Италиядағы «Lega Nord» саяси партиясы

Италияда 1989 ж. құрылған «Lega Nord» партиясы – оңшыл, федералисттік, халықшыл саяси күш. Маттео Сальвини басшылығымен Италия саясатындағы рөлі.

50 мин оқу

100%

Дереккөз: Lega Nord — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Италиядағы саяси партия

1989 жылы құрылған итальяндық саяси партия "Лега Норд" (LN; ), толық атауы "Падания тәуелсіздігі үшін Лега Норд" (Lega Nord per l'Indipendenza della Padania) – Италиядағы оңшыл, федералистік, популистік және консервативті саяси партия. 2018 жылғы жалпы сайлауға дейін партия ресми атын өзгертпей, "Лега" деп қайта аталды. Бұрынғы атауы "Лега" болса, бейресми түрде "Кароччо" деп аталды. Партияның соңғы сайланған басшысы Маттео Сальвини. 1989 жылы LN Солтүстік және Солтүстік-орталық Италиядан құрылған алты аймақтық партияның федерациясы ретінде құрылды (Лига Венета, Лига Ломбарда, Пьемонт Автономиста, Uniun Ligure, Лига Эмилиано Ромагнола және Альянса Тоскана), олар 1991 жылы партияның негізгі "ұлттық" бөлімдеріне айналды. Партияның негізін қалаушы және ұзақ жылдар бойы федералды хатшы болған Умберто Босси қазір федералды президент. LN Италияны унитарлық мемлекеттен федералды мемлекетке, фискалдық федерализмге, аймақтық басқаруға және әсіресе солтүстік аймақтар үшін үлкен аймақтық автономияға көшіруді жақтады. Кейде партия Солтүстік Италияның бөлінуін жақтады, оны "Падания" деп атады, соның салдарынан Падания ұлтшылдығын қолдады. Партия әрқашан заңсыз көші-қонға қарсы болды және көбінесе еуроскептикалық ұстанымдарды қабылдады, соңғы кезде Еуропалық парламенттегі "Куәлік және демократия" тобына қосылды. 2020 жылдың 31 қаңтарынан бастап федералды кеңес берген мандат бойынша партия комиссар Игорь Иеззи басқаруына берілді. Осылайша LN "Lega per Salvini Premier" (LSP) партиясымен ығыстырылды, ол Сальвинидің өзі 2010 жылдары құрған партияның орталық және оңтүстік Италиядағы филиалы ретінде сол кезге дейін жұмыс істеп келді, ал 2020 жылдан бастап бүкіл Италия бойынша кеңейді. LSP пайда болғаннан кейін бастапқы LN іс жүзінде тоқтатылды, ал оның бұрынғы "ұлттық" бөлімдері (Лига Ломбарда, Лига Венета және т.б.) LSP-нің "аймақтық" бөлімдеріне айналды.

Алдын ала және негіз

1983 жылғы жалпы сайлауда Лига Венета ("Венеция лигасы", Венетода орналасқан) Ахилл Трамаринді депутат, ал Грациано Жирардини сенатор етіп сайлады. 1987 жылғы жалпы сайлауда тағы бір аймақтық партия – Ломбардия Лигасы ("Ломбардия лигасы", Ломбардияда орналасқан) көшбасшысы Умберто Босси Италия Сенатына сайланғанда ұлттық деңгейде танымал болды. Бұл екі партия және басқа да аймақтық ұйымдар 1989 жылғы Еуропалық парламент сайлауында Alleanza Nord ("Солтүстік одағы") атымен қатысып, дауыстардың 1,8%-ын жинады. 1989 жылдың желтоқсанында "Солтүстік одағын" реформалау ретінде басталган "Солтүстік лигасы" 1991 жылдың ақпанында әртүрлі аймақтық партиялардың бірігуі арқылы ресми түрде құрылды, оның ішінде Ломбардия лигасы және Венеция лигасы ерекше көзге түсті. Бұл партиялар негізгі партияның "ұлттық бөлімдері" ретінде әрекет ете береді және өңірлік және жергілікті сайлауларда "Ломбардия лигасы – Солтүстік лигасы", "Венеция лигасы – Солтүстік лигасы", "Солтүстік лигасы – Пьемонт" және т.б. ретінде өзін ұсынады. Бастапқы аймақтық партиялар мен біріккен партияның негізі – Солтүстік Италияның ортағасырлық саяси одағы, Ломбардтар лигасы (1167–1250 жж.), Италия түбегінің солтүстік этностарының галл және ломбард халықтарының ұрпақтары екендігінің санасы. Тарихи тұрғыдан алғанда, солтүстік итальяндықтар "ломбардтар" деп аталған, ал түбектің бүкіл солтүстік бөлігі "Ломбардия" деп аталған. "Солтүстік лигасы" партиясы Римнің орталықтандыру саясатына және Италия үкіметіне (халық арасында "Рим – ұлы тонаушы" деген мағынада қолданылатын Roma Ladrona слоганы) наразылық білдірді, бұл наразылық Солтүстік Италияда кең тараған, себебі көптеген солтүстік тұрғындары үкіметтің негізінен солтүстік тұрғындарының салықтарынан жиналған қаражатты ысыраптап, әсіресе Рим мен Оңтүстік Италияның экономикасын қолдауға жұмсайды деп санайтын. Заңсыз иммигранттарға қарсы наразылық та пайдаланылды. Партияның сайлаудағы сәттіліктері 1992 жылдан бастап қалыптасқан саяси партиялардың жемқорлыққа қатысты дауларына байланысты болды. Ол елдің төртінші ірі партиясы және Италия Парламентіндегі маңызды күшке айналды. 1993 жылы партияның солшыл қанатын ұстанатын Марко Форментини Милан қаласының мэрі болып сайланды, партия Варезе облыстық сайлауында 49,3% дауыс жинады, ал жыл соңына қарай – Сильвио Берлускони өзінің саяси мансабын бастамас бұрын – сайлау сауалнамаларында 16-18% деңгейінде бағаланды (осы қолдаудың жартысы кейін Берлускониге өтті).

At the 1983 general election, Liga Veneta ("Venetian League", based in Veneto) elected a deputy, Achille Tramarin; and a senator, Graziano Girardi. At the 1987 general election, another regional party, Lega Lombarda ("Lombard League", based in Lombardy) gained national prominence when its leader Umberto Bossi was elected to the Italian Senate. The two parties, along with other regionalist outfits, ran as Alleanza Nord ("Northern Alliance") during the 1989 European Parliament election, gaining 1.8% of the vote. Lega Nord, which was first launched as a reform of Alleanza Nord in December 1989, was officially established as a party in February 1991 through the merger of various regional parties, notably including Lega Lombarda and Liga Veneta. These continue to exist as "national sections" of the main party, which presents itself in regional and local contests as "Lega Lombarda–Lega Nord", "Liga Veneta–Lega Nord", "Lega Nord–Piemont" and so on. The foundational inspiration for the original regional parties and the unified party was the medieval political alliance of northern Italy known as the Lombard League (1167–1250), the consciousness that the northern ethnicities of the Italian peninsula are descendants of Gaulish and Lombardic populations — historically, northern Italians were called "Lombards" and the entire northern portion of the peninsula was called "Lombardy" —, and that they are ethnically different from the Greco Roman population of the central southern half of the peninsula ("Italy" proper). The Lega Nord party conveyed resentment against Rome's centralism and the Italian government (epitomised by the popular slogan Roma Ladrona, meaning "Rome the Big Thief"), common in northern Italy as many northerners felt that the government wasted resources collected mostly from northerners' taxes, especially for sustaining the economies of Rome and southern Italy. Resentment against illegal immigrants was also exploited. The party's electoral successes began approximately at a time when public disillusionment with the established political parties was at its height: the Tangentopoli corruption scandals, which involved most of the established parties, broke out from 1992 onwards. it became the fourth largest party of the country and within the Italian Parliament. In 1993, Marco Formentini (a left wing member of the party) was elected mayor of Milan, the party won 49.3% in the provincial election of Varese and by the end of the year—before Silvio Berlusconi launched his own political career and party—it was estimated around 16–18% in electoral surveys (half of that support was later siphoned by Berlusconi).

Берлусконимен алғашқы одақ

1994 жылдың басында Босси мен Берлусконидің еркіндіктер полюсін құруға әкелген келісімін жариялауға бірнеше күн қалғанда, Боссидің екінші тұлғасы Роберто Марони Марио Сегнидің «Италия үшін келісім» орталықшыл партиясымен келісімге келді, бірақ ол кейіннен күшін жойды. Партия 1994 жылғы жалпы сайлауда Берлусконидің «Forza Italia» (FI) партиясымен одақтасып, «Еркіндіктер полюсі» коалициясының құрамында бақ сынады. «Лига Норд» дауыстардың 8,4% ғана жинады, бірақ солтүстік округтердегі мандаттарды кеңінен бөлу арқасында парламенттегі өкілдігі 117 депутат пен 56 сенаторға дейін дерлік екі есеге артты. Депутаттар палатасының төрағасы лауазымы партияның католик фракциясынан шыққан Ирен Пиветтиге берілді, ол жас әйел еді. Сайлаудан кейін Лига FI, «Ұлттық Альянс» (AN) және «Христиан-демократиялық орталық» (CCD) партияларымен бірігіп, Берлускони басқаратын коалициялық үкімет құрды. Партия Берлусконидің бірінші кабинетінде бес министрлік портфель алды: Роберто Марони ішкі істер министрі (сонымен қатар вице-премьер), Джанкарло Пальярини – бюджет, Вито Гнутти – өнеркәсіп, Доменико Комино – еуропалық істер, ал Франческо Сперони – институционалдық реформалар министрі болды. Алайда, Берлусконимен жасалған одақ пен үкіметтің өзі де ұзаққа соқпады: жыл соңына дейін үкімет құлап, Лига оның құлауына ықпал етті. Соңғы тамшы зейнетақы реформасы болды, ол «Лига Норд» сайлаушыларының бір бөлігіне зиян тигізер еді, бірақ үкімет ешқашан біртұтас болған жоқ және коалициялық серіктестер арасындағы қарым-қатынас, әсіресе «Лига Норд» пен орталықшыл «Ұлттық Альянс» арасындағы қарым-қатынас, үнемі шиеленісті болды. Босси желтоқсан айында үкіметтен кетуге шешім қабылдағанда, Марони бұған қарсы шығып, үкіметтен шығып кетті. 1995 жылдың қаңтар айында Лига Ламберто Дини басқаратын жаңа үкіметке, сондай-ақ Италия халық партиясы мен солшыл демократиялық партиямен бірге сенім білдірді. Бұл бірнеше топтардың партиядан бөлініп кетуіне әкелді, соның ішінде Джанфранко Миглионың 1994 жылдың маусымында құрылған «Федералистік партиясы», Франко Роччеттаның «Федералистер және либералды демократтар» тобы (Лусио Малан және Фурио Губетти), сондай-ақ Луиджи Негри мен Серджио Каппеллидің «Итальяндық федералистік лигасы». Бұл топтардың барлығы кейіннен FI партиясына бірікті, ал бірнеше депутат, соның ішінде Депутаттар палатасының басшысы Пьерлуиджи Петрини, сол орталық күштерге қосылды. 1996 жылға қарай партиядан 40 депутат пен 17 сенатор шығып кетті, ал Марони Боссимен бірнеше ай бойы салқын қарым-қатынаста болғаннан кейін партияға қайта оралды. 1995 және 1998 жылдар аралығында «Лига Норд» көптеген жергілікті биліктегі орталық-солшыл коалицияларға қосылды, атап айтқанда Падуа провинциясы мен Удине қаласында.

In early 1994, some days before the announcement of the Bossi–Berlusconi pact which led to the formation of the Pole of Freedoms, Roberto Maroni, Bossi's number two, signed an agreement with Mario Segni's centrist Pact for Italy, which was later cancelled. The party thus fought the 1994 general election in alliance with Berlusconi's Forza Italia (FI) within the Pole of Freedoms coalition. Lega Nord gained just 8.4% of the vote, but thanks to a generous division of candidacies in Northern single seats constituencies its parliamentary representation was almost doubled to 117 deputies and 56 senators. The position of President Chamber of Deputies was thus given to a LN member, Irene Pivetti, a young woman hailing from the Catholic faction of the party. After the election, the League joined FI, National Alliance (AN) and the Christian Democratic Centre (CCD) to form a coalition government under Berlusconi and the party obtained five ministries in Berlusconi's first cabinet: Interior for Roberto Maroni (who was also Deputy Prime Minister), Budget for Giancarlo Pagliarini, Industry for Vito Gnutti, European affairs for Domenico Comino and Institutional Reforms for Francesco Speroni. However, the alliance with Berlusconi and the government itself were both short lived: the latter collapsed before the end of the year, with the League being instrumental in its demise. The last straw was a proposed pension reform, which would have hurt some of the key constituencies of the LN, but the government was never a cohesive one and relations among coalition partners, especially those between the LN and the centralist AN, were quite tense all the time. When Bossi finally decided to withdraw from the government in December, Maroni vocally disagreed and walked out. In January 1995, the League gave a vote of confidence to the newly formed cabinet led by Lamberto Dini, along with the Italian People's Party and the Democratic Party of the Left. This caused several splinter groups to leave the party, including the Federalist Party (which was actually founded in June 1994) of Gianfranco Miglio, the Federalists and Liberal Democrats of Franco Rocchetta, Lucio Malan and Furio Gubetti and the Federalist Italian League of Luigi Negri and Sergio Cappelli. All these groups later merged into FI while a few other MPs, including Pierluigi Petrini, floor leader in the Chamber of Deputies, joined the centre left. By 1996, a total of 40 deputies and 17 senators had left the party while Maroni had instead returned to the party's fold after months of coldness with Bossi. Between 1995 and 1998, Lega Nord joined centre left governing coalitions in many local contexts, notably including the Province of Padua to the city of Udine.

