Уильям Генри Ирланд: Шекспир қолжазбаларын жасаушы және саяхатшы-саудагер
William Henry Ireland
Уильям Генри Ирланд (1775-1835) – ағылшын жалғаншы, Шекспир қолжазбаларын жасаған. Саяхаттар жинақтаушысы, тарихшы, жазушы ретінде де белгілі. Шекспир туралы деректер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шекспирдің жазбаларын жасаған ағылшын саяқысы, 1775–1835
Онтарио саудагері және саяси тұлға
English forger of Shakespeare writings, 1775–1835
the Ontario merchant and political figure
Уильям Генри Ирландия (1775–1835) – Шекспирге жатқызылатын құжаттар мен пьесаларды жасаған ағылшын саяқысы. Ол ақын, готикалық романдар мен тарихтар авторы ретінде де аз танымал. Шынымен Уильям Генри болып су баптыстырылса да, өмірінің көп бөлігінде Сэмюэл деп аталды (көріп тұрғаны, бала кезінде қайтыс болған бауырласының құрметіне), және көптеген дереккөздер оның есімін Сэмюэл Уильям Генри Ирландия деп көрсетеді.
William Henry Ireland (1775–1835) was an English forger of would be Shakespearean documents and plays. He is less well known as a poet, writer of gothic novels and histories. Although he was apparently christened William Henry, he was known as Samuel through much of his life (apparently after a brother who died in childhood), and many sources list his name as Samuel William Henry Ireland.
Ерте өмір
Ирландия өмірі бойы 1777 жылы Лондонда туғанын айтса да, Ирландия отбасының Киелі кітабында оның тууы екі жыл ертерек, 1775 жылғы 2 тамызда деп көрсетілген. Оның әкесі, Сэмюэл Ирландия, табысты саяхаттар туралы кітаптарды басып шығарушы, антиквариаттарды және Шекспирдің пьесалары мен "ескерткіштерін" жинаушы болған. Ол кезде, және қазір де Шекспирдің өзінің қолымен жазылған жазбаларының тапшылығы зор. Оның 37 пьесасының бірде-бір нұсқасы оның өзінің жазуында жоқ, Шекспирдің досына, әріптес жазушыға, демеушісіне, продюсеріне немесе баспагеріне жолданған бірде-бір хаттың үзіндісі де табылмаған. Жалған жасау осы кемшілікті толтыруға мүмкіндік береді. Уильям Генри де кітаптарды жинаумен айналысты. Кейінірек естеліктерінде Ирландия өзінің туындыларына және қаламгер Томас Чаттертонның керемет өліміне деген құштарлығын баяндады, сонымен қатар Джеймс Макферсонның «Оссиан» поэмаларын білген болуы мүмкін. Оған Герберт Крофттың 1780 жылғы «Махаббат және ақылсыздық» романы зор әсер етті, ол Ирландия үйінде жиі оқылып, Чаттертон мен Макферсон туралы кеңінен айтылатын. Ирландия ипотекалық заңгердің шәкірті болған кезде, ол бос, шынымен ескі қағаздармен және оларға жалған қолтаңбалар қоюмен тәжірибе жасауды бастады. Соңында ол бірнеше құжатты жасап, оларды әкесіне ұсынды.
Although Ireland claimed throughout his life that he was born in London in 1777, the Ireland family Bible puts his birth two years earlier, on 2 August 1775. His father, Samuel Ireland, was a successful publisher of travelogues, collector of antiquities and collector of Shakespearian plays and "relics". There was at the time, and still is, a great scarcity of writing in the hand of Shakespeare. Of his 37 plays, there is not one copy in his own writing, not a scrap of correspondence from Shakespeare to a friend, fellow writer, patron, producer or publisher. Forgery would fill this void. William Henry also became a collector of books. In many later recollections Ireland described his fascination with the works and the glorious death of the forger Thomas Chatterton, and probably knew the Ossian poems of James Macpherson. He was strongly influenced by the 1780 novel Love and Madness by Herbert Croft, which was often read aloud in the Ireland house, and which contained large sections on Chatterton and Macpherson. When he was apprenticed to a mortgage lawyer, Ireland began to experiment with blank, genuinely old papers and forged signatures on them. Eventually he forged several documents until he was ready to present them to his father.
