Кіріспе

Америкалық музыкант (1947–1975)

Ерте өмір және мансап

Тим Бакли 1947 жылғы 14 ақпан, Валентин күні Вашингтон қаласында, итальян-американ Элейн (туған тегі Скалия) мен екінші дүниежүзілік соғыстың қаһарманы Тимоти Чарльз Баклидің кіші ұлы болып дүниеге келді. Ол балалық шағын Нью-Йорк штатының Амстердам қаласында өткізді, бұл қала Албаниден шамамен 64 шақырым (40 миль) солтүстік-батысқа орналасқан өнеркәсіптік қала. Бес жасында Бакли анасының прогрессивті джаз жазбаларын, әсіресе Майлс Дэвисті тыңдай бастады. Баклидің музыкалық өмірі 1956 жылы отбасы Оңтүстік Калифорниядағы Белл Гарднсқа көшкеннен кейін басталды. Оның әжесі оны Бесси Смит пен Билли Холидейдің шығармаларымен таныстырды, анасы Франк Синатра мен Джуди Гарландпен, ал әкесі Хэнк Уильямс пен Джонни Кэштің кантри музыкасымен таныстырды. 1960 жылдардың басында халық музыкасының толқыны келгенде, Бакли 13 жасында банджоны өзі үйреніп, жергілікті мектеп шараларында өнер көрсеткен The Kingston Trio тобынан шабыт алған бірнеше досымен халық музыкасы тобын құрды. Жоғары мектепте Бакли сынып жетекшісі болып сайланды, бейсбол командасында ойнады және футбол командасының қақпашысы болды. Футбол матчының барысында сол қолының екі саусағын сындырып, қанағаттандырмайтын жарақат алды. Ол бұл жарақаттың барре аккордаларын ойнауға кедергі келтіргенін айтты. Бұл кемшілік оның кеңейтілген аккордаларды қолдануына себеп болған болуы мүмкін, олардың көпшілігіне баррелердің қажеті жоқ. Бакли Калифорния штатының Анахайм қаласындағы Лоара орта мектебінде оқыды. Ол сабақтан жиі қашып, футболдан бас тартып, көбінесе музыкаға назар аударды. Ол болашақ лирик Ларри Беккетпен және бас-гитарист Джим Филдермен достық қарым-қатынас орнатты, олармен бірге екі музыкалық топ құрды: бастапқыда танымал музыка ойнаған The Bohemians және аңызға айналған сөздер мен бит поэзиясын концерттеріне енгізген The Harlequin 3. Сол жылы Cheetah журналы Баклиді Стив Нунан мен Джексон Браунмен бірге "Оранж округінің үштігінің" бірі деп жариялады. Коэннің басқаруымен Бакли алты әнді демо-ацетат дискісіне жазып, оны Elektra Records иесі Жак Хольцманға жіберді. Elektra әндерді жеке сингл ретінде шығармай, оларды өз рекордтық қоймаларында сақтады. Rhino Records "Lady Give Me Your Key" әнін таба алмады, нәтижесінде оны Morning Glory: The Tim Buckley Anthology жинағына қоса алмады. Elektra Бакли мен оның тобына сенім білдіргендіктен, оларға альбомның мазмұнына толық еркіндік берді. Баклидің дауысы соңғы шығарылымынан бері дамыды, ал сыншылар оның төменгі регистрі мен фальцетін тең дәрежеде бағалады. Goodbye and Hello Баклиді жұлдыз етпесе де, ол бұрынғы жұмысынан жақсы нәтиже көрсетіп, No. 171 позициясына жетті. The Tonight Show бағдарламасына қатысқаннан кейін Бакли Джонни Карсонға қатыгездік танытып, оны сыйламады, ал басқа телешоуда "Pleasant Street" әнін тірі эфирде орындаудан бас тартты. Кейін сол жылы ол фолк және джаз әсерлерін көрсететін Happy Sad альбомын жазды, бұл оның ең табысты альбомы болды, ол No. 81 позициясына жетті.