Паданиялық сепаратизм

1996 жылғы жалпы сайлаудағы үлкен жетістіктен кейін, оның ең жақсы нәтижесі (10,1%, 59 депутат және 27 сенатор), «Lega Nord» Солтүстік Италияның «Падания» деген атпен бөлінуін қалады деп мәлімдеді. 1996 жылдың 13 қыркүйегінде Босси По өзенінің (латын тілінде «Padus» деп аталады, содан «Падания» деген сөз шыққан) бұлақтарынан су ампуласын алды, ол екі күннен кейін жаңа мемлекеттің тууының символы ретінде Венеция теңізіне құйылды. Партия По өзенін қасиет тұтты («Dio Po», «По Құдайы») және «Ампула ритуалы» партия жетекшілері тарапынан 2010 жылға дейін жыл сайынғы жазықша діни ритуал ретінде өткізілді; оның бастапқы кезеңінде партия римдік католицизміне қарсы кельт друидтық дінін қолдады, ал кейбір партия жетекшілері друидтық рәсімдер бойынша үйленді. Партия бұрын По алқабын білдірген «Падания» терминіне бүкіл Солтүстік Италияны қамтитын кең мағына берді, бұл оның жақтастары арасында кеңінен танылды. Партия тәуелсіздік туралы референдум мен «Падания» парламентіне сайлауды ұйымдастырды. 1996-1998 жылдар «Лига» үшін өте табысты болды, ол Солтүстік Италияның көптеген провинцияларында ең ірі партия болды және оң және сол орталыққа қарсы жеке сайлау округтерінде және провинциялық сайлауларда жеңіске жетті. Партия сонымен қатар бірқатар «Падания» стиліндегі қауымдастықтар мен медиа жобалары (Давиде Капаринидің бақылауымен) арқылы өзінің ықпалын кеңейтуге тырысты, атап айтқанда, «La Padania» күнделігі, «Il Sole delle Alpi» апталығы, «Lega Nord Flash» мерзімді басылымы, «TelePadania» телеарнасы, «Radio Padania Libera» және «Bruno Salvadori» баспасы. Алайда, 1996 жылғы сайлаудан кейін, «Lega Nord» екі үлкен коалициядан тыс күрескеннен кейін, Берлусконимен жаңа одақ құруды қолдағандар (Вито Гнутти, Доменико Комино, Фабрицио Коменчини және т.б.) мен Романо Продидің «Зәйтүн ағашы» коалициясына қосылуды қалағандар (Марко Форментини, Ирен Пиветти және т.б.) арасындағы келіспеушіліктер қайтадан туды. Барлығы 15 депутат пен 9 сенатор партиядан шығып, оң және сол орталық партияларға қосылды. Пиветти сайлаудан кейін бірнеше ай өткен соң партиядан кетті. Коменчини 1998 жылы Венетода «FI» партиясымен күш біріктіру мақсатымен «Liga Veneta Repubblica» партиясын құру үшін кетіп қалды. Гнутти мен Комино 1999 жылы оң орталықпен жергілікті одақтар құрғаннан кейін партиядан қуылды. Форментини де 1999 жылы Продидің «Демократтар» партиясына қосылу үшін кетіп қалды. Нәтижесінде партия 1999 жылғы Еуропалық парламент сайлауында үлкен сәтсіздікке ұшырады, ол дауыс берудің бар болғаны 4,5% -ын жинады. Осыдан кейін «Лига» тәуелсіздік талаптарын екінші орынға қойып, өкілеттік беру және федералды реформаға назар аударды, бұл коалициялық саясатқа оралуға жол ашты.

After a big success at the 1996 general election, its best result so far (10.1%, 59 deputies and 27 senators), Lega Nord announced that it wanted the secession of northern Italy under the name of Padania. On 13 September 1996, Bossi took an ampoule of water from the springs of the Po River (called Padus in Latin, whence "Padania"), which was poured into the sea of Venice two days later as a symbolic act of birth of the new nation. The Po River was deified by the party (Dio Po, "Po God") and the "Ampoule Rite" was conducted as a yearly Pagan rite by the party's leaders until the 2010s; in its early phase, the party supported a Celtic Druidic form of religion against Roman Catholicism and some party leaders married with Druidic rites. The party gave "Padania", previously referring to the Po Valley, a broader meaning covering entire Northern Italy that has steadily gained currency, at least among its followers. The party even organised a referendum on independence and elections for a Padanian Parliament. The years between 1996 and 1998 were particularly good for the League, which was the largest party in many provinces of northern Italy and was able to prevail in single seat constituencies and provincial elections by running alone against both the centre right and the centre left. The party also tried to expand its reach through a number of Padanian styled associations and media endeavours (under the supervision of Davide Caparini), notably including La Padania daily, Il Sole delle Alpi weekly, the Lega Nord Flash periodical, the TelePadania TV channel, the Radio Padania Libera and the Bruno Salvadori publishing house. However, after the 1996 election, which Lega Nord had fought outside the two big coalitions, the differences between those who supported a new alliance with Berlusconi (Vito Gnutti, Domenico Comino, Fabrizio Comencini and more) and those who preferred to enter Romano Prodi's Olive Tree (Marco Formentini, Irene Pivetti and others) re emerged. A total of 15 deputies and 9 senators left the party to join either centre right or centre left parties. Pivetti left a few months after the election. Comencini left in 1998 to launch Liga Veneta Repubblica with the mid term goal of joining forces with FI in Veneto. Gnutti and Comino were expelled in 1999 after they had formed local alliances with the centre right. Formentini also left in 1999 in order to join Prodi's Democrats. As a result, the party suffered a huge setback at the 1999 European Parliament election in which it garnered a mere 4.5% of the vote. Since then, the League de emphasised demands for independence in order to rather focus on devolution and federal reform, paving the way for a return to coalition politics.

Еркіндіктер үйі

1999 жылғы Еуропалық парламент сайлауындағы жеңілістен кейін партияның жоғары лауазымды мүшелері екі үлкен коалициядан тыс қалған жағдайда ештеңеге қол жеткізу мүмкін емес деп ойлады. Кейбіреулер, соның ішінде 1994-1995 жылдары Боссимен туындаған дауға қарамастан, жүрегімен солшыл бағыттағы Марони, орталық-солшыл күштермен одақ құруды ұсынды. Босси Марониден «Солтүстік лигасы» партиясын «сол жақтан шыққан бір тармақ» деп сипаттаған Массимо Д’Алемамен келісімге келуін сұрады. Бұл келіссөздер сәтті аяқталды және Марони 2000 жылғы өңірлік сайлауда Ломбардия облысының әкіміне үміткер ретінде ұсынылды. Алайда Босси 2001 жылғы жалпы сайлауда жетекшілік ететін Берлусконимен келісім жасауға шешім қабылдады. Орталық-оңшыл коалиция 2000 жылғы өңірлік сайлауда жеңіске жетті, ал «Лига» Ломбардия, Венето, Пьемонт және Лигурия облыстарының үкіметтеріне енді. Бір жыл өткен соң «Солтүстік лигасы» 2001 жылғы жалпы сайлауда Берлусконидің «Еркіндік үйі» коалициясының құрамына кірді. Партия басшысының сөзіне сәйкес, бұл одақ «демократиялық оңшылдардан, атап айтқанда «Азаттық Альянсы» партиясынан, үлкен демократиялық орталықтан, атап айтқанда «Forza Italia», ХДП және ХДС партияларынан, сондай-ақ демократиялық солшылдардан, «Лига», Жаңа Итальяндық Социалистік партиясы, Итальяндық Республикалық партиясы және, мен солай деп үміттенемін, Коссигадан тұратын кең демократиялық бірлестік» болды. Коалиция сайлауда жеңіске жетті, бірақ «Лига» партиясының парламенттегі өкілдігі 3,9%-ға дейін төмендеді, алайда партия бір мандаттық округтерде «Лига» мүшелерінің жеңістері арқасында парламентке қайта оралды. 2001-2006 жылдары парламенттегі өкілдігі күрт азайғанмен, партия үш маңызды министрлікті бақылады: Әділет министрлігі Роберто Кастелли басқаруында, Еңбек және әлеуметтік қорғау министрлігі Роберто Марони басқаруында, ал Институционалдық реформалар және аймақтық даму министрлігі Умберто Босси басқаруында болды (2004 жылдың маусымында Роберто Кальдеролимен ауыстырылды). 2004 жылдың наурыз айында Боссиге инсульт оқиғасы болды, бұл партияның болашағына күмән тудырды, бірақ партияның ұйымдасқан құрылымы мен біріккен басшылығының арқасында «Солтүстік лигасының» күші расталды. Үкіметте «Лига» Берлусконидің ең сенімді серігі саналды және Босси, Берлускони және Джулио Тремонти арасындағы ерекше қарым-қатынас арқасында «Солтүстік осі» құрылды (оның негізгі өкілдіктері Ломбардия, Венето және Сицилия облыстарында болды). Ал 2002 жылдың соңында ХДП мен ХДС партияларының бірігуінен құрылған Христиандық және Орталық Демократтар одағы (ХОДО) және «Азаттық Альянсы» партиясы оңтүстік аймақтардың мүдделерін қорғаушыларға айналды. Орталық-оңшыл үкімет билік құрған бес жыл ішінде парламент федерализмді және премьер-министрдің өкілеттіктерін кеңейтетін маңызды конституциялық реформаны қабылдады. 2006 жылғы жалпы сайлауда «Лига Норд» Автономия қозғалысы (АҚ) және Сардиния әрекет партиясы (СӘП) партияларымен жасаған одақ оңтүстік сайлаушыларын реформаны мақұлдауға көндіре алмады, нәтижесінде 2006 жылғы конституциялық референдумда реформа қабылданбады.

After the defeat at the 1999 European Parliament election, senior members of the party thought it was not possible to achieve anything if the party continued to stay outside the two big coalitions. Some, including Maroni, who despite 1994–1995 row with Bossi had always been left leaning in the heart, preferred an alliance with the centre left. Bossi asked Maroni to negotiate an agreement with Massimo D'Alema, who had described Lega Nord as "a rib of the left". These talks were successful and Maroni was indicated as the joint candidate for President of Lombardy for the 2000 regional election. Despite this, Bossi decided instead to approach Berlusconi, who was the front runner in the upcoming 2001 general election. The centre right coalition won the 2000 regional elections and the League entered the regional governments of Lombardy, Veneto, Piedmont and Liguria. One year later, Lega Nord was part of Berlusconi's House of Freedoms in the 2001 general election. According to its leader, the alliance was a "broad democratic arch, composed of the democratic right, namely AN, the great democratic centre, namely Forza Italia, CCD and CDU, and the democratic left represented by the League, the New PSI, the PRI and, at least I hope so, Cossiga". The coalition won handily the election, but the LN was further reduced to 3.9% while being returned in Parliament thanks to the victories scored by the League members in single seat constituencies. In 2001–2006, although severely reduced in its parliamentary representation, the party controlled three key ministries: Justice with Roberto Castelli, Labour and Social affairs with Roberto Maroni and Institutional Reforms and Devolution with Umberto Bossi (replaced by Roberto Calderoli in June 2004). In March 2004, Bossi suffered a stroke that led many to question over the party's survival, but that ultimately confirmed Lega Nord's strength due to a very organised structure and a cohesive set of leaders. In government, the LN was widely considered the staunchest ally of Berlusconi and formed the so called "axis of the North" along with FI (whose strongholds included Lombardy and Veneto as well as Sicily) through the special relationship between Bossi, Berlusconi and Giulio Tremonti while AN and the Union of Christian and Centre Democrats (UDC), the party emerged from the merger of the CCD and the CDU in late 2002, became the natural representatives of Southern interests. During the five years in government with the centre right, the Parliament passed an important constitutional reform, which included federalism and more powers for the Prime Minister. The alliance that Lega Nord forged with the Movement for Autonomy (MpA) and the Sardinian Action Party (PSd'Az) for the 2006 general election was not successful in convincing Southern voters to approve the reform, which was rejected in the 2006 constitutional referendum.

Төртінші Берлускони үкіметі

2008 жылдың қаңтар айында Романо Проди үкіметінің құлауынан кейін президент Джорджо Наполитано мерзімінен бұрын сайлау жариялады. Берлускони оңшыл орталықты «Азаттық халқы» (PdL) деп қайта ұйымдастырды, бірақ бұл жолы UDC-нің қолдауы болмады. «Солтүстік лигасы» (Lega Nord) PdL және MpA партияларымен одақтасып сайлауға қатысып, таңғажайып 8,3% дауыс жинады (+4,2 п.т.) және 60 депутат (+37) пен 26 сенатор (+13) алды. Осы нәтижеге жеткен соң, 2008 жылдың мамыр айынан бастап партия Берлусконидің төртінші кабинетінде төрт министр (Роберто Марони, ішкі істер; Лука Зая, ауыл шаруашылығы; Умберто Босси, реформалар және федерализм; Роберто Кальдероли, заңнаманы жеңілдету) және бес хатшы (Роберто Кастелли, инфрақұрылым; Мишелино Давико, ішкі істер; Даниэле Молгора, экономика және қаржы; Франческа Мартини, денсаулық сақтау; Маурицио Балоки, заңнаманы жеңілдету) тағайындалды. 2009 жылдың сәуірінде Сенат Палатадан өткеннен кейін фискалдық федерализмге жол ашатын заң жобасы бекітілді. Заң жобасын «Италия құндылықтары» партиясы қолдады, ал Демократиялық партия (ДП) қарсылық танытпады. 2011 жылдың наурыз айының соңына қарай реформаның барлық маңызды қаулылары Парламенттен мақұлданды, ал Босси Демократиялық партияның лидері Пьер Луиджи Берсаниді өңірлік және провинциялық салық салу туралы шешуші қаулыға қарсы болмағаны үшін мақтады. «Солтүстік лигасы» үкіметке заңсыз көші-қон мәселесінде де ықпал етті, әсіресе теңіз арқылы келген көшіп келушілермен айналысқанда. БҰҰ-ның адам құқықтары жөніндегі комиссариаты мен католик шіркеуінің басшылары баспана іздеушілерді қабылдау тәртібіне қатысты алаңдаушылық білдіргенімен, Маронидің Ливияға заңсыз көшіп келгендермен толтырылған қайықтарды қайтару туралы шешімін кейбір жетекші демократтар, әсіресе Пьеро Фассино мақтады, сонымен қатар сауалнама бойынша италиялықтардың 76% оны қолдады. PdL-мен келісім бойынша Лука Зая 2010 жылғы өңірлік сайлауда Венето облысында, ал Роберто Кота Пьемонт облысында президенттікке кандидат болды, ал Солтүстік облыстарда, Ломбардияны қоса алғанда, «Лига» PdL кандидаттарын қолдады. Зая да, Кота да сайланды. Партия Венетода 35,2% дауыспен ең ірі партияға, ал Ломбардияда 26,2% дауыспен екінші ірі партияға айналды, сонымен қатар Солтүстік Италияның барлық аймақтарында және Орталық Италияның кейбір аймақтарында нығайды. 2011 жылдың қарашасында Берлускони отставкаға кетіп, оның орнына Марио Монти тағайындалды. «Лига» Монтидің технократиялық үкіметіне қарсы шыққан жалғыз ірі партия болды.

