Чарльз Китинг: Банкир, застройщик және «Keating Five» скандалының кейіпкері

Кіріспе

Чарльз Хамфри Китинг-младший (1923–2014) – американдық бизнесмен.

Чарльз Хамфри Китинг-младший (4 желтоқсан 1923 – 31 наурыз 2014) – американдық спортшы, заңгер, жылжымайтын мүлік дамытушысы, банкир, қаржыгер, консервативті белсенді және 1980 жылдардың соңындағы жинақ-несие дағдарысындағы рөлімен танымал қылмыскер. Китинг 1940 жылдары Цинциннати университетінің жүзу спортынан чемпионы болған. 1950 жылдардың соңынан 1970 жылдарға дейін ол порнографияға қарсы белсенділікпен айналысып, «Декорлы әдебиет үшін азаматтар» ұйымын құрды және 1969 жылғы Президенттің әдепсіздік және порнография жөніндегі комиссиясының мүшесі болды. 1980 жылдары Китинг American Continental Corporation және Lincoln Savings and Loan Association компанияларын басқарды, сондай-ақ банктік инвестицияларға қатысты шектеулердің жеңілдетілуінен пайдаланды. Оның кәсіпорындары қаржылық қиындықтарға тап болып, федералдық реттеушілер тарапынан тергеу жүргізілді. Оның бес АҚШ сенаторына қаржылық көмектесуі және олардан реттеушілік араласуды сұрауы осы заң шығарушыларды «Китинг Бес» деп атауға әкелді. 1989 жылы Lincoln банкротқа ұшырағанда, федералдық үкіметке 3 миллиард доллардан астам шығын келді, ал шамамен 23 000 клиент құндылығы жоқ облигациялармен қалды. 1990 жылдардың басында Китинг федералдық және штаттық соттарда көптеген алаяқтық, рэкет және сөз байласу қылмыстары бойынша сотталды. 1996 жылы оның үкімі күшін жойғанға дейін ол төрт жарым жыл түрмеде отырды. 1999 жылы ол сым арқылы алаяқтық және банкроттық алаяқтық қылмыстарын мойындап, ол өткен уақытқа сотталды. Китинг өмірінің соңғы жылдарын жылжымайтын мүлік саласында белгілі болмайынша өткізіп, 2014 жылы қайтыс болды.

Заңгерлік және бизнес мансабының алғашқы жылдары

Заң факультетін бітіргеннен кейін Китинг ФБР үшін жеке заңдық жұмыстар жасады, содан кейін корпоративтік құқықпен айналысатын заң фирмасына қосылды. Бос уақытында ол кәсіпкерлікпен айналысып, өмірді сақтандыруды сатумен, жеміс-жидек сататын дүкен ашумен және Roto Rooter компаниясында жұмыс істеумен шұғылданды. 1950 жылдардың соңынан бастап олар Карл Линднер кішіні клиент ретінде қабылдады. Линднер балмұздақ дүкендерін, супермаркеттерді, жылжымайтын мүлікті және үнемдеу-несие орталықтарын қарқынды түрде жинады және көп ұзамай Китингтің негізгі клиентіне айналды. 1956 жылы ол Ньютаун, Огайо штатында кеңсесі бар бұрынғы Лос-Аламос ғылыми зертханасының ғалымдарынан құралған шағын компания атынан Q деңгейіндегі рұқсат алу үшін өтініш берді; Китингке белгілі болмағандай, ФБР бұл өтінішті күдікті деп санады және оған қатысты тергеу жүргізді, бірақ ешқандай айып тағылмады. Китинг 1958 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының адвокаты ретінде тіркелді. Китинг 1963 жылы компанияның директорлар кеңесіне мүше болып сайланды.

