Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Польшадағы Германияның оккупациялық аймағы, Екінші дүниежүзілік соғыста Польшаның оккупациялық аймағының Германия басқаруы.
German occupied zone in Poland in World War II
the German administration of occupied Poland during World War II
Бас үкімет (Generalgouvernement; Generalne Gubernatorstwo; Генеральна губернія), ресми түрде Польшаның оккупациялық аймағы үшін генерал-губернаторлық (Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete) – 1939 жылы нацистік Германия, Словакия және Кеңес Одағының Польшаға шабуылдауынан кейін құрылған Германияның оккупациялық аймағы. Жаңадан оккупацияланған Екінші Польша Республикасы үш аймаққа бөлінді: орталығында Бас үкімет, батысында нацистік Германияға қосылған поляк аймақтары және шығысында Кеңес Одағына қосылған поляк аймақтары. 1941 жылы Германияның Кеңес Одағына басып кіруінен (Барбаросса операциясы) кейін аумағы кеңейтіліп, жаңа Галисия округі қосылды. Бас үкімет Германия тарапынан логистикалық мақсаттар үшін жеке әкімшілік бірлік ретінде басқарылды. 1941 жылғы маусымда Вермахт әскерлері Кеңес Одағына шабуыл жасаған кезде, Бас үкімет аумағы бұрын КСРО-ға қосылған Польша аймақтарын қосу арқылы ұлғайтылды. Бірнеше күн ішінде Шығыс Галисия басып алынып, Галисия округіне қосылды. 1945 жылға дейін Бас үкімет соғысқа дейінгі шекараларындағы (және қазіргі Батыс Украинадағы) Польшаның орталық, оңтүстік және оңтүстік-шығыс бөлігінің көп бөлігін қамтыды, соның ішінде Варшава, Краков, Львов (қазіргі Львов, Лемберг деп аталды), Люблин (Люблин резервациясын қараңыз), Тарнополь (Тарнополь геттосының тарихын қараңыз), Станислав (қазіргі Ивано-Франковск, Станислау деп аталды; Станислав геттосын қараңыз), Дрогобыч және Самбор (Дрогобыч және Самбор геттолары) және басқалары. Географиялық орындар неміс тілінде қайта аталды. Бас үкіметтің нацистік неміс билеушілері соғыс бойында этникалық және саяси бағытына қарамастан, жергілікті тұрғындармен билікті бөлісуге ниеттенген жоқ. Билік өкілдері заңдық хат-хабарларында Польша атауын сирек қолданды. Бұған бірден-бір ерекшелік – Польшадағы Бас үкіметтің Эмиссиялық банкі (Bank Emisyjny w Polsce, Emissionbank in Polen) болды.
The General Government (Generalgouvernement; Generalne Gubernatorstwo; Генеральна губернія), formally the General Governorate for the Occupied Polish Region (Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete), was a German zone of occupation established after the invasion of Poland by Nazi Germany, Slovakia and the Soviet Union in 1939 at the onset of World War II. The newly occupied Second Polish Republic was split into three zones: the General Government in its centre, Polish areas annexed by Nazi Germany in the west, and Polish areas annexed by the Soviet Union in the east. The territory was expanded substantially in 1941, after the German Invasion of the Soviet Union, to include the new District of Galicia. The General Government was run by Germany as a separate administrative unit for logistical purposes. When the Wehrmacht forces invaded the Soviet Union in June 1941 (Operation Barbarossa), the area of the General Government was enlarged by the inclusion of the Polish regions previously annexed to the USSR. Within days East Galicia was overrun and incorporated into the District of Galicia. Until 1945, the General Government comprised much of central, southern, and southeastern Poland within its prewar borders (and of modern day Western Ukraine), including the major Polish cities of Warsaw, Kraków, Lwów (now Lviv, renamed Lemberg), Lublin (see Lublin Reservation), Tarnopol (see history of Tarnopol Ghetto), Stanisławów (now Ivano Frankivsk, renamed Stanislau; see Stanisławów Ghetto), Drohobycz, and Sambor (see Drohobycz and Sambor Ghettos) and others. Geographical locations were renamed in German. The Nazi German rulers of the Generalgouvernement had no intention of sharing power with the locals throughout the war, regardless of their ethnicity and political orientation. The authorities rarely mentioned the name Poland in legal correspondence. The only exception to this was the General Government's Bank of Issue in Poland (Bank Emisyjny w Polsce, Emissionbank in Polen).
Атауы
Германиядағы режимнің толық атауы 1940 жылдың шілдесіне дейін Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete, яғни "Басқыншы поляк аймақтарының Бас Үкіметі" деп аударылды. Губернатор Ханс Франк Гитлердің өкілеттігімен 1940 жылдың 31 шілдесінде атауын қысқарып, тек Generalgouvernement деп өзгертті. Generalgouvernement сөзінің француз тілінен алынған дұрыс ағылшынша аудармасы – "General Governorate", ол голланд тіліндегі Generaliteitslanden сөзімен туыс. Осы контексте француз тіліндегі gouvernement терминін ағылшын тіліне аударғанда "government" емес, "governorate" деп аудару дұрыс, себебі ол орталықтан басқарылатын аумақты білдіреді. Француз және голланд тілдеріндегі түпнұсқада атаудағы "генерал" сөзі – территорияны тікелей басқаруға билік берілген орталық ассамблея, Estates General-ге сілтеме жасайды. Нацистердің Generalgouvernement деп атауы, сондай-ақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ресей империясының басып алынған аймағында Германия империясы құрған Варшаваның бұрынғы Бас Үкіметіне де сілтеме жасады. Бұл округ 1914 жылдан 1918 жылға дейін, Люблиннің австро-венгрлік бақылауындағы әскери үкіметімен және 1916-1918 жылдар аралығында қысқа ғана өмір сүрген Польша Корольдігімен бірге болды, ол Польшаның сол кездегі ресейлік бақылаудағы бөліктерінен құрылған ұқсас мемлекет болды. Generalgouvernement аймағы бұрын Restpolen ("Польшаның қалған бөлігі") деп те аталған.