Алғашқы жалған өнімдер
1794 жылдың желтоқсан айында Уильям әкесіне есімін атағысы келмейтін танысынан ескі құжаттардың жасырын табылып, олардың бірінің Шекспирдің қолымен жасалғанын айтты. Ол сол құжатты – әрине, өзі жасаған құжатты – көп жылдан бері осындай қолтаңба іздеп жүрген қуанған әкесіне берді. Ирландия алғашқыда Шекспирдің Саутгемптон графына демеуі үшін алғысын білдіретін хатты жасады. Ирландия одан әрі көптеген нәрселер тапты – уәдехат, протестанттық дінге адалдығын жазбаша білдіру, Анна Хатауэйге (шашының тобымен бірге) және Елизавета патшайымға жазылған хаттар – барлығы Шекспирдің қолымен жазылған деп есептелді. Ол барлығының анонимді досының сандығынан алынғанын мәлімдеді. Ол Шекспирдің жазбалары бар кітаптарды және «Гамлет» пен «Король Лир» пьесаларының «түпнұсқа» қолжазбаларын «тауып» алды. Сол кездегі сарапшылар олардың барлығын растады. 1795 жылдың 24 желтоқсанында Сэмюэл Ирландия осы қағаздар туралы өзінің кітабын жариялады – ол көп суреттері бар, қымбатқа түскен, қағаздардың факсимилесі мен транскрипцияларынан тұратын «Уильям Шекспирдің қолы мен мөрімен жасалған әртүрлі қағаздар мен заңдық құжаттар» деп аталды (кітапта 1796 жылғы жарыққа шыққан күні көрсетілген). Бұл мәселеге қызығушылық білдіргендер көбейді және жоспар ашыла бастады.
In December 1794 William told his father that he had discovered a cache of old documents belonging to an acquaintance who wanted to remain unnamed, and that one of them was a deed with a signature of Shakespeare in it. He gave the document—which he had of course made himself—to his overjoyed father, who had been looking for just that kind of signature for years. Ireland first forged a letter, that he claimed was written by Shakespeare expressing gratitude towards the Earl of Southampton for his patronage. Ireland went on to make more findings—a promissory note, a written declaration of Protestant faith, letters to Anne Hathaway (with a lock of hair attached), and to Queen Elizabeth—all supposedly in Shakespeare's hand. He claimed that all came from the chest of the anonymous friend. He "found" books with Shakespeare's notes in the margins and "original" manuscripts for Hamlet and King Lear. The experts of the day authenticated them all. On 24 December 1795, Samuel Ireland published his own book about the papers, a lavishly illustrated and expensively produced set of facsimiles and transcriptions of the papers called Miscellaneous Papers and Legal Instruments under the Hand and Seal of William Shakespeare (the book bears the publication date 1796). More people took interest in the matter and the plot began to unravel.
"Бұл қатаң мазақ"
1795 жылы Ирландия батылданып, жаңа пьеса – «Вортигерн және Ровенаны» жариялады. Ұзақ келіссөздерден кейін ирланд драматургы Ричард Бринсли Шеридан Лондонның Дрюри Лейн театрында осы пьесаның алғашқы қойылымы үшін 300 фунт стерлинг төлеп, табыстың жартысын Ирландияға беруге уәде беріп құқық алды. Шеридан пьесаны оқып, оның Шекспирдің басқа туындыларымен салыстырғанда салыстырмалы түрде қарапайым екенін байқады. Дрюри Лейн театрының актері және директоры Джон Филип Кембл кейін пьесаның түпнұсқалығына күмән келтірді; тіпті оны сәуірдің бірінші күні көрсетуді ұсынды, бірақ Сэмюэл Ирландия бұған қарсы болғандықтан, қойылым бір күнге кейінге жылдырылды. Шекспирдің еңбектеріне берілгендер болғанымен (соның ішінде Джеймс Босвелл), күмәнданғандар бастапқыда-ақ олардың түпнұсқалығына күмән келтірді, ал «Вортигерн» премьерасына жақындаған сайын баспасөз бұл еңбектердің нағыз ма, әлде жалған ма екені туралы пікірталасқа толы болды. 1796 жылдың 31 наурызында Шекспирді зерттеуші Эдмонд Малоун «Кейбір әртүрлі қағаздар мен құқықтық құжаттардың түпнұсқалығын зерттеу» атты еңбегін жариялады. Оның 400-ден астам бетке созылған, тығыз басылған шабуылы, бұл қағаздардың қазіргі заманғы жалғандықтан басқа ештеңе емес екенін нақты көрсетті. Сенушілер өз ұстанымдарында тұруға тырысқанымен, ғалымдар Малоунның аргументтеріне көнді. «Вортигерн және Ровена» 1796 жылдың 2 сәуірінде, Малоунның кітабы жарық көргеннен кейін екі күн өткен соң сахнаға шықты. Заманауи есептерде кейбір егжей-тегжейлер әртүрлі болғанымен, көптеген адамдар алғашқы үш актінің сәтті өткеніне және көрермендердің оларды құрметпен тыңдағанына келіседі. Бірақ пьесаның соңында Кембл Вортигерннің «егер бұл салтанатты мазақ аяқталса» деген сөзін қайталап, өз пікірін білдіруге мүмкіндік алды. Малоунның жақтастары театрды толтырды, ал пьеса көрермендердің наразылық дауысымен қарсы алынды. Пьеса тек бір рет қойылды және 2008 жылға дейін қайта қойылмады.
