Нэнси Грин Рейн: Канаданың легендар шаңғышысы және саяхатшысы

Кіріспе

Канадалық тау шаңғышысы және саясаткер, осы аттас әңгімеші, аспаз, белсенді және модель Нэнси Кэтрин Грин Рейн (11 мамыр 1943 жылы туған) – Британдық Колумбиядан бұрынғы Канада сенаторы және Канаданың 20 ғасырының ең үздік әйел спортшысы деп танылған Олимпиадалық тау шаңғышысы. Ол Канаданың Онтарио штатындағы Оттава қаласында дүниеге келген. Грин Рейн 1968 жылғы Францияның Гренобль қаласында өткен қысқы Олимпиада ойындарында гигант слаломда жеңіс одіс. 2009 жылы Сенатқа тағайындалғаннан кейін Грин Рейн 2018 жылдың 11 мамырында міндетті зейнеткерлік жасына (75 жас) жеткендіктен зейнетке шықты. Ол зейнеткер тау шаңғышысы Вилли Рейннің анасы.

Өмірбаян

Грин 1943 жылдың 11 мамырында Онтарио провинциясының Оттава қаласында дүниеге келді. Ол үш жасқа толғанға дейін отбасымен Британдық Колумбия провинциясындағы Россланд қаласына көшіп келді. Россленд – таулы аймақ, және 1897 жылы Канадада өткен алғашқы шаңғы жарысы осы қалада ұйымдастырылды. Грин ерте жасынан шаңғы тебуді бастады, ал орта мектепте оқып жүргенде Канада жасөспірімдер чемпионатында бақ сынады. 1968 жылға дейін ол 14 рет Әлем кубогында жеңіске жетті.

Мансап

"Тайгер" деген лақап атының себебі – оның "көңіліне түскеннің бәрін істеймін" деген ұстанымы мен қарқынды шаңғы тебу стилі. Ол Канаданың шаңғы спорты чемпионатында тоғыз рет, АҚШ чемпионатында үш рет жеңіске жеткен. 1967 жылы Грин Еуропаның бұл спорттағы үстемдігін бұзып, тұңғыш рет Әлем кубогында жеңіске қол жеткізді. Сол жылы ол 16 жарыстың жетісінде жеңіске жетіп, төрт алып слаломда, екі слаломда және бір құлауда жеңіс алып, жалпы есепте бірінші орынды иеленді. Оның жетістігі оған Канаданың "Жылдың спортшысы" атағын сыйлады. 1968 жылы ол тағы да Әлем кубогының чемпионы атанды. Сол жылы Францияның Гренобль қаласында өткен қысқы Олимпиада ойындарында алып слаломда Олимпиада тарихындағы ең үлкен айырмашылықпен алтын медаль, слаломда күміс медаль жеңіп алды. Ол екінші рет Канаданың "Жылдың спортшысы" атанды. Кәсіби мансабын аяқтағаннан кейін, Грин федералды үкіметтің "Канадалықтар үшін спорт жөніндегі жұмыс тобына" мүше болып тағайындалып, Канада спортына үлкен үлес қосты. Осы кезеңде ол Rossignol, Pontiac және Mars Inc. сияқты компаниялар үшін жарнамалық жұмыстар жасады. 1970-жылдардағы соңғы өнімнің телеарнадағы жарнамасында, ол өнімді жеген кезде орамасын шаңғы жолына лақтырғанын көрсетті. Экологиялық сананың қалыптасу кезеңінде болған бұл шағын әрекет көпшілік жадында қалды және жылдар бойы оны қуып жете берді. Екі ұлы бар Грин және оның күйеуі Аль Рейн Уистлердегі Whistler Blackcomb курортының дамуына, содан кейін Камлупс қаласының солтүстігіндегі Sun Peaks курортында шаңғы спортын дамытуға және насихаттауға зор үлес қосты. Курортты кеңейту кейбір жергілікті топтардың қарсылығына ұшырады және жаңа нысанды басып алған наразылық білдірушілер провинциялық сот шешімімен тұтқындалды. Грин Sun Peaks курортының шаңғы спорты бөлімінің директоры және күнде шаңғымен жүреді. Олар күйеуімен бірге Нэнси Гриннің Cahilty Lodge үйін салды, онда олар тұрады. 30 жылдан астам уақыт бойы өзінің спорт түрін насихаттаумен айналысқан Нэнси Грин шаңғы лигасы жас балалар үшін маңызды бастапқы жарыс бағдарламасы болып табылады. Жылдар бойы Грин көптеген марапаттарға ие болды, соның ішінде елінің ең жоғары азаматтық наградасы – Канада ордені. Британдық Колумбияның Кутенэй аймағындағы Монаши тауларында "Нэнси Грин провинциялық паркі" және "Нэнси Грин көлі" оның құрметіне аталды. Солтүстік Ванкувердегі Капилано жолының бір бөлігі Нэнси Грин жолы деп қайта аталды. 1999 жылы оның есімі Канаданың Даңқ залына жазылды және The Canadian Press және Broadcast News газет редакторлары мен хабар таратушылары жүргізген сауалнамада ғасырдың Канаданың ең үздік әйел спортшысы деп танылды. 1990 жылы Грин мен оның күйеуі Аль Рейн Британдық Колумбия провинциялық үкіметінің шақыруымен Керри тауы мен Лиллоут арасындағы Мелвин Крик аңғарында жаңа шаңғы курортын салуға кірісті, бұл аймақ негізінен жергілікті қауымдастықтардың мекені болды. Кездейсоқ болса да, сол кезде үкімет аталған аймаққа баратын қиын жолды 99-шы тас жолға қосылып, жаңартты. Жергілікті топтардың, табиғатты қорғаушылардың, биологтардың және экологиялық ұйымдардың қарсылығына қарамастан, жоба 2000 жылы БК-нің Экологиялық бағалау кеңсесінен мақұлдау алды, бірақ содан бері наразылық акциялары мен блокадалар салдарынан тоқтап тұр. 1993 жылы Грин оңшыл Канада реформалық партиясын қолдайтынын мәлімдеді. 2005 жылдың сәуірінде Грин Томпсон Риверс университетінің канцлері болып тағайындалды. 2006 жылы Грин Рейн өзінің Олимпиадалық жарыстағы шаңғысының бір бөлігін Six String Nation жобасына сыйлады. Бұл материалдың бір бөлігі қазір жобаның жүрегінде тұрған гитар Voyageur-дің ішкі жағындағы екінші нығайту жолағы болып табылады. 2009 жылдың 2 қаңтарында Грин Канада Сенатының консервативті мүшесі болып тағайындалды. 75 жасқа толғаннан кейін Грин сенаторлық қызметінен кетті. 2010 жылғы Ванкувер Олимпиадасының елшісі атанды. 2010 жылдың 12 ақпанында Грин Стив Нэш, Рик Хансен, Катриона Ле Мэй Доан және Уэйн Гретцки сияқты Канаданың басқа да спорттық иконаларымен бірге Ванкувер Олимпиадасының қазандығын жақты.