The full title of the regime in Germany until July 1940 was the Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete, a name that is usually translated as "General Government for the Occupied Polish Territories". Governor Hans Frank, on Hitler's authority, shortened the name on 31 July 1940 to just Generalgouvernement. An accurate English translation of Generalgouvernement, which is a borrowing from French, is 'General Governorate', cognate with the Dutch Generaliteitslanden. A more accurate English translation of the French term gouvernement in this context is not 'government', but "governorate", which is a type of a territory that is administered centrally. In the French and Dutch original, the 'General' in the name is a reference to the Estates General, the central assembly which was given an authority to directly rule the territory. The Nazi designation of Generalgouvernement also gave a nod to the once existing [[Government General of Warsaw, a civil entity created in the invaded Russian Empire territory by the German Empire during World War I. This district existed from 1914 to 1918 together with an Austro Hungarian controlled Military Government of Lublin alongside the short lived Kingdom of Poland of 1916–1918, a similar rump state formed out of the then Russian controlled parts of Poland. The General Government area was also known colloquially as the Restpolen ('Remainder of Poland').
Тарих
Германияның Польшаға шабуыл жасауынан кейін, неміс әскері басып алған барлық аймақтар, соның ішінде Данциг еркін қаласы бастапқыда әскери басқаруға бағынды. Бұл аймақ 1939 жылғы Германияның және Шығыс Пруссияның шығыс шекарасынан басталып, Буг өзеніне дейін созылды, онда неміс әскерлері шабуылын тоқтатып, Польшаға қарсы құпия келісімге сәйкес Кеңес Қызыл Армиясымен қосылды. 1939 жылдың 23 тамызында қол қойылған Молотов-Риббентроп пактісінде Висла мен Буг өзендері арасындағы кең аумақ Польшаның бөлінген "әсер ету аймағына" Кеңес Одағына берілуі көзделген, ал екі ел Варшаваны бірлесіп басқаруға тиіс болды. Алғашқы келісімнен туындаған қарама-қайшылықты шешу үшін 28 қыркүйекте Германия мен Кеңес өкілдері қайтадан кездесіп, екі ел арасындағы тұрақты шекараны белгіледі. Келісімнің осы түзетілген нұсқасы бойынша, аталған аумақ бастапқыда Германияның құрамында болған Литваның Кеңес Одағына қосылуымен алмастырылды. Жаңа келісімге сәйкес Польшаның орталық бөлігінің барлығы, поляктардың этникалық ядросы да, толығымен Германияның бақылауына көшті. Гитлер Германияның "өмірлік кеңістігін" кеңейту мақсатымен, Польшаның батыс жартысындағы аумақтың үлкен бөлігін Германияға тікелей қосып алуға бұйрық берді. Германия осы аймақтардың көп бөлігін екі жаңа рейхсгау ретінде ұйымдастырды: Данциг-Батыс Пруссия және Вартланд. Қалған үш аймақ – Зихенау, Шығыс Жоғарғы Силезия және Сувалки үшбұрышы – Германияның көршілес гауларына қосылды. РКФ және ХТО аннексияланған аумақты дереу германизациялауды жеңілдету үшін қатаң шаралар енгізді, бұл көбінесе, әсіресе Вартландта, жаппай қуғын-сүргінге әкелді. Бұрынғы Польшаның қалған бөліктері шығыстағы неміс билігінің шекаралық бекеті ретінде неміс "Небенланд" (шекаралық аймақ) болып табылды. 1939 жылдың 12 қазанындағы фюрердің жарлығымен Бас үкімет құрылды, ал жарлық 1939 жылдың 26 қазанында күшіне енді. Нацистер қыркүйек науқанындағы жеңілісінен кейін Польша мемлекетінің іс жүзінде тоқтатылғанын есептеді. Жалпы алғанда, Бас үкімет аймағының 1939 жылғы халқының 4 миллионы 1944 жылдың соңында Кеңес қарулы күштері аймаққа кіргенге дейін өмірін жоғалтты. Егер поляк астыртқыш тобы неміс офицерін өлтірсе, жаза ретінде және басқа поляктарға ескерту үшін 50-100 поляк неміс полициясымен атылып тасталды. Еврейлердің көп бөлігі, шамамен екі миллионы, тұтқындалып, өлтірілді. Варшава көтерілісінен кейін немістер Варшаваны қиратты. 1944 жылдың соңында Польша арқылы кеңес әскерлерінің шабуылы кезінде Бас үкімет құлап түсті. 1945 жылдың мамырында америкалық әскерлер аймақты басқарған Ханс Франкты тұтқындады, ол Нюрнберг процесінде айыпталушылардың бірі болды. Сот барысында ол бала кезіндегі католиктік дініне қайта оралып, өкініш білдірді. Франк өзінің күнделіктерінің қырық томын Трибуналға тапсырды, олардан оған және басқаларға қарсы көптеген айғақтар жиналды. Ол соғыс қылмыстары мен адамзатқа қарсы қылмыстар жасады деп танылды. 1946 жылдың 1 қазанында ол өлім жазасына кесілді. Үкім 16 қазанда орындалды.
