Yellowstone көлі: тарихы мен сипаттамасы

Кіріспе

Тетон округі, Вайоминг штаты, АҚШ. Йеллоустоун көлі – Йеллоустоун ұлттық паркіндегі ең ірі су қоймасы. Көлдің биіктігі теңіз деңгейінен 2357 метр және 352 шаршы километр аумақты алып жатыр, жағалау сызығының ұзындығы 177 километрді құрайды. Көлдің орташа тереңдігі 42 метр болса, ең терең жері кем дегенде 120 метрге жетеді. Йеллоустоун көлі Солтүстік Америкада теңіз деңгейінен 2134 метрден жоғары орналасқан ең үлкен тұщы сулы көл болып табылады. Қыс айларында көлдің көп бөлігі шамамен 1 метр қалыңдықтағы мұзбен жабылады, тек ысты су бұлақтары бар жерлерде мұз жармайды. Көл желтоқсан айының басында мұздап қалып, мамырдың соңына немесе маусымның басына дейін мұзда қалуы мүмкін.

Тарих

Йеллоустоун көлін қоршаған орман мен аңғарларда ежелгі заманнан бері жергілікті американдықтар қоныстанған. Археологтар 1872 жылға дейін саябақта адамдар болғанын куәлейтін мәліметтер тапты. Олар жергілікті американдықтардың бизон мен тау қойына аң ауып, көкбалықты балықтап, кем дегенде 11 000 жыл бойы ащы түбір және камас түйнектерін жинағанын анықтады. Бүгінде 26 тайпа Йеллоустоунмен мәдени байланыста екенін мәлімдейді. Көлді еуропалық тегінен алғаш көрген адам 19 ғасырдың басында аң аулаушы Джон Колтер болды. 1820–1840 жылдардағы тері саудасы кезеңінде, саябақ аймағынан өтетін көптеген аң аулаушылар тобы көлге соғып жүрді. Аң аулаушы Осборн Расселл 1836 жылы көлге жасаған сапары туралы мынадай жазба қалдырды:

16 [тамыз] Бриджер мырза қалған топпен келді. 18-і Бүкіл лагерь көлдің шығыс жағалауымен қалың қарағайлар мен құлаған ағаштардың арасымен шамамен 18 шақырымдай төмен жылжып, кішкентай далаға орналасты. 19-ы жағалаудан 20 шақырымдай төмендегі шығанаққа дейін жалғастырып, көлдің солтүстік шетімен созылған әдемі жазықта лагерь құрды. Бұл аңғарда күннің ыстығында көптеген бұғы мен жебелдерге көлеңкелі пана болатын биік қарағайлар шашырап өсті. Көлдің шеңбері шамамен 100 миль, шығысынан биік тау жоталарымен, ал батысынан қарағайлы таулармен шектелген. Оның ең үлкен ені шамамен 15 миль, оңтүстіктен солтүстікке қарай созылған немесе жарты ай пішіндес. Біз орналасқан жерге жақын жерде әрдайым қайнап тұратын бірнеше ыстық бұлақтар болды. Осы жерде диаметрі шамамен сегіз дюйм болатын жер бетіндегі ойықтан ыстық бу үздіксіз шығып, қозғалтқыштың қауіпсіздік клапанынан шығатын буға ұқсас дыбыс шығарды және оны бес-алты шақырымнан естуге болады.

Атауы

Бұл көл ертедегі карталарда және күнделіктерде көрсетілгендей, әртүрлі атаулармен белгілі болған. Тері саудагері Дэвид Томпсон мен саяхатшы Уильям Кларк екеуі де көлді "Сары Тас" деп атаған. Осборн Расселл 1834 жылғы күнделігінде көлді "Сары Тас көлі" деп жазған. Уильям Кларк карталарының кейбіреулерінде көл "Эустис көлі" деп, ал 19 ғасырдың басында "Сублет көлі" деген атпен де белгіленген. "Йеллоустоун көлі" атауы алғаш рет 1839 жылы АҚШ армиясының топографиялық инженеры, капитан Вашингтон Худтың Орегон территориясының картасында ресми түрде пайда болды және содан бері осылай аталып келеді.

