Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жаяу әскер бөлімдерін өлтіру және жарақаттауға арналған материалдық құралдар.
Materiel designed to kill and injure infantry units
Жаяу әскерге қарсы қару – негізгі арналуы жаяу әскер мен бронядан қорғалмаған басқа да адамдарды жою немесе жарақаттау, ал емес құрылыстарға, көлік құралдарына шабуыл жасау немесе аң аулау. Қорғаныс бекіністері мен әскери техниканың дамуы оларға қарсы арнайы жасалған қарулардың пайда болуына әкеп соқты, сондықтан осы жүйелерді адамдарға қарсы қолданылатын қарулардан ажырату қажеттігі туындады. Мысалы, жаяу әскерге қарсы миналар ұсақ, өткір сынықтарға жарылып, дене тінін жарып, бірақ металл беттеріне аз әсер етеді, ал танкке қарсы миналар мүлдем басқаша конструкциямен жасалады, брондалған техникаға зиян келтіру үшін күшті жарылғыш заттарды пайдаланады немесе броньды тесіп өту үшін жарылғыш күшпен құрылған снарядтарды қолданады. Көптеген қазіргі заманғы қару жүйелерін әртүрлі мақсаттарда қолдануға болады. Мысалы, танктың бас қаруы танкке қарсы оқ-дәрілермен броньды бұзуға, құрылыстарға қарсы жарылғыш оқ-дәрілермен және жаяу әскерге қарсы шашыраңқы снарядтармен атуға мүмкіндік береді. Сондай-ақ, нейтронды бомбалар, химиялық және биологиялық қарулар сияқты тек адамдарды жоюға арналған ерекше қарулар да бар. Оларға халықаралық деңгейде сын көп болғандықтан, олар сирек қолданылады. Бұлар әдетте жаяу әскерге қарсы қарулар деп аталынбайды, бірақ олардың жекелеген аттарымен немесе топтық атауларымен (мысалы, NBC қарулары) белгіленеді және оларға тыйым салынған. Мұндай қарулар көбінесе көптеген жанама зияндар келтіреді және көптеген бейбіт тұрғындарға әсер етуі мүмкін, сондай-ақ жерге көмілген жарылғыш заттар жарылмаған жағдайда ұзақ мерзімді салдарларға әкелуі мүмкін.
An anti personnel weapon is a weapon primarily used to maim or kill infantry and other personnel not behind armor, as opposed to attacking structures or vehicles, or hunting game. The development of defensive fortification and combat vehicles gave rise to weapons designed specifically to attack them, and thus a need to distinguish between those systems and ones intended to attack people. For instance, an anti personnel landmine will explode into small and sharp splinters that tear flesh but have little effect on metal surfaces, while anti tank mines have considerably different design, using much more explosive power to effect damage to armored fighting vehicles, or use explosively formed penetrators to punch through armor plating. Many modern weapons systems can be employed in different roles. For example, a tank's main gun can fire armor piercing ammunition in the anti tank role, high explosive ammunition in the anti structure role and fragmentation shells in the anti personnel role. There are also more exotic classes of weapons, such as neutron bombs, chemicals, and biological weapons, which are only designed to attack people. As there is a greater international criticism of them, they are therefore rarely used. These are not generally referred to as anti personnel weapons but by their own names or group terms (e. g., NBC weapons) by which they are specifically banned. Such weapons often create much collateral damage and may affect large numbers of civilians, as well as causing long spanning consequences when they are not detonated in the case of buried explosives.