After Germany's attack on Poland, all areas occupied by the German army including the Free City of Danzig initially came under military rule. This area extended from the 1939 eastern border of Germany proper and of East Prussia up to the Bug River where the German armies had halted their advance and linked up with the Soviet Red Army in accordance with their secret pact against Poland. The Molotov–Ribbentrop Pact signed on 23 August 1939 had promised the vast territory between the Vistula and Bug rivers to the Soviet "sphere of influence" in divided Poland, while the two powers would have jointly ruled Warsaw. To settle the deviation from the original agreement, the German and Soviet representatives met again on September 28 to delineate a permanent border between the two countries. Under this revised version of the pact the territory concerned was exchanged for the inclusion in the Soviet sphere of Lithuania, which had originally fallen within the ambit of Germany. With the new agreement the entire central part of Poland, including the core ethnic area of the Poles, came under exclusively German control. Hitler decreed the direct annexation to the German Reich of large parts of the occupied Polish territory in the western half of the German zone, in order to increase the Reich's Lebensraum. Germany organized most of these areas as two new Reichsgaue: Danzig West Prussia and Wartheland. The remaining three regions, the so called areas of Zichenau, Eastern Upper Silesia and the Suwałki triangle, became attached to adjacent Gaue of Germany. Draconian measures were introduced by both RKF and HTO, to facilitate the immediate Germanization of the annexed territory, typically resulting in mass expulsions, especially in the Warthegau. The remaining parts of the former Poland were to become a German Nebenland (March, borderland) as a frontier post of German rule in the east. A Führer's decree of October 12, 1939 established the General Government; the decree came into force on October 26, 1939. The Nazis considered the Polish state to have effectively ceased to exist with its defeat in the September campaign. Overall, 4 million of the 1939 population of the General Government area had lost their lives by the time the Soviet armed forces entered the area in late 1944. If the Polish underground killed a German, 50–100 Poles were executed by German police as a punishment and as a warning to other Poles. Most of the Jews, perhaps as many as two million, had also been rounded up and murdered. Germans destroyed Warsaw after the Warsaw Uprising. As the Soviets advanced through Poland in late 1944 the General Government collapsed. American troops captured Hans Frank, who had governed the region, in May 1945; he became one of the defendants at the Nuremberg Trials. During his trial he resumed his childhood practice of Catholicism and expressed repentance. Frank surrendered forty volumes of his diaries to the Tribunal; much evidence against him and others was gathered from them. He was found guilty of war crimes and crimes against humanity. On October 1, 1946, he was sentenced to death by hanging. The sentence was carried out on October 16.
Германияның аймаққа қатысты ниеттері
Варшаваны "үлгілі қалаға" айналдыру 1940 жылы жоспарланды, және кейін Берлиннің айналдырылуы сияқты жоспарланды. 1941 жылдың наурыз айында Ханс Франк өзінің бағыныстағыларына Гитлердің "бұл аймақты 15-20 жыл ішінде таза неміс аймағына айналдыру" шешімін қабылдағанын хабарлады. Ол былай түсіндірді: "Қазір 12 миллион поляк тұратын жерге 4-5 миллион неміс қоныстануы керек. Генерал-губернатор Рейнланд сияқты толығымен неміс болуы тиіс". Гитлер: "Егер осы екі әлсіз тұс нығайтылса, поляктарды бірте-бірте ығыстыруға болады", - деді. Неміс бюрократтары түпкілікті халықтың болашағына қатысты әртүрлі жоспарлар жасады. Бірінде 20 миллионға жуық поляктың Батыс Сібірге депортациялануы және 4-5 миллионның германизациялануы көзделді; депортацияның шын мәнінде көптеген поляктардың өліміне әкелетіні болғасын, аздаған бөлігі ғана "германизацияланатын" еді, ал ізгі қасиеттері бар жас поляктар Германияда ұрланып, тәрбиеленуі керек еді. Генерал-губернаторлықта барлық орта білім жойылып, барлық поляк мәдени ошақтары жабылды. 1943 жылы үкімет өнімді қара топырағы үшін Замойское аймағын одан әрі германизациялау үшін таңдады, және неміс колониялық қоныстарын құру жоспарланды. Бастапқыда Замось үкімет тарапынан Гиммлерштадт (Гиммлер қаласы) деп аталды, кейін Пфлюгштадт (Егінші қаласы) деп өзгертілді, бірақ екі атау да іске асырылмады. Польша халқының көп бөлігі нацистік оккупациялық билік тарапынан зорлық-зомбылықпен жер аударылды. Гиммлер 1944 жылдың басына қарай Люблин қаласының халқының 20-25% неміс болуын, ал келесі жылға қарай 30-40% болуын көздеді, содан кейін Люблин неміс қаласы деп жарияланып, неміс мэрі тағайындалуы керек еді.
The conversion of Warsaw into a "model city" was planned in 1940 and later, in similar ways like the conversion of Berlin was planned. In March 1941 Hans Frank informed his subordinates that Hitler had made the decision to "turn this region into a purely German area within 15–20 years". He explained: "Where 12 million Poles now live, is to be populated by 4 to 5 million Germans. The Generalgouvernement must become as German as the Rhineland." Hitler stated: "When these two weak points have been strengthened, it should be possible to slowly drive back the Poles." German bureaucrats drew up various plans regarding the future of the original population. One called for the deportation of about 20 million Poles to western Siberia, and the Germanisation of 4 to 5 million; although deportation in reality meant many Poles were to be put to death, a small number would be "Germanized", and young Poles of desirable qualities would be kidnapped and raised in Germany. In the General Government, all secondary education was abolished and all Polish cultural institutions closed. In 1943, the government selected the Zamojskie area for further Germanization on account of its fertile black soil, and German colonial settlements were planned. Zamość was initially renamed by the government to Himmlerstadt (Himmler City), which was later changed to Pflugstadt (Plough City), both names were not implemented. Most of the Polish population was expelled by the Nazi occupation authorities with documented brutality. Himmler intended the city of Lublin to have a German population of 20% to 25% by the beginning of 1944, and of 30% to 40% by the following year, at which time Lublin was to be declared a German city and given a German mayor.
