Кіріспе

Филип Толл Хилл-младший (20 сәуір 1927 - 28 тамыз 2008) – американдық жарыс жүргізушісі. Ол Формула-1 әлемнің жүргізушілер чемпионатында жеңіске жеткен екі американдық жүргізушінің бірі және АҚШ-та туған жалғыз адам (екіншісі, Марио Андретти, Италияда туып, кейіннен американдық азамат болды). Ол сонымен қатар Ле-Манның 24 сағаты және Себрингтің 12 сағаты автокөлік жарыстарында үш рет жеңіске жетті. Хилл «ойлы, мейірімді адам» деп сипатталды және бірде: «Мен бұл істе дұрыс емеспін. Мен ешкімді жеңгім келмейді, мен үлкен батыр болғым келмейді. Мен, негізінен, бейбітшіл адаммын», – деген еді.

Мансап

1927 жылғы 20 сәуірде Флорида штатының Майами қаласында туған Хилл Калифорния штатының Санта-Моника қаласында өсті. Ол 1945-1947 жылдары Оңтүстік Калифорния университетінде бизнес-әкімшілігін оқыды, онда Каппа Сигма қауымдастығының мүшесі болды. Хилл жарысқа ертерек көшті, басқа жүргізушілердің машиналарын жөндейтін механик болып жұмыс істеді. Хилл жастайынан жарысқа қатыса бастады, 1949 жылы Англияға Jaguar стажері ретінде барып, 1956 жылы Энцо Феррари командасымен келісімшарт жасады. 1958 жылы Реймсте Maserati машинасымен француз Гран-присінде тұңғыш рет жарысқа шықты. Сол жылы бельгиялық командаласы Оливье Гендебиенмен бірге Хилл, қатты жаңбыр жағдайында түні бойы жүргізу арқылы Ле-Манның 24 сағатында алғашқы американдық жеңімпаз атанды. Ол мен Гендебиен 1961 және 1962 жылдары да төзімділік жарысында жеңіске жетті. Хилл 1959 жылы Ferrari Formula One командасының толық уақытты жүргізушісі болды, үш рет мәуежге шығып, жүргізушілер чемпионатында төртінші орын алды. 1960 жылы ол Монцада Италия Гран-присінде жеңіске жетті, бұл 1921 жылы Джимми Мерфи Франция Гран-присінде жеңіске жеткеннен бері, шамамен қырық жылдан кейін американдық жүргізуші үшін алғашқы Гран-при жеңісі болды (бір кезде Гран-при әлем чемпионатының бөлігі болған Индианаполис 500-ден басқа). Бұл сонымен қатар алдыңғы қозғалтқышты автомобильдің Формула 1-де соңғы жеңісі болды. Келесі маусымда Хилл Бельгия Гран-присінде жеңіске жетті және екі жарыс қалғанда Ферари командаласы Вольфганг фон Трипснен ғана қалып қойды. Италия Гран-присіндегі апатта фон Трипс пен он бес көрермен қаза тапты. Хилл жарыста жеңіске жетіп, чемпиондық атақты жеңіп алды, бірақ бұл жеңіс ащы болды. Ферраридің маусымның соңғы кезеңі үшін Америкаға бармау шешімі Хиллге, жаңадан тағайындалған әлем чемпионы ретінде Уоткинс Глендегі үй жарысына қатысу мүмкіндігін бермеді. Келесі маусымда, Ферраримен соңғы рет оралғанда, Хилл: "Менде енді жарысқа түсуге, жеңуге соншалықты қажеттілік жоқ. Менде енді ашкөздік жоқ. Мен енді өліп қалу тәуекеліне бармаймын" деді. Сол маусымда ол Дэн Гурнидің All American Racers командасы үшін Монцадағы Италия Гран-присінде өзінің соңғы Формула 1 жарысына қатысты, бірақ біліктілікке өте алмады. Хилл 1967 жылы жарыстан толыққанды зейнеткерлікке шықты. Хилл өзінің жүргізушілік мансабының алғашқы (1949 жылғы 24 шілдеде Carrell Speedway-де MG TC-де өткен үш айналымдық жарыста) және соңғы жарыстарында жеңіске жеткендігімен ерекшеленеді, соңғы жеңісі 1967 жылы Англиядағы Брэндс-Хэтчте Chaparral үшін BOAC 500 жарысында болды. Хилл сондай-ақ Бонневилл тұзды даласында эксперименталды MG EX 181 машинасымен жүргізді. "Roaring Raindrop" 91 куб дюймдік (1,5 л) қос вал MGA қозғалтқышымен жабдықталған, 86% метанол, нитробензол, ацетон және диэтил эфирі қосылып, 290 ат күшіне ие болды. 1959 жылы Хилл осы машинада 257 миль/сағ. жылдамдыққа жетіп, Стерлинг Мосс бұл машинада көрсеткен 246 миль/сағ. жылдамдық рекордын бұзды. Хилл 1961 жылғы 11 желтоқсандағы "Ақиқатты айту" ойынының эпизодында өзін-өзі бейнеледі. Ол төрт мүмкін дауыстың ешқайсысын алмады.