Парк алдындағы кезеңдегі барлау

Көптеген іздеушілер 1850-60 жылдары Йеллоустоун аймағын кезіп өткенімен, көлдің ең толық сипаттамалары 1869, 1870 және 1871 жылдары Кук-Фолсом-Петерсон экспедициясы, Уошберн-Лэнгфорд-Доан экспедициясы және 1871 жылғы Хейден геологиялық сарқырамасының нәтижесінде пайда болды. Кук, Фолсом және Питерсон алғаш рет көлге 24 қыркүйекте 1869 жылы Йеллоустоун өзені бойымен оңтүстікке қарай жылжу кезінде Пеликан ағысының жанында кездесті. Олар гезер бассейндеріне дейін батысқа қарай жылжудан бұрын батыс жағалауын бойлап жүрді. Кук Пеликан ағысы маңындағы көлді былай сипаттады: Негізгі бөлігі шығыстан батысқа қарай он миль, солтүстіктен оңтүстікке қарай он алты мильге созылады, бірақ оңтүстік жағында екі қолға бөлінеді – біреуі оңтүстік-шығысқа, екіншісі оңтүстік-батысқа қарай, жалпы ұзындығы шамамен 30 мильді құрайды. Үш кішкентай арал да тығыз орманмен жабылған. Кейбір шығанақтардағы ағыс сулары мыңдаған су құстарындан тамақтануға қолайлы, сондықтан қаз, аққу, форель, пеликан немесе қара құтанды таңдауға болады. Уошберн тобы көлдің алыс шығыс және оңтүстік жағалауларын алғаш сипаттады. 1870 жылдың 3 қыркүйегінен 17 қыркүйегіне дейін Уошберн тобы көлдің шығысынан солтүстік, шығыс және оңтүстік жағалауларын айналып, Батыс Баяушылыққа жетті. 1870 жылдың 4 қыркүйегіндегі экспедиция кезінде АҚШ армиясының сүйемелдеуші командирі лейтенант Густавус С. Доанның күнделігіне жазған жазбасында көл былайша сипатталған: Оңтүстік жағында көптеген мүйістер көлге тереңінен кіріп, оны шығанақтар мен арналарға бөледі. Батыс жағында орманды төбелердің төмен жартасы және судың жиегінде құмды жағажай бар. Кез келген бағытта ашық судың ең үлкен ені шамамен он сегіз мильді құрайды. Бірнеше аралдар көрінеді, олардың бірі өзен арнасының қарсы жағында және шығыс жағалаудан бес миль қашықтықта; тағы бірі оңтүстікке қарай он миль қашықтықта, ал жағалаудан екі миль жерде судың жиегіне дейін тік жартасты тау аралдары бар. Бұл аралдарға адам аяғы тимеген, олар әлі де зерттелмеген аймақтарға жатады. Оларға бару үшін біз қайық жасадық, бірақ көлдің күшті толқындары бір сағаттың ішінде оны қиратты. Жағалаудағы жартастардан әртүрлі нүктелерде көптеген бу шығады. Көлдің суы терең көк түсті, мөлдір және ортасына жақын жері терең болуы мүмкін. Бұл үлкен су айдынының биіктігі – 7714 3/5 фут, оны түсіну қиын. Жаңа Англияның мақтанышы – Вашингтон тауының түбін теңіз деңгейінде, көлдің түбіне қойсаңыз, оның мөлдір суы шыңынан 2214 фут жоғары көтеріледі. Перудегі Титикака көлінен басқа, бұл жер шарындағы ең биік су айдыны. Көлдің жағалауында ешқандай қабықшалар табылған жоқ, судың қазіргі деңгейден әлдеқайда жоғары болғанына ешқандай дәлел жоқ. Су белгілерінің барлық аумағын 25 фут жабу жеткілікті. Жылдық көтерілуі мен төмендеуі шамамен екі футты құрайды. Оның суларында форель соншалықты көп, олар осы маусымда азықтандырылмағандықтан нашар жағдайда