Нацистік үгіт
Пропаганданы 1941 жылдың көктемінен бастап Хауптабильюн Пропаганда (HAP) ФАВуП (Fachabteilung für Volksaufklärung und Propaganda) басқарды. Баспасөзді Бас үкіметтің баспасөз жетекшісінің кеңсесі басқарды, ал Берлинде – Бас үкіметтің Берлиндегі өкілі.
The propaganda was directed by the Fachabteilung für Volksaufklärung und Propaganda (FAVuP), since Spring 1941 Hauptabteilung Propaganda (HAP). Prasą kierował Dienststelle der Pressechef der Regierung des Generalgouvernements, a w Berlinie Der Bevollmächtige des Generalgouverneurs in Berlin.
Антисемиттік үгіт-насихат
Варшавада мыңдаған антисемиттік плакаттар таратылды.
Thousands of anti Semitic posters were distributed in Warsaw.
Саяси үгіт-насихат
Немістер поляктардың бұйрыққа бағынуын қалады.
Germans wanted Poles to obey orders.
Кинотеатрлар
"Дие-Дойче-Вохеншау" (Германияның апталық киножурналы) үгіт-насихат фильмері көркем фильмдер көрсетілімінен бұрын таныстырылды. Кейбір көркем фильмдерде де нацистік үгіт-насихат болды. Польшаның астыртын қозғалысы поляктарды кинотеатрға барудан тыйым салды, оларға "Tylko świnie / siedzą w kinie" ("Киноға тек шошқалар барады") деген мақалмен ескертті. Оккупацияланған Польшада польшалық киноиндустрия болған жоқ. Дегенмен, бірнеше поляктар 1941 жылы поляктарға қарсы "Хаймке́р" ("Отанына оралу") сияқты фильмдер жасауда немістермен ынтымақтастық етті. Сол фильмде еврей және поляк актерлерінің екінші дәрежелі рөлдеріне кастингті Иго Сим жасады, ол түсірілім кезінде Варшавадағы пәтерінде Польшаның қарулы күресінің қарсылық қозғалысы тарапынан атып өлтірілді; содан кейін польшалық актерлер поляктарға қарсы үгіт-насихат жасауға қатысқандары үшін сотталды, жазалары ресми сөгістен түрмеге дейін ауысты.
Propaganda newsreels of Die Deutsche Wochenschau (The German Weekly Review) preceded feature film showings. Some feature films likewise contained Nazi propaganda. The Polish underground discouraged Poles from attending movies, advising them, in the words of the rhymed couplet, "Tylko świnie / siedzą w kinie" ("Only swine go to the movies"). In occupied Poland, there was no Polish film industry. However, a few Poles collaborated with the Germans in making films such as the 1941 anti Polish propaganda film Heimkehr (Homecoming). In that film, casting for minor parts played by Jewish and Polish actors was done by Igo Sym, who during the filming was shot in his Warsaw apartment by the Polish Union of Armed Struggle resistance movement; after the war, the Polish performers were sentenced for collaboration in an anti Polish propaganda undertaking, with punishments ranging from official reprimand to imprisonment.
Театрлар
Польшадағы барлық театрлар таратылды. Варшавада «Theater der Stadt Warschau» неміс театры және немістер бақылауындағы «Teatr Miasta Warszawy» поляк театры құрылды. Сонымен қатар, «Teatr Komedia» комедия театры және 14 шағын театр жұмыс істеді. Краковтағы Юлиус Словацкий театрын немістер пайдаланды.
All Polish theaters were disbanded. A German theater Theater der Stadt Warschau was formed in Warsaw together with a German controlled Polish one Teatr Miasta Warszawy. There existed also one comedy theater Teatr Komedia and 14 small ones. The Juliusz Słowacki Theatre in Cracow was used by Germans.
Аудио пропаганда
Поляктарға радиоаппараттарды пайдалануға тыйым салынған. Кез келген аппарат 1940 жылдың 25 қаңтарына дейін жергілікті әкімшілікке тапсырылуға тиіс болды. Этностық немістер өздерінің аппараттарын тіркеуге міндетті болды. Неміс билігі үгіт-насихат мақсатында поляктар "szczekaczki" (поляк тілінен аударғанда "қауырсыну") деп атаған мегафондарды орнатты.
Poles were not allowed to use radio sets. Any set was to be handed over to local administration by 25 January 1940. Ethnic Germans were obliged to register their sets. German authorities installed megaphones for propaganda purposes, called by Poles szczekaczki (from pol. szczekać "to bark").
Ашық өлім жазалары
Немістер Варшава көшелерінде және Варшава төңірегінде мыңдаған поляктарды, олардың көпшілігі бейбіт тұрғындарды, кепіл ретінде өлтірді. Мақсаты – халықты қорқыту болды, оларды атып не асып тастады. 1943 жылдың қыркүйегінен 1944 жылдың қаңтарына дейін бұл өлім жазаларын негізінен Австриялық нацист Франц Кутшера, СС және полиция басшысы бұйырды.
Germans killed thousands of Poles, many of them civilian hostages, in Warsaw streets and locations around Warsaw (Warsaw ring), to terrorize the populationthey shot or hanged them. The executions were ordered mainly by Austrian Nazi Franz Kutschera, SS and Police Leader, from September 1943 until January 1944.
Қалалық жоспарлау және көлік желісі
Варшава Пабст жоспары бойынша қайта құрылатын болды. Үкіметтік квартал Пилсудский алаңының төңірегінде орналасқан. GG Краков астанасы Хуберт Риттердің Generalbebauungsplan von Krakau жоспары бойынша қайта құрылды. Ханс Франк өзінің резиденциясын – Вавель қамалын қайта жаңартуды жүзеге асырды. Дембники (Краков) нацистердің жоспарланған әкімшілік ауданы болды. Парк Краковскийдің жанында немістерге арналған тұрғын аймақ салынды. Немістер Лодзь-Радом теміржол желісін (ішінара GG аймағында) және Радомда локомотив депосын салды.