Порнографияға қарсы белсенділік

1956 жылы Китинг Синциннатиде порнографияның қаупіне алаңдаған католиктер тобын басқаратын дін қызметкеріне қосылып, ата-аналар мен басқа да топтарға осы мәселе бойынша лекциялар оқуға кірісті. 1958 жылы Китинг пошта арқылы жеткізілетін порнография туралы Палатаның Әділет комитеті алдында куәлік беріп, оның "кән кез келген жастағы адамның санасын улай алады және бүкіл жас буынды бұза алады" деді, сондай-ақ оның жасөспірімдердің қылмысына тығыз байланысты екенін айтты, сонымен қатар Сенат комитетінің есебінен "коммунистік қастандықтың бір бөлігі – (әдепсіз материалдарды) басып шығару" екенін келтірді. Китинг порнография мен коммунизм арасындағы байланысты басқа да уақыттарда айтты, бірақ 1960-шы жылдардың басындағы екпінді коммунизмге қарсы топтардан алшақтады. Бұл ұйым ел бойынша 300 бөлімшеге және 100 000 мүшеге дейін өсіп, елдегі порнографияға қарсы ең ірі ұйымға айналды. CDL құрылымы бастапқыда орталықтандырылмаған, бірақ Китинг кейбір жергілікті бөлімдердің өзі келіспейтін агрессивті әрекеттер жасауына наразы болды, сондықтан ол ұлттық журнал, фильм өндірісі және заңдық шараларға көбірек бақылау жасап, оны бақылауға алды. Келесі екі онжылдық ішінде CDL өзінің ұстанымын қолдау үшін 40 миллионға жуық хат жіберіп, АҚШ Жоғарғы Сотына бірнеше amicus curiae брифін тапсырды. Китинг "Таза мырза" деген лақап атқа ие болды. 1964–1965 жылдары Китинг диктор Джордж Путнамның қатысуымен "Perversion for Profit" фильмін жасады. Бұл сол кездегі жеңілтек және әдепсіз материалдардың шолуы болды және порнографияның адамгершілік құлдырауына әкелетінін мәлімдеді. CDL өндірген немесе таратқан екі аса танымал емес фильммен бірге ол ел бойынша жиі көрсетілді және ұзақ уақыт бойы басылымда болды. 1969 жылы Китингтің бұл мәселедегі ұлттық беделі президент Никсонды Никсонның бұрынғы президенті Линдон Б. Джонсон бастаған Президенттің Әдепсіздік және порнография жөніндегі комиссиясына тағайындауға итерді. Комиссияның көпшілігі порнография ересектердің моралін төмендетпейді немесе қылмысқа себеп болмайды деген қорытындыға келді және ересектерге порнографиялық материалдар алуға тыйым салатын барлық федералды, штаттық және жергілікті заңдарды жоюды ұсынды. Никсонның 18 адамнан тұратын комиссияға тағайындаған жалғыз мүшесі Китинг комиссияның есебіне қарсы шыққан жетекші мүше болды. Бірнеше күннен кейін Китингке қажетті материалдар берілді және оның есебін жазуға екі апта берілді. Китинг өз қарсылығын білдіріп: "Біздің елімізде порнографияның таралуы эпидемиялық деңгейге жеткен және біздің ұлттың моральдық негізі тез бұзылып бара жатқандай көрінетін кезде, бізге қауіп төндіретін уларды ашу және ақылмен бақылау қажет – заңдарды жоюға байланысты моральдық банкроттық жариялау емес, ол лайықты адамдарды порнографтардан қорғау үшін жасалған." Китинг: "Адам қалаған барлық сарапшылармен кеңесе алады, есептер жаза алады, зерттеулер жүргізе алады, бірақ әдепсіздіктің бұзатыны әрбір адамның салауатты ақылында, ойлау қабілетінде және логикасында жатыр" деп жазды. Никсон әкімшілігі Китингтің заңдық күш-жігерін жасырын түрде қолдады. Комиссияның көпшілік есебі екі партияның конгресс басшылары мен әкімшілік тарапынан айыпталды. 1969 жылы Китинг Синциннатиде Расс Мейердің "Vixen!" фильмін көрсетуге тыйым салды, оны әдепсіз деп мәлімдеді, ал фильмді алғашқы көрсетілім күні полиция тәркіледі. Фильмнің көрсетілімі Огайоның басқа да аймақтарында тоқтатылды, ал Мейер Китингтің заңдық шараларына қарсы қорғануға 250 000 доллар жұмсады. 1970 жылы Китинг Синциннатиде "О! Калькутта!" мюзиклінің жабық көрсетілімін тоқтатуға тырысты, ол "жыныстық қызығушылықты оятады" деді. 1972 жылы Китингтің заңдық шарасы секс-кинотеатрды "халыққа зиян" деп жапты. "Perversion for Profit" фильмінде гомосексуалдардың "бүгінгі жеңіс – ертеңгі бәсеке" деген ұраны бар екені туралы мәлімдеме болды. 1975 жылы Oui журналы Китингті "Порнографияның жаулары" тізімінде бірінші орынға қойды. Жергілікті қоғамдық пікір Флинтке қарсы болды. Китингтің рөлін актер Джеймс Кромвелл сомдады. "Vixen!" фильмін көрсетуге тағы да әрекеттер жасалды! Алайда, 1990 жылы Цинциннатидегі Заманауи өнер орталығы мен оның директоры Деннис Барри Роберт Мапплторптың "Идеальды сәт" атты жеке көрмесін көрсеткені үшін әдепсіздікке сотталғанда, олар қазылар алқасымен кінәсіз деп танылды.

