Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бағытталған қарсы адам минасы
American directional anti personnel mine
Клеймор минасы – Америка Құрама Штаттарының Қарулі Күштері үшін әзірленген бағытталған қарсы адам минасы. Оның авторы Норман МакЛеод, минаға ортағасырлық шотландтың үлкен қылышының атын берген. Құрастырылған минадан өзгешелігі, Клеймор қашықтан басқару арқылы (командалық жарылыс) детонирленуі мүмкін, сондай-ақ бағытталған, ол металл шарларының кең спектрін нысана аймағына атып жібереді. Клейморды аймақты бақылау операцияларында қолдану үшін тұзақ сым арқылы да іске қосуға болады. Клеймор құрылғының алдындағы 60 градустық доға шегінде болат шарларды шамамен атып шығарады. Ол негізінен жасақталған шабуылдарда және жаудың жаяу әскеріне қарсы инфильтрация құрылғысы ретінде қолданылады. Бронекапсы жоқ көліктерге қарсы да қолданылады. Көптеген елдер Клеймор сияқты миналарды жасап, пайдаланған. Мысалдарға Кеңес Одағы енгізген және оның жалғасы Ресей қолданған MON 50, MON 90, MON 100 және MON 200 модельдерін, сондай-ақ MRUD (Сербия), MAPED F1 (Франция) және Mini MS 803 (Оңтүстік Африка) модельдерін жатқызуға болады.
The Claymore mine is a directional anti personnel mine developed for the United States Armed Forces. Its inventor, Norman MacLeod, named the mine after a large medieval Scottish sword. Unlike a conventional land mine, the Claymore may be command detonated (fired by remote control), and is directional, shooting a wide pattern of metal balls into a kill zone. The Claymore can also be activated by a booby trap tripwire firing system for use in area denial operations. The Claymore fires steel balls out to about within a 60° arc in front of the device. It is used primarily in ambushes and as an anti infiltration device against enemy infantry. It is also used against unarmored vehicles. Many countries have developed and used mines like the Claymore. Examples include models MON 50, MON 90, MON 100, and MON 200 introduced by the Soviet Union and used by its successor Russia, as well as MRUD (Serbia), MAPED F1 (France), and Mini MS 803 (South Africa).
Даму
M18A1 минасының жасалу тарихы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жасалған жұмыстарға қайнар көз. Мисней-Шардин эффектісін сол соғыста венгр ғалымы Йозеф Мисней және неміс ғалымы Хуберт Шардин тәуелсіз түрде ашты. Жарылғыш заттың қабаты ауыр тіреу бетіне (мысалы, металл пластинаға) жанасқанда жарылғанда, жарылыс күші негізінен бір бағытта, беттен алысқа бағытталады. Шардин бұл жаңалықты бүйінен шабуылдайтын танкке қарсы қару ретінде дамытуға көп уақыт жұмсады, бірақ соғыс аяқталғанда дамыту толыққанды болған жоқ. Шардин сондай-ақ, бағытталған сынықтар әсерін пайдаланатын «оқшау минаны» зерттеумен айналысты. Онда кейінірек шыққан нұсқадағы «ДҰШПАНҒА ҚАРАП ОРНАЛДЫРЫҢЫЗ» деген белгі болған жоқ. Мина үш өткір аяғымен жерге орнатылып, жаудың шабуыл бағытына бағытталды; содан кейін ол электрлік детонатормен жабдықталды. Мина қауіпсіз жерден, мүмкіндігінше жанынан және артынан іске қосылды. Мина тек прототип болды және «сенімді зиян келтіруші» деп есептелмеді; «Феникс» сияқты, оның тиімді қашықтығы 90 фут (27 м) құрады. Патент кейіннен МакЛеод, Армия және Аэроджет арасындағы азаматтық сот ісінің нысаны болды, олар Claymore дизайнын одан әрі жетілдірді. МакЛеодтың ісі неміс оқшау минасының прототипінің суреттері бұрыннан бар екенін дәлелдеген кезде күшін жоғалтты. Салмақ және сынықтардың тығыздығы талаптарын ескере отырып, шамамен 700 сынық қажет болды, олар минаны нысана аймағының ортасына шамамен 2 фут (1 м) дәлдікпен бағыттауға мүмкіндік берді. Aerojet командасына бұрынғы барлық бағытталған миналар туралы зерттеулерге, соның ішінде M18 және Phoenix, сондай-ақ неміс зерттеулеріне қол жеткізілді. Алғашқы жобаны доктор Джон Бледсо басқарды. Бастапқы M18 минасы Пикатиннидің талаптарына толыққанды сай келмеді. Бірінші жақсартулардың бірі болат текшелерді 52100 қорытпасынан жасалған шарлы подшипниктерге ауыстыру болды. Олар екі себептен нашар өнім көрсетті. Біріншіден, қатты болат шарлар жарылыстың күшінен сынып, сынықтарға айналды; бұл сынықтар тиімді жұмыс істеу үшін жеткілікті аэродинамикалық емес және жеткілікті үлкен емес еді. Екіншіден, жарылыс шарлардың арасынан «сүзіліп өтіп», олардың жылдамдығын төмендетті.
