Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық музыкант (1947–1975)
American musician (1947–1975)
Ерте өмір және мансап
Тим Бакли 1947 жылғы 14 ақпан, Валентин күні Вашингтон қаласында, итальян-американ Элейн (туған тегі Скалия) мен екінші дүниежүзілік соғыстың қаһарманы Тимоти Чарльз Баклидің кіші ұлы болып дүниеге келді. Ол балалық шағын Нью-Йорк штатының Амстердам қаласында өткізді, бұл қала Албаниден шамамен 64 шақырым (40 миль) солтүстік-батысқа орналасқан өнеркәсіптік қала. Бес жасында Бакли анасының прогрессивті джаз жазбаларын, әсіресе Майлс Дэвисті тыңдай бастады. Баклидің музыкалық өмірі 1956 жылы отбасы Оңтүстік Калифорниядағы Белл Гарднсқа көшкеннен кейін басталды. Оның әжесі оны Бесси Смит пен Билли Холидейдің шығармаларымен таныстырды, анасы Франк Синатра мен Джуди Гарландпен, ал әкесі Хэнк Уильямс пен Джонни Кэштің кантри музыкасымен таныстырды. 1960 жылдардың басында халық музыкасының толқыны келгенде, Бакли 13 жасында банджоны өзі үйреніп, жергілікті мектеп шараларында өнер көрсеткен The Kingston Trio тобынан шабыт алған бірнеше досымен халық музыкасы тобын құрды. Жоғары мектепте Бакли сынып жетекшісі болып сайланды, бейсбол командасында ойнады және футбол командасының қақпашысы болды. Футбол матчының барысында сол қолының екі саусағын сындырып, қанағаттандырмайтын жарақат алды. Ол бұл жарақаттың барре аккордаларын ойнауға кедергі келтіргенін айтты. Бұл кемшілік оның кеңейтілген аккордаларды қолдануына себеп болған болуы мүмкін, олардың көпшілігіне баррелердің қажеті жоқ. Бакли Калифорния штатының Анахайм қаласындағы Лоара орта мектебінде оқыды. Ол сабақтан жиі қашып, футболдан бас тартып, көбінесе музыкаға назар аударды. Ол болашақ лирик Ларри Беккетпен және бас-гитарист Джим Филдермен достық қарым-қатынас орнатты, олармен бірге екі музыкалық топ құрды: бастапқыда танымал музыка ойнаған The Bohemians және аңызға айналған сөздер мен бит поэзиясын концерттеріне енгізген The Harlequin 3. Сол жылы Cheetah журналы Баклиді Стив Нунан мен Джексон Браунмен бірге "Оранж округінің үштігінің" бірі деп жариялады. Коэннің басқаруымен Бакли алты әнді демо-ацетат дискісіне жазып, оны Elektra Records иесі Жак Хольцманға жіберді. Elektra әндерді жеке сингл ретінде шығармай, оларды өз рекордтық қоймаларында сақтады. Rhino Records "Lady Give Me Your Key" әнін таба алмады, нәтижесінде оны Morning Glory: The Tim Buckley Anthology жинағына қоса алмады. Elektra Бакли мен оның тобына сенім білдіргендіктен, оларға альбомның мазмұнына толық еркіндік берді. Баклидің дауысы соңғы шығарылымынан бері дамыды, ал сыншылар оның төменгі регистрі мен фальцетін тең дәрежеде бағалады. Goodbye and Hello Баклиді жұлдыз етпесе де, ол бұрынғы жұмысынан жақсы нәтиже көрсетіп, No. 171 позициясына жетті. The Tonight Show бағдарламасына қатысқаннан кейін Бакли Джонни Карсонға қатыгездік танытып, оны сыйламады, ал басқа телешоуда "Pleasant Street" әнін тірі эфирде орындаудан бас тартты. Кейін сол жылы ол фолк және джаз әсерлерін көрсететін Happy Sad альбомын жазды, бұл оның ең табысты альбомы болды, ол No. 81 позициясына жетті.
