Кіріспе
Warren Robinson Austin) (1877 жылғы 12 қараша – 1962 жылғы 25 желтоқсан) – американдық саясаткер және дипломат, Вермонт штатынан АҚШ сенаторы және БҰҰ-дағы АҚШ елшісі. Вермонт штатының Хайгейт орталығында туған Остин Хайгейт пен Бейкерсфилдте білім алды, сондай-ақ француз тілін үйрену үшін Квебекке оқыды. 1899 жылы Вермонт университетін бітірді, әкесімен заңды зерттеді, 1902 жылы адвокаттыққа қабылданды және әкесімен серіктестікте жұмыс істеді. Остин Сент-Олбансқа қоныстанды, республикашыл ретінде саясатқа белсенді қатысты және бірнеше жергілікті лауазымдарда қызмет етті, оның ішінде Үлкен қазылар алқасының мүшесі, қалалық республикалық комитетінің төрағасы және Франклин округінің прокуроры (1904–1906). 1908 жылы ол штаттық республикалық конвенцияның төрағасы болды, ал 1909 жылдан 1910 жылға дейін Сент-Олбанс қаласының мэрі болды. 1907 жылдан 1915 жылға дейін Остин Екінші апелляциялық округ сотының комиссары болды. 1917 жылы ол Берлингтонға көшіп, заңгерлік тәжірибесін жалғастырды. Остин беделі артып, 1914 жылдан 1941 жылға дейін Вермонт университетінің қамқоршысы, ал 1916 жылдан 1917 жылға дейін Қытайдағы АҚШ соты алдындағы адвокат болып қызмет етті. Остин 1925–1927 жылдары Вермонт және Нью-Гэмпшир арасындағы ресми шекараны белгілеу процесінде Вермонт штатының арнайы кеңесшісі болды. 1931 жылы Остин арнайы сайлауда АҚШ Сенатына сайланды, Фрэнк Л. Гриннің қайтысынан кейін бос қалған орынға тағайындалған Фрэнк С. Партриджді жеңді. 1939 жылдан 1942 жылға дейін Остин Сенаттағы азшылық көшбасшысының орынбасары (азшылықтың шапағатшысы) болды. 1946 жылы ол президент Гарри С. Трумэннің БҰҰ-дағы АҚШ елшісі лауазымына тағайындалуын қабылдап, Сенаттан кетті. 1947 жылдың қаңтарында қызметке кірісіп, бұл лауазымға алғаш ресми тағайындалды. Остин 1953 жылдың қаңтарына дейін, Эйзенхауэр әкімшілігі билікке келгенге дейін қызмет етті. Зейнетке шыққаннан кейін Берлингтонда тұрып, 1962 жылы қайтыс болды. Остин Берлингтондағы Лейквью зиратына жерленді.
Warren Robinson Austin (November 12, 1877 – December 25, 1962) was an American politician and diplomat who served as United States Senator from Vermont and U. S. Ambassador to the United Nations. A native of Highgate Center, Vermont, Austin was educated in Highgate and Bakersfield, and also studied in Quebec to learn French. He graduated from the University of Vermont in 1899, studied law with his father, was admitted to the bar in 1902, and practiced in partnership with his father. Austin settled in St. Albans, became active in politics as a Republican, and served in several local offices, including Grand Juror, Chairman of the city Republican committee, and State's Attorney of Franklin County (1904–1906). In 1908, he was chairman of the state Republican convention, and he served as Mayor of St. Albans from 1909 to 1910. From 1907 to 1915, Austin was a Commissioner for the United States Court of Appeals for the Second Circuit. In 1917, he moved to Burlington, where he continued to practice law. Austin's prominence continued to grow, and he served as a University of Vermont trustee from 1914 to 1941, and an attorney practicing before the United States Court for China from 1916 to 1917. Austin served as a special counsel for the state of Vermont from 1925 to 1927 during the process of setting the official boundary between Vermont and New Hampshire. In 1931, Austin was elected to the U. S. Senate in a special election, defeating Frank C. Partridge, who had been appointed to fill the vacancy after the death of Frank L. Greene. From 1939 to 1942, Austin was the Senate's Assistant Minority Leader (Minority Whip). In 1946 he resigned to accept president Harry S. Truman's appointment as U. S. Ambassador to the United Nations. He took office in January, 1947, and was the first official holder of this post. Austin served until January 1953, when the Eisenhower administration took office. He resided in Burlington during his retirement, and died there in 1962. Austin was buried at Lakeview Cemetery in Burlington.