In the aftermath of the fall of Romano Prodi's government in January 2008, which led President Giorgio Napolitano to call an early election, the centre right was re organised by Berlusconi as The People of Freedom (PdL), now without the support of the UDC. Lega Nord ran the election in coalition with the PdL and the MpA, gaining a stunning 8.3% of the vote (+4.2pp) and obtaining 60 deputies (+37) and 26 senators (+13). Following this result, since May 2008 the party was represented in Berlusconi's fourth cabinet by four ministers (Roberto Maroni, Interior; Luca Zaia, Agriculture; Umberto Bossi, Reforms and Federalism; and Roberto Calderoli, Legislative simplification) and five under secretaries (Roberto Castelli, Infrastructures; Michelino Davico, Interior; Daniele Molgora, Economy and Finances; Francesca Martini, Health; and Maurizio Balocchi, Legislative simplification). In April 2009, a bill introducing a path towards fiscal federalism was approved by the Senate after having passed by the Chamber. The bill gained bipartisan support by Italy of Values, which voted in favour of the measure; and the Democratic Party (PD), which chose not to oppose the measure. As of late March 2011, all the most important decrees of the reform were approved by the Parliament and Bossi publicly praised the Democrats' leader Pier Luigi Bersani for not having opposed the decisive decree on regional and provincial fiscality. Lega Nord influenced the government also on illegal immigration, especially when dealing with immigrants coming from the sea. While the UNCHR and Catholic bishops expressed some concerns over the handling of asylum seekers, Maroni's decision to send back to Libya the boats full of illegal immigrants was praised also by some leading Democrats, notably including Piero Fassino; and it was backed by some 76% of Italians according to a poll. In agreement with the PdL, Luca Zaia was candidate for President in Veneto and Roberto Cota in Piedmont in the 2010 regional elections while in the other Northern regions, including Lombardy, the League supported candidates of the PdL. Both Zaia and Cota were elected. The party became the largest in Veneto with 35.2% and the second largest in Lombardy with 26.2% while getting stronger all around the North and in some regions of central Italy. In November 2011, Berlusconi resigned and was replaced by Mario Monti. The League was the only major party to oppose Monti's technocratic government.

Боссиден Марониге дейін

2011 жылы партия ішкі дау-жанжалдарға толы болды, Боссидің әлсіз басшылығы оларды тоқтатуға шама келтірмеді. Партияның басынан бері екінші орында тұрған, орташа көзқарастағы Роберто Марони Боссинің орнын басатын ең ықтимал үміткері саналды. Марони мен оның жақтастарының көтерілуіне Боссиге адал адамдардың тобы кедергі келтірді, журналистер оларды «сыйлы шеңбер» деп атады. Бұл топтың жетекшілері Марко Регуццони (Депутаттар палатасының төрағасы) және Рози Мауро болды. Партияның қоғамдық жиналыстарында сөйлеуге уақытша тыйым салынғаннан кейін, Марони 2012 жылдың қаңтар айында үстемдікке ие болды. Варезеде өткен фракциялық митингте ол Боссидің қатысуында Регуццони мен Мауроға тікелей шабуыл жасады. Сол кезде Марони партия съезін өткізуге шақырды және Сципио Слатапер мен Че Гевараны (соңғысы оның жастық шағындағы қаһармандарының бірі) еске түсіре отырып, сөзін аяқтады: «Біз варварлармыз, арманшыл варварлармыз. Біз шыншылбыз, мүмкін емес нәрселерді армандаймыз». 20 қаңтарда Босси Регуццониді Палата басшысы қызметінен Джанпаоло Доццомен алмастырды. Екі күннен кейін партияның федералды кеңесі сәуір айына дейін облыстық, ал маусымға дейін ұлттық (аймақтық) съездерді жоспарлады. Маронидің қатарында консервативті либерал Флавио Тоси сияқты түрлі идеологиялық көзқарастағы адамдар болды; сондай-ақ сол кездегі солшыл Матео Сальвини партиядағы ықпалын күшейтті. 3 сәуірде сыбайлас жемқорлыққа қатысты дау «сыйлы шеңберге» және оның салдарынан бүкіл партияға нұқсан келтірді. Партияның қазынашысы Франческо Белситоға ақшаны жымқыру, қаржыны маскеру және LN шығыстарын алаяқтық жолмен қолдану айыптары тағылды. Оның ішінде партияның қаражатын Босси отбасына және «сыйлы шеңбердің» басқа мүшелеріне, әсіресе Мауроға беруіне айыпталды. Марони қаңтар айында-ақ Белситоның отставкаға кетуін талап еткен еді, ол оның орнын алмастыруды сұрады. Белсито бірнеше сағаттан кейін отставкаға кетті, ал оның орнына Стефано Стефани тағайындалды. Көбірек таң қалдырған жайт, 5 сәуірде Босси федералды хатшылық қызметінен кетті. Партияның федералды кеңесі Марони, Кальдероли және Мануэла Дал Лагодан тұратын үштік басшылықты тағайындады, олар жаңа федералдық съезге дейін партияны басқаруға тиіс болды. Алайда Босси федералдық президенттікке сайланды. 6-7 мамырда өткен жергілікті сайлауларда Лига көбінесе сүрініп қалды, бірақ Верона қаласын сақтап қалды, онда қазіргі әкім Тоси үлкен артықшылықпен қайта сайланды; сондай-ақ бірнеше бекіністерін ұстап тұрды. Босси-Белсито дауы 2019 жылдың 7 тамызында Италияның жоғарғы сотының үкімімен аяқталды, оған сәйкес LN 49 миллион еуро төлеуге міндетті болды.

Throughout 2011, the party was riven in internal disputes, which Bossi's weak as ever leadership was not able to stop. Roberto Maroni, a moderate figure who had been the party's number two since the start, was clearly Bossi's most likely successor. The rise of Maroni and his fellow maroniani was obstacled by a group of Bossi's loyalists, whom journalists called the "magic circle". The leaders of this group were Marco Reguzzoni (floor leader in the Chamber of Deputies) and Rosi Mauro. After being temporarily forbidden from speaking at the party's public meetings, Maroni gained the upper hand in January 2012. During a factional rally in Varese, he launched direct attacks on Reguzzoni and Mauro in the presence of a puzzled Bossi. On that occasion, Maroni called for the celebration of party congresses and closed his speech paraphrasing Scipio Slataper and Che Guevara (the latter being one of his youth's heroes): "We are barbarians, dreaming barbarians. We are realistic, we dream the impossible". On 20 January, Bossi replaced Reguzzoni as leader in the Chamber with Gianpaolo Dozzo. Two days later, the federal council of the party scheduled provincial congresses by April and national (regional) congresses by June. Maroni, whose flock included people as diverse as Flavio Tosi, a conservative liberal; and Matteo Salvini, then a left winger, strengthened his grip on the party. On 3 April, a corruption scandal hit the magic circle and consequently the entire party. The party's treasurer Francesco Belsito was charged with money laundering, embezzlement and fraud of the LN's expenses. Among other things, he was accused of having taken money away from the party's chest and paid it out to Bossi's family and other members of the magic circle, notably including Mauro. Maroni, who had already called for Belsito's resignation as early as in January, asked for his immediate replacement. Belsito resigned a few hours later and was replaced by Stefano Stefani. More shockingly, on 5 April, Bossi resigned as the federal secretary. The party's federal council then appointed a triumvirate composed of Maroni, Calderoli and Manuela Dal Lago, who would lead the party until a new federal congress was held. Bossi, however, was then elected the federal president. In the 6–7 May local elections, the League was crushed almost everywhere while retaining the city of Verona, where Tosi, the incumbent mayor, was re elected by a landslide; and a few other strongholds. The Bossi–Belsito scandal finally resulted, on 7 August 2019, in a sentence by Italy's highest court, according to which the LN was to pay back 49 million euros.

Маронидің басшылығы

Маусым айының басында Марони мен оның жақтастары партияның бірнеше ұлттық бөлімшелерінің басшылығын қамтамасыз еткеннен кейін екі ірі «ұлт» – Ломбардия және Венетоның съездерінде екі маңызды жеңіске жетті: Маттео Сальвини 74% дауыспен Ломбардия Лигасының хатшысы болып сайланды, ал Флавио Тоси Венетолықтар мен Боссидің адал жақтастарының өкілі Массимо Битончидің үміткерлігіне тойтарыс беріп, 57%–43% есебімен жеңді. 1 шілдеде Марони дерлік бірауыздан федералды хатшы болып сайланды. Партияның конституциясы Боссиді өмір бойына федералды президент ету, федералды ұйымды қайта құру және ұлттық бөлімшелерге көбірек автономия беру мақсатында өзгертілді, бұл федерацияны, іс жүзінде, конфедерацияға айналдырды. Бес Жұлдыз Қозғалысының (M5S) өркендеген 2013 жылғы жалпы сайлауда Лига дауыстардың 4,1% ғана жинады (−4,2 п.т.). Алайда, сол уақытта Ломбардияда өткен аймақтық сайлауда партия үлкен жеңіске қол жеткізді: Марони өзінің Демократиялық партиядан келген қарсыласын 42,8%–38,2% есебімен жеңіп, президент болып сайланды. Жалпы сайлауда Ломбардияда 12,9% дауыс жинаған Лига аймақтық сайлауда 23,2% (партиялық тізімнің қорытынды нәтижесі – 13,0% және Маронидің жеке тізімі – 10,2%) жинады. Осылайша, Солтүстіктің үш ірі аймағының барлығы Лиганың басқаруында болды. 2013 жылдың қыркүйегінде Марони партия басшылығынан кететінін жариялады. Жеңімпазды анықтау үшін желтоқсанның ортасында съезд жоспарланды, ал жаңа ережелерге сәйкес, төрт кандидат – Умберто Босси, Маттео Сальвини, Джакомо Стукки, Манес Бернардини және Роберто Стефанацци – хатшы лауазымына үміткерліктерін тіркеді. Олардың ішінде тек Босси мен Сальвини ғана партия мүшелерінен ішкі «алғашқы» сайлауға қатысу үшін қажетті 1000 қолтаңба жинады, ал Сальвини Босси жинаған қолтаңбадан төрт есе көп жинады.