Tim Buckley was born in Washington, D. C., on Valentine's Day, February 14, 1947, to Elaine (née Scalia), an Italian American, and Timothy Charles Buckley Jr., a decorated World War II veteran and son of Irish immigrants from Cork. He spent his early childhood in Amsterdam, New York, an industrial city about 40 mile (64 km) northwest of Albany. At five years old, Buckley began listening to his mother's progressive jazz recordings, particularly Miles Davis. Buckley's musical life began after his family moved to Bell Gardens in southern California in 1956. His grandmother introduced him to the work of Bessie Smith and Billie Holiday, his mother to Frank Sinatra and Judy Garland and his father to the country music of Hank Williams and Johnny Cash. When the folk music revolution came around in the early 1960s, Buckley taught himself the banjo at age 13, and with several friends formed a folk group inspired by The Kingston Trio that played local high school events. During high school, Buckley was elected to class offices, played on the baseball team and quarterbacked the football team. During a football game, he broke two fingers on his left hand, permanently damaging them. He said that the injury prevented him from playing barre chords. This disability may have led to his use of extended chords, many of which don't require barres. Buckley attended Loara High School in Anaheim, California. He cut classes regularly and quit football, focusing most of his attention on music. He befriended Larry Beckett, his future lyricist, and Jim Fielder, a bass player with whom he formed two musical groups, the Bohemians, who initially played popular music, and the Harlequin 3, a folk group which regularly incorporated spoken word and beat poetry into their gigs. That year, Cheetah magazine deemed Buckley one of "The Orange County Three", along with Steve Noonan and Jackson Browne. Under Cohen's management, Buckley recorded a six song demo acetate disc which he sent to Elektra records owner Jac Holzman, Elektra decided not to release the songs as singles, and the songs remained in Elektra's record vaults. Rhino Records was unable to find "Lady Give Me Your Key" to include on its Morning Glory: The Tim Buckley Anthology, Reflecting the confidence Elektra had in Buckley and group, they were given free rein on the content of the album. Buckley's voice had developed since his last release and the press appreciated both his lower register and falsetto in equal measure. While Goodbye and Hello did not make Buckley a star, it performed better in the charts than his previous effort, peaking at No. 171. After a slot on The Tonight Show, Buckley was standoffish and insulting toward Johnny Carson, and on another television appearance refused to lip sync to "Pleasant Street". Later that year, he recorded Happy Sad, which reflected folk and jazz influences and would be his best charting album, peaking at No. 81.
Орта кезең
1969 жылы Бакли үш альбомға материал жазып, жаздыра бастады: Blue Afternoon, Lorca және Starsailor. Авангард музыканты Кэти Берберианның ән өнерінен шабыттанған ол, Лучано Берио мен Яннис Ксенакис сияқты композиторлардың идеяларын авангардтық рок жанрына енгізді. Бакли "Happy Sad" альбомына ұқсас стильдегі "Blue Afternoon" альбомына сегіз ән таңдады. 1977 жылы DownBeat журналындағы мақаласында Ли Андервуд Баклидің "Blue Afternoon" альбомына шын жүрегімен жаралмағанын және оның бизнес серіктестерін риза қылған жөн ғана жауап екенін жазды. Баклидің музыкасы жақсы сатылмаса да, оның келесі шығарылымдары тізімге енді. "Lorca" альбомы оның фольклорлық тыңдармандарынан алшақтады, ал "Blue Afternoon" альбомы "жарқын емес және жылы емес" деп сынға ұшырады, тіпті "жақсы көңіл көтеру музыкасы емес" делінді, бірақ жылдар өте қайта қарастырылды. "Blue Afternoon" Баклидің Billboard тізіміндегі соңғы альбомы болды, ол 192-орынға жетті. Альбомдардан кейін Бакли өзінің шедеврі деп санайтын "Starsailor" альбомына көшті. "Starsailor" Баклидің ең экспрессивті вокалының астында еркін джаз текстураларын қамтыды, ол биік шылаудан терең, жанды баритонға дейін ауысты. Бұл жеке альбомға "Song to the Siren" әні де кірді, ол кейіннен This Mortal Coil, Роберт Плант, Джон Фрушанте, Брайан Ферри және Брендан Перри сияқты әртістермен орындалды. Альбом сыншылар мен коммерциялық тұрғыдан сәтсіз аяқталды. Музыкасын өндіре алмай, қаржылық қиындыққа тап болған Бакли арақ пен есірткіге құмар болды. Ол актерлік өнерге де қызығушылық танытып, "Неге?" (1971) атты төмен бюджетті, жарық көрмеген фильмді түсірді. Бұл фильм жаңа медиа – бейне таспаны тәжірибелік түрде пайдалану болды және Technicolor компаниясы тапсырыс берді.