Warsaw was to be reconstructed according to Pabst Plan. The governmental quarter was situated around the Piłsudski Square. The capital of GG Kraków was reconstructed according to Generalbebauungsplan von Krakau by Hubert Ritter. Hans Frank rebuild his residence Wawel Castle. < Dębniki (Kraków) was the planned Nazi administrative quarter. German only residential area was constructed near Park Krakowski. Germans constructed railroad line Łódź Radom (partially in GG) and engine house in Radom.
Экономика
1939 жылы Польшаға шабуыл жасалғаннан кейін, 12 жастан асқан яһудилер және 14 жастан асқан поляктар генерал-губернаторлық аймақта мәжбүрлі еңбекке тартылды. Германия басып алған Польшаның басқа аймақтарынан көптеген поляктар генерал-губернаторлыққа жер аударылды және бұл аймақ құл еңбек күшінің қоры ретінде пайдаланылды, одан ерлер мен әйелдер Германиядағы фабрикалар мен шаруашылықтарда жұмысшы ретінде жұмыс істеуге мәжбүр болды. 1939 жылдың қыркүйек айындағы Польша-Германия соғысы кезінде Варшаваның бір бөлігі және бірнеше қалалар (Вилунь, Сулеюв, Фрамполь) қиратылды. Польшалықтар үйлерін немесе бизнесін қайта құру үшін құрылыс материалдарын сатып ала алмады. Олар жинаған ақшаларын жоғалтты, ал "Млянарки" деп аталған GG валютасын Германия бақылауындағы Bank Emisyjny w Polsce басқарды. Бұрынғы Польша мемлекетінің меншігі генерал-губернаторлық (немесе аннексияланған аумақтарда нацистік Германия) тарапынан тәркіленді. Польшалықтардың маңызды мүлкі (мысалы, фабрикалар және ірі жер иеліктері) жиі тәркіленіп, неміс "сенімділік компаниялары" (Treuhänder) басқаруына берілді. Яһудилер геттоларға жер аударылды, олардың тұрғын үйлері мен бизнестері немістер тарапынан тәркіленді, шағын бизнестер кейде поляктарға берілді. Шаруалар немістерге үлкен көлемде азық-түлік жеткізуге міндетті болды, сондай-ақ барлық иеліктерді, ең кішкентайларын қоспағанда, мемлекеттендіру жоспарлары болды. Неміс әкімшілігі яһудилер мен поляктарды қанау жүйесін енгізді, оның ішінде жоғары салықтар да бар еді.
After the invasion of Poland in 1939, Jews over the age of 12 and Poles over the age of 14 living in the General Government were subject to forced labor. Many Poles from other regions of Poland conquered by Germany were expelled to the General Government and the area was used as a slave labour pool from which men and women taken by force to work as laborers in factories and farms in Germany. Parts of Warsaw and several towns (Wieluń, Sulejów, Frampol) were destroyed during the Polish German war in September 1939. Poles weren't able to buy any construction materials to reconstruct their houses or businesses. They lost their savings and GG currency, nicknamed "Młynarki", was managed by German controlled Bank Emisyjny w Polsce. Former Polish state property was confiscated by the General Government (or by Nazi Germany in the annexed territories). Notable property of Polish individuals (ex. factories and large land estates) was often confiscated as well and managed by German "trusts" (Treuhänder). Jewish population was deported to the Ghettos, their dwelling and businesses were confiscated by the Germans, small businesses were sometimes passed to the Poles. Farmers were required to provide large food contingents for the Germans, and there were plans for nationalization of all but the smallest estates. German administration implemented a system of exploitation of Jewish and Polish people, which included high taxes.
Тамақпен қамтамасыз ету
Ғалымдар 1939 жылдың қыркүйегінен 1941 жылдың маусымына дейін Еуропадағы еврей халқының жаппай аштықтан қаза табуы жаппай өлтіру әрекеті ме деп талқыласа да, бұл аштық осы халықтың көп бөлігін өлтірді деп келіседі. 1939 жылдан 1940 жылға дейін Генерал-губернатордың пайдаланатын ресурстарының көлемінде өзгеріс болды. Мысалы, 1939 жылы 7 миллион тонна көмір пайдаланылды, бірақ 1940 жылы бұл көрсеткіш 4 миллион тоннаға дейін азайтылды. Бұл ауысу еврейлер мен поляктарды жалғыз жылу көзінен айырып, азық-түлік тапшылығының белгісі болды. Соғысқа дейін Польша азық-түлік өнімдерін көптеп экспорттаса да, 1940 жылы Генерал-губернатор елге жеткілікті азық-түлік бере алмады, тіпті азық-түлік өнімдерін экспорттады. 1939 жылдың желтоқсанында поляк және еврей қабылдау комиссиялары, сондай-ақ жергілікті лауазымды тұлғалар, барлығы Генерал-губернатордың құрамында, эвакуацияланған поляктар мен еврейлерге тамақ пен баспана беруге жауапты болды. Элді қуып шығару процесінде эвакуацияланған поляктар мен еврейлерге Генерал-губернатордың көмегі жалпы процестің әлсіз буыны болып саналды. 1939 жылы Рейхсбан поляктарды және еврейлерді концлагерлерге депортациялау, сондай-ақ түрлі жерлерге азық-түлік пен шикізат жеткізу сияқты маңызды міндеттерді атқарды. 1940 жылдың желтоқсан айында 87 833 поляк пен еврей депортацияланды, бұл осы депортацияланғандарға жауапты әкімшіліктерге қосымша жүк салды. Депортация кезінде адамдар бірнеше күн бойы пойыз вагондарында тұруға мәжбүр болды. Суық пен азық-түлік жетіспеушілігінен көптеген депортацияланғандар тағамның нашарлығынан, суықтан және тіршілікке жарамсыз көлік жағдайларынан көз жұмды. 1941 жылдың желтоқсанында Генерал-губернатор еврей халқын аштықтан өлтірудің арзан әрі тиімді шешім екенін мойындады. 1942 жылдың тамызында Генерал-губернатордан Рейхке азық-түлік жеткізілімдері арттырылды және "Германия үшін маңызды" жұмыстарды орындамайтын 1,2 миллион еврейге азық-түлік берілмейтін шешім қабылданды. Нацистер еврей халқын азық-түліктен айырудың салдарынан хабардар болғанмен, бәрібір жалғастырды; еврей нәсіліне қарсы соңғы көтеріліс – аштықтан жаппай өлтіру болды. Азық-түлік және ауыл шаруашылығы министрлігі концлагерьдегі азық-түлік рационын басқарды. Әрбір лагерь әкімшілігі азық-түлікті ашық саудадан және Вафен СС (Standartenführer Tschentscher) қоймаларынан алды. Азық-түлік лагерьге жеткен соң, оны қалай бөлу керектігі әкімшіліктің қалауынша болды. Бұл лагерьдегі еврейлердің тамақтануы "қазаннан ішкен сулы репа шұпағы; кешкі асына маргарин, тәтті мармелад немесе иіссіз шұжық қосылған пісірілген нан берілді. Екі тамақ арасында тұрғындар жуынатын бөлмедегі крандан лақтырылған лас судың бірнеше тамшысын ішуге тырысты."
