Кейін ол, нәтижесіндегі жұмысына көңілі толмағанын және "осы табиғи бейнелерді тұрақты түрде бейнелеуге" мүмкіндік беретін жол іздегенін жазды. 2001 жылы суретші Дэвид Хокнидің "Құпия білім: Ескі шеберлердің жоғалған техникаларын қайта ашу" кітабы қызу пікірталас тудырды. Оның Хокни-Фалко тезисі деп аталатын аргументі, 1420 жылдар шамасындағы стильдегі айқын өзгеріс, суретшілердің оптикалық проекция құрылғыларын, әсіресе қисайған айнаны пайдаланып нақты бейнелерді проекциялау мүмкіндігін ашқандарының нәтижесі болды. Олардың дәлелдері негізінен Ингрес, Ван Эйк және Караваджо сияқты кешірек ғасырлардағы ұлы суретшілердің туындыларының ерекшеліктеріне негізделген. Камера люцида бүгінгі күнде де көркемдік тауарлар сататын дүкендерде қолжетімді, бірақ ол көп танымал емес және кеңінен қолданылмайды. 2017 жылдан бастап Kickstarter платформасындағы бірнеше жобалар арқылы оның танымал болуы жаңадан өркендеді.
The camera lucida was patented in 1806 by the English chemist William Hyde Wollaston. The basic optics were described 200 years earlier by the German astronomer Johannes Kepler in his Dioptrice (1611), but there is no evidence he or his contemporaries constructed a working camera lucida. By the 19th century, Kepler's description had fallen into oblivion, so Wollaston's claim was never challenged. The term "camera lucida" (Latin "well lit room" as opposed to camera obscura "dark room") is Wollaston's. While on honeymoon in Italy in 1833, the photographic pioneer William Fox Talbot used a camera lucida as a sketching aid. He later wrote that it was a disappointment with his resulting efforts which encouraged him to seek a means to "cause these natural images to imprint themselves durably". In 2001, artist David Hockney's book Secret Knowledge: Rediscovering the Lost Techniques of the Old Masters was met with controversy. His argument, known as the Hockney Falco thesis, is that the notable transition in style for greater precision and visual realism that occurred around the decade of the 1420s is attributable to the artists' discovery of the capability of optical projection devices, specifically an arrangement using a concave mirror to project real images. Their evidence is based largely on the characteristics of the paintings by great artists of later centuries, such as Ingres, Van Eyck, and Caravaggio. The camera lucida is still available today through art supply channels but is not well known or widely used. It has enjoyed a resurgence as of 2017 through a number of Kickstarter campaigns.
Сипаттама
"Camera lucida" (латынша "жарық камера") деген атау, әрине, сурет салуға көмектесетін әлдеқайда ертерек құрал – камера обскураны (латынша "қараңғы камера") еске түсіру мақсатында берілген. Бұл құрылғылардың арасында оптикалық ұқсастық жоқ. Camera lucida – жеңіл, тасымалдауға ыңғайлы құрылғы, ол ерекше жарық жағдайларын қажет етпейді. Camera lucida ешқандай бейнені проекцияламайды. Camera lucida-ның ең қарапайым түрінде суретші, 45 градусқа бұрылған шыны немесе жартылай күмірленген айна арқылы сурет салу бетіне қарайды. Бұл суретшінің алдындағы көріністің тікелей және шағылысқан бейнесін бірдей көрсетеді. Бұл конструкция суретті дұрыс жаққа бұрғанда солдан оңға кері бейнелейді. Сонымен қатар, шағылыс жетілмегендіктен жарық жоғалады. Волластонның дизайны төрт оптикалық жағы бар призманы пайдаланды, ол екі тізбектелген шағылыс жасады (суретті қараңыз), осылайша кері немесе бұрылмаған бейне пайда болды. ABC және ADC бұрыштары 67,5°, ал BCD 135°. Сондықтан шағылыс толық ішкі шағылыс арқылы жүзеге асады, сондықтан өте аз жарық жоғалады. Призма арқылы тікелей көру мүмкін емес, сондықтан қағазды көру үшін оның жиегіне қарау қажет. Құралға көбінесе сахнаның бірнеше қашықтықтағы виртуалды бейнесін жасау үшін әлсіз теріс линзалардың жиынтығы қоса беріледі. Егер дұрыс линза орнатылса және таңдалған қашықтық сурет салу бетінің қашықтығына шамамен тең болса, екі бейнені бір уақытта жақсы фокуспен көруге болады. Camera lucida-мен ақ қағаз қолданса, қағаз бен сахнаның бірігуі сахнаны күңгірттеуі мүмкін, бұл оны көруді қиындатады. Camera lucida-ны қолданғанда, көбінесе тоналды немесе сұр қағазды пайдалану тиімді. Кейбір тарихи конструкциялар жарықты теңестіруге көмектесетін көлеңкелі сүзгілерді қамтыды.
The name "camera lucida" (Latin for "light chamber") is obviously intended to recall the much older drawing aid, the camera obscura (Latin for "dark chamber"). There is no optical similarity between the devices. The camera lucida is a lightweight, portable device that does not require special lighting conditions. No image is projected by the camera lucida. In the simplest form of camera lucida, the artist looks down at the drawing surface through a glass pane or half silvered mirror tilted at 45 degrees. This superimposes a direct view of the drawing surface beneath, and a reflected view of a scene horizontally in front of the artist. This design produces an inverted image which is right left reversed when turned the right way up. Also, light is lost in the imperfect reflection. Wollaston's design used a prism with four optical faces to produce two successive reflections (see illustration), thus producing an image that is not inverted or reversed. Angles ABC and ADC are 67.5° and BCD is 135°. Hence, the reflections occur through total internal reflection, so very little light is lost. It is not possible to see straight through the prism, so it is necessary to look at the very edge to see the paper. The instrument often came with an assortment of weak negative lenses, to create a virtual image of the scene at several distances. If the right lens is inserted, so that the chosen distance roughly equals the distance of the drawing surface, both images can be viewed in good focus simultaneously. If white paper is used with the camera lucida, the superimposition of the paper with the scene tends to wash out the scene, making it difficult to view. When working with a camera lucida, it is often beneficial to use toned or grey paper. Some historical designs included shaded filters to help balance lighting.
Микроскопиялық
1980 жылдарға дейін камера люцида микроскопистердің стандартты құралы болып келді. Ерекше маңызға ие – бұрмалау, сондықтан жаңа цифрлық әдістер енгізілуде, олар оны азайтуға немесе жоюға мүмкіндік береді. "Компьютерлік техника деректерді көшіру және талдау кезінде камера люцида әдісімен салыстырғанда әлдеқайда аз қателерге әкеледі". Сондай-ақ, ол биологиялық таксономияда да кеңінен қолданылады.
As recently as the 1980s, the camera lucida was still a standard tool of microscopists. Of particular concern is distortion, and new digital methods are being introduced which can limit or remove this, "computerized techniques result in far fewer errors in data transcription and analysis than the camera lucida procedure". It is also regularly used in biological taxonomy.