In 1956, Keating joined a priest leading a group of Catholics in Cincinnati who were concerned about the dangers of pornography, and he began giving talks on the subject to parents and other groups. In 1958, Keating testified before the House Judiciary Committee on mail order pornography, saying that it was "capable of poisoning any mind at any age and of perverting our entire younger generation", and that it was closely tied to juvenile delinquency, while also quoting a Senate Committee report that "part of the Communist conspiracy was to print (obscene materials)". Keating mentioned links between pornography and Communism at other times, but distanced himself from the more fervent anti Communist groups of the early 1960s. It would grow to 300 chapters and 100,000 members nationwide and become the largest anti pornography organization in the nation. The structure of CDL was initially decentralized, but Keating grew frustrated with some local chapters taking aggressive actions he did not approve of, and so he gave it a more controlled focus with a national magazine, film production, and a greater role in legal actions. Over the next two decades, CDL mailed some 40 million letters on behalf of its position and filed a series of amicus curiae briefs before the U. S. Supreme Court. Keating gained the nickname "Mr. Clean". In 1964–65, Keating produced Perversion for Profit, a film featuring announcer George Putnam. It was a survey of then available prurient and obscene materials, and asserted that pornography led to moral decay. It, along with two lesser known films produced or distributed by CDL, was screened frequently throughout the country and remained in print for a long time. In 1969, Keating's national reputation on the issue led President Nixon to appoint him to the President's Commission on Obscenity and Pornography, which had been begun under Nixon's predecessor, Lyndon B. Johnson. The majority on the commission issued a report which concluded that pornography does not degrade the morals of adults or cause crime and recommended that all federal, state, and local laws preventing consenting adults from obtaining pornographic materials be repealed. Keating, Nixon's only appointee on the 18 person commission, was the leading commission dissenter from the report. Several days later, Keating was given the desired materials and two weeks to write his report by the committee. Keating filed his dissent, saying, "At a time when the spread of pornography has reached epidemic proportions in our country and when the moral fiber of our nation seems to be rapidly unravelling, the desperate need is for enlightenment and intelligent control of the poisons which threaten us – not the declaration of moral bankruptcy inherent in the repeal of the laws which have been the defense of decent people against the pornographer for profit." Keating wrote, "One can consult all the experts he chooses, can write reports, make studies, etc., but the fact that obscenity corrupts lies within the common sense, the reason, and the logic of every man." The Nixon administration tacitly supported Keating's legal efforts, The commission's majority report was denounced by congressional leaders of both parties as well as by the administration. In 1969, Keating obtained an injunction preventing the showing in Cincinnati of softcore sexploitation master Russ Meyer's film Vixen!, claiming it was obscene, and the film was seized by the police the first day it opened. Showing of the film was successfully stopped in other parts of Ohio as well, and Meyer spent $250,000 in defense against Keating legal actions. In 1970, Keating tried to block a closed circuit showing of the musical Oh! Calcutta! in Cincinnati, saying that "it appeals to a prurient interest in sex." During 1972, a Keating legal action kept a sex film theater shut as a "public nuisance". The film Perversion for Profit had included a claim that homosexuals had a slogan saying that "today's conquest is tomorrow's competition";

In 1975, Oui magazine gave Keating the top spot on its "Enemies of pornography" list. Local public opinion ran against Flynt. Keating was portrayed by actor James Cromwell. Attempts to show Vixen! in Cincinnati would continue, However, when in 1990, the Cincinnati Contemporary Arts Center and its director Dennis Barrie were prosecuted for obscenity for exhibiting Robert Mapplethorpe's traveling solo show The Perfect Moment, they were found not guilty by a jury.

