Ғарышқа қадам: Орбита жобасы және алғашқы спутниктік идеялар тарихы
Project Orbiter
АҚШ-тың «Orbiter» жобасы – «Vanguard» бағдарламасына бәсекелес. Әскери-теңіз күштерімен бірлесіп жасалған, кейін тоқтатылып, «Explorer 1» спутнигіне негіз болды. 🚀🌌
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Project Orbiter – Америка Құрама Штаттары ұсынған ғарыш кемесі, Project Vanguard жобасының ерте бәсекелесі. Ол АҚШ Армиясы және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің бірлескен басқаруында болды. Нәтижесінде, Арнайы қабілеттер жөніндегі комиссия оны қабылдамады және орнына Project Vanguard жобасын таңдады. Жоба 1955 жылғы 3 тамызда тоқтатылса да, оның негізгі конструкциясы Explorer 1 спутнигін ұшырған Juno I зымыранында пайдаланылды, бұл АҚШ ұшырған алғашқы спутник болды.
Project Orbiter was a proposed United States spacecraft, an early competitor to Project Vanguard. It was jointly run by the United States Army and United States Navy. It was ultimately rejected by the Ad Hoc Committee on Special Capabilities, which selected Project Vanguard instead. Although the project was canceled on 3 August 1955, the basic design was used for the Juno I rocket which launched Explorer 1, the first satellite launched by the United States.
Ұсыныс
1920-1930 жылдары Неміс ғарыш саяхат қоғамы (Verein für Raumschiffahrt, негізін қалаушылар VfR деп атады) танымал бола бастады, мүшелері Германияның ішінде де, сыртында да көбейді. VfR-дің әлемдік деңгейде танылуының басты себебі – математик Герман Оберттің 1923 жылы жарық көрген «Ракета планетааралық кеңістікке» атты еңбегінде жер серігін Жер орбитасына орналастырудың қағидаларын егжей-тегжейлі баяндауы болды. Герман Поточник 1928 жылы геостационарлық орбитаға геосинхронды спутникті орналастыру тұжырымдамасын алғаш рет жариялады. Артур Кларк осы идеяны 1945 жылы «Ерден тыс релелер – зымыран станциялары бүкіл әлемді радиомен қамтуы мүмкін бе?» атты мақаласында одан әрі дамытты, ол «Wireless World» журналында жарияланды. Кларк бұл тұжырымдаманың байланыс спутниктері үшін пайдалы екенін айтты. 1954 жылы Вернер фон Браун американдық ракета қоғамының ғарышқа ұшу комитетінің мәжілісінде жер серігін орбитаға шығару идеясын ұсынды. Оның жоспары Редстоун зымыранын пайдалану болды, оның үстіне шағын қатты отын зымырандары орнатылмақ. Сондай-ақ 1954 жылы Эрнст Стулингермен Редстоун жобасы туралы жеке әңгімелесуде фон Браун «нағыз, білікті ғалымның» қатысуын қажет еткенін айтты. «Бізбен бірге жұмыс істеуге және спутнигімізге құралдарды орнатуға дайын, мүмкін Нобель сыйлығының иегері болатын ғалымды сіз білесіз деп ойлаймын», деді ол. Стулингер өзі Тюбинген университетінде кеңесшісі Ханс Гейгердің жетекшілігімен ғарыш сәулелерін зерттеуші, сонымен қатар Джеймс Ван Алленмен бірге Уайт Сэндс зымыран полигонында V-2 зымырандарымен жұмыс істегендіктен, дереу жауап берді: «Иә, әрине, доктор Ван Алленмен сөйлесемін». Стулингер Ван Алленмен Нью-Джерси штатының Принстон қаласындағы үйінде кездесті, онда Ван Аллен Айова университетінен демалысқа шығып, стеллаторды жобалаумен айналысып жатқан еді. Кейін Ван Аллен естелік ретінде былай деді: «Стулингердің 1954 жылғы хабары қарапайым және әсерлі болды. Армияның Баллистикалық зымыран агенттігінде (ABMA) баллистикалық зымырандарды дамытудың нәтижесінде, бір-екі жыл ішінде шағын ғылыми спутникті Жердің төңірегіндегі тұрақты орбитаға шығаруға болатынын күтуге болады. Мен атмосфераның үстіндегі ғарыш сәулелерінің қарқындылығын бүкіл әлем бойынша зерттеуге қызығушылық таныттым». 