болады. Басқа балықтар, балықшалар, кішкентай форельдер жоқ. Сондай-ақ, балық, қабылдақ, тасбақалар да жоқ – тек ересек форель ғана бар. Оларды ашық суға бірнеше метрге дейін саранчамен аулау арқылы қайыңға тиеуге болады. Екі адам оларды жарты ондыққа тазалап, табаға дайындауға қарағанда тез ұстап алады. Ашық көлде ауланған олардың еті сары, ал судың химиялық заттармен қатты араластырылған шығанақтарында қан қызыл түсті. Олардың көбісі дене ішінен, екі жағынан теріге дейін толған ұзын ақ құрттарға толы болды. Бұл құрттар балықтың жағдайына айтарлықтай әсер етпеген сияқты, олар басқаларымен салыстырғанда белсенді болды. 1871 жылғы Хейден геологиялық сарқырамасы саябаққа дейінгі дәуірде көлдің ең толық және ғылыми сипаттамаларын берді. Хейден тобының барлығы 34 адамнан тұрды. Олар 1871 жылдың 28 шілдесінде көлге келді, екі күн бойы сол жерде болды және 1871 жылдың 7 тамызында Батыс Баяушылыққа қайтып келді. Батыс Баяушылықтан келген сарқырама тобы 15 күн бойы көлдің оңтүстік және шығыс жағалауларын зерттеді. 1871 жылдың 28 шілдесінде олар "Анни" атты көлде жүзіп шыққан алғашқы еуропалық қайықты шығарып, аралдар мен жағалауды зерттеуді бастады. Сонымен қатар, осы экспедиция кезінде Уильям Генри Джексон көлдің алғашқы суреттерін түсірді. Смитсондар институтының хатшысының көмекшісі доктор Спенсер Бэйрдке жолданған Хейденнің No 7 хатында, оның бір бөлігі төменде келтірілген, доктор Фердинанд В. Хейден көлде жүргізіліп жатқан зерттеулердің кейбірін былайша сипаттады: Yellowstone Lake, WY 8 тамыз, 1871 Құрметті профессор Бэйрд, 6 маусым мен 3 шілдедегі хаттарыңызды бізге Форт-Эллистен лейтенант Доуэн әкелді, ол біздің сүйемелдеушілерімізді басқаруға келіп, менің тобыма маусымның қалған бөлігінде сүйемелдеуге келеді. Біз 26 шілдеде (нақтырақ айтқанда 28 шілдеде) Йеллоустоун көлінің жағасына жеттік және өзеннің көлден шығуына жақын жерге лагерь құрдық. Осы жерге көлге келген алғашқы дөңгелекті көлікті әкелдік, сонымен қатар одометрімізді де. Біз көлге 4,5 фут ені және 11 фут ұзындығы бар, желкендері мен ескектермен жабдықталған алғашқы қайықты шығардық. Осы тереңдіктердің картасы жасалады. Көлдің айналасындағы нүктелер призмалық компаспен белгіленді. Бір адам жағада компаспен тұрып, қайықтағы адамға бағыт береді, ол тереңдік өлшегенде сигнал береді. Содан кейін қайықтағы адам жағадағы бірінші адамның орналасқан жеріне бағыт береді, осылайша тереңдіктер картаға белгіленеді. Генри Эллиот және мырза Кэррингтон біздің кішкентай қайығымыз "Анни" арқылы шығып кетті. Олар жағалаудың барлық ойыстарын, жартастарды, судан көрінетін жағалаудың толық топографиялық және көрнекі суретін жасау үшін, кемінде 130 мильдік айналым бойынша жасауды жоспарлап отыр. Бір арал зерттелді. Оны Стивенсон аралы деп атадық, өйткені ол оған алғашқы болып аяқ басқан адам болды. Жазыңыз. Сіздің адал қызметкеріңіз, Ф. В. Хейден. Жақын арада сізге бірнеше суреттер жіберемін.