The development of the M18A1 mine dates back to work done during World War II. The Misnay–Schardin effect was independently discovered during that war by József Misnay, a Hungarian, and Hubert Schardin, a German. When a sheet of explosive detonates in contact with a heavy backing surface (for example, a metal plate), the resulting blast is primarily directed away from the surface in a single direction. Schardin spent some time developing the discovery as a side attack anti tank weapon, but development was incomplete at the end of the war. Schardin also spent time researching a "trench mine" that used a directional fragmentation effect. It lacked the later version's iconic "FRONT TOWARD ENEMY" marking. The mine was planted in the ground, using its three sharp legs, and aimed in the direction of enemy approach; at that point, it was fitted with an electrical blasting cap. The mine was triggered from a safe position, preferably to the side and rear. The mine was barely more than a prototype and was not considered a "reliable casualty producer"; like the Phoenix it had an effective range of only 90 feet (27 m). The patent was later the subject of a civil court case between MacLeod, the Army, and Aerojet, which further developed the Claymore design. MacLeod's case collapsed when photographs of the German Trenchmine prototype were produced as evidence of prior art. Given the requirements of weight and fragment density, approximately 700 fragments were needed, with the ability to aim the mine with an accuracy of around 2 feet (1 m) at the center of the target zone. The team at Aerojet were given access to all previous research into directional mines, including the M18 and the Phoenix, as well as German research. Dr. John Bledsoe led the initial project. The original M18 mine fell far short of Picatinny's requirements. One of the first improvements was to replace the steel cubes with hardened 52100 alloy ball bearings. These performed poorly for two reasons. Firstly, the hardened steel balls spalled into fragments when hit by the shock of the explosion; the fragments were neither aerodynamic enough nor large enough to perform effectively. Secondly, the blast "leaked" between the balls, reducing their velocity.
Халықаралық бағыттағы бөлшектеу АП миналары
PADMINE – Ұлыбританияда өндірілген, екі иілгіш аяғы бар, жұмсақ топыраққа орнатылатын, сыртқы пішіні Claymore-ға ұқсас, адамдарға қарсы бағытталған сынық минасы. Оның 50 метрге дейінгі зиянды әсері 650 болат шардан тұрады және ол қашықтан басқару немесе ілгіш сым арқылы іске қосылады. Чилидің Cardoen компаниясы жасаған M18 бағытталған сынық минасы 626 грамм жарылғыш затты қамтиды, ал айналасында 607 дана жеке құрамға қарсы сынық бөлігі орналасқан, бұл 60 градус бұрышпен ату мүмкіндігін береді, ал зиянды әсер ететін қашықтығы 50-ден 250 метрге дейін жетеді. Италия DAF M6 және DAF M7 бағытталған сынық миналарын шығарады, олардың салмағы сәйкесінше 18 және 10 килограммды құрайды, олар ілгіш сым немесе қашықтан басқару арқылы жарылады. Олардың сыртқы түрі Claymore минасына ұқсас.
PADMINE is an anti personnel directional fragmentation mine produced by the United Kingdom, similar to the Claymore in cosmetic design with two swivelling legs, inserted into soft ground. Its lethality out to 50 meters arrives in the form of 650 steel balls and it is activated by remote control or trip wire. The M18 directional fragmentation anti personnel mine, developed by Cardoen of Chile, contains 626 grams of explosives, surrounded by 607 AP fragmentation units providing a 60 degree arc of fire, with a 50 250 meters lethal range. Italy produces the DAF M6 and DAF M7 directional fragmentation mines, weighing 18 and 10 kilograms respectively, with trip wire or remote control detonation. Their appearance is similar to the Claymore mine.