While scholars debate whether from September 1939 to June 1941 the mass starvation of the Jewish people of Europe was an attempt to conduct mass murder, it is agreed upon that this starvation did kill a large amount of this population. There was a shift in the amount of resources that were being used by the Generalgouvernement from 1939 to 1940. For example, in 1939, seven million tons of coal were used but in 1940 this was reduced to four million tons of coal used by the Generalgouvernement. This shift was emblematic of the shortages in supplies, depriving the Jews and Poles of their only heating source. Although before the war, Poland exported mass quantities of food, in 1940 the Generalgouvernement was unable to supply enough food for the country, nonetheless exporting food supplies. In December 1939, the Polish and Jewish reception committees, as well as the native local officials, all within the Generalgouvernement, were responsible for providing food and shelter to the Poles and Jews that evacuated. In the expulsion process, the help provided to the evacuated Poles and Jews by the Generalgouvernement was considered a weak branch of the overall process. Throughout 1939, the Reichsbahn was responsible for many of the other important tasks including the deportations of Poles and Jews to concentration camps as well as the delivery of food and raw materials to different places. In December 1940, 87,833 Poles and Jews were deported which added stress to different administrations which were now responsible for these deportees. During the deportations, people were forced to reside on the trains for days until a place was found for them to stay. Between the cold and lack of food, masses of deportees died due to transport deaths caused by malnutrition, cold, and moreover unlivable transportation conditions. In December, 1941 it was recognized by the Generalgouvernement that starving the Jewish people to death was an inexpensive and expedient solution. In August 1942, the required food shipments from the General Government to the Reich were increased and decided that the 1.2 million Jews that were not completing jobs that were "important to Germany" would no longer be given food. The Nazis knew the effects of depriving the Jewish people of food, yet it continued; the ultimate revolt against the Jewish race was mass murder due to starvation. The Food and Agriculture Ministry administered the rations of food in concentration camps. Each camp's administration got food from the open market and depots of the Waffen SS (Standartenführer Tschentscher). Once the food arrived at a camp, it was up to the administration how to distribute it. The diet for the Jews in these camps was "watery turnip soup drunk from pots; it was supplemented by an evening meal of sawdust bread with some margarine, ‘smelly marmalade,’ or ‘putrid sausage.’ Between the two meals inmates attempted to lap a few drops of polluted water from the faucet in a wash barracks."
Қара нарық
Бұл азық-түлік тапшылығының кезінде яһудилер кез келген күнкөріс көзі үшін қара базарға жүгінді. 1940-1944 жылдар аралығында қара базар геттолардың ішінде де, сыртында да маңызды рөл атқарды. Геттодан тыс жерлерде қара базар азаматтардың денсаулығын сақтауға жеткіліксіз рациондар болғандықтан пайда болды. 1941 жылдың тамызында Шығыс Еуропа геттоларындағы яһуди халқы, егер олар осы геттоларда қалуға мәжбүр болса, ақырында аштықтан өлетінін түсінді. Геттодағы көптеген адамдар тірі қалу үшін сыртқы әлеммен сауда жасады. Яһудилер экономикасы оқшауланған және азық-түлік тапшылығы болған геттоларда тұруға мәжбүр болды, бұл оларды арзан жұмыс күші ретінде қарауға себеп болды; көптеген адамдар еңбектері үшін қабырғаның "арий" жағынан сатып алынған азық-түлікпен алмастырылды. Геттоға қысым жасалған адамдардың оқшаулануы сатып алушы мен сатушы арасындағы байланыстың үзілуіне әкелді, бұл қара базардағы делдалдардың пайда болуына жағдай жасады. Қара базардағы делдалдар сатушылар мен сатып алушылар арасында байланыс орнату арқылы пайда тапты. Бұл геттоларда сұраныс пен ұсыныс өте икемсіз болғанымен, қара базардағы азық-түлік сатуы өте бәсекелі болды және геттодағы көптеген яһудилерге қол жеткізе алмады.