During 1969, Buckley began to write and record material for three albums, Blue Afternoon, Lorca, and Starsailor. Inspired by the singing of avant garde musician Cathy Berberian, he integrated the ideas of composers such as Luciano Berio and Iannis Xenakis in an avant garde rock genre. Buckley selected eight songs for Blue Afternoon, an album similar to Happy Sad in style. In a 1977 article for DownBeat magazine, Lee Underwood wrote that Buckley's heart was not in Blue Afternoon and that the album was a perfunctory response to please his business partners. While Buckley's music never sold well, his following releases did indeed chart. Lorca alienated his folk base, while Blue Afternoon was criticized as boring and tepid, and "[not] even good sulking music", although it has been re evaluated over the years. Blue Afternoon was Buckley's last album to chart on Billboard, reaching No. 192. Following the albums, Buckley began to focus on what he felt to be his masterpiece, Starsailor. Starsailor contained free jazz textures under Buckley's most extreme vocal performance, ranging from high shrieks to deep, soulful baritone. This personal album included the more accessible "Song to the Siren", a song which has since been covered by This Mortal Coil, Robert Plant, John Frusciante, Bryan Ferry and Brendan Perry. The album was a critical and commercial failure. Unable to produce his music and almost broke, Buckley turned to alcohol and drug binges. He considered acting and completed an unreleased low budget film entitled Why? (1971). The film was an experimental use of the new medium video tape and was commissioned by Technicolor.
Салдары
Баклидің тур менеджері Боб Даффи Баклидің өлімі күтпеген болғанын, бірақ "фильмді тамашалаған сияқты еді, және бұл оның табиғи аяқталуы болды" деді. 1975 жылғы 14 тамыздағы сот отырысында Килинг кінәсін мойындады және қасақана емес кісі өлтіруге сотталды. Содан кейін қоғамдық жұмысты орындамағандықтан 120 күн түрмеге жабылып, төрт жылға сот бақылауына алынды. Бакли қарызбен қайтыс болды, оның тек бір гитарасы мен күшейткіші ғана болды. Санта-Моникадағы Уилшир қылыш үйінде оның жаназасына шамамен 200 дос және туыс қатысты, олардың ішінде менеджер Херб Коэн мен Ли Андервуд та болды. Оның 8 жасар ұлы Джефф әкесімен бір рет қана кездескен, ал оны жаназаға шақырмаған. Джефф Бакли әкесінің жаназасына шақырылмауы оны "мазалағанын" айтты және 1991 жылы Бруклинде Баклиге арналған естелік кешінде "Мен сіздің тауыңыз болуды сұрамағанмын" әнін орындап, оған құрмет көрсетті.
Buckley's tour manager, Bob Duffy, said Buckley's death was not expected, but "was like watching a movie, and that was its natural ending." At his hearing on August 14, 1975, Keeling pleaded guilty to involuntary manslaughter and, after failing to complete community service, was sentenced to 120 days in jail and four years' probation. Buckley died in debt, owning only a guitar and an amplifier. About 200 friends and family attended his funeral at the Wilshire Funeral Home in Santa Monica, including manager Herb Cohen and Lee Underwood. His 8 year old son, Jeff, had met his father only once, and was not invited to the funeral. Jeff Buckley said not being invited to his father's funeral "gnawed" at him, and prompted him to pay his respects by performing "I Never Asked to Be Your Mountain" in 1991 at a memorial tribute to Buckley in Brooklyn.
Жеке өмір
1964 жылы француз тілі сабағында Бакли Мэри Гибертпен танысты. Олардың қарым-қатынасы Баклидің кейбір музыкасына шабыттандырды және оған қарама-қайшы үй тірлігінен уақытша шығуға мүмкіндік берді. Оның әкесі соғыс кезінде бас жарақатын алған, сондай-ақ жұмысынан болған ауыр жарақат оның психикалық денсаулығына әсер еткен деседі. Бакли мен Гиберт 1965 жылғы 25 қазанда үйленді. 1970 жылғы сәуірде Бакли Санта-Моникада Джуди Брейот Сатклифке үйленді және оның ұлы Тейлор Кит Сатклифті өсінді.
During French class in 1964, Buckley met Mary Guibert. Their relationship inspired some of Buckley's music, and provided him time away from his turbulent home life. His father suffered a head injury during the war which, along with a severe work related injury, was said to have affected his mental balance. Buckley and Guibert married on October 25, 1965. In April 1970, Buckley married Judy Brejot Sutcliffe in Santa Monica, and adopted her son, Taylor Keith Sutcliffe.