Сальвинидің басшылығы

7 желтоқсанда Марони мен көптеген жетекші мүшелердің қолдауымен (оның ішінде өзінің ұсынысынан бас тартқан Тоси) Сальвини "алғашқы" сайлауда Боссиді 82% дауыспен жеңді. Оның сайлануын бір аптадан кейін партияның Туринде өткен федералдық конгресі бекітті. Сальвини кезінде партия Еуропалық Одаққа, әсіресе евроға өте сын көзқарас танытты, оны ол "адамзатқа қарсы қылмыс" деп сипаттады. 2014 жылғы Еуропалық парламент сайлауына дейін Сальвини француздық Ұлттық фронттың жетекшісі Марин Ле Пенмен және Голландияның "Азаттық партиясының" жетекшісі Герт Вилдерспен ынтымақтастыққа кірісті. Босси өзінің солшыл тамырларын қайта атады, ал Тоси партияның орталықшыл қанатын білдіріп, евроны қорғады. Еуропалық сайлауда "Евроны тоқтатыңыз" деген ұранмен жарысқан партия еуроскептицизмді атап өтті және басқа да антиевро және/немесе автономиялық қозғалыстардың кандидаттарын қабылдады, атап айтқанда Оңтүстік Тирольдің "Фрайхейтильхен" партиясы дауыс берудің 6,2% -ын және бес Еуропарламент депутатын алды. Нәтижесі 2009 жылғы Еуропалық сайлаудан әлдеқайда нашар болды (−4,0 п.п.), бірақ 2013 жылғы жалпы сайлаудан жақсы (+2,1 п.п.). LN Венето аймағында 15,2% дауыс жинап, үшінші орын алды (онда Тоси Сальвиниден әлдеқайда көп дауыс жинады, бұл оның халықтық қолдауының біржола екенін және партияның евроға қарсы ұстанымы туралы біртұтас емес екенін көрсетті), жаңа Forza Italia (FI) және басқа PdL-дің бұрылыстарынан алда; ал Ломбардияда 14,6% дауыс жинап, төртінші орын алды. Сальвини партияның Пьемонт аймағынан Демократтарға жеңіліп, Кота өзінің бір тізімінің 2010 жылғы сайлауға қатысты бюллетеньдерін толтырудағы бұзушылықтары үшін отставкаға кетуге мәжбүр болғанына қарамастан жеңіске жетті. Сонымен қатар, Битончи солтүстік орталықтың бекінісі Падуаның әкімі болып сайланды. Партияның 2014 жылдың шілдесінде Падуада шақырылған федералдық конгресі Сальвинидің саяси бағытын, әсіресе біркелкі салықты енгізу және оңтүстік Италияның орталық бөлігінде және аралдарда бауырлас партия құру жоспарын мақұлдады. Қарашада өткен Эмилия-Романья аймақтық сайлауы Сальвинидің "ұлттық жобасы" үшін үлкен қадам болды: LN 19,4% дауыс жинады, бұл аймақта екінші орында болды және FI-ден алда шығып, оң орталықтың басшылығына жол ашты. Желтоқсан айында "Біз Сальвинимен бірге" (НСС) бастамасы жасалды. Партияның сайлаушылар арасында танымалдылығы үнемі артып келе жатқаны пікірлер сауалнамаларында да көрініс тапты. 2015 жылдың наурыз айында Тоси мен Сальвини қолдаған Зая арасындағы алдағы аймақтық сайлауда партияның кандидаттары туралы ұзақ күрес аяқталғаннан кейін Тоси Венетодағы Лига Венетаның ұлттық хатшысы қызметінен алынып тасталды және федералды партиядан шығарылды. Алайда, 2015 жылғы аймақтық сайлау LN үшін тағы бір жетістік болды, әсіресе Венетода, онда Зая 50,1% дауыспен (Тоси 11,9% алды) және партиялық және Заяның жеке тізімдерінің жиынтық ұпайлары 40,9% болды. Партия Лигурияда (22,3%) және Тосканада (16,2%) екінші, Марке (13,0%) және Умбрияда (14,0%) үшінші орын алды. 2016 жылғы жергілікті сайлаудан кейін партия Ломбардияда күтуден төмен болды (Заяның арқасында Венетода, Эмилия-Романья және Тосканада жақсы нәтиже көрсетті) және NcS нашар нәтиже көрсетті, Сальвинидің саяси желісі Босси, Марони және Паоло Гримольди, Ломбарданың жаңа көшбасшысы қысымға ұшырады. 2017 жылғы сайлауда оң орталықтың көшбасшысы болуды және "Солтүстік" сөзін алып тастау арқылы LN атын өзгертуді көздеген Сальвини қарсыласы Джанни Фаваның 17,3%-ына қарсы 82,7% дауыспен партияның көшбасшысы болып қайта сайланды. Нәтижесінде Сальвини премьер-министр болу үшін өз науқанын бастады. Осы арада LN 22 қазанда өткен Венето мен Ломбардияның автономиясы туралы референдумдарға қатты үгіт-насихат жасады. Венетода сайлауға қатысу 57,2% болды, ал "иә" дегендер 98,1%-ды құрады, ал Ломбардияда бұл көрсеткіш 38,3% және 95,3%-ды құрады. Референдумдар аяқталғаннан кейін Боссидің қатаң қарсылығына қарамастан, Сальвини партияның федералды кеңесін алдағы жалпы сайлауда партияны "Лега" деп атауға көндірді, оның ішінде NcS. Сонымен қатар, Сальвини FI-мен одақ құру үшін Еуропалық Одақ пен евроға қарсы ұстанымын бәсеңдетті. Босси мен Паданисттің ескі гвардиясының күмәндануына қарамастан, партияның солтүстік аймақтарда, әсіресе Венетода, Венеция ұлтшылдығы бұрынғыдан да күшті болған автономиялық көзқарасы болды. Сонымен қатар, Лига өзінің күш базасын солтүстікте сақтады, онда ол өзінің көпшілігін қолдауды жалғастырды.

On 7 December, Salvini, endorsed by Maroni and most leading members (including Tosi, who had renounced a bid of his own), trounced Bossi with 82% of the vote in the "primary". His election was ratified a week later by the party's federal congress in Turin. Under Salvini, the party embraced a very critical view of the European Union, especially of the euro, which he described a "crime against mankind". Ahead of the 2014 European Parliament election, Salvini started to cooperate with Marine Le Pen, leader of the French National Front; and Geert Wilders, leader of the Dutch Party for Freedom. All this was criticised by Bossi, who re called his left wing roots; and Tosi, who represented the party's centrist wing and defended the Euro. In the European election, the party, which ran on a "Stop the Euro" ticket, emphasised Euroscepticism and welcomed candidates from other anti Euro and/or autonomist movements, notably including South Tyrol's Freiheitlichen, obtained 6.2% of the vote and five MEPs. The result was far worse than that of the previous European election in 2009 (−4.0pp), but better than that of 2013 general election (+2.1pp). The LN came third with 15.2% in Veneto (where Tosi obtained many more votes than Salvini, showing his popular support once for all and proving how the party was far from united on the anti Euro stance), ahead of the new Forza Italia (FI) and the other PdL's spin offs; and fourth in Lombardy with 14.6%. Salvini was triumphant, despite the party had lost Piedmont to the Democrats after Cota had been forced to resign due to irregularities committed by one of its supporting lists in filing the slates for the 2010 election and had decided not to stand. Moreover, Bitonci was elected mayor of Padua, a centre left stronghold. The party's federal congress, summoned in Padua in July 2014, approved Salvini's political line, especially a plan for the introduction of a flat tax and the creation of a sister party in central southern Italy and the Isles. In November, the Emilia Romagna regional election represented a major step for Salvini's "national project": the LN, which won 19.4% of the vote, was the region's second largest and resulted far ahead of FI, paving the way for a bid for the leadership of the centre right. In December, Us with Salvini (NcS) was launched. The party's growing popularity among voters was reflected also by a constant rise in opinion polls. In March 2015, after a long struggle between Tosi and Zaia, who was backed by Salvini, over the party's candidates in the upcoming regional election in Veneto, Tosi was removed from national secretary of Liga Veneta and ejected from the federal party altogether. However, the 2015 regional elections were another success for the LN, especially in Veneto, where Zaia was handily re elected with 50.1% of the vote (Tosi got 11.9%) and the combined score of party's and Zaia's personal lists was 40.9%. The party also came second in Liguria (22.3%) and Tuscany (16.2%), third in Marche (13.0%) and Umbria (14.0%). After the 2016 local elections in which the party ran below expectations in Lombardy (while doing well in Veneto—thanks to Zaia, Emilia Romagna and Tuscany) and the NcS performed badly, Salvini's political line came under pressure from Bossi, Maroni and Paolo Grimoldi, the new leader of Lega Lombarda. In the 2017 leadership election, Salvini, who was focused on becoming the leader of the centre right and possibly changing the LN's name by ditching the word "North", was re elected leader of the party with 82.7% of the vote against his opponent Gianni Fava's 17.3%. Consequently, Salvini launched his campaign to become Prime Minister. In the meantime, the LN campaigned heavily for Veneto's and Lombardy's autonomy referendums, which took place on 22 October. In Veneto, the turnout was 57.2% and those who voted "yes" reached 98.1% whereas in Lombardy the figures were 38.3% and 95.3%. When the referendums were over, with strong opposition by Bossi, Salvini persuaded the party's federal council to style the party simply as "Lega", including NcS, in the upcoming general election. Additionally, Salvini toned down his stances against the European Union and the Euro in order to make an alliance with FI possible. Despite misgivings by Bossi and the Padanist old guard, the party still had a strong autonomist outlook in the northern regions, especially in Veneto where Venetian nationalism was stronger than ever before. Additionally, the League maintained its power base in the North, where it continued to get most of its support.

Сары-жасыл коалиция

Лига 2018 жылғы жалпы сайлауда FI, Италияның бауырлары (FdI) және Италиямен біз (NcI) құрамындағы төрт партиялық оң орталық коалиция аясында бақ сынады, бұл коалиция Орталық одақпен (UdC) бірлескен тізім құрды. Өзінің базасын кеңейту мақсатында Лига сайлау тізіміне бірнеше тәуелсіз кандидаттарды, атап айтқанда Джулия Бongiorno мен Альберто Bagnai-ды, сондай-ақ Сардиния әрекет партиясын (PSd'Az), Италия либералдық партиясын (PLI) және Егемендік үшін ұлттық қозғалысты (MNS) сияқты бірқатар шағын партияларды қабылдады. Лига сәтті өтіп, 17,4% дауыс жинап (+13,3 п.п.), Италиядағы үшінші ірі партия атанды. Коалиция ең көп дауысты Солтүстікте алды (Венетода 32,2%, Ломбардияда 28,0%, Трентинода 26,7%, Фриули-Венеция-Джулияда 25,8% және Пьемонтта 22,6%), сонымен қатар орталық Италияда (әсіресе Умбрияда 20,2%), Оңтүстіктің солтүстік бөлігінде (Абруццода 13,8%) және Сардинияда (10,8%) да қолдау тапты. Ломбардиядағы аймақтық сайлауда LN-нің Attilio Fontana президенттікке үміткер болды, ал бұрынғы президент Maroni, Salvini-ге наразылық білдіріп, саясаттан шеттеуге және екінші мерзімге түсуден бас тартты. Fontana 49,8% дауыспен сайланды, ал партия 29,4% жинады. Сәуір айының соңында Фриули-Венеция-Джулиядағы аймақтық сайлауда LN-нің Massimiliano Fedriga 57,1% дауыспен жеңіске жетті, ал партия 34,9% дауыс алды. Парламентте орын санының көпшілігін ешбір үлкен топ (оң орталық, сол орталық, PD жетекшілігінде және M5S) ала алмағандықтан, Лига ең көп дауыс жинаған M5S партиясымен (32,7%) коалиция құру туралы келіссөздер жүргізді. Келіссөздер нәтижесінде M5S-ке жақын заң профессоры Giuseppe Conte басқаратын «өзгеріс үкіметі» құрылды. Президент Sergio Mattarellaмен келіспеушіліктерден кейін, БАҚ «Батыс Еуропаның алғашқы популистік үкіметі» деп атаған Conte үкіметі 1 маусымда ант берді. Үкімет құрамында Salvini вице-премьер және ішкі істер министрі, Giancarlo Giorgetti Кеңестің хатшысы, сондай-ақ төрт Лига мүшесі (партияға жақын тәуелсіз кандидатпен бірге) министрлер болып тағайындалды. 2019 жылы LN-нің Орталық Солтүстікте мүшелікке қабылдаумен қатар, партия LSP үшін Орталық Оңтүстікте де параллель кампания ұйымдастырды, бұл NcS-тің орнын басты. Бұл 2017 жылдың желтоқсанында Gazzetta Ufficiale-де жарияланған және «паралель партия» деп сипатталған LSP партиялық конституциясы LN мен NcS-тің орнын алмастыруы мүмкін екенін көрсетеді. Осы кезеңде партиялардың парламенттік фракциялары палатада «Лига–Salvini Premier» және Сенатта «Лига–Salvini Premier–Сардиния әрекет партиясы» деп аталды. Кейбір ақпарат көздері Salvini жаңа партия құрып, оң орталық партиялардың көпшілігін оған қосуды жоспарлағанын хабарлады. Үкімет құрылғаннан бері партия пікір сауалында елдегі ең ірі партия болып қалып келді, көрсеткіш 30% немесе одан да жоғары болды. Партияның күші қазан айында Трентино-Альто-Адидже / Оңтүстік Тироль провинциялық сайлауында расталды: Трентинода LN-нің Maurizio Fugatti 46,7% дауыспен президент болып сайланды және партия 27,1% жинады (бірнеше автономиялық партиялардың бәсекелесуіне қарамастан), ал Оңтүстік Тирольде 11,1% дауыс алып үшінші орынға шықты (Болцанода және жалпы алғанда, итальян тілінде сөйлейтіндер арасында ең көп дауыс жинады), бұл партияны Оңтүстік Тироль халық партиясының провинциялық үкіметтік коалициясындағы кіші серігі ретінде алмастыруға мүмкіндік берді. 2019 жылы Италияда өткен Еуропалық парламент сайлауында Лига 34,3% дауыс жинады, бұл сайлаушылардың көпшілігін бірінші рет жеңіп алды, ал M5S 17,1% дауысқа тоқтады. Сайлау M5S-ті әлсіретіп, Salvini-дің үкіметтегі беделін нығайтты. Еуропалық деңгейде Salvini ұлттық саяси партиялардың жалпы еуропалық одағын, Еуропалық халықтар мен ұлттар одағын құруға тырысты және ол сайлаудан кейін «Санақ және демократия» партиясы арқылы осы күш-жігерін жалғастырды. Сайлауда партия солтүстіктегі бекіністерінде, әсіресе Венетода (49,9%) және Ломбардияда (43,4%) күшті өнер көрсетті, әдеттегідей, кіші қалаларда көпшілік дауыс алды, сонымен қатар бүкіл ел бойынша дауыс үлесін арттырды. Партия сонымен қатар Еуропалық көшіп келушілер дағдарысына байланысты кейбір аймақтарда, солтүстіктен оңтүстікке дейін, мысалы Бардонеккия, Вентимилья, Риаче және Лампедузада да елеулі нәтижелерге қол жеткізді. 2019 жылдың шілдесінде BuzzFeed сатып алған дауыстық жазбалар арқылы Лиганың Ресеймен байланысты сыбайлас жемқорлыққа қатысты әрекеті туралы ақпарат жарияланды. Жазбаларда LN мүшесі Gianluca Savoini-дің Мәскеуде белгісіз ресейлік агенттермен кездескені, сонымен қатар Salvini-дің де Мәскеуде ресми сапарда болғандығы көрсетілген. Кездесудің мақсаты партияға Ресейден 65 миллион доллар көлемінде заңсыз қаржыландыру ұсыну болды. Бұл мәселе итальяндық билік органдарының Лиганың қаржысын зерттеуінің бір бөлігіне айналды. 2019 жылдың ақпанында итальяндық журнал L'Espresso тағы 3 миллион еуро көлеміндегі қаржыландыру схемасын ашатын зерттеу жариялаған, бұл қаржы Кремльмен байланысты ұйымдар төлеген және дизельдік отын сату ретінде жасырылған. Схемаға Ресей мемлекеттік мүліктік мұнай компаниясы Rosneft 3 миллион долларлық дизельдік отынды итальяндық компанияға сатуы қатысты. Ақша Rosneft-тен Лигаға итальяндық банк Intesa Sanpaolo-ның ресейлік еншілес компаниясы арқылы аударылуы тиіс болған, ал LN-нің федералдық кеңесінің мүшесі Andrea Mascetti осы банк басқармасының мүшесі болды. Ақша алдағы еуропалық сайлау кампаниясын қаржыландыруға арналған деп жоспарланған. Итальяндық билік органдары қазіргі таңда бұл мәселені тергеп отыр. Алайда, M5S пен PD арасындағы сәтті келіссөздерден кейін Conte басқаратын жаңа үкімет құрылды. Лига осылайша оң орталық коалициясының сайлау одақтастарымен бірге оппозицияға қайта оралды. Conte-нің екінші үкіметі құрылғаннан кейін өткен алғашқы сайлау 2019 жылғы Умбрия аймақтық сайлауы болды. Сол орталықтың дәстүрлі бекінісінде Лига 37,0% дауыс жинады, ал оның үміткері Donatella Tesei 57,6% дауыспен президент болып сайланды, бұл сол орталық пен M5S-тің бірлескен тізімінің үміткері Vincenzo Bianconi-ден 20% артық көрсеткішті құрады.