Талқылау
Кейбір материалдық қаруды жеке тұлғаға қарсы қару ретінде қолдану мәселесі бойынша пікірталас туды. АҚШ әскері стандарттаған, M107 деп аталатын Barrett M82 мылтығы .50 калибрлі BMG оғын атқылайды, ол көптеген коммерциялық кірпіш қабырғалар мен бетон блоктарын тесіп өтеді. Бұл арнайы қолданысқа арналған снайперлік мылтық ретінде белгіленген және басқа жауынгерлерге емес, әскери жабдыққа (материалға) қарсы қолдануға арналған материалдық қару. Оны әлемнің көптеген армиялары тұрақты және арнайы күштер бөлімдерінде қолданады. .50 BMG оғын пайдаланатындықтан, АҚШ қарулы күштерінде осындай үлкен материалдық винтовка оғын адамға қарсы қолданудың заңдылығы туралы пікірталастар туды. Кейбір АҚШ әскери қызметкерлері .50 BMG оғын тікелей жеке тұлғаға қарсы қолдану соғыс заңдарымен тыйым салынған деп санайды. Алайда, майор Хейс Паркс «[50 мм BMG оғын] қолдануды шектеуді қолдайтын ешқандай келісім жоқ, және оны осы мақсатта кеңінен қолдану мұндай жеке тұлғаға қарсы қолдану ұлттардың әдеттегі тәжірибесі екенін көрсетеді» деп мәлімдеді. Raufoss Mk 211 – Nammo (Nordic Ammunition Group, норвегиялық/фин әскери өнеркәсіптік оқ-дәрі өндірушісі) NM140 MP үлгісімен шығарылатын .50 калибрлі (12.7×99 мм НАТО) көп мақсатты материалдық снаряд. Ол көбінесе «көп мақсатты» немесе «Рауфосс» деп аталады, бұл Nammo компаниясының бастапқы бас компаниясына сілтеме жасайды: 1896 жылы Норвегиядағы Рауфосс қаласында құрылған Raufoss Ammunisjonsfabrikk (Оқ-дәрі зауыты). «Mk 211» атауы АҚШ әскері осы оқ үшін қолданатын «Mk 211 Mod 0» номенклатурасынан алынған. «Көп мақсатты» атауы снарядтың броньды тесуге (тунгстен ядросы), жарылғыш және тұтандырғыш компоненттері бар екеніне негізделген, осылайша ол жеңіл броньды нысаналарды тесіп өтіп, нысананың ішіндегі адамдарға зақым келтіре алады. Бұл оқ тікұшақтарды, ұшақтарды және жеңіл броньды көліктерді, сондай-ақ броньсыз көліктерді жоюға жарамды, және реактивті отынды тұтандыруға қабілетті. Mk 211 мұндай нысаналарға қарсы стандартты 20 мм оқпен шамамен бірдей қирату күшіне ие. Mk 211 – Barrett M82 мылтығында және басқа .50 BMG мылтықтарында қолданылатын өте танымал .50 калибрлі снайперлік оқ. Браунинг ауыр пулеметінде қолданылатын MK300 деген де түрі бар. Mk 211 снарядын жеке тұлғаға қарсы пайдалану заңды ма, әлде бұл тек материалдық оқ-дәрі ме деген мәселе бойынша көп пікірталас болды. Халықаралық Қызыл Крест комитеті оқ-дәрілерді тыйым салуға тырысты, себебі олардың тұтандырғыш және жарылғыш компоненттері және олардың адамдарға тигізетін әсеріне алаңдаушылық бар. 1868 жылғы Санкт-Петербург декларациясына сәйкес, 400 грамнан кем салмақты жарылғыш немесе тұтандырғыш снарядтарды «әскери немесе теңіз» мақсатында пайдалануға тыйым салынған. Алайда Санкт-Петербург декларациясына қол қойған елдер өте аз болды, және бұл декларация оған қол қоймаған елдердің іс-әрекетін реттемейді. Сонымен қатар, 1899 және 1907 жылғы Гаага келісімдері – Санкт-Петербург декларациясының орнын басып, оған көптеген елдер қол қойды – авто-топтар мен ауыр пулеметтер үшін мұндай оқ-дәрілерді пайдалануға рұқсат береді. .50 калибрлі/12,7 мм оқ-дәріге арналған пулеметтер ауыр пулеметтер болып табылады. Ең жақсы жағдайда, ХҚКК-нің ұстанымы Санкт-Петербург декларациясына қатысушы елдердің шағын тобына ғана қолданылуы мүмкін; ең нашар жағдайда ХҚКК-нің ұстанымы кейінгі халықаралық келісімдердің 100 жылдан астам уақытында күмән тудырады. Норвегия үкіметінің ресми ұстанымы 12,7 мм MP оғын жеке тұлғаға қарсы қолдануға болмайды, бірақ снайперлер үшін ерекшелік жасалды, өйткені олар қатты және жұмсақ нысаналар арасында ауысқан кезде оқ-дәрі түрін өзгертуге мәжбүр. Ол тек материалдық қару ретінде экспортталады. Оқ-дәріні пайдаланатын көптеген елдер өз әскерлерін оны жеке тұлғаға қарсы қолданбауға үйретеді, бірақ шайқас қызуында мұндай ережелерді елемеу оңай. Сонымен қатар, қазіргі уақытта оқ-дәріні шығаратын көптеген тараптардың мұндай ережелері жоқ, соның ішінде АҚШ-тың саясаты бойынша оқ-дәрі барлық нысаналарға қарсы қолдануға жарамды.