Although many prospecting parties traversed the Yellowstone region throughout the 1850–60s, the first detailed descriptions of the lake came in 1869, 1870 and 1871 as a result of the Cook–Folsom–Peterson Expedition, the Washburn Langford Doane Expedition and the Hayden Geological Survey of 1871. Cook, Folsom and Peterson first encountered the lake near Pelican Creek as they moved south along the Yellowstone River on September 24, 1869. They eventually followed the western shoreline to West Thumb before moving west to the geyser basins. Cook described the lake at Pelican Creek as follows:

The main body is ten miles long from east to west and sixteen miles long from north to south, but at the south end it puts out two arms, one to the southeast and the other to the southwest, making the entire length about 30 miles There are three small islands which are also heavily timbered The shallow water in some of the coves affords feeding ground for thousands of water fowl and we can take our choice of ducks, geese, trout, pelican or swan. The Washburn party was the first to describe the remote eastern and southern shorelines of the lake. From September 3, 1870, to September 17, 1870, the Washburn party traveled from the outlet of the lake around the northern, eastern, and southern shorelines to West Thumb The September 4, 1870 journal entry of Lieutenant Gustavus C. Doane, the leader of the U. S. Army escort during the expedition, describes the lake as follows:

On the south side, these promontories project far into the lake in great numbers, dividing it into bays and channels. On the west side is a low bluff of the timbered ridges, with a sand beach in front along the margins of the waters. The greatest width of open water in any direction is about eighteen miles. Several islands are seen, one of which is opposite the channel of the river and five miles from the east shore; another is ten miles farther south, and two miles from the shore a mountain isle with a bold bluff all around to the water's edge. These islands doubtless have never been trodden by human footsteps, and still belong to the regions of the unexplored. We built a raft for the purpose of attempting to visit them, but the strong waves of the lake dashed it to pieces in an hour. Numerous steam jets pour out from the bluffs on the shore at different points. The waters of the lake reflect a deep blue color, are clear as crystal, and doubtless of great depth near the center. The extreme elevation of this great body of water, 7,714 3/5 feet, is difficult to realize. Place Mount Washington, the pride of New England, with its base at the sea level, at the bottom of the lake, and the clear waters of the latter would roll 2,214 feet above its summit. With the single exception of Lake Titticaeca, Peru, it is the highest great body of water on the globe. No shells of any description are found on the lake shore, nor is there any evidence of the waters ever having stood at a much higher level than the present. Twenty five feet will cover the whole range of the water marks. Its annual rise and falls are about two feet. Its waters abound with trout to such an extent that the fish at this season are in poor condition, for want of food. No other fish are seen; no minnows, and no small trout. There are also no clams, crabs, nor turtles nothing but full grown trout. These could be caught in mule loads by wading out a few feet in the open waters at any point with a grasshopper bait. Two men could catch them faster than half a dozen could clean and get them ready for the frying pan. Caught in the open lake, their flesh was yellow; but in bays, where the water was strongly impregnated with chemicals, it was blood red. Many of them were full of long white worms, woven across the interior of the body, and through to the skin on either side. These did not appear to materially affect the condition of the fish, which were apparently as active as the others. The Hayden Geological Survey of 1871 provided the most detailed and scientific descriptions of the lake in the pre park era. The Hayden party, 34 men in all, encountered the lake at the outlet on July 28, 1871, spending two days there and returned to the lake at West Thumb on August 7, 1871. From West Thumb, the survey party took 15 days to explore the southern and eastern flanks of the lake. On July 28, 1871, they launched Annie, the first European boat ever to sail on the lake and began exploring the islands and shoreline. Additionally, the first ever photographs of the lake were taken during this expedition by William Henry Jackson. In correspondence that was Hayden's Report No. 7 to Assistant Secretary of the Smithsonian Institution, Dr. Spencer Baird, a bit of which is excerpted below, Dr. Ferdinand V. Hayden described some of the explorations being conducted on the lake as follows:

Yellowstone Lake, WY August 8th, 1871 Dear Professor Baird, Your letters of June 6th and July 3rd were brought us from Fort Ellis by Lt. Doane who has just arrived to take command of our escort and accompany my party the remainder of the season We arrived at the banks of the Yellow Stone Lake July 26th [actually July 28] and pitched our camp near the point where the river leaves the Lake. Hence we brought the first pair of wheels that ever came to the Lake with our Odometer. We launched the first Boat on the Lake, 4.5 feet wide and 11 feet long, with sails and oars A chart of this soundings will be made. Points have been located with a prismatic compass all around the Lake. A man stands on the shore with a compass and takes a bearing to the man in the Boat as he drops the lead, giving a signal at the time. Then a man in the Boat takes a bearing to the fixed point on the shore where the first man is located and thus the soundings will be located on the chart. Henry Elliot and Mr. Carrington have just left in our little boat, the Annie. [They] will make a systematic sketch of the shore with all its indentations, with the banks down, indeed, making a complete topographical as well as a pictorial sketch of the shores as seen from the water, for a circuit of at least 130 miles One of the islands has been explored. We have called it Stevenson's Island as he was undoubtedly the first human that ever set foot upon it Write at once. Yours Truly, F. V. Hayden, I will send you some Photographs soon.