During this environment of food scarcity Jews turned to the black market for any source of sustenance. The black market was important both in and outside of the ghettos from 1940 to 1944. Outside of the ghettos, the black market existed because rations were not high enough for the citizens to remain healthy. In the ghettos of eastern Europe in August 1941 the Jewish population recognized that if they were forced to remain in these ghettos they would eventually die of hunger. Many people that were in ghettos made trades with the outside world in order to stay alive. Jewish people were forced to reside in ghettos, where the economy was isolated and there were large food shortages, which caused them to be seen as a source for cheap labor; many were given food that was purchased on the Aryan side of the wall in exchange for their labor. The isolation of the people forced into ghettos caused there to be a disconnect between the buyer and seller, which added in another player: the black market middleman. The black market middleman would make a profit by creating connections between sellers and buyers. While supply and demand was inelastic in these ghettos, the selling of this food on the blackmarket was extremely competitive, and beyond the reach of most Jews in ghettos.
Қарсылық
Польшада партизандық операцияларға қолайлы жағдайлар аз болғанымен, неміс оккупациясына қарсылық дерлік бірден басталды. Бірнеше шағын әскер бөлімдері, еріктілердің көмегімен 1940 жылдың көктеміне дейін күресті, мысалы, майор Генрик Добранскидің басшылығымен, содан кейін немістердің жазалау ретінде азаматтарды атқылауына байланысты тоқтатылды. Басты қарсылық күші – Лондондағы Польша үкіметіне адал Отандық армия (поляк тілінде: Armia Krajowa немесе AK) болды. Ол негізінен соғысқа дейінгі Польша армиясының қалған бөліктерінен және көптеген еріктілерден құралды. Басқа күштер де болды, мысалы, КСРО ұйымдастырған және басқарған, Польша Біріккен жұмысшы партиясына (PPR) параллель коммунистік Халық армиясы (Armia Ludowa немесе AL). АК салмағы 200 000 мен 600 000 адам аралығында, ал АЛ салмағы 14 000 мен 60 000 адам аралығында деп бағаланды. 1942-43 жылдардағы неміс репрессиясы Замощ көтерілісіне әкеп соқты. 1943 жылдың сәуірінде немістер Варшава геттосынан қалған еврейлерді депортациялай бастады, бұл 19 сәуірден 16 мамырға дейін Варшава геттосының көтерілісіне себеп болды. Бұл Польшада немістерге қарсы алғашқы қарулы көтеріліс болды және 1944 жылғы Варшавадағы ірі және ұзаққа созылған көтерілістің жосығын берді. 1944 жылдың шілдесінде Кеңес қарулы күштері Варшаваға жақындағанда, эмиграциядағы үкімет қалада көтеріліс шақырып, босатылған Варшаваға оралып, коммунистердің билікті басып алуына жол бермеуге тырысты. Тадеуш Бор-Коморовский басқаратын АК 1 тамызда Варшава көтерілісін бастады. Алайда, Кеңес әскерінің қаладан 30 шақырымдай жерде болғанына қарамастан, Кеңес жағынан көмек келмеді, ал британдық және американдық ұшақтарға әуе базаларын беруден бас тартқандықтан, Батыс одақтастары көтерілісшілерді тиімді жабдықтауға немесе әуеден қолдау көрсетуге мүмкіндік таппады. Олар Варшаваға әуе көпірін ұйымдастыру үшін алыс итальяндық базаларды пайдаланды. 63 күндік шайқастан кейін көтеріліс басшылары Вермахтпен шартты түрде капитуляциялауға келісті. Қалған 15 000 Отандық армия сарбазына соғыс тұтқыны мәртебесі берілді (келісімге дейін тұтқынға алынған көтерілісшілер атып тасталған), ал қалған 180 000 азаматтық халық жер аударылды.
Resistance to the German occupation began almost at once, although there is little terrain in Poland suitable for guerrilla operations. Several small army troops supported by volunteers fought till Spring 1940, e. g. under major Henryk Dobrzański, after which they ceased due to German executions of civilians as reprisals. The main resistance force was the Home Army (in Polish: Armia Krajowa or AK), loyal to the Polish government in exile in London. It was formed mainly of the surviving remnants of the pre War Polish Army, together with many volunteers. Other forces existed side by side, such as the communist People's Army (Armia Ludowa or AL) parallel to the PPR, organized and controlled by the Soviet Union. The AK was estimated between 200,000 and 600,000 men, while the AL was estimated between 14,000 and 60,000. German repressions in 1942 43 caused the Zamość uprising. In April 1943 the Germans began deporting the remaining Jews from the Warsaw Ghetto, provoking the Warsaw Ghetto Uprising, April 19 to May. 16 That was the first armed uprising against the Germans in Poland, and prefigured the larger and longer Warsaw Uprising of 1944. In July 1944, as the Soviet armed forces approached Warsaw, the government in exile called for an uprising in the city, so that they could return to a liberated Warsaw and try to prevent a Communist take over. The AK, led by Tadeusz Bór Komorowski, launched the Warsaw Rising on August 1 in response both to their government and to Soviet and Allied promises of help. However Soviet help was never forthcoming, despite the Soviet army being only 18 miles (30 km) away, and Soviet denial of their airbases to British and American planes prevented any effective resupply or air support of the insurgents by the Western allies. They used distant Italian bases in their Warsaw airlift instead. After 63 days of fighting the leaders of the rising agreed a conditional surrender with the Wehrmacht. The 15,000 remaining Home Army soldiers were granted POW status (prior to the agreement, captured rebels were shot), and the remaining civilian population of 180,000 expelled.
Білім
ГГ-дағы барлық университеттер таратылды, көптеген Краков профессорлары «Сондерхакцион Кракау» операциясы кезінде түрмеге қамалған.
All universities in GG were disbanded, many Kraków professors imprisoned during the Sonderaktion Krakau.
Польша мәдениеті
Немістер польша музейлерін тонады. Көптеген өнер туындылары құрып кетті. Немістер Варшавадағы бірнеше кітапхананы, оның ішінде Польша Ұлттық кітапханасын өртеп, шамамен 3,6 миллион томды жойды.
Germans plundered Polish museums. Many of the pieces of art perished. Germans burned a number of Warsaw libraries, including the National Library of Poland, destroying about 3.6 million volumes.
Неміс спорты
Ханс Франк шахмат ойнауды өте жақсы көрген, сондықтан ол Бас үкімет аумағында шахмат турнирлерін ұйымдастырды. Спорт жарыстарына тек немістер ғана қатысуға рұқсат етілді. Төрт облыстық дивизионда шамамен 80 футбол клубы өнер көрсетті.
Hans Frank was an avid chess player, so he organized General Government chess tournaments. Only Germans were allowed to perform in sporting events. About 80 football clubs played in four district divisions.
Холокост
1942 жылдың 20 қаңтарында Ванзее конференциясы барысында Генералдық үкіметтің мемлекеттік хатшысы, СС бригадефюрері Йозеф Бюлер Гейдрихті "Қортынды шешімді" іске асыруға ынталандырды. Оның пікірінше, әкімшілік қызметкер ретінде, оның округіндегі мәселелердің бірі – өте дамыған қара нарық еді. Ол "жұда мәселесін" мүмкіндігінше жылдам шешудің жолын қолдады. Оның губернаторлығында жою орындарын құруға қосымша себеп – көлік мәселесі болмауы, себебі таратылған Польша мемлекеттік темір жолдарының (PKP) барлық мүлігі Краковтағы Deutsche Reichsbahn филиалы – Generaldirektion der Ostbahn ("Шығыс темір жолдарының бас дирекциясы", Gedob) басқаруында болды. Бұл SS Totenkopfverbände үшін өлім пойыздары желісіне оңай қол жеткізуді қамтамасыз етті. Жаңа әзірленген "Рейнхард" операциясы оккупацияланған Еуропадағы еврейлерді жүйелі түрде жоюдағы маңызды қадам болмақ, бастапқыда Генералдық үкіметтегілерден. Бірнеше ай ішінде үш аса құпия лагерь салынды және "Т4" акциясына негізделген, душ бөлмелері ретінде жасырылған стационарлық газ камераларымен жабдықталды, олардың мақсаты – күн сайын мыңдаған адамды тиімді өлтіру. Немістер 1942 жылдың көктемінде "қоныс аудару" деген желеумен еврей халқының жойылуын бастады. Үш "Рейнхард" лагері, соның ішінде Треблинка (ең қауіптісі), ауыстырылатын SS қызметкерлеріне ие болды және дерлік бірдей құрылымға ие болды. Генералдық үкімет Екінші дүниежүзілік соғыстағы жеті жою лагерінің төртеуінің орналасқан жері болды, онда Холокосттың ең қатал шаралары орындалды, оның ішінде жақын орналасқан Майданек концлагері, Собибор жою лагері және Белзек жою лагері. 1942 және 1944 жылдар аралығында газ камераларында Польшадан және басқа елдерден келген миллиондаған еврейлерді, басты назардағы "қажетсіз" "жарықтарды" қырғынға ұшыратты.
During the Wannsee conference on January 20, 1942, the State Secretary of the General Government, SS Brigadeführer Josef Bühler encouraged Heydrich to implement the "Final Solution". From his own point of view, as an administrative official, the problems in his district included an overdeveloped black market. He endorsed a remedy in solving the "Jewish question" as fast as possible. An additional point in favor of setting up the extermination facilities in his governorate was that there were no transportation problems there, since all assets of the disbanded Polish State Railways (PKP) were being managed by Ostbahn, the Kraków based Deutsche Reichsbahn branch of the Generaldirektion der Ostbahn ("General Directorate of Eastern Railways", Gedob). This made a network of death trains readily available to the SS Totenkopfverbände. The newly drafted Operation Reinhard would be a major step in the systematic liquidation of the Jews in occupied Europe, beginning with those in the General Government. Within months, three top secret camps were built and equipped with stationary gas chambers disguised as shower rooms, based on Action T4, solely to efficiently kill thousands of people each day. The Germans began the elimination of the Jewish population under the guise of "resettlement" in spring of 1942. The three Reinhard camps including Treblinka (the deadliest of them all) had transferable SS staff and almost identical design. The General Government was the location of four of the seven extermination camps of World War II in which the most extreme measures of the Holocaust were carried out, including closely located Majdanek concentration camp, Sobibor extermination camp and Belzec extermination camp. The genocide of undesired "races", chiefly millions of Jews from Poland and other countries, was carried out by gassing between 1942 and 1944.
Жазалау
Ханс Франк бейбіт азаматтарға қарсы үрейлі билік орнатты және еврейлерді жаппай қырғынға тікелей қатысты. Нюрнберг процесінде ол соғыс қылмыстары мен адамзатқа қарсы қылмыстарда айыпты деп танылып, өлім жазасына кесілді. Оның хатшылары Артур Зейсс-Инкварт пен Йозеф Бюлер Нюрнбергте және Польшада, сәйкесінше, дарға асылды. Людвиг Фишер Варшава округінің губернаторы болды. Ол Варшавада сотталып, дарға асылды. Эрнст Кундт Радом округінің губернаторы болды. Ол Чехословакияда сотталып, дарға асылды.
Hans Frank instituted a reign of terror against the civilian population and became directly involved in the mass murder of Jews. At the Nuremberg trials, he was found guilty of war crimes and crimes against humanity and was executed. His secretaries, Arthur Seyss Inquart and Josef Bühler, were executed in Nuremberg and Poland, respectively. Ludwig Fischer was a governor of the Warsaw District. He was sentenced and hanged in Warsaw. Ernst Kundt was a governor of the Radom District. He was sentenced and hanged in Czechoslovakia.