Америка континенттік корпорациясы

Китинг 1976 жылы Аризона штатының Финикс қаласына көшіп келді. Іс жүзінде, Китинг көптеген заңсыз қаржылық тәжірибелерге кінәланды және оның беделі күрт төмендеді. Китинг Аризонаға көшуден пайда тапты, бұл физикалық және бизнес жағынан ашық аумақ болғандықтан, жаңа бастама жасауға мүмкіндік берді. Ол енді American Continental Corporation деп аталған компанияны жаңартты, American Financial-ді еске түсіретін құрылымда әртүрлі операциялар мен бөлімшелерді қосты. Төраға және бақылау акционері ретінде Китинг отбасы мүшелеріне көп сенді, өзінің ұлын және төрт күйеуін маңызды лауазымдарға тағайындады. Коннели бизнес қауымдастығының сүйіктісі болды, бірақ оның үгіт науқаны жинаған қаражатты халықтың қолдауына айналдыруда қиындықтарға тап болды. 1979 жылдың желтоқсан айының басында Китинг үгіт науқанының жетекшісі болып тағайындалды, ал бұрынғы жетекші үгіт науқанының стратегиясы бойынша төмендетілді. Коннелидің үгіт науқаны екі аптадан кейін аяқталды, ол 11 миллион доллар жұмсап, бір ғана делегатты ұтып алды. 1980 жылы президент сайлауында жеңіске жеткен Рейган Китингпен Багам аралдарында АҚШ елшісі болу мүмкіндігі туралы сөйлесті. Китинг: «Мен туралы көптеген жағымсыз нәрселер айтылатынына сенемін, бірақ Чарли Китингті ешкім ұнатпады деген рас емес». Донорлықтың мөлшері бұрынғы жергілікті Финикс саясатындағыдан өзгеше болды; кейбір кеңес мүшелері бұл тенденцияға қарсы болды, ал басқалары қаражат сұрады. 1980 жылдардың басына дейін Линкольн консервативті басқарылатын кәсіпорын болды, оның активтерінің жартысы тұрғын үй несиелерінде, ал активтерінің тек төрттен бірі тәуекелді деп есептелді. Ол ең жақсы жағдайда баяу өсті және бірнеше жыл бойы зиян көрсетті, 1983 жылы бірнеше миллион доллар пайда тапты. Китинг басқаруды қолға алғаннан кейін, бұрынғы басшылықты қызметтен босатып жіберді. Кейін Китингтен неге жинақ-несие саласына кіргенін сұрағанда, ол: «Мен бұл бизнесті жақсы білемін және егер ережелер жеңілдетілсе, S&L әлемдегі ең көп ақша табатын орын болар деп әрқашан ойладым», - деді. Осы кезеңдегі сату құжатында қызметкерлерге «әлсіз, қарапайым және білімі жоқ адамдар әрқашан жақсы нысана екенін есте сақтауға» шақырылады. 1985 жылдан бастап Федералды тұрғын үй несие банкі кеңесі (FHLBB) жинақ индустриясының тәуекелді инвестициялық тәжірибесі үкіметтік сақтандыру қорына үлкен шығын келтіруі мүмкін деп қорқып, алаңдады. Линкольн өзінің бұрынғы агрессивтілігінің салдарынан нашар қарызға батқан еді, ал 1986 жылдың басында оның инвестициялық тәжірибесі FHLBB Сан-Францискодағы кеңсесімен тексеріліп, аудиттен өтті. 1986 жылдың соңына қарай FHLBB кеңсесі Линкольннің 135 миллион долларлық есептелмеген шығындары бар екенін және реттелген тікелей инвестициялар шегін 600 миллион долларға арттырғанын анықтады. Китинг FHLBB-ге қарсы шаралар қабылдады, соның ішінде сол кездегі жеке экономист Алан Гринспеннен тікелей инвестициялар зиянды емес екенін айтқан зерттеуді жалдады. Китинг сенаторларға шамамен 1,3 миллион доллар заңды саяси үлесімдер жасады немесе жасайтын болды және олар реттеушілерге қарсы тұруға көмектесуге шақырды. Китинг 1981 жылы алғашқы байланыстарынан кейін Маккейнмен жеке дос болды, Маккейн және оның отбасы Китингтің есебінен бірнеше сапар жасады, кейде American Continental ұшағымен, Китингтің Багам аралдарындағы сәнді демалыс орны Кэт Кейде демалыс үшін. Маккейн бастапқыда FHLBB мәселесі бойынша Китингпен кездесуден бас тартты және Китинг Маккейнді артынан «әлсіз» деп атады. (1991 жылы сенаторлар Сенат этика комитеті тарапынан әртүрлі дәрежеде сөгілді, Кранстон ең қатал үкімді алды, ал Гленн мен Маккейн ең аз үкімді алды. Кейін Маккейн Линкольн облигация иелері қозғаған азаматтық іс бойынша Китингке қарсы куәлік берді, ал қалған төртеу куәлік беруден бас тартты.)