Көлді бөгеуге арналған ұсыныстар

1920 және 1937 жылдар аралығында Йеллоустоун көлінің шығысында немесе бірнеше шақырым төменде әртүрлі өлшемдегі бөгеттер салу туралы Конгресске және Ішкі істер департаментіне көптеген ұсыныстар енгізілді. Монтана және Вайоминг штаттарының саясаткерлері, Армия инженерлік корпусы және екі штаттың лоббилік топтары Йеллоустоун аңғарындағы су тасқынын бақылау, жерді мелиорациялау немесе суды континенттік бөліністен Жылан өзеніне бұру сияқты себептермен бөгеттерді қолдады. Барлық ұсыныстар мен заң жобалары соңында қабылданбады.

Геология

Көлдің оңтүстік-батыс бөлігінде орналасқан Батыс Баяу бассейніне келушілер оңай жете алады. Гейзерлер, фумарольдер және ыстық бұлақтар көлдің жанында да, ішінде де кездеседі. 2004 жылдан бері көлдің астындағы жер едәуір көтеріле бастады, бұл геологиялық белсенділіктің күшеюін көрсетеді, сонымен қатар ұлттық саябақтың шектеулі аумақтарына кіруге тыйым салынды. 2005 жылдан бастап, Батыс Баяу Гейзер бассейні сияқты әдетте қолжетімділігі шектеулі жерлерден басқа, ешқандай аумақ жабылмаған. Йеллоустоун көлінің бір бөлігінің астында 610 метрге дейін созылған және 30 метр биіктіктегі "дөңгелек" орналасқан, онда түрлі жарықтар, ыстық бұлақтар және кішкентай кратерлер бар. Жақында жүргізілген сейсмикалық зерттеулер шөгінді қабаттарының еңкейгенін көрсетті, бірақ бұл құрылымның қаншалықты көне екені әлі анықталған жоқ. Йеллоустоун аймағындағы магма камерасы 640 000 жыл бұрын болған үлкен жарылыстан кейін құлап, кейіннен лава ағындарымен ішінара толтырылған үлкен кальдераны құрды (Йеллоустоун кальдерасын қараңыз). Бұл кальдераның бір бөлігі – 352 км² ауданы бар Йеллоустоун көлінің бассейні. Алғашқы көл деңгейі қазіргі деңгейден 61 метр жоғары болған, солтүстікке қарай Хейден аңғары арқылы Уошберн тауының басына дейін созылған. Дәлелдерге сүйенсек, Йеллоустоун көлі алғашқыда Тынық мұхитына Снейк өзені арқылы құйып шыққан. Қазір көлдің жалғыз арнасы – Йеллоустоун өзені – Балық аулау көпірінен солтүстікке қарай ағып жатыр. Көлдің солтүстік бөлігінің биіктігі ЛеХарди шағылысуына дейін едәуір төмендемейді, сондықтан бұл жер Йеллоустоун көлінің солтүстік шекарасы саналады. Ағыс бойында Йеллоустоун өзені еңселі және төменгі сарқырамалардан құлап, Йеллоустоунның Ұлы каньоны арқылы солтүстікке қарай ағып өтеді. 1990 жылдардағы геологиялық зерттеулер екі жанартаулық тетік, қазір "қайта жанданған дөңгелектер" деп аталатын, қайтадан көтеріліп жатқанын анықтады. Олар жыл сайын көтеріліп немесе төмендеп, орташа есеппен жылына шамамен 2,5 см көтеріледі. 1923 және 1985 жылдар аралығында Соур Крик дөңгелегі көтерілді. 1986 жылдан бері ол төмендеді немесе өз деңгейінде қалды. Фишинг көпірінің солтүстігіндегі Соур Крик дөңгелегінің қайта жандануы Йеллоустоун көлінің оңтүстікке қарай "қисайып" кетуіне себеп болып отыр. Көлдің солтүстік жағалауында үлкен құмды жағажайлар пайда болды, ал оңтүстік бөліктерінде су басу аймақтары көбейді. Хейден аңғары бұрын Йеллоустоун көлінің бір тармағымен толған. Соның салдарынан, онда 13 000 жыл бұрынғы соңғы мұздық шегінуден қалған мұздықтармен қапталған ұсақ түйірлі көл шөгінділері бар. Мұздықта саз және көл шөгінділерінің жұқа қабатын қоса алғанда, әртүрлі өлшемдегі түйіршіктер болғандықтан, су жерге оңай сіңбейді. Осы себепті Хейден аңғары батпақты және ағаштармен сирек жабылған.