Ерте өмір
Остин 1877 жылғы 12 қарашада Вермонт штатының Хайгейт қаласында дүниеге келді. Ол Чонси Гудрич Остин мен Энн Матильда Робинсонның алты баласының бірі болды. Ол жергілікті мектептерде және Бейкерсфилдтің Бригам академиясында оқыды, сондай-ақ француз тілін жетік меңгеру үшін Квебекке оқуға барып келді. 1899 жылы Вермонт университетін бітірді. Одан кейін ол әкесімен бірге заңгерлік сабақтар алды, адвокаттыққа қабылданды және 1902 жылы әкесімен серіктестік құрып жұмыс істеді.
Ерте мансап
Республикалық, ол Сент-Олбанста жергілікті лауазымдарды атқарды, соның ішінде үлкен қазылар алқасының мүшесі және республикалық комитеттің төрағасы болды. (Вермонт штатында үлкен қазылар алқасының мүшелері қала және округ прокурорларының қызметін атқарған. Сот жүйесіндегі өзгерістерден кейін, бұл лауазым қазірде тарихи мұра болып саналады.) 1904 жылы ол Франклин округінің мемлекеттік прокуроры болып сайланды және екі жыл бойы осы қызметті атқарды. Остин 1908 жылы Вермонт республикалық штатық конвенциясының төрағасы, ал 1909 жылдан 1910 жылға дейін Сент-Олбанс қаласының мэрі болды. 1907 жылдан 1915 жылға дейін ол Екінші апелляциялық округ сотының комиссары қызметін атқарды. 1912 жылы ол АҚШ Монета комиссиясының құрамында болды, ол монеталардың салмағы мен сынамасын тексеру арқылы монета жасау операцияларын бағалады. 1914 жылы ол Вермонт университетінің сенімдісі болып тағайындалды және 1941 жылға дейін осы лауазымда қалды. 1916 жылдан 1917 жылға дейін ол Америка халықаралық корпорациясы мен Сиемс Кэри темір жолы және канал компаниясының өкілі ретінде Америка Құрама Штаттарының Қытайдағы сотында қызмет етті. 1917 жылы Остин Берлингтонға көшіп, заңгерлік тәжірибасын жалғастырды. 1925 жылдан 1937 жылға дейін Остин Вермонт пен Нью-Гэмпшир арасындағы мемлекеттік шекараны белгілеу процесінде Вермонт штатының арнайы кеңесшісі болды, бұл жұмысты Джон Г. Сарджентпен бірге атқарды. 1930 жылдардың басында Остин Харольд Дж. Артурды стенограф ретінде жұмысқа алды. Артур Остинмен заңды оқыды, адвокаттық куәлік алды және кейін Вермонт штатының губернаторы болды.
АҚШ сенаторы
Ол 1931 жылғы 31 наурызда сенатор болып сайланды, қайтыс болған Франк Л. Гриннің мерзімін аяқтау үшін өткізілген арнайы сайлауда тағайындалған сенатор Франк К. Партриджді жеңді. Остин ертесі күні өзінің орнына отырып, 1934 және 1940 жылдары қайта сайланды. Сенатта Остин «Жаңа саясатқа» қарсы болды, бірақ халықаралық мәселелерді қолдады, Ленд-Лизи сияқты мәселелерде Президент Франклин Д. Рузвельтпен бірге тұрды. 1939 жылы ол азшылық көшбасшысының орынбасары (азшылықтың қамшысы) болып тағайындалды, 1942 жылға дейін қызмет етті және 1940 жылы Чарльз Л. МакНари вице-президенттікке кандидат болған кезде уақытша азшылық көшбасшысы болды. 1943 жылы ол Сыртқы қатынастар комитетіне мүше болды. Остин 1946 жылғы 2 тамызда сенаторлық қызметінен кетіп, Біріккен Ұлттар Ұйымындағы АҚШ елшісі болды. Қараша айында оның орнын Ральф Э. Фландерс басты.