The League ran in the 2018 general election within the four party centre right coalition, also composed of FI, Brothers of Italy (FdI) and Us with Italy (NcI), which formed a joint list with the Union of the Centre (UdC). In a further effort to broaden its base, the League welcomed in its electoral slates several independents, notably including Giulia Bongiorno and Alberto Bagnai, as well as a wide range of minor parties, including the Sardinian Action Party (PSd'Az), the Italian Liberal Party (PLI) and the National Movement for Sovereignty (MNS). The League obtained a resounding success, becoming the third largest party in Italy with 17.4% of the vote (+13.3pp). The ticket won most of its votes in the North (including 32.2% in Veneto, 28.0% in Lombardy, 26.7% in Trentino, 25.8% in Friuli Venezia Giulia and 22.6% in Piedmont) while making inroads elsewhere, especially in central Italy (notably 20.2% in Umbria), the upper part of the South (13.8% in Abruzzo) and Sardinia (10.8%). In the simultaneous regional election in Lombardy, LN's Attilio Fontana ran for President after Maroni, increasingly critical of Salvini, chose not to run for a second term and step aside from politics. Fontana was elected with 49.8% of the vote and the party scored 29.4%. In late April in the regional election in Friuli Venezia Giulia, LN's Massimiliano Fedriga was elected with 57.1% of the vote and the party scored 34.9%. As neither of the three main groupings (the centre right, the PD led centre left and the M5S) obtained a majority of seats in Parliament, the League entered in coalition talks with the M5S which was the most voted party with 32.7% of the vote. The talks resulted in the proposal of the so called "government of change" under the leadership of Giuseppe Conte, a law professor close to the M5S. After some bickering with President Sergio Mattarella, Conte's government, which was dubbed by the media as Western European "first all populist government", was sworn in on 1 June. The cabinet featured Salvini as Deputy Prime Minister and Minister of the Interior, Giancarlo Giorgetti as Secretary of the Council and four other League members (plus an independent close to the party) as ministers. During 2019, along with the LN's membership recruitment in the Centre North, the party launched a parallel drive in the Centre South for the LSP, practically supplanting NcS. It was a sign that the LSP, whose party constitution had been published in the Gazzetta Ufficiale in December 2017 and had been described as a "parallel party", might eventually replace both the LN and NcS. In the meantime, the parties' joint parliamentary groups were named "League–Salvini Premier" in the Chamber and "League–Salvini Premier–Sardinian Action Party" in the Senate. According to some news sources, Salvini wanted to launch a brand new party and absorb most of the centre right parties into it. Since the government's formation, the party was regularly the country's largest party in opinion polls, at around or over 30%. The party's strength was confirmed in October by the Trentino Alto Adige/Südtirol provincial elections: in Trentino LN's Maurizio Fugatti was elected President with 46.7% of the vote and the party scored 27.1% (despite competition from several autonomist parties), while in South Tyrol it came third with 11.1% (being the most voted in Bolzano and, more generally, among Italian speakers), leading it to replace the PD as junior partner of the South Tyrolean People's Party in the provincial government coalition. In the 2019 European Parliament election in Italy, the League won 34.3% of the vote, winning for the first time a plurality of the electorate, while the M5S stopped at 17.1%. The election thus weakened the M5S and strengthened Salvini's position within the government. At the European level, Salvini worked to create a pan European alliance of nationalist political parties, the European Alliance of Peoples and Nations, and he continued these efforts after the election through the Identity and Democracy Party. In the election the party performed strongly in its northern strongholds, especially Veneto (49.9%) and Lombardy (43.4%), obtaining as usual most of its votes in small towns, as well as increasing its share of vote all around the country. The party also obtained notable results in some of the places associated with the European migrant crisis, from north to south, such as Bardonecchia, Ventimiglia, Riace and Lampedusa. In July 2019 a case of attempted Russia linked corruption by the League was made public by voice recordings acquired by BuzzFeed. The recordings showed Gianluca Savoini, a LN member, meeting with unspecified Russian agents in Moscow, at the same time when Salvini was also in Moscow on an official trip. The meeting centered around providing the party with $65 million of illegal funding by Russia. The matter was made part of a larger investigation by Italian authorities into the League's finances. In February 2019 the Italian magazine L'Espresso had already published an investigation revealing another 3 million euro funding scheme, paid for by Kremlin linked entities and disguised as a diesel sale. That scheme involved the Russian state owned oil company Rosneft selling 3 million dollars worth of diesel to an Italian company. Allegedly, the money was to be transferred from Rosneft to the League through a Russian subsidy of the Italian bank Intesa Sanpaolo, in which LN's federal council member Andrea Mascetti was a board member. The money was supposed to fund the coming European election campaign. Italian authorities are currently investigating the matter. However, after successful talks between the M5S, and the PD, a new government led by Conte was formed. The League thus returned to opposition, together with its electoral allies of the centre right coalition. The first election after the formation of Conte's second government was the 2019 Umbrian regional election. In a traditional stronghold of the centre left, the League won 37.0% of the vote and its candidate Donatella Tesei was elected President with 57.6% of the vote and a 20% lead over Vincenzo Bianconi, who was the candidate of a joint list of centre left and M5S.

2019 жылғы федералды конгресс

2019 жылдың 21 желтоқсанында өткен федералдық конгресс барысында партияның конституциясына бірнеше маңызды өзгерістер енгізілді, оның ішінде федералдық президенттің өкілеттіктері шектелді, федералдық хатшы мен федералдық кеңестің өкілеттік мерзімі үш жылдан бес жылға дейін ұзартылды, "екі мүшелік" институты енгізілді және федералдық кеңеске партияның символын басқа саяси қозғалыстарға пайдалануға рұқсат беру құқығы берілді. 2020 жылдың тамызында мүшелікке қабылдау кампаниясы аяқталғаннан кейін, сол кезге дейін тек Италияның оңтүстік-орталық бөлігінде ғана өкілдік еткен ЛСП бүкіл Италия бойынша қызметін бастады. Италия мемлекетіне 49 миллион еуро қарызы болғандықтан таратылмаған LN, оның орнына ресми түрде сақталды, ал оның төлқұжаттары бұрынғы белсенділерге табысталды.

Идеология

Партияның идеологиясы саяси федерализм, фискалдық федерализм, регионализм және солтүстік Италия дәстүрлерін қорғаудың үйлесімі болып табылады. Партияның тарихи мақсаты – Италияны федеративтік мемлекетке айналдыру, Паданияға фискалдық федерализм режимімен жиналған салық түсімдерінің көбірек бөлігін қалдыруға мүмкіндік беру. «Лига Норд» арқылы федерализм елдегі маңызды мәселеге айналды. Бұл «Лига Норд» пен көптеген еуропалық аймақтық партиялардың (Оңтүстік Тироль халық партиясы, Баск ұлттық партиясы, Каталонияның республикалық сол жағы, Шотландия ұлттық партиясы, Vlaams Belang және т.б.) арасындағы басты айырмашылық, олар өз аймақтарына арнайы құқықтар беруге баса назар аударады. Партияның бастапқы бағдарламасы «федералистік либертариандық» идеологияны анықтады. Шындығында, партия өзінің тоны мен саясатын жиі өзгертіп, бастапқы либертариандық және әлеуметтік либерализмді әлеуметтік консервативтік көзқараспен алмастырды, антиклерикализмді католик шіркеуін қолдаумен, ал еуропалық интеграцияны айқын еуроскептицизммен ауыстырды және соңында өзінің бастапқы бейбітшілігі мен келісімсіз экологиялық ұстанымының көп бөлігінен бас тартты. Қазіргі кезде «Лига Норд» оңшыл популистік партия ретінде қарастырылады. Партия басшылары «оңшыл» деген атаудан бас тартады, бірақ «популистік» атауды қабылдайды. 2008 жылы Умберто Босси сұхбатында «Лига Норд» «либертариандық, сонымен қатар социалистік» екенін және оның ұнататын оңшыл идеологиясы – азаматтарға салмақ түсірмейтін мемлекеттің либертариандық идеясы бар антистатистикалық идеология екенін түсіндірді. Егер сіздер осы мәселеде келіспейтін болсаңыздар, онда сіздер үшін маңызды мәселе – біздің еліміздегі саяси жағдайдың өзгеруі. «Лига Норд» саяси мәдениеті солтүстік итальяндық мақтаныш немесе тіпті Паданиялық ұлтшылдықтың қоспасы болып табылады, көбінесе кельт мұрасымен мақтанады; оңтүстік итальяндық әдеттерге және Рим билігіне наразылық; Италия Республикасына және әсіресе оның туына сенімсіздік; сондай-ақ еркін нарықты, мемлекетке қарсылықты, глобализмге қарсылықты және сепаратизмді немесе тәуелсіздікті қолдау. Партия антиимпериалистік Ломбард Лигасына және Фридрих I Барбароссаға қарсы соғыстардың батыры Альберто да Джуссаноға (партия символында бейнеленген) тарихи сілтемелермен мақтанады. Бұл тарихи сілтемелер партияның монополияға қарсылығы мен орталықтандыруға қарсылығының негізі болып табылады. «Лига Норд» ұзақ жылдар бойы оңтүстік Италияға қарсы тұрды. Партия мүшелері оңтүстік итальяндықтардың солтүстік итальяндық қалаларға кең ауқымды көшіп келуіне қарсылық білдіріп, оңтүстік итальяндықтарды әлеуметтік жәрдемақыны теріс пайдаланушылар, қылмыскерлер және солтүстік қоғамына зиян келтіретіндер деп стереотиптеуге бейім. Партия мүшелері Италияның экономикалық тоқырауын және Италия экономикасындағы Солтүстік-Оңтүстік теңсіздігін оңтүстік итальяндықтардың білімсіздігі, жалқаулығы немесе қылмыстылығы сияқты жағымсыз сипаттамаларымен байланыстырады. Кейбір LN мүшелері оңтүстік итальяндықтарға қатысты жалпы қорлаушы сөз – «терроне» («жерлік», «аралас») сөзін ашық қолданатыны белгілі. Бір кезде Лига орталық және оңтүстік Италиядағы ұқсас лигалармен бірігуге ұмтылуы мүмкін болғанмен, бұл әрекет сәтті болған жоқ. Партия Италиядағы аймақтық партиялармен, атап айтқанда Оңтүстік Тироль халық партиясымен, Вальдостан одағымен, Трентино-Тироль автономиялық партиясымен, Автономиялар қозғалысымен және Сардиния іс-қимыл партиясымен диалогты жалғастыруда; сондай-ақ оның парламенттік фракциясында оңтүстік өкілдері де бар. Атап айтқанда, Лампедузаның бұрынғы вице-мэрі Анжела Маравентано «Лига Норд» сенаторы болды. Партия енді Еуропалық еркін альянстың мүшесі болмаса да, Еуропаның көптеген аймақтық партияларымен, соның ішінде Каталонияның республикалық сол жағы сияқты солшыл партиялармен байланыста. «Лига Норд» Швейцариядан «Тичино лигасымен» де байланысқа ие.

The party's ideology is a combination of political federalism, fiscal federalism, regionalism and defense of northern Italian traditions. The historical goal of the party is to transform Italy into a federated state, letting Padania keep more tax revenues collected there under a regime of fiscal federalism. Through Lega Nord, federalism has become a major issue in the country. This is also the main difference between the Lega Nord and most European regionalist parties (South Tyrolean People's Party, Basque Nationalist Party, Republican Left of Catalonia, Scottish National Party, Vlaams Belang and the like), which focus on special rights for their own regions. The original programme of the party identified "federalist libertarianism" as ideology. In fact, the party has often varied its tone and policies, replacing its original libertarianism and social liberalism with a more socially conservative approach, alternating anti clericalism with a pro Catholic Church stance and Europeanism with a marked Euroscepticism and ultimately abandoning much of its original pacifism and uncompromising environmentalism. Lega Nord is now often regarded as a right wing populist party. Party leaders generally reject the "right wing" label, though not the "populist" label. In 2008, Umberto Bossi explained in an interview that Lega Nord is "libertarian, but also socialist" and that the right wing ideology he prefers is an anti statist one with a "libertarian idea of a state which does not weigh on citizens". When asked to tell his most preferred politician of the 20th century, he said Giacomo Matteotti, a Socialist MP who was killed by Fascist squads in 1925 and remembered his anti fascist and left wing roots. Lega Nord's political culture was a mix of northern Italian pride or even Padanian nationalism, often with claims of a proud Celtic heritage; resentment of perceived southern Italian habits and Roman authorities; distrust of the Republic of Italy and especially its flag; and some support for the free market, anti statism, anti globalism and separatism or secessionism. The party boasts historical references to the anti imperialist Lombard League and Alberto da Giussano (stylised in the party's symbol), the hero of the wars against Frederick I Barbarossa. These historical references are the base for the party's anti monopolism and anti centralism. Lega Nord has long maintained an anti southern Italian stance. Party members have been known to oppose large scale southern Italian migration to northern Italian cities, stereotyping southern Italians as welfare abusers, criminals and detrimental to Northern society. Party members have often attributed Italy's economic stagnation and the disparity of the North South divide in the Italian economy to supposed negative characteristics of the southern Italians, such as lack of education, laziness, or criminality. Some LN members have been known to publicly deploy the offensive slur terrone ("earthling", "mulatto"), a common pejorative term for southern Italians. At times, it has seemed possible that the League might unite with similar leagues in central and southern Italy, but it has not succeeded in doing so. The party continues dialogue with regionalist parties throughout Italy, notably the South Tyrolean People's Party, the Valdostan Union, the Trentino Tyrolean Autonomist Party, the Movement for the Autonomies and the Sardinian Action Party; and it has some figures from the South in its parliamentary ranks. Notably, Angela Maraventano, former deputy mayor of Lampedusa, was a senator of Lega Nord. Although it is no longer a member of the European Free Alliance, the party has ties with many regionalist parties around Europe, including left wing parties such as the Republican Left of Catalonia. Lega Nord has some ties also with the Ticino League from Switzerland.