A debate has arisen over whether some primarily anti material weapons can be used as anti personnel weapons. The Barrett M82 rifle, standardized by the U. S. military as the M107, fires a large caliber .50 BMG round that will penetrate most commercial brick walls and concrete blocks. It is an anti materiel rifle designated as a Special Application Sniper Rifle and designed for use against military equipment (materiel), rather than against other combatants. It is used by many armies around the world both in regular forces and in special forces units. As it uses a .50 BMG round, this has led to some debates in the U. S. armed forces about the legality of using such a large anti materiel rifle round against a human. There have been persistent reports that some U. S. military personnel believe that the use of .50 BMG in a direct antipersonnel role is prohibited by the laws of war. However, Maj. Hays Parks states that "No treaty language exists (either generally or specifically) to support a limitation on [the use of .50 BMG] against personnel, and its widespread, longstanding use in this role suggests that such antipersonnel employment is the customary practice of nations." The Raufoss Mk 211 is a .50 caliber (12.7×99mm NATO) multipurpose anti matériel projectile produced by Nammo (Nordic Ammunition Group, a Norwegian/Finnish military industry manufacturer of ammunition), under the model name NM140 MP. It is commonly referred to as simply multipurpose or Raufoss, which refers to Nammo's original parent company: Raufoss Ammunisjonsfabrikk (Ammunition Factory) in Raufoss, Norway, established in 1896. The "Mk 211" name comes from the nomenclature "Mk 211 Mod 0" used by the U. S. military for this round. The multipurpose name is based on the projectile having an armor piercing (tungsten core), an explosive, and an incendiary component, thus making it capable of penetrating lightly armored targets and causing damage to personnel inside the target after penetration. It is a suitable round for engaging helicopters, aircraft and lightly armored vehicles, as well as unarmored vehicles, and it is capable of igniting jet fuel. The Mk 211 has about the same destructive power as a standard 20mm round against such targets. The Mk 211 is a very popular .50 caliber sniper round used in the Barrett M82 rifle and other .50 BMG rifles. There is also a tracer variant, the MK300, used in the Browning heavy machine gun. There has been much debate over whether the Mk 211 projectile is legal to use against personnel, or if it is strictly anti matériel ammunition. The International Committee of the Red Cross has sought to have the ammunition banned, due to concern over the incendiary and explosive components and their effect on personnel. Under the St. Petersburg Declaration of 1868 the "military or naval" use of explosive or incendiary projectiles with a mass of under 400 grams is forbidden. Very few nations were parties to the St. Petersburg Declaration, however, and that declaration does not govern the conduct of non signatory parties. Further, the Hague treaties of 1899 and 1907 – which superseded the St. Petersburg Declaration, and were signed by a far wider circle of nations – do permit the use of such ammunition for auto cannons and heavy machine guns. Machine guns firing .50 cal/12.7mm ammunition are heavy machine guns. At best, the ICRC's position can be applied to only a small group of nations that were parties to the St. Petersburg Declaration; at worst, the ICRC's position is made moot by more than 100 years of subsequent international treaties. The official stance of the Norwegian Government is that the 12.7 mm MP round should not be used against personnel, but an exception has been made for snipers using the round — due to the practical limitations of snipers having to change the type of ammunition used when switching between hardened and soft targets. It is being exported strictly in an anti matériel capacity. Most nations using the round train their soldiers not to deploy the projectile against personnel, but in the heat of battle such regulations are easily overlooked. Also, many parties currently fielding the ammunition have no such regulations, including the U. S., whose policy is that the ammunition is suitable for use against all targets.