In 1795, Ireland became bolder and produced a whole new play—Vortigern and Rowena. After extensive negotiations, Irish playwright Richard Brinsley Sheridan acquired rights for the first production of the play at London's Drury Lane Theatre for £300, and a promise of half of all profits to the Irelands. Sheridan read the play and noticed it was relatively simplistic compared to Shakespeare's other works. John Philip Kemble, actor and manager of Drury Lane Theatre, later claimed he had serious doubts about its authenticity; he also suggested that the play appear on April Fool's Day, though Samuel Ireland objected, and the play was moved to the next day. Although the Shakespeare papers had prominent believers (including James Boswell), sceptics had questioned their authenticity from the beginning, and as the premiere of Vortigern approached, the press was filled with arguments over whether the papers were genuine or forgeries. On 31 March 1796, Shakespearean scholar Edmond Malone published his own exhaustive study, An Inquiry into the Authenticity of Certain Miscellaneous Papers and Legal Instruments, about the supposed papers. His attack on the papers, stretching to more than 400 densely printed pages, showed convincingly that the papers could be nothing other than modern forgeries. Although believers tried to hold their ground, scholars were convinced by Malone's arguments. Vortigern and Rowena opened on 2 April 1796, just two days after Malone's book appeared. Contemporary accounts differ in details, but most agree the first three acts went smoothly, and the audience listened respectfully. Late in the play, though, Kemble used the chance to hint at his opinion by repeating Vortigern's line "and when this solemn mockery is o'er." Malone's supporters had filled the theatre, and the play was greeted with the audience's catcalls. The play had only one performance, and was not revived until 2008.
Жалғандықтар ашылды
Сөйтіп, сыншылар Самуэль Ирландияны жалған жасаушы деп айыптағанда, оның ұлы «Шекспир қолжазбаларының шынайы есебі» деген мойындау жариялады. Бірақ көптеген сыншылар жас жігіттің оларды жалғыз өзі жалғандап шығара алғанына сенбеді. Бір газет Уильям Генридің табылған жазбаларға таңғалып отырған суретін, ал отбасының қалғаны олардың көбін жалғандап жасап жатқандағы карикатурасын жариялады (нақты жағдайдан өзгеше). Самуэль Ирландияның беделі 1800 жылы қайтыс болғанға дейін қалпына келмеді. 1805 жылы Уильям Генри «Вильям Генри Ирландияның мойындаулары» деген кітабын шығарды, бірақ мойындау оның абыройын жақсартпады. Ол түрлі шаруа жұмыстарын атқарды, бірақ әрқашан ақша жетіспеді. 1814 жылы Францияға көшіп, француз ұлттық кітапханасында жұмыс істеді, сонымен қатар Лондонда кітап шығаруын жалғастырды. 1823 жылы елге оралғаннан кейін, ол кедейліктегі өмірін жалғастырды. 1832 жылы ол әкесі 1799 жылы жариялаған «Вортигерн мен Ровена» пьесасын өзінің жеке шығармасы ретінде қайта шығарды, бірақ ол аса сәтті болған жоқ. Соңғы кезде оның кейінгі готикалық романдары мен поэзиясына ғалымдардың қызығушылығы артып келеді. Оның суреттерімен толық «Тарих» кітабы танымал болғандықтан, Ирландия есімі ұмытылған деудің қатесі бар. Дегенмен, ол үнемі кедейлікте күйзелді, борышкерлер түрмесінде отырды және достары мен бейтаныстарынан үнемі қарыз алуға мәжбүр болды. Ол қайтыс болғаннан кейін әйелі мен қыздары әдеби қорға көмек сұрап жүгінді. Олар тек шамалы көмек алды. Ирландия Питер Аккройдтің 2004 жылғы «Лондонның қошқарлары» романының маңызды кейіпкерінің бірі, бірақ Чарльз бен Мэри Лэмбпен байланыстары тарихи фактілерге сүйенбеген, ал Аккройд оқиғаны еркін өңдеген.
When critics closed in and accused Samuel Ireland of forgery, his son published a confession—An Authentic Account of the Shaksperian Manuscripts—but many critics could not believe a young man could have forged them all by himself. One paper published a caricature in which William Henry is awed by the findings when the rest of the family forges more of them (as opposed to what was really going on). Samuel Ireland's reputation did not recover before his death in 1800. In 1805 William Henry published The Confessions of William Henry Ireland, but confession did not help his reputation. He took on a number of miscellaneous jobs as a hack writer, but always found himself short of money. In 1814 he moved to France and worked in the French national library, continuing to publish books in London all the while. When he returned in 1823, he resumed his life of penury. In 1832 he published his own edition of Vortigern and Rowena (his father had originally published it in 1799) as his own play with very little success. There has been recent scholarly interest in his later Gothic novels and his poetry. His illustrated Histories were popular, so to say that Ireland died in obscurity is probably not correct. He was, however, perpetually impoverished; he spent time in debtors' prison, and was constantly forced to borrow money from friends and strangers. When he died, his widow and daughters applied to the Literary Fund for relief. They received only token amounts. Ireland is one of the main characters in Peter Ackroyd's 2004 novel The Lambs of London, though the contacts with Charles and Mary Lamb have no basis in the historical record, and Ackroyd took many liberties with the story.