Барлық нәрсеге қол жеткізу

"Солтүстік Лигасы" өз жеріне автономия мен федерализмді қолдайтын барлық солтүстік итальяндықтарды біріктіруді мақсат етеді. Осы себепті, әсіресе бастапқыда, Боссидің 1982 жылы жаңадан келгендерге айтқан сөзіне сәйкес, партия идеологиялық тұрғыдан көпке толы болды: «Сіздің жасыңыз, мамандығыңыз және саяси көзқарасыңыз маңызды емес, маңыздысы – сіз де, біз де ломбардтықпыз. [ ] Шын мәнінде, ломбардтар ретінде біздің ортақ мақсатымыз бар, ал партиялық бөліністер осы мақсатқа жеткенде маңызсыз болуы керек». Саяси ғалым Роберто Биорчио былай деп жазды: «Умберто Боссидің саяси ұстанымдарына Вальдостандық одақтың жетекшісі Бруно Сальвадоримен болған кездесуі әсер етті [ ]. Сальвадоридің федерализм, халықтардың өзін-өзі анықтау құқығы (мемлекеті жоқ ұлттар деп аталатын) және мәдени критерийлер негізінде, қандық байланыс емес, халыққа жататындығы туралы пікірлері Лиганың болашақ басшысы тарапынан қабылданып алынды». Партияның бастапқы кезеңдерінен бастап сайлаушылардың құрамы сол және оң қанат арасында кең ауқымды болды. Мысалы, 1992 жылғы жалпы сайлауда партия қолдаушыларының 25,4% бұрынғы Христиан-демократтар, 18,5% коммунистер, 12,5% социалистер және 6,6% постфашистік Итальяндық әлеуметтік қозғалыстың бұрынғы сайлаушыларынан құралды. 1996 жылғы Abacus сауалнамасы бойынша LN сайлаушыларының 28,7% орталықшыл, 26,3% оңшыл және 22,1% солшыл екенін көрсетті. Әртүрлі мәселелерде консервативті, орталықшыл және солшыл болып келетін партияны сол-оң спектрінде анықтау қиын. Мысалы, партия либералдық идеяларды, мысалы, реттеуді жеңілдетуді, және жұмысшылардың жалақысы мен зейнелтақымын қорғау сияқты социал-демократиялық ұстанымдарды қолдайды. Себебі «Солтүстік Лигасы» Солтүстіктің барлық азаматтарын біріктіретін «халық партиясы» ретінде либералды консервативті және социал-демократиялық фракцияларды қамтиды. «Солтүстік Лигасын» солтүстік итальяндықтарды, жұмысшы табын немесе шағын буржуазияны капиталдың күшті күштеріне және Оңтүстік Италияға ресурстарды қайта бөлетін Римдегі орталықтандырылған мемлекетке қарсы біріктіретін, әртүрлі топтарды қамтитын құрылым деп қарастыруға болады. Жалпы алғанда, партия әлеуметтік нарықтық экономиканы және христиан-демократиялық партияларға тән басқа да мәселелерді қолдайды және кейбір сарапшылар мен партия мүшелері оны «жаңа еңбек партиясы» деп сипаттайды. «Солтүстік Лигасы» монополияға және элитаға қарсы, халықтық және қатысушы партия болып табылады (ол масондардың қатарына қосылуына рұқсат бермейтін сирек итальяндық саяси партиялардың бірі), Босси «Аньелли, Папа және мафия» деп атаған «мүдделі топтарға» қарсы күреседі. Партия шағын меншікке, шағын және орта бизнеске, мемлекеттік бюрократияға қарсы шағын үкіметке, мемлекеттік қаражатты ысырап етуге, популисттік шығындарға және сыбайлас жемқорлыққа қарсы шығып, либертариандық популизмді қолдайды. Бұл партияның солтүстікте күшті болуының басты себептері, оның тарихының басында жасырын болғанына және ұлттық БАҚ, теледидар мен газеттерде дұрыс көрсетілмегеніне қарамастан. Бірқатар ғалымдар «Солтүстік Лигасын» оңшыл популисттік, радикалды оңшыл немесе өте оңшыл партияның үлгісі деп санайды, ал кейбіреулері партияның идеологиясын сипаттау үшін радикалды оңшыл терминінің жеткіліксіз екенін айтады. Көптеген бақылаушылардың пікірінше, Маттео Сальвини басшылығымен партия оңға қарай бұрылды, бірақ бұрынғы коммунист Сальвини де, Лука Зая да партияның «оңға да, солға да» жатпайтынын мәлімдеді, ал бұрынғы солшыл Роберт Марони «біз платформамызда оң және сол қанаттың мәселелері мен адамдарын қамтитын үлкен саяси қозғалыспыз» деді.

Lega Nord aims at uniting all those northern Italians who support autonomy and federalism for their land. For this reason, it has tended to be a multi ideological catch all party, especially at its beginnings, following what Bossi stated in 1982 to his early followers: "It does not matter how old are you, what your job is and what your political tendency: what matters is that you and we are all Lombard. [ ] It is as Lombards, indeed, that we have a fundamental common goal in face of which our division in parties should fall behind". Roberto Biorcio, a political scientist, wrote: "The political commitment of Umberto Bossi was influenced by his encounter with Bruno Salvadori, leader of the Valdostan Union [ ]. The convictions of Salvadori on federalism, the self determination of the peoples (the so called nations without state) and the belonging to a people on the basis of cultural criteria and not on blood, were adopted by the future leader of the League". Since the beginning the electorate of the party has been very diverse on a left right scale. At the 1992 general election, for instance, 25.4% of the party supporters were former Christian Democratic voters, 18.5% Communists, 12.5% Socialists and 6.6% former voters of the post fascist Italian Social Movement. According to a 1996 Abacus poll, 28.7% of LN voters identified as centrist, 26.3% as right wingers and 22.1% as left wingers. It is quite difficult to define it in the left right spectrum because it is variously conservative, centrist and left wing with regard to different issues. For example, the party supports both liberal ideas such as deregulation and social democratic positions such as the defense of workers' wages and pensions. This is because Lega Nord, as a "people's party" representing the North as a whole, includes both liberal conservative and social democratic factions. As Lega Nord, the party could be seen as a cross class entity uniting northern Italians, whether working class or petit bourgeois, around a sense of opposition to both the powerful forces of capital and a centralising state based in Rome which redistributes resources towards southern Italy. Generally speaking, the party supports the social market economy and other typical issues of Christian democratic parties and has been described as a "neo labour party" by some commentators and also by some of its members. Lega Nord is populist in the sense that it is an anti monopolist and anti elitist popular and participative party (it is one of the few Italian political parties not to permit freemasons to join), fighting against the "vested interests", once identified by Bossi in "Agnelli, the Pope and the Mafia". The party is also libertarian populist in its promotion of small ownership, small and medium sized enterprise, small government as opposed to governmental bureaucracy, waste of public funds, pork barrel spending and corruption. These are the main reasons why the party is strong in the North despite being obscured (especially at the beginning of its history) and badly presented by national media, television and newspapers. According to a number of scholars, Lega Nord is an example of a right wing populist, radical right, or far right party while some see significant differences to typical European radical right wing populist parties, or reject the label of radical right as inadequate to describe the party's ideology. According to many observers, under Matteo Salvini the party lurched to the right, but both Salvini, a former communist; and Luca Zaia insist the party is "neither right nor left" while Roberto Maroni, another former leftist, stated that "we are a big political movement which has in its platform issues and people of right and left".

Платформа және саясат

Партия әдетте әлеуметтік мәселелерде консервативті ұстанымды ұстанады, мысалы, аборт, эвтаназия, эмбриондық сабақты жасушаларды зерттеу, жасанды ұрықтандыру, бір жынысты неке (бірақ «Лос Падания» атты бірлестік бар, онда «Лос» – «еркін сексуалдық бағдар» дегенді білдіреді, ол партиямен байланысты және «Лига Норд» бір кезде бір жынысты некеге қолдау көрсеткен), есірткі қолдану (бірақ бұрын Марко Паннелланың радикалдарымен бірге марихуананы заңдастыруды қолдаған). Дегенмен, партияда Джанкарло Пальярини, Россана Болди, Джованна Бьянки Клеричи және белгілі бір деңгейде Роберто Кастелли сияқты әлеуметтік либералдар да болды. Партия исламды жиі сынап, өзін «жүдей-христиандық құндылықтарды» қорғаушы ретінде көрсетеді. 2018 жылы партия барлық қоғамдық орындарда – порттарда, мектептерде, елшіліктерде және түрмелерде кресттерді міндетті түрде қою туралы ұсыныс жасады, оны орындамаған жағдайда 1000 еуроға дейін айыппұл салынады. «Лига Норд» мемлекеттік басқаруға ұзақ жылдар бойы қарсы болды, соңғы кезде барлық азаматтар үшін 15% бірыңғай салық мөлшерлемесін ұсынды. Бұрын партия FIAT және Alitalia сияқты дағдарысқа тап болған ірі компанияларға мемлекеттік қаржыны тоқтату үшін үгіт жүргізген. Басқа маңызды саясаттарға бордельдердегі проституцияны заңдастыру, реттеу және салық салу, прокурорларды тікелей сайлау, аймақтық сот жүйесі мен Конституциялық сот кіреді. Партияның саяси бағдарламасында қоршаған ортаны қорғау, қоғамдық жасыл аймақтарды қолдау, табиғи парктерін құру, қайта өңдеу және ескірген шатырларды ауылдық жерлерде, әсіресе Венетода салуды тоқтату (немесе реттеу) көзделген. «Лига Норд», сонымен қатар, ауыл шаруашылығы саласында күшті позицияға ие, дәстүрлі тағамдарды қорғауды, гендік модификацияланған организмдерге (ГМО) қарсы шығуды және Ортақ ауыл шаруашылығы саясатының квоталық жүйесін қайта қарауды қолдайды. Бірақ 11 қыркүйекке жасалған шабуылдардан және ислами терроризмнің пайда болуынан кейін Лига «Террорға қарсы соғыстағы» американдық күш-жігерді қолдады, бірақ Ирак соғысы және оның салдарына қатысты американдық саясатқа қатысты бірнеше күмәндіктер білдірді. Лига Израильдің берік жақтасы болып табылады. 2011 жылы партия Италияның Ливиядағы соғысқа қатысуына қарсы болды, ал 2014 жылы Ломбардия және Венеция кәсіпкерлерінің маңызды экономикалық серіктесі және ислами терроризм мен Ирак және Леванттың Ислам мемлекетімен күрестегі ықтимал одақтасы Ресейге қатысты санкцияларға қарсы шықты. Партия кейде антиглобалистік көзқарастарды қабылдады. «Associazione Umanitaria Padana» арқылы «Лига Норд» жергілікті мәдениеттерді, дәстүрлерді және ерекшеліктерді құрметтеуге бағытталған гуманитарлық жобаларға қатысады. Бұл науқандар кедей елдерде немесе соғыс немесе табиғи апаттардан зардап шеккен елдерде жүзеге асырылады. Миссиялар Дарфур, Ирак, Ауғанстан және Кот-д’Ивуарды қамтиды. Қауымдастықты Роберто Кастеллидің әйелі Сара Фумагалли басқарады, ол Меджугорьедегі қажыналық сапардан кейін қайта дінге келген католик.

The party usually takes a socially conservative stance on social issues, such as abortion, euthanasia, medical embryonic stem cell research, artificial insemination, same sex marriage (although there is an association called Los Padania, where "Los" stands for "free sexual orientation", linked to the party and Lega Nord was once in favour of same sex marriage) and drug use (although it did once support the legalization of marijuana along with Marco Pannella's Radicals). Despite this, the party has been home to some social liberals, namely Giancarlo Pagliarini, Rossana Boldi, Giovanna Bianchi Clerici and to some extent Roberto Castelli. The party has often espoused criticism of Islam and has styled itself as a defender of "Judeo Christian values". In 2018 the party made a proposal to make it mandatory for crucifixes to be displayed in all public spaces, including ports, schools, embassies and prisons, with fines of up to €1,000 for failing to comply. Lega Nord has long opposed statism most recently in the form of a 15% flat tax for all. In earlier times, the party campaigned for a stop of the flow of public money in help to big businesses facing crisis as for FIAT and Alitalia. Other key policies include the legalisation, regulation and taxation of prostitution in brothels, the direct election of prosecutors and a regionalised judiciary and Constitutional Court. In its political programme, the party is committed to the environment, supporting public green areas, the establishment of natural parks, recycling and the end (or regulation) of the construction of sheds in country areas, especially in Veneto. Lega Nord, which has a strong agricultural wing, also supports the protection of traditional food, opposes GMOs and has campaigned for a revision of the quota system of the Common Agricultural Policy. However, after the September 11 attacks and the emergence of Islamic terrorism, the League became a supporter of the American efforts in the War on Terror, while expressing several reservations about the Iraq War and the American policy in its aftermath. The League is also a staunch supporter of Israel. In 2011, the party was severely opposed to the Italian participation in the war in Libya while in 2014 it opposed the sanctions on Russia, a key economic partner of Lombard and Venetian entrepreneurs and a likely ally in the fight against Islamic terrorism and the Islamic State of Iraq and the Levant. At times, the party has adopted anti globalist views. Through the Associazione Umanitaria Padana, Lega Nord participates in humanitarian projects which are intended to respect local cultures, traditions and identities. The campaigns are carried out in poor countries or in those that have suffered from war or natural catastrophes. Locations of missions include Darfur, Iraq, Afghanistan and Ivory Coast. The association is led by Sara Fumagalli, wife of Roberto Castelli and born again Catholic after a pilgrimage in Medjugorje.

