Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грекияның премьер-министрі (1888–1968)
Prime minister of Greece (1888–1968)
Георгий Папандреу (Γεώργιος Παπανδρέου Geórgios Papandréou; 13 ақпан 1888 – 1 қараша 1968) – грек саясаткері, Папандреу саяси династиясын құрған адам. Ол Грекияның премьер-министрі қызметін үш рет атқарды (1944–1945, 1963, 1964–1965). Сонымен қатар, 1950 жылдан 1952 жылға дейін Николаос Пластирас және Софоклис Венизелос үкіметтерінде премьер-министрдің орынбасары болды. Ол 1923 жылдан бастап бес он жылдықтан астам саяси мансабында көп рет министр болып қызмет етті.
Georgios Papandreou (Γεώργιος Παπανδρέου Geórgios Papandréou; 13 February 1888 – 1 November 1968) was a Greek politician, the founder of the Papandreou political dynasty. He served three terms as prime minister of Greece (1944–1945, 1963, 1964–1965). He was also deputy prime minister from 1950 to 1952, in the governments of Nikolaos Plastiras and Sofoklis Venizelos. He served numerous times as a cabinet minister, starting in 1923, in a political career that spanned more than five decades.
Ерте өмір
Папандреу Солтүстік Пелопоннес аймағындағы Ахаядағы Каленциде дүниеге келген. Білім министрі ретінде ол грек мектеп жүйесін реформалады және грек-түрік соғысынан қашқан босқындардың балалары үшін көптеген мектептер салды. Пангалос диктатурасы кезінде ол тағы да түрмеге қамалды. 1935 жылы Грекияның Демократиялық Социалистік партиясын құрды. Сол жылы генерал Георгиос Кондилис монархияны қайта орнату үшін роялистік төңкеріс жасады және ол ішкі жер аударылды. Грекия монархиясына өмір бойы қарсы болған ол 1938 жылы грек монархиялық диктаторы Иоаннис Метаксас тарапынан қайтадан жер аударылды. Екінші дүниежүзілік соғыста Грекияны Оскін елдері басып алғаннан кейін, ол итальян билігімен тұтқындалды. Кейін ол Таяу Шығысқа қашып, Мысыр Корольдігінде орналасқан, басым көбінесе Венизелистік үкіметтегі қуғын-сүргінге қосылды. Британдық қолдаумен король Георгий II оны премьер-министр етіп тағайындады, оның басшылығымен Ливан конференциясы (1944 жылдың мамырында) және кейін Казерта келісімі (1944 жылдың қыркүйегінде) Грециядағы дағдарысты тоқтату және ЕАМ мен ЕАМ емес күштер арасындағы қақтығыстарды аяқтау, сондай-ақ ұлттық бірлік үкіметін құру мақсатымен өтті.
Papandreou was born at Kalentzi, in the Achaea region of the northern Peloponnese. As minister of education he reformed the Greek school system and built many schools for the children of refugees of the Greco Turkish War. During the dictatorship of Pangalos, he was again imprisoned. In 1935, he set up the Democratic Socialist Party of Greece. The same year, a royalist coup by General Geórgios Kondylis took place for the re establishment of monarchy and he was placed in internal exile. A lifelong opponent of the Greek monarchy, he was again exiled in 1938 by the Greek royalist dictator Ioannis Metaxas. Following the Axis occupation of Greece in the Second World War, he was imprisoned by the Italian authorities. He later fled to the Middle East and joined the predominantly Venizelist government in exile based in the Kingdom of Egypt. With British support, King Geórgios II appointed him as prime minister, and under his premiership took place the Lebanon conference (May 1944) and later the Caserta Agreement (September 1944), in an attempt to stop the crisis in Greece and the conflicts between EAM and non EAM forces (a prelude of the civil war) and establish a national unity government.
Грекияны азат ету және Декемвриан оқиғалары
Грекияны ось державалары эвакуациялағаннан кейін ол Афинаға (1944 жылдың қазанында) Грекияның эмиграциядағы үкіметінің премьер-министрі ретінде Грекия армиясының бір бөлігімен және одақтас британдықтармен бірге кірді. Сол айда ол эмиграциядағы үкіметтің орнын басып алған Грекияның премьер-министрі болды. Ол ЕАМ және ЕАМ-ға қатыспаған күштер арасындағы өте шиеленіскен жағдайды қалыпқа келтіруге тырысты, негізінен Казерта келісімінен кейін барлық одақтас күштерге жауапты болған генерал-лейтенант сэр Рональд Скобимен ынтымақтасты. 1945 жылы Декемврия оқиғаларынан кейін отставкаға шыққанмен, ол жоғары лауазымдарда қызметін жалғастырды. 1946–1952 жылдары еңбек, жабдықтау, білім беру, қаржы және қоғамдық тәртіп министрі қызметтерін атқарды. 1950–1952 жылдары ол сондай-ақ премьер-министрдің орынбасары болды. 1952–1961 жылдар Папандреу үшін өте қиын кезең болды. Грекия Корольдігіндегі либералды саяси күштер ішкі даулардың салдарынан әлсіреп, консерваторлардан сайлауда жеңіліске ұшырады. Папандреу Софоклис Венизелосты осы мәселелер үшін үнемі айыптап, оның басшылығын көңілсіз және шабыттандырмайтын деп есептеді.