Keating moved to Phoenix, Arizona in 1976 In practice, Keating was blamed for much of the irregular financial practices that had gone on and his reputation was significantly damaged. Keating reaped benefits from the move to Arizona, a wide open territory in both a physical and business sense that allowed someone a fresh start. He turned the now renamed American Continental Corporation around, adding various operations and divisions in a structure somewhat reminiscent of American Financial. As chairman and controlling stockholder, Keating relied heavily upon family members, employing his son and four of his sons in law in prominent positions. Connally was a favorite of the business community, but his campaign had difficulty parlaying its fundraising successes into popular support. In early December 1979, Keating was named campaign manager, with the existing manager being demoted to campaign strategist. Connally's campaign ended two weeks later, famously known for having spent $11 million and gaining only one delegate. Having won the 1980 election, President Reagan contacted Keating about becoming U. S. Ambassador to the Bahamas, where Keating had spent considerable time. Keating said, "There are a lot of people that would say nasty things, I'm sure, about me, but it ain't true that nobody ever liked Charlie Keating." The scale of donations represented a change from past practice in local Phoenix politics; some council figures opposed the trend, while others readily asked for the funds. Up through the early 1980s, Lincoln had been a conservatively run enterprise, with almost half its assets in home loans and only a quarter of its assets considered at risk. It made slow growth at best, and had shown a loss for several years until it made a profit of a few million dollars in 1983. Once he took over, Keating fired the existing management. When Keating later was asked why he got into savings and loans, he said, "I know the business inside out, and I always felt that an S & L, if they'd relax the rules, was the biggest moneymaker in the world." A sales document from this period urges staff to, "always remember the weak, meek and ignorant are always good targets." Beginning in 1985 the Federal Home Loan Bank Board (FHLBB) feared that the savings industry's risky investment practices were exposing the government's insurance funds to huge losses. Lincoln had become burdened with bad debt resulting from its past aggressiveness, and by early 1986 its investment practices were being investigated and audited by the San Francisco office of the FHLBB: By the end of 1986, that office of the FHLBB had found that Lincoln had $135 million in unreported losses and had surpassed the regulated direct investments limit by $600 million. Keating took measures to oppose the FHLBB, including recruiting a study from then private economist Alan Greenspan saying that direct investments were not harmful, Keating had, or would soon make, legal political contributions of about $1.3 million to the senators, and he called on them to help him resist the regulators. Keating became a personal friend of McCain following their initial contacts in 1981, McCain and his family had made several trips at Keating's expense, sometimes aboard American Continental's jet, for vacations at Keating's opulent Bahamas retreat at Cat Cay. McCain initially refused to meet with Keating over the FHLBB matter and Keating called McCain a "wimp" behind his back. (In 1991, the senators would be rebuked to various degrees by the Senate Ethics Committee, with Cranston receiving the harshest verdict and Glenn and McCain the least. McCain later testified against Keating in a civil lawsuit brought by Lincoln bondholders, while the other four refused to testify.)