1956 жылғы 26 қаңтарда Мичиган университетінде «Жер серіктерінің ғылыми қолданысы» тақырыбында өткен симпозиумда Жоғарғы атмосфераны зерттеу тобының қолдауымен Джеймс Ван Аллен ғарыш сәулелерін зерттеу үшін АҚШ спутниктерін пайдалануды ұсынды. Вернер фон Браунның командасынан Эрнст Стулингер осы баяндаманы назарға алып, Ван Алленнің Айова тобымен байланыста болды. «Дайындық пен сәттілік» арқасында, Ван Аллен кейіннен 1958 жылғы 1 ақпанда (GMT) төрт сатылы Juno I зымыранының алғашқы ұшуы үшін экспериментті негізгі жүк ретінде (Explorer 1) таңдалғанын жазды.
In the 1920s and 1930s, the German Society for Space Travel (Verein für Raumschiffahrt, referred to as VfR by its founders) began to gain in popularity, with membership growing from outside of Germany as well as within. The primary cause for the VfR's gaining worldwide appeal was due to the writings of mathematician Hermann Oberth who detailed, in a 1923 publication entitled The Rocket into Interplanetary Space, the mechanics of placing a satellite into Earth orbit. Herman Potočnik was the first to publish the concept of placing a geosynchronous satellite in geostationary orbit, in 1928. Arthur C. Clarke popularized this concept even further in 1945, in a paper entitled "Extra Terrestrial Relays — Can Rocket Stations Give Worldwide Radio Coverage? ", published in Wireless World magazine. Clarke described the concept as useful for communications satellites. In 1954, Wernher von Braun proposed the idea of placing a satellite into orbit at a meeting of Spaceflight committee of the American Rocket Society. His plan was to use a Redstone rocket with clusters of small solid fuel rockets on top. Also in 1954, in a private discussion about the Redstone project with Ernst Stuhlinger, von Braun expressed his belief that they should have a "real, honest to goodness scientist" involved in their little unofficial satellite project (Project Orbiter). "I'm sure you know a scientist somewhere who would fill the bill, possibly in the Nobel Prize class, willing to work with us and to put some instruments on our satellite". Stuhlinger, himself a cosmic ray researcher at the University of Tübingen under his faculty advisor, Hans Geiger, had worked with James Van Allen at White Sands Missile Range with V 2 rockets, was ready with his reply: "Yes, of course, I will talk to Dr. Van Allen". Stuhlinger followed this by a visit with Van Allen at his home in Princeton, New Jersey, where Van Allen was on sabbatical leave from University of Iowa to work on stellarator design. Van Allen later recounted, "Stuhlinger's 1954 message was simple and eloquent. By virtue of ballistic missile developments at Army Ballistic Missile Agency (ABMA), it was realistic to expect that within a year or two a small scientific satellite could be propelled into a durable orbit around the Earth. [sic] I expressed a keen interest in performing a worldwide survey of the cosmic ray intensity above the atmosphere". On 26 January 1956 at the Symposium on "The Scientific Uses of Earth Satellites" at the University of Michigan, sponsored by the Upper Atmosphere Research Panel, James Van Allen proposed the use of U. S. satellites for cosmic ray investigations. Ernst Stuhlinger, from von Braun's team noted this presentation and stayed in contact with Van Allen's Iowa Group. Through "preparedness and good fortune", van Allen later wrote, the experiment was selected as the principal payload (Explorer 1) for the first flight of a four stage Juno I rocket on 1 February 1958 (GMT).