After the evacuation of Greece by the Axis powers, he entered Athens (October 1944) as Prime Minister of the Greek government in exile with some units of the Greek Army and the allied British. During the same month, he became prime minister in the , which had succeeded the Greek government in exile. He tried to normalise the highly polarised situation between the EAM and non EAM forces, collaborating mainly with Lieutenant General Sir Ronald Scobie, who was, after the Caserta agreement, responsible for all the Allied forces. Although he resigned in 1945, after the Dekemvriana events, he continued to hold high office. From 1946–1952 he served as labour minister, supplies minister, education minister, finance minister and public order minister. In 1950–1952, he was also deputy prime minister. The 1952–1961 period was a very difficult one for Papandreou. The liberal political forces in the Kingdom of Greece were gravely weakened by internal disputes and suffered electoral defeat from the conservatives. Papandreou continuously accused Sofoklis Venizelos for these maladies, considering his leadership dour and uninspiring.
Орталық одақтың негізін қалаушы және кейіннен сараймен қарсыласу
1961 жылы Папандреу ескі либералды венизелистер, социал-демократтар және наразы консерваторлардың конфедерациясы – Орталық одақ партиясын құрып, грек либерализмін қайта жаңғыртты. 1961 жылғы «зобылық пен алаяқтық» сайлауынан кейін Папандреу оңшыл ERE және оңшыл «паракратосқа» (терең мемлекет) қарсы «Аяусыз күрес» жариялады. Ақырында, оның партиясы 1963 жылдың қараша айында және 1964 жылғы сайлауда жеңіске жетті, екіншісі айқын көпшілік дауыспен. Премьер-министр ретіндегі оның прогрессивті саясаты консервативті айналымдарда көп қарсылық тудырды, сондай-ақ оның ұлы Андреас Папандреудің белгілі рөлі де, оның саясаты орталықтан солға қарай ықпалды деп есептелді. Андреас көптеген маңызды мәселелер бойынша әкесімен келіспеді және прогрессивті саясатты ілгерілету үшін «Демократиялық лигалар» (Димократикой Синдесмой) саяси ұйымдарының желісін құрды. Ол сонымен қатар Орталық одақтың жастар ұйымы EDIN-ді бақылауына алды. Папандреу Кипр Республикасының құрылуына әкелген Цюрих және Лондон келісімдеріне қарсы болды. Грек және түрік қауымдастықтары арасындағы қақтығыстардан кейін оның үкіметі грек армиясының дивизиясын аралға жіберді. Король Константин II Папандреу үкіметіне ашық қарсы болды және армияда үнемі оңшыл экстремистердің қастандықтары болды, бұл үкіметтің тұрақсыздығына себеп болды. Ақырында, король Орталық одақта жарылыс жасады және 1965 жылдың шілдесінде «Апостасия» немесе «Иулиана» деп белгіленген дағдарыста Қорғаныс министрлігін бақылау мәселесі бойынша туған даудан кейін үкіметті таратып жіберді. 1967 жылдың сәуір айында Джордж Пападопулос басқарған полковниктердің әскери төңкерісінен кейін Папандреу тұтқындалды. Папандреу 1968 жылдың қараша айында үй қамауында қайтыс болды. Оның қосылуы диктатураға қарсы үлкен демонстрацияға айналды. Ол Афинаның бірінші зиратында ұлы Андреаспен бірге жерленген.
In 1961, Papandreou revived Greek liberalism by founding the Centre Union Party, a confederation of old liberal Venizelists, social democrats and dissatisfied conservatives. After the elections of "violence and fraud" of 1961, Papandreou declared a "Relentless Struggle" against the right wing ERE and the "parakrátos" (deep state) of the right. Finally, his party won the elections of November 1963 and those of 1964, the second with a landslide majority. His progressive policies as premier aroused much opposition in conservative circles, as did the prominent role played by his son Andreas Papandreou, whose policies were seen as being considerably left of center. Andreas disagreed with his father on many important issues, and developed a network of political organizations, the Democratic Leagues (Dimokratikoi Syndesmoi) to lobby for more progressive policies. He also managed to take control of the Center Union's youth organization, EDIN. Papandreou had opposed the Zürich and London Agreement, which led to the foundation of the Republic of Cyprus. Following clashes between the Greek and Turkish communities, his government sent a Greek army division to the island. King Constantine II openly opposed Papandreou's government, and there were frequent ultra rightist plots in the Army, which destabilised the government. Finally, the King engineered a split in the Centre Union, and in July 1965, in a crisis known as the Apostasia or Iouliana, he dismissed the government following a dispute over control of the Ministry of Defence. After the April 1967 military coup by the Colonels' junta led by George Papadopoulos, Papandreou was arrested. Papandreou died under house arrest in November 1968. His funeral became the occasion for a massive anti dictatorship demonstration. He is interred at the First Cemetery of Athens, alongside his son Andreas.
Мұра
Папандреу грек саяси аренасындағы ең көрнекті сөйлеушілердің бірі және демократия үшін жалындаған күрескер ретінде танылды. Әскери диктатура кезінде және оның қайтысынан кейін ол көбінесе "ο Γέρος της Δημοκρατίας" (o Géros tis Dimokratías, Демократияның қарт азаматы) деп сүйіспеншілікпен аталды. Оның немересі Джордж А. Папандреу саясатқа қадам басқаннан бері, грек жазушыларының көпшілігі әкесіне Γεώργιος (Geórgios) есімін, ал немересіне Γιώργος (Giórgos) есімін қолданады.
Papandreou was regarded as one of the best orators in the Greek political scene and a persistent fighter for Democracy. During the junta and after his death he was often referred to affectionately as "ο Γέρος της Δημοκρατίας" (o Géros tis Dimokratías, the old man of Democracy). Since his grandson George A. Papandreou entered politics, most Greek writers use Γεώργιος (Geórgios) to refer to the grandfather and the less formal Γιώργος (Giórgos) to refer to the grandson.
Медальдар мен марапаттар
1965 жылы Белград университеті оған құрметті доктор ғылымы дәрежесін берді.
In 1965, the University of Belgrade awarded him an honorary doctorate.