Біріккен Ұлттар Ұйымының елшісі
1946 жылғы маусымда президент Гарри С. Трумэн Остинді Біріккен Ұлттар Ұйымына елшілік лауазымға ұсынды. АҚШ Конституциясындағы Конгресс мүшелерінің өкілдік мерзімі ішінде жаңадан құрылған лауазымды қабылдауына тыйым салатын ережеге байланысты, ол 1947 жылғы қаңтарға дейін лауазымға кіре алмады. Осының салдарынан Трумэн Остинді Президенттің арнайы өкілі және БҰҰ елшісі Гершель Джонсонның кеңесшісі етіп тағайындады. 1947 жылғы қаңтарда Остин АҚШ-тың БҰҰ-дағы алғашқы ресми елшісі болды. (Эдвард Стеттиний кіші және Джонсон Біріккен Ұлттар Ұйымының Халықаралық Ұйым жөніндегі конференциясына өкілдік еткен еді, осы конференция толыққанды Біріккен Ұлттар Ұйымын құрды.) Ол "Қырық жылдық соғыстың" бастапқы кезеңіндегі маңызды тұлға болды. Оның өкілеттігі кезінде БҰҰ Израиль мемлекетінің құрылуына қатысты, сондай-ақ 1947 жылы Үндістан мен Пәкістан арасындағы соғысқа және олардың бөлінуіне де араласты. 1948 жылы Чехословакияда коммунистік төңкеріс болды, Кеңес Одағы Берлинге блокада салды, нәтижесінде Берлин әуе көпірі ұйымдастырылды, ал Конгресс Еуропаны қайта құру үшін Маршалл жоспарын қабылдады. 1949 жылы Солтүстік Атлантика шарты ұйымы құрылды, ал Мао Цзэдун Қытай Халық Республикасын жариялады. 1950 жылы Қытай Тибетті аннексиялады және Солтүстік Корея Оңтүстік Кореяға шабуыл жасады. БҰҰ осы мәселелердің барлығын талқылады, жауапты шараларды қарастырды және іс-қимылға көшті, ал Остин Батыс блогының ұстанымдарын қолдауымен халықаралық деңгейде танылды. Остиннің БҰҰ-дағы қызметі бір сөзбен айтқанда, дәлдігі күмәнді сөздермен де есте қалады. Израиль құрылған кезде палестиналық мұсылмандар мен еврей халқы арасындағы қақтығыс туралы айтқанда, Остиннің: "Арабтар мен еврейлер өздерінің дауларын шынайы христиандық рухта шешеді деп үміттенемін" деген сөзі айтылған деседі. Оның орынбасарының мәлімдемесіне сәйкес, бұл сөздер бұқаралық ақпарат құралдарында жарияланғанда нақты мағынасы бұрмаланған, ал Остин христиан ретінде Израильдің құрылуына байланысты дауға қатысушылардың біріне жақпайтынын жеткізуге тырысқан. Ол 1953 жылғы қаңтарда Генри Кэбот Лодж кішінің келуімен зейнеткерлікке шықты, бұл Эйзенхауэр әкімшілігінің бастапқы кезеңімен сәйкес келді.
Мүшеліктер
Ол Америка адвокаттар қауымдастығының, Вермонт штаты адвокаттар қауымдастығының (1923–1924 жылдары президенті), Америка сот жүйесі қоғамының, Адал легионның, Америка революциясының ұлдарының, Цинциннати қоғамының (құрметті мүшесі), масондық ұйымының, шейхтардың, лось клубының, соуль клубының, Odd Fellows ұйымының, Ротари клубының және Каппа Сигма бауырластығының мүшесі болды.
Кейінгі өмірі
Остин Берлингтонда зейнеткерлікке шығып, ағаштарына күтім жасап, бос уақытында басқа да әуесқойлықтармен айналысты. 1956 жылдың қазан айында ол инсульт алғаннан кейін көптеген істерін тоқтатуға мәжбүр болды. Остин 1962 жылдың 25 желтоқсанында Берлингтонда қайтыс болды. Ол Берлингтондағы Лейквью зиратына жерленген.
Құрметтер
Остин Колумбия университетінен, Норвич университетінен, Бейтс колледжінен, Принстон университетінен, Лафайетт колледжінен, Вермонт университетінен, Дартмут колледжінен, Бостон университетінен, Американ университетінен, Нью-Йорк штаты университетінен және Санто-Доминго университетінен құрметті доктор дәрежесін алды. Ол Вермонт штатының Мәңгілік жазулар залында мәңгі есте қалды.
Отбасы
1901 жылы Остин Милдред Мари Лукасқа үйленді. Олардың балаларының арасында адвокат Уоррен Р. Остин кіші (1902–1979) және карьералық армия офицері Эдвард Лукас Остин (1910–1980) болды. Уоррен Остиннің інісі Розуэлл М. Остин 1925 жылдан 1927 жылға дейін Вермонт штатының Өкілдер палатасының спикері қызметін атқарды.