Орта кезең

1969 жылы Бакли үш альбомға материал жазып, жаздыра бастады: Blue Afternoon, Lorca және Starsailor. Авангард музыканты Кэти Берберианның ән өнерінен шабыттанған ол, Лучано Берио мен Яннис Ксенакис сияқты композиторлардың идеяларын авангардтық рок жанрына енгізді. Бакли "Happy Sad" альбомына ұқсас стильдегі "Blue Afternoon" альбомына сегіз ән таңдады. 1977 жылы DownBeat журналындағы мақаласында Ли Андервуд Баклидің "Blue Afternoon" альбомына шын жүрегімен жаралмағанын және оның бизнес серіктестерін риза қылған жөн ғана жауап екенін жазды. Баклидің музыкасы жақсы сатылмаса да, оның келесі шығарылымдары тізімге енді. "Lorca" альбомы оның фольклорлық тыңдармандарынан алшақтады, ал "Blue Afternoon" альбомы "жарқын емес және жылы емес" деп сынға ұшырады, тіпті "жақсы көңіл көтеру музыкасы емес" делінді, бірақ жылдар өте қайта қарастырылды. "Blue Afternoon" Баклидің Billboard тізіміндегі соңғы альбомы болды, ол 192-орынға жетті. Альбомдардан кейін Бакли өзінің шедеврі деп санайтын "Starsailor" альбомына көшті. "Starsailor" Баклидің ең экспрессивті вокалының астында еркін джаз текстураларын қамтыды, ол биік шылаудан терең, жанды баритонға дейін ауысты. Бұл жеке альбомға "Song to the Siren" әні де кірді, ол кейіннен This Mortal Coil, Роберт Плант, Джон Фрушанте, Брайан Ферри және Брендан Перри сияқты әртістермен орындалды. Альбом сыншылар мен коммерциялық тұрғыдан сәтсіз аяқталды. Музыкасын өндіре алмай, қаржылық қиындыққа тап болған Бакли арақ пен есірткіге құмар болды. Ол актерлік өнерге де қызығушылық танытып, "Неге?" (1971) атты төмен бюджетті, жарық көрмеген фильмді түсірді. Бұл фильм жаңа медиа – бейне таспаны тәжірибелік түрде пайдалану болды және Technicolor компаниясы тапсырыс берді.

Салдары

Баклидің тур менеджері Боб Даффи Баклидің өлімі күтпеген болғанын, бірақ "фильмді тамашалаған сияқты еді, және бұл оның табиғи аяқталуы болды" деді. 1975 жылғы 14 тамыздағы сот отырысында Килинг кінәсін мойындады және қасақана емес кісі өлтіруге сотталды. Содан кейін қоғамдық жұмысты орындамағандықтан 120 күн түрмеге жабылып, төрт жылға сот бақылауына алынды. Бакли қарызбен қайтыс болды, оның тек бір гитарасы мен күшейткіші ғана болды. Санта-Моникадағы Уилшир қылыш үйінде оның жаназасына шамамен 200 дос және туыс қатысты, олардың ішінде менеджер Херб Коэн мен Ли Андервуд та болды. Оның 8 жасар ұлы Джефф әкесімен бір рет қана кездескен, ал оны жаназаға шақырмаған. Джефф Бакли әкесінің жаназасына шақырылмауы оны "мазалағанын" айтты және 1991 жылы Бруклинде Баклиге арналған естелік кешінде "Мен сіздің тауыңыз болуды сұрамағанмын" әнін орындап, оған құрмет көрсетті.

Жеке өмір

1964 жылы француз тілі сабағында Бакли Мэри Гибертпен танысты. Олардың қарым-қатынасы Баклидің кейбір музыкасына шабыттандырды және оған қарама-қайшы үй тірлігінен уақытша шығуға мүмкіндік берді. Оның әкесі соғыс кезінде бас жарақатын алған, сондай-ақ жұмысынан болған ауыр жарақат оның психикалық денсаулығына әсер еткен деседі. Бакли мен Гиберт 1965 жылғы 25 қазанда үйленді. 1970 жылғы сәуірде Бакли Санта-Моникада Джуди Брейот Сатклифке үйленді және оның ұлы Тейлор Кит Сатклифті өсінді.