In the southwest area of the lake, the West Thumb Geyser Basin is easily accessible to visitors. Geysers, fumaroles, and hot springs are found both alongside and in the lake. As of 2004, the ground under the lake has started to rise significantly, indicating increased geological activity, and limited areas of the national park have been closed to the public. As of 2005, no areas are currently off limits aside from those normally allowing limited access such as around the West Thumb Geyser Basin. There is a "bulge" about 2000 feet (610 m) long and 100 feet (30 m) high under a section of Yellowstone Lake, where there are a variety of faults, hot springs and small craters. Seismic imaging has recently shown that sediment layers are tilted, but how old this feature is has not yet been established. After the magma chamber under the Yellowstone area collapsed 640,000 years ago in its previous great eruption, it formed a large caldera that was later partially filled by subsequent lava flows (see Yellowstone Caldera). Part of this caldera is the 136 square miles (352 km2) basin of Yellowstone Lake. The original lake was 200 feet (61 m) higher than the present day lake, extending northward across Hayden Valley to the base of Mount Washburn. It is thought that Yellowstone Lake originally drained south into the Pacific Ocean via the Snake River. The lake currently drains north from its only outlet, the Yellowstone River, at Fishing Bridge. The elevation of the lake's north end does not drop substantially until LeHardy Rapids. Therefore, this spot is considered the actual northern boundary of Yellowstone Lake. Within a short distance downstream the Yellowstone River plunges first over the upper and then the lower falls and races north through the Grand Canyon of the Yellowstone. In the 1990s, geological research determined that the two volcanic vents, now known as "resurgent domes", are rising again. From year to year, they either rise or fall, with an average net uplift of about one inch per year. During the period between 1923 and 1985, the Sour Creek Dome was rising. In the years since 1986, it has either declined or remained the same. The resurgence of the Sour Creek dome, just north of Fishing Bridge is causing Yellowstone Lake to "tilt" southward. Larger sandy beaches can now be found on the north shore of the lake, and flooded areas can be found in the southern arms. The Hayden Valley was once filled by an arm of Yellowstone Lake. As a result, it contains fine grained lake sediments that are now covered with glacial till left from the most recent glacial retreat 13,000 years ago. Because the glacial till contains many different grain sizes, including clay and a thin layer of lake sediments, water cannot percolate readily into the ground. This is why the Hayden Valley is marshy and has little encroachment of trees.

Балық

1994 жылы Йеллоустоун көлінде жергілікті емес көл шабағы табылды, ол 1989 жылға дейін Льюис көлінен алынған балықтармен кездейсоқ немесе қасақана әкелінген деп есептеледі. Көл шабағының енгізілуі көбелек балықтың санының күрт төмендеуіне әкеп соқты, ал Ұлттық саябақтар қызметі көлде көл шабағын жою бағдарламасын іске қосты. Балықшылар аулаған барлық көл шабағы өлтірілуге тиіс. Егер көбелек балық бұл жат түрден қорғалмаса, экологтар оның табиғи жемтігі болып табылатын құстар мен сүтқоректілердің де азаятынын болжайды. Ұзын мұрынды сорғыш – бұл инвазивті балық, ол Йеллоустоун көліне 1980 жылдардың соңында немесе 1990 жылдардың басында енгізілген деп саналады. Бұл жат түрдің көлде пайда болуы зерттеушілердің назарына тамақ тізбегіндегі өзгерістерді әкелді. Олар көбелек балықтың санының тез азайғанын көрді, бұл өз кезегінде басқа жануарлар популяциясының да азаюына әкелуі мүмкін. Бір зерттеуде ұзын мұрынды сорғыш көбелек балықпен бірнеше тамақ көздері үшін бәсекелесетіні анықталды. Йеллоустоун көліндегі көбелек балықтың санының азаюы балық жемтілеріне кері әсер етуі мүмкін. Олардың бірі – Солтүстік Америка өзен суыры, ол көбелек балықты жем ретінде пайдаланады. Шабақтардың көбелек балыққа толысу орындарындағы санының азаюымен зерттеушілер құрлықтағы және су экожүйелері арасындағы байланыстың өзгергенін байқады.

Басқа жануарлар

Йеллоустонда көптеген сүтқоректілер шоғырланған. Бизон, бұғы, тау қойы сияқты ірі жануарлардың болуымен қатар, Йеллоустоун аймағына тән әртүрлі жануарлар бар. Дегенмен, Йеллоустонда көптеген кішкентай жануарлар да қоныстанады, ал көл маңында жиі кездесетіндері – бұғылар, қысқа құйрықты тышқандар және бұрын айтылған өзен сусарлары.

Климат

Йеллоустон көлі суарктикалық климатқа ие (Кёппен Dfc).

Балық аулау және қайықпен жүзу

Йеллоустоун көлінде Йеллоустоунның жабайы алабұғасын аулау, алғашқы зерттеушілер, геодезистер және туристер парктің ішіне келген сәттен бастап, тіршілік көрігі үшін де, демалыс үшін де танымал ойын-сауыққа айналды. Йеллоустонда балықтарды жаңадан қоныстандырудың алғашқы жылдарында (1890–1910) Атлантикалық сальмон, таулық ақ балық және жаңбырлы алабұғалар көлге қоныстандырылды; алайда, бұл енгізілген түрлердің ешқайсысы тірі қалған жоқ. Бүгінде көлде тек туған жергілікті алабұға, сондай-ақ, жергілікті емес көл алабұғасы және ұзын мұрынды сойғыш қоныстанған. Қазір Йеллоустоун көлі Йеллоустоун балық аулау маусымының бойында (Естелік күнінен 31 қазанға дейін) балық аулауға ашық. Ауланған барлық алабұғаларды босату қажет. 1890 жылдан бастап, Йеллоустоун кеме компаниясына көл арқылы жол тораптары арасында паром жүргізуге алғашқы рұқсаттар берілгеннен бері көлде түрлі кемелермен жүруге рұқсат берілді. Бүгінде Йеллоустоун кеме рұқсатымен көлде моторлы қайықтар, желкенді қайықтар, каноэлер мен байдаркалармен жүруге болады. Бридж-Бейде марина орналасқан, ал Батыс Баяудағы Грант Виллажда қайық түсіру пандусы бар. Көлдің оңтүстік салаларында жылдамдық шектеулері сақталды және/немесе сезімтал жануарлар дүниесін қорғау мақсатында қозғалтқышсыз аймақтар белгіленген. Кейбір аралдарға кіруге де шектеулер қойылған. Йеллоустоун көліндегі Бридж-Бей маринасындағы Xanterra Parks and Resorts қайықтарды жалға беру және басқа да кеме жүзу қызметтерін ұсынады. Парк сыртында жұмыс істейтін көптеген жабдықтар паркте кеме жүзу қызметтерін ұсынуға лицензия алған. Оңтүстік жағалау бойында тек қайықпен ғана қолжетімді бірнеше ондаған кемпинг орналасқан. Екі ірі жаяу жол негізгі жолдан алыс жатқан көл жағалауына қол жеткізуді қамтамасыз етеді. Nine Mile Post жолы шығыс жағалауын Торофаре аймағына дейін созып, Trail Creek және Heart Lake жолдарымен қиылысады, бұл жолдар көлдің оңтүстік және оңтүстік-шығыс салаларының соңғы бөліктеріне жетеді.