Федерализм мен сепаратизм

"Солтүстік Лигасының" нақты бағдарламасы алғашқы жылдары нақты болмады, себебі кейбір қарсыластар оның Паданияның бөлінуін қалайтынын айтты, ал кейде ол тек солтүстік аймақтарға автономия сұрағандай көрінді. Лига ақыры федерализмге бекінді, ол тез арада итальяндық саяси партиялардың көпшілігінде талқыға түсетін мәселеге айналды. 1996 жылы партия Паданияның тәуелсіздігін жариялап, ашық сепаратизмге көшті. Партияның конституциясы тиісінше реформаланды және 1-бапта LN-нің негізгі мақсаты "демократиялық жолдармен Паданияның тәуелсіздігіне қол жеткізу және оның тәуелсіз және егеменді федеративтік республика ретінде халықаралық деңгейде мойындалуы" деп жазылған. "Жасыл еріктілер" деп аталатын еріктілер тобы да құрылды, бірақ ол негізінен азаматтық қорғаныс және төтенше жағдайларды басқарумен айналысты. 1996 жылдың қыркүйегінде Венецияда партия Паданияның тәуелсіздігін бір жақты түрде жариялады, сол кезде Босси Паданияның Тәуелсіздік Декларациясын оқып: "Біз, Падания халқы, Паданияның тәуелсіз және егеменді федеративтік республика екенін салтанатты түрде жариялаймыз. Біз өмірімізді, байлығымызды және қасиетті ар-намысымызды бір-бірімізге уәде етеміз." деді. 2001 жылы Берлусконимен жаңадан одақтасу партияны сепаратизмін жұмсартуға мәжбүр етті, ал Падания Миглио идеяларына негізделген "макро аймақтың" атауына айналды: үш "макро аймаққа" ("Падания", "Этрурия" және "Оңтүстік") және бірнеше автономиялы аймақтарға бөлінген итальяндық федеративтік республика құру. Сонымен қатар, LN-нің еуропалық регионалистік партиялар арасындағы ерекшелігі – оның басты мақсаты ұзақ жылдар бойы Италияны федеративтік мемлекетке айналдыру болды, тек солтүстік аймақтарға арнайы құқықтар мен автономия беруді талап етудің орнына. Ол "Еуропалық супермемлекетке" қарсы және оның орнына "Аймақтар Еуропасын" жақтады. Әсіресе Маттео Сальвинидің басшылығымен және профессор Клаудио Боргидің ықпалымен партия Италияның евродан бас тартуын ұсынды, бірақ бұған партияның бірнеше жетекші тұлғалары, соның ішінде Флавио Тоси қарсы болды. Дегенмен, Роберто Марони партияның еуроскептик емес екенін және "жаңа еуропаизмді" қолдайтынын айтты. 2012 жылы партия белсенділеріне арналған сөйлесінде ол: "Біз Паданияны солтүстік және еуропалық перспективадан қарастыра бастауымыз керек. [ ] Падания жобасы Еуропаға қарсы емес, бұл болашаққа бағытталған жаңа еуропаизм: аймақтар Еуропасы, халықтар Еуропасы, шынайы федеративтік Еуропа." деді.

The exact program of Lega Nord was not clear in the early years as some opponents claimed it wanted secession of Padania while at other times it appeared to be requesting only autonomy for Northern regions. The League eventually settled on federalism, which rapidly became a buzzword and a popular issue in most Italian political parties. By 1996, the party switched to open separatism, calling for the independence of Padania. The party's constitution was reformed accordingly and still proclaims at article 1 that the LN's fundamental goal is "the achievement of the independence of Padania, through democratic means, and its international recognition as independent and sovereign federal republic". A voluntary group of militants, the "Green Volunteers", often referred as "green shirts" (green being the colour of Padania), was also established, but it has since been active mainly in civil defense and emergency management. In September 1996 in Venice, the party unilaterally proclaimed the independence of Padania at which time while reading the Padanian Declaration of Independence Bossi announced: We the peoples of Padania solemnly declare that Padania is an independent and sovereign federal republic. We mutually pledge to each other our lives, our fortunes and our sacred honour. The renewed alliance with Berlusconi in 2001 forced the party to tone down its separatism and Padania became the name of a proposed "macro region", based on the ideas of Miglio: the establishment an Italian federal republic, divided into three "macro regions" ("Padania", "Etruria" and the "South") and some autonomous regions. Moreover, the peculiarity of the LN among European regionalist parties is that its main goal has long been the transformation of Italy into a federal state instead of simply demanding special rights and autonomy for Northern regions. and opposes what it calls the "European superstate", favoring instead a "Europe of the Regions". Especially under the leadership of Matteo Salvini and the influence of professor Claudio Borghi, the party has proposed the abandonment of the Euro by Italy, although this has been opposed by some party heavyweights, notably including Flavio Tosi. However, according to Roberto Maroni the party is not Eurosceptic and stands for a "new Europeanism". In a public speech in 2012, he said to party activists: "We should start looking at Padania in a Northern, European perspective. [ ] The project of Padania is not anti European, this is a new Europeanism which looks at the future: a Europe of the regions, a Europe of the peoples, a truly federal Europe".

Заңсыз көші-қон

Партия қылмысқа, заңсыз көші-қонға, әсіресе мұсылман елдерінен келушілерге және терроризмге қатаң қарсы тұрады. Италия мен Еуропаның "христиандық тікелейлігін" қорғау мақсатында мұсылман емес елдерден көші-қонды ынталандыруды қолдайды, партия басшыларының пікірінше, бұл "иудей-христиандық мұраға" негізделуі керек. Партия "ұлтшыл", "ксенофобтық" және "көші-қонға қарсы" деп танылады. 1992 жылы "Le Nouvel Observateur" Лиганы Францияның Ұлттық фронты, Австрияның Бостандық партиясы және Фламанд блогы сияқты Еуропаның оңшыл популистік партияларымен салыстырды, бұл партияның "неофашистермен кез келген байланысты қабылдамайтынын, бірақ ксенофобия, өңірлік мәселелер және қарапайым расизм тақырыптарын пайдаланатынын" айтты. 2002 жылы Расизм мен төзімсіздікке қарсы Еуропалық комиссиясы (ECRI) партияны сынап, "Солтүстік лигасының өкілдері расистік және ксенофобтық насихат таратуда ең белсенді болғанын, бірақ басқа партиялардың мүшелері де ксенофобтық немесе басқа да төзімсіз саяси сөздерді қолданғанын" мәлімдеді. 2006 жылы ECRI "Солтүстік лигасының кейбір мүшелері нәсілшіл және ксенофобтық сөздерді жиі қолдана бастағанын" байқады. Өзін осылай білдіретіндердің көбі жергілікті өкілдер екенін атап өткен ECRI, "ұлттық деңгейде маңызды саяси лауазымдардағы өкілдер де нәсілшіл және ксенофобтық сөздерге жүгінгенін" хабарлады. Мұндай сөздер негізінен Еуропалық Одаққа жатпайтын иммигранттарға, сондай-ақ рома және синти сияқты азшылық топтарына бағытталған. ECRI сондай-ақ "2004 жылдың желтоқсан айында Веронаның алғашқы инстанциясының соты Солтүстік лигасының алты жергілікті өкілін Синти тобын жергілікті уақытша қоныстан қуу мақсатында ұйымдастырылған науқанға байланысты нәсілдік жеккөрушілікке итермелеуде кінәлі деп тапты" деп еске салды. Алайда Кассациялық сот 2007 жылы бұл үкімді жойды. ЛН-нің бірнеше мүшесі заңсыз көшіп келушілерге қарсы қатаң пікір білдіргенімен (Босси 2003 жылы Африкадан келген заңсыз көшіп келушілердің қайықтарына оқ атуды ұсынды, оларды "бинго-бонголар" деп сипаттады; ал Джанкарло Джентилини шетелдіктерді "босаңсыған иммигранттар" деп атады, "оларды қоянша киіндіріп, атып тастау керек" деді), партияның ресми ұстанымы одан салмақты. 2010 жылы Миланда Оңтүстік Америка және Солтүстік Африка иммигранттары арасындағы тәртіпсіздіктерден кейін сұхбат берген ішкі істер министрі Марони интеграция мәселелерін шешу үшін "полициялық мемлекет қажет емес" екенін айтты және "интеграцияның жаңа моделіне" шақырып, "тұруға рұқсаттан, жұмыстан және баспанадан басқа, интеграцияның сәтті болуы үшін бүгінде жетіспейтін қосымша шарттар бар екенін ескеруіміз керек" деді. Босси бұл ұстанымды қолдады. Солтүстік лигасы ксенофобия айыптарын жоққа шығарып, керісінше, солтүстік аймақ дискриминация мен расизмнің құрбаны екенін мәлімдейді. "Солтүстік лигасы" үкіметте болған он бес жылдан астам уақыттан кейін Тревизо провинциясы Италиядағы иммигранттар ең жақсы интеграцияланған жер деп есептелді. Осыған ұқсас жағдай Италияның ең танымал әкімдерінің біріне айналған қатал саясаткер Флавио Тоси басқарған Верона қаласы туралы да айтуға болады. Сонымен қатар, Италиядағы бірінші және жалғыз қара нәсілді әкім Лига мүшесі болып табылады: Сэнди Кейн (анасы итальян, әкесі афроамерикалық) 2009 жылы Виггиу қаласының әкімі болып сайланды. The Independent газетіне берген сұхбатында Кейн Лиганың құрамында расистік немесе ксенофобтық көзқарастарды ұстанатын мүшелер жоқ екенін айтты. Кейін ол 2014 жылы Лигадан шықты. Соңғы кезде Тунис туған, мұсылмандығынан бас тарған Хажер Феззани Мальнатедегі жергілікті үйлестіруші болып тағайындалды; "Италиядағы марокколық әйелдер" қауымдастығының президенті және "Азаттық халқы" партиясының бұрынғы депутаты Суад Сбай партияға қосылды; ең бастысы, Нигерияда туған, партияның көп жылдық мүшесі Тони Ивоби партияның иммиграция бөлімінің басшысы болып тағайындалды ("Тони бір айда заңды иммигранттар үшін Кьенге өмір бойы жасағаннан гөрі көп нәрсе істейді" деді Сальвини баспасөз конференциясында) және 2018 жылғы жалпы сайлаудан кейін Италия сенаторы болып сайланған алғашқы түсті адам атанды.

The party takes a tough stance on crime, illegal immigration, especially from Muslim countries, and terrorism. It supports the promotion of immigration from non Muslim countries in order to protect the "Christian identity" of Italy and Europe, which according to party officials should be based on "Judeo Christian heritage". The party has been labeled as "nationalist", "xenophobic" and "anti immigration". In 1992, the League was compared by Le Nouvel Observateur to some national populist parties of the European far right, including France's National Front, the Freedom Party of Austria and the Vlaams Blok, claiming that "the League rejects any association with neo fascists but plays on themes of xenophobia regionalism and trivial racism". In 2002 the European Commission against Racism and Intolerance (ECRI) denounced the party, saying that "exponents of the Lega Nord [ ] have been particularly active in resorting to racist and xenophobic propaganda, although members of other parties have also made use of xenophobic or otherwise intolerant political discourse". In 2006 the ECRI noticed that "some members of the Northern League have intensified the use of racist and xenophobic discourse". While noting that those expressing themselves this way were mostly local representatives, according to the ECRI "representatives exercising important political functions at national level have also resorted to racist and xenophobic discourse. Such discourse has continued to target essentially non EU immigrants, but also other members of minority groups, such as Roma and Sinti". The ECRI also recalled that "in December 2004, the first instance court of Verona found six local representatives of Lega Nord guilty of incitement to racial hatred in connection with a campaign organised in order to send a group of Sinti away from a local temporary settlement". However, the Court of Cassation cancelled the sentence in 2007. Although several LN members speak strongly against illegal immigrants (Bossi suggested in 2003 opening fire on the boats of illegal immigrants from Africa, whom he described as bingo bongos; and Giancarlo Gentilini labeled foreigners as "immigrant slackers", saying that "we should dress them up like hares and bang bang bang"), the party's official line is more moderate. In a 2010 interview after some riots in Milan between South American and North African immigrants, Maroni, then Minister of the Interior, stated that "the police state is not the solution" to integration problems and calling for a "new model of integration" maintained that "we should think that, other than a permit of stay, a job and a house, there are further conditions that today are missing for integration to succeed". Bossi endorsed the position. Lega Nord rejects all charges of xenophobia, instead claiming that the North is the victim of discrimination and racism. After more than fifteen years of government by Lega Nord, the Province of Treviso was widely considered the place in Italy where immigrants are best integrated. Similar things can be said about the city of Verona, governed by Flavio Tosi, who evolved from being a hardliner to be one of the most popular mayors of Italy. Moreover, the first and so far only black mayor in Italy belongs to the League: Sandy Cane (whose mother is Italian and father is an African American) was elected mayor in Viggiù in 2009. In an interview with The Independent, Cane said that the League does not include racist or xenophobic members. She eventually left the League in 2014. More recently, Hajer Fezzani, a Tunisian born lapsed Muslim, was appointed local coordinator in Malnate; Souad Sbai, president of the association "Moroccan women in Italy" and former deputy of The People of Freedom, joined the party; and most notably Toni Iwobi, a Nigerian born long time party member, was appointed at the head of the party's department on immigration ("Tony will do more for legal immigrants in a month than what Kyenge has done in an entire life", Salvini said during the press conference) and became the first person of colour to be elected a senator of Italy after 2018 general election.