Жарыстан кейін

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Хилл 1970 жылдары бизнес-серігі Кен Вонмен бірге «Хилл & Вон» деп аталған, жүлделі классикалық автомобильдерді қалпына келтіру бизнесін құрды. Олар серіктестікті иорданиялық Раджа Гаргурға сатқанға дейін, ал Вон 1984 жылы жеке бизнеспен айналысты. Хилл 1995 жылы бизнесті тағы да сатуға дейін Гаргурмен «Хилл & Вон» компаниясында жұмыс істеді. Хилл сондай-ақ ABC телеарнасының «Wide World of Sports» бағдарламасында телекомментатор болып жұмыс істеді. Хилл «Road & Track» журналымен ұзақ қарым-қатынаста болды, олар үшін жол сынақтары мен тарихи автомобильдер мен жарыстар туралы ретроспективті мақалалар, соның ішінде бірнеше мақалалар жазды. «Road & Track» журналындағы «үлкен ересек» мәртебесін ол 1960 жылдардағы жарысқа қатысқан өзінің бәсекелесі Пол Фреремен бөлісті, ол да 2008 жылы қайтыс болды. Өмірінің соңғы жылдары Хилл өзінің көне автомобильдер коллекциясына көңіл бөлді және «Pebble Beach Concours d'Elegance» іс-шарасында басқаларға қарағанда жиі төрешілік жасады; 2007 жылы ол осы іс-шараны 40-ыншы рет бағалады. Хилл Алмаға үйленді және үш баласы болды: Дерек, Ванесса және Дженнифер. Дерек 2001, 2002 және 2003 жылдары Халықаралық Формула 3000 жарыстарында қатысты, бірақ Фил Паркинсон ауруына шалдыққанда мансабын аяқтауға мәжбүр болды. 2008 жылдың тамызында Монтерейдегі тарихи автомобиль жарыстарына барғаннан кейін Хилл Монтерей түбегіндегі ауруханаға түсті, ол 28 тамызда Калифорния штатының Монтерей қаласында Паркинсон ауруының асқынуларынан туған қысқа аурудан кейін қайтыс болды. Фил Хиллдің өмірі мен мансабын қамтитын үш томдық «Inside Track» кітабы 2017 жылдың соңында жарық көрді. Бұл кітап оның қайтыс болуынан бұрын басталған еңбек еді. Buttonwillow Raceway Park трассасының CW13 конфигурациясының 9-шы бұрылысы Хиллдің құрметіне аталды.

12 сағаттық себрингтің толық нәтижелері

Жыл Команда Пилоттар Автомобиль Сынып Айналымдар 1953 William Spear Bill Spear Ferrari 225 SS3.056DNF(Дифференциал) 1954 William Spear Bill Spear Ferrari 375 MMS5.060DNF(Артқы жағы) 1955 Allen Guiberson Carroll Shelby Ferrari 750 Monza SpyderS3.0182 2-орын 1-орын 1956 George Tilp Masten Gregory Ferrari 857 SS5.061DNF(Подшипниктер) 1957 Ferrari Factory Wolfgang von Trips Ferrari 290 MMS5.0106DNF(Электрика) 1958 Scuderia Ferrari Peter Collins Ferrari 250 TR 58S3.0200 1-орын 1-орын 1959 Scuderia Ferrari Dan Gurney Chuck Daigh Olivier Gendebien Ferrari 250 TR 59S3.0188 1-орын 1-орын 1961 Sefac Automobile Ferrari Olivier Gendebien Ferrari 250 TRI/61S3.0210 1-орын 1-орын 1962 North American Racing Team Olivier Gendebien Ferrari 250 GTOGT3.0196 2-орын 1-орын 1963 Ed Hugus Ken Miles Lew Spencer Shelby CobraGT+4.0192 11-орын 1-орын Shelby American, Inc. Dan Gurney Shelby CobraGT+4.0163 29-орын 5-орын 1964 Ford of France Jo Schlesser Shelby CobraGT5.0203 6-орын 3-орын 1965 Shelby American, Inc. Lew Spencer Jim Adams Shelby Cobra Daytona CoupeGT5.0173 21-орын 5-орын Ken Miles Richie Ginther Ford GT40P+4.037DNF(Артқы серпімділік) 1966 Chaparral Cars Inc. Jo Bonnier Chaparral 2DP+5.027DNF(Май сұрынуы)

"Дейтонаның 24 сағаттық жарысының" толық нәтижелері

Жыл Командасы Пилоттар Автомобиль Классы Айналымдар 1962 Солтүстік Америкалық Жарыс командасы Рикардо Родригес Феррари 246 SPS2.582 2-орын 2-орын 1964 Солтүстік Америкалық Жарыс командасы Педро Родригес Феррари 250 GTOGT+2.0327 1-орын 1-орын 1966 Chaparral Cars Inc. Джо Бонье Chaparral 2DP+2.0318 Сайыстан шықты (Дөңгелек) 1967 Chaparral Cars Inc. Майк Спенс Chaparral 2FP+2.093 Сайыстан шықты (Апаттан аспаның зақымдануы)