Nicknamed "Tiger" because of her "go for it" attitude and her aggressive style of skiing, she won the Canadian ski championship nine times and the United States championship three times. In 1967, Greene broke the European domination of the sport, winning the inaugural World Cup. That year she won seven of 16 events, taking the over all title with four giant slalom victories plus two in slalom and one in downhill. Her accomplishment earned her Canadian "Athlete of the Year" honours. In 1968 she won the World Cup title again plus, at that year's Winter Olympic Games in Grenoble, France, she captured a gold medal in the giant slalom, by one of the largest margins in Olympic history, and a silver medal in the slalom. For the second time, she was named Canada's "Athlete of the Year". Following her retirement from competition, she made a major contribution to Canadian sport by accepting an appointment to the federal government's "Task Force on Sport For Canadians". During this period Greene also did promotional work for various companies including Rossignol, Pontiac, and Mars Inc. In a 1970s television commercial for the latter product, she was seen to discard the wrapper onto a ski slope in the course of consuming the product. This minor act, coming at a time of nascent environmental sentiment, appears to have entered the public memory as references to it have dogged her over the years. Married with twin boys, Greene and her husband Al Raine were instrumental in the early development of the Whistler Blackcomb Resort in Whistler, British Columbia, and then later in the development and promotion of skiing at Sun Peaks Resort, just north of Kamloops. The expansion of the resort was not without controversy as some Native groups opposed the move, and protesters occupying the new site were removed by arrest under a provincial injunction. Greene is the director of skiing at Sun Peaks Resort and skis almost every day. She and her husband built Nancy Greene's Cahilty Lodge, where they make their home. Dedicated to the promotion of her sport for more than 30 years, the Nancy Greene Ski League has been an important entry level race program for young children. Over the years, Greene has been the recipient of numerous awards including her country's highest civilian honour, the Order of Canada. She has been honoured with the naming of "Nancy Greene Provincial Park" and "Nancy Greene Lake" in the Monashee Mountains of British Columbia's Kootenay region. A stretch of Capilano Road in North Vancouver was renamed Nancy Greene Way. In 1999, her name was engraved in Canada's Walk of Fame and she was voted Canada's female athlete of the century in a survey of newspaper editors and broadcasters conducted by The Canadian Press and Broadcast News. In 1990, Greene and husband Al Raine were encouraged by the BC provincial government to pursue the development of a new ski resort in the Melvin Creek Valley, between Mount Currie and Lillooet, both predominantly Native communities. Perhaps coincidentally, the rough road accessing the area was paved and upgraded at this time by the government as an extension to highway 99, the main road from Vancouver to Pemberton. Despite opposition from Native groups, backcountry recreationists, biologists, and environmental organizations, the project received approval from BC's Environmental Assessment Office in 2000, but has been stalled in a series of protests and blockades since. In 1993, Greene announced her support for the right wing Reform Party of Canada. In April 2005, Greene was named chancellor of Thompson Rivers University. In 2006, Greene Raine contributed a small part of one of her Olympic competition skis to the Six String Nation project. Part of that material now serves as the second reinforcing strip on the interior of Voyageur, the guitar at the heart of the project. On January 2, 2009, Greene took her seat as a Conservative member of the Senate of Canada. After her 75th birthday, Greene retired as a senator. She was named Olympic Ambassador for the 2010 Vancouver games. On February 12, 2010, Greene lit the Vancouver Olympic cauldron along with fellow Canadian sports icons Steve Nash, Rick Hansen, Catriona Le May Doan, and Wayne Gretzky.