Халықаралық қатынас

"Северлік лига" бастапқыда Еуропалық еркін альянстың (ЕЭА) мүшесі болды, ал оның алғашқы екі депутаты Франческо Сперони мен Луиджи Моретти төртінші парламенттік сессияда (1989–1994) Еуропалық парламенттегі «Радуга» тобына қосылды. 1994–1997 жылдары ол Еуропалық либералды-демократиялық және реформалық партиясының (ЕЛДР) мүшесі болды, ал «Лига Норд» партиясынан Раймондо Фасса 1999 жылға дейін ЕЛДР тобында отырды. Алтыншы парламенттік сессияда (1999–2004) ол итальяндық радикалдармен бірге Тәуелсіздердің техникалық тобының (ТТТ) құрамына қысқа мерзімге кірді, содан кейін тіркелмегендерге қайта оралды. 2004 жылғы Еуропа Парламенті сайлауынан кейін «Северлік лига» «Тәуелсіздік/Демократия» (Т/Д) тобына, кейіннен «Ұлттардың Еуропасы үшін одаққа» (ҰЕҰ) қосылды. Бұл «Аймақтардың Еуропасын» ұсынатын партия үшін сәйкес келмейтін сияқты көрінеді, бірақ «Северлік лиганың» пікірінше, мемлекеттің «аймақтарын» каталондықтар немесе ломбардтар сияқты «ұлттар» мекендейді. Партия 2006 жылға дейін Еуропа Кеңесі Парламенттік Ассамблеясында Либералдар мен Демократтардың Еуропалық альянсына (ЛДЕА) мүше болды, содан кейін оның мүшелері Еуропалық демократиялық топқа (ЕДТ) қосылды, ол британ консервативтік партиясынан «Біріккен Ресейге» дейін әртүрлі партияларды қамтиды. 2009 жылғы Еуропа Парламенті сайлауынан кейін «Северлік лига» жаңадан құрылған «Еркіндік және демократия Еуропасы» (ЭДД) тобына қосылды. 2014 жылғы Еуропа Парламенті сайлауынан бір жыл өткен соң партия Ұлттар мен бостандық Еуропасы (ҰБЕ) тобының негізін қалаушы мүшесі болды. 2019 жылғы Еуропа Парламенті сайлауынан кейін «Лига Норд» француз Ұлттық Бірлестігі, Дания халық партиясы, Австрияның бостандық партиясы, Эстонияның консервативтік халық партиясы, Финляндия партиясы, Бельгияның Vlaams Belang, Чехияның бостандық және тікелей демократия партиясы және Германия үшін альтернативамен бірлесіп Identity and Democracy (ID) тобын құрды. Еуропалық парламенттік тобынан тыс, Лига испандық Vox, голландтық Демократия форумы, шведтік демократтар, венгрлік Fidesz және поляк «Заң және Әділет» партиясымен байланыстарды күйзелді. 2017 жылдың наурыз айында ЛН «Біріккен Ресей» партиясымен ынтымақтастық протоколына қол қойды. Партия сондай-ақ джихадқа қарсы күресте белсенділік танытып келеді және 2016 жылы «Еуропаны исламдық жаулап алуға» қарсы «Прага декларациясына» «Еуропа бекінісі» тобының құрамында, Pegida қозғалысы және басқа да топтармен бірге қол қойды.

Lega Nord was originally a member of the European Free Alliance (EFA) and its first two MEPs, Francesco Speroni and Luigi Moretti, joined the Rainbow Group in the European Parliament during the fourth parliamentary term (1989–1994). Between 1994 and 1997, it was a member of the group of the European Liberal Democrat and Reform Party (ELDR) and one MEP of Lega Nord, Raimondo Fassa, continued to sit in the ELDR group until 1999. During the sixth parliamentary term (1999–2004), it was briefly a component of the Technical Group of Independents (TGI) along with Italian Radicals and then returned to the Non Inscrits. Following the 2004 European Parliament election, Lega Nord joined the Independence/Democracy (I/D) group and later the Union for Europe of the Nations (UEN), a seemingly awkward affiliation for a party proposing a "Europe of the Regions"—but in the Lega Nord's view a state's "regions" are populated by "nations" such as the Catalans or the Lombards. The party was affiliated to the Alliance of Liberals and Democrats for Europe (ALDE) in the Parliamentary Assembly of the Council of Europe until 2006, when its members joined the European Democrat Group (EDG), a diverse group stretching from the British Conservative Party to United Russia. Following the 2009 European Parliament election, Lega Nord joined the newly formed the Europe of Freedom and Democracy (EFD) group. One year after the 2014 European Parliament election, the party was a founding member of the Europe of Nations and Freedom (ENL) group. After the 2019 European Parliament election, Lega Nord co founded the Identity and Democracy (ID) group, alongside the French National Rally, the Danish People's Party, the Freedom Party of Austria, the Conservative People's Party of Estonia, the Finns Party, the Belgian Vlaams Belang, the Czech Freedom and Direct Democracy party, and Alternative for Germany. Outside of its European parliamentary group, Lega also has contacts with the Spanish Vox, the Dutch Forum for Democracy, the Sweden Democrats, the Hungarian Fidesz, and the Polish Law and Justice party. In March 2017 the LN signed a cooperation protocol with United Russia. The party has also been active in counter jihad networks, and in 2016 signed the "Prague Declaration" as part of the Fortress Europe group alongside the Pegida movement and other groups against the "Islamic conquest of Europe".

Фракциялар

Партияда дерлік ешқандай ресми фракциялар болмаса да, бірнеше ағымдарды немесе топтарды ажыратуға болады.

Өңірлік және идеологиялық айырмашылықтар

Варезе провинциясынан шыққан қанаты және түпнұсқалық Ломбарда лигасының көп бөлігі (оның ішінде Умберто Босси, Роберто Марони және Марко Форментини) партияның сол қанаты болып саналды, ал Бергамо провинциясынан (әсіресе Роберто Кальдероли) көбінесе консервативті бағытты ұстанды. Шындығында, Босси мен Марони екеуі де саяси спектрдің қанатын сол жақтан бастаған, Италия Коммунистік партиясында, «манифест» қозғалысында, Пролетариаттық Бірлік партиясында, Пролетариаттық Демократияда және «Жасылдар» партиясында белсенділік танытқан. Ломбарда лигасының құрылуына дейін олар орталық-сол және белгілі бір деңгейде әлеуметтік-демократиялық күш ретінде қарастырған. Сол жақтан Италия Социалистік партиясының сол қанатының көп жылдық мүшесі Марко Форментини, сондай-ақ Италия Еңбек Одағының металл жұмысшылары бөлімінің кәсіподақ өкілі, кейін Падания Кәсіподағының (SinPa) жетекшісі Рози Мауро да келді. Құрылғалы бері Лига Венета либералдық, орталық және экономикалық еркіндікке бағытталған ұйым ретінде сипатталды, себебі оның алғашқы басшыларының саяси тәрбиесі мен консервативті сайлау базасы осыған ықпал етті. 1990 жылдардың басында Лига батыс және орталық Ломбардиядағы коммунистер мен социалистерден дауыс жинады, ал партия шығыс Ломбардия мен Венетодағы Христиан Демократиясының орнын басты. Ломбарда лигасына бұрынғы Христиан-демократтар Джанфранко Миглио мен Вито Гнутти сияқты либералды консерваторлар да кірді, ал Италия Тәуелсіздік Күресі кезіндегі социалистік партизан Джованни Мео Зилио Лига Венетаның негізін қалаушылардың бірі болды. Эмилия-Романьяда, солшылдардың бесігінде, партия қатарында көптеген бұрынғы коммунистер бар, ал көптегендері коммунистік тәрбиеде өсті. Алайда, уақыт өте келе партия біртектілену процесіне ұшырады. Марони мен Кальдероли арасында Роберто Кастеллиді қамтитын либералды-орталық қанат, бұрынғы либералдардың айқын тобы (Мануэла Даль Лаго, Даниэле Молгора, Франческо Сперони және т.б.) және «легистилердің» жаңа буыны (Роберто Кота, Джанкарло Джорджитти, Марко Регуццони, Лука Зая және басқалар) болды.

The wing from the province of Varese and more broadly the bulk of the original Lega Lombarda (including Umberto Bossi, Roberto Maroni and Marco Formentini) has tended to be the left wing of the party while that from the province of Bergamo (notably Roberto Calderoli) has tended to be more conservative. In fact, both Bossi and Maroni hailed from the far left of the political spectrum, having been active in the Italian Communist Party, il manifesto movement, the Party of Proletarian Unity, Proletarian Democracy and the Greens before starting Lega Lombarda; and conceived Lega Nord as a centre left (and to some extent social democratic) political force. From the left came also Marco Formentini, a long time member of the left wing of the Italian Socialist Party; and Rosi Mauro, a trade unionist of the metal workers' section of the Italian Labour Union and later leader of the Padanian Trade Union (SinPa). Since its foundation, Liga Veneta was instead characterised as a liberal, centrist and economically libertarian outfit due to the political upbringing of its early leaders and a more conservative electoral base. In the early 1990s, the League took votes especially from the Communists and the Socialists in western and central Lombardy, while the party electorally replaced Christian Democracy in eastern Lombardy and Veneto. Lega Lombarda also included liberal conservative figures such as Gianfranco Miglio and Vito Gnutti, both former Christian Democrats, while Giovanni Meo Zilio, a Socialist partisan during the Italian Resistance, was one of the founding fathers of Liga Veneta. In Emilia Romagna, a left wing heartland, the party has many former Communists in its ranks and many others have Communist upbringings. However, with the passing of time the party underwent a process of homogenisation. Between Maroni and Calderoli, there has been a liberal centrist wing including Roberto Castelli, a conspicuous group of former Liberals (Manuela Dal Lago, Daniele Molgora, Francesco Speroni and more) and a new generation of leghisti (Roberto Cota, Giancarlo Giorgetti, Marco Reguzzoni, Luca Zaia and others).

Тақырыпқа бағдарланған топтар

Сондай-ақ, Лигада мәселелерге бағытталған бірнеше топтар бар. Біріншіден, христиан демократтарынан тұратын топ, олардың көпшілігі марқұм Роберто Рончи құрған және қазір Джузеппе Леони басқаратын Падания католиктерімен байланысты. Тағы бір маңызды католик – Массимо Полледри. Көптеген лигашылар католик әлеуметтік іліміне және әлеуметтік нарықтық экономикаға адал. Тәуелсіздікке бағытталған топтың өкілдері барлық басқа фракциялар мен бағыттарды қамтиды, олардың ішінде Боргецио және Франческо Сперони сияқтылар бар. Падания ұлтшылдығының негізін қалаушы Онето және Пальярини де осы топқа жақын болған. Соңында, партияда ауыл шаруашылығымен айналысатын қанат бар, ол әсіресе Оңтүстік Ломбардия, Эмилия-Романья және Венето аймақтарында күшті, және оны фермерлердің кәсіподағы – Cobas del latte, Жер қозғалысы (басшысы Джованни Робусти), сондай-ақ бұрынғы Ауыл шаруашылығы министрі Лука Зая, Солтүстік Эмилия Лигасының жетекшісі Фабио Райнери және Трентинодан шыққан тарихи, бірақ қазіргі уақытта маңыздылығы төмен Ерминьо Босо сияқты саясаткерлер ұсынады.

Коалицияларға қатысты әртүрлі көзқарастар

Римде үкіметте болған жылдары (2001–2006 жж.) партияда коалицияларға қатысты түрлі пікірлер болды: кейбіреулер, Кальдероли мен Кастелли бастаған (Боссидің қолдауымен), оңшыл орталықпен одақты жақтады, ал басқалары, Марони мен Джорджитти арқылы өкілдік етілген, оған онша құлшыныс білдірмеді. Олардың бір бөлігі 2006 жылғы жалпы сайлаудан кейін солшыл орталыққа қосылу мүмкіндігі туралы айтты, олардың жеңіліске ұшырауы анық болды. Бұл идеяның себебі, сол жақтан қолдаусыз Италияны федеративтік мемлекетке айналдыратын конституциялық референдумда жеңіске жетудің одан да қиын болатыны болды. Осыған ұқсас даулар Берлусконидің төртінші үкіметінің кезінде де (2008–2011 жж.) туды. Кальдероли келісімді қайта-қайта қолдаса, Марони Берлускониге онша жылы қарамады және кейде солшыл демократиялық партиямен одақтасу туралы әңгіме қозғады. Кальдеролидің ұстанымын Федерико Бриколо, Кота, Регуццони және, ең бастысы, Босси қолдады, ал Марониге Джорджитти, Сперони, Заия және Тоси қолдау көрсетті. Дегенмен, 2011 жылдан кейін оңшыл орталықпен одақ аймақтық/жергілікті деңгейде (Венето, Пьемонт, Ломбардия және басқа да муниципалитеттерде) жалғасты және «Лега Норд» партиясының сайлау саясатындағы берік қағидаға айналды.

2008-2011 жылдардағы өзгерістер

2008 жылдан бері партияның дәстүрлі аймақтық бөліністерінен өзге, үш топқа бөлінуі күшейді. Біріншісі – «сиқырлы шеңбер» деп аталатын, яғни Боссидің жақын кеңесі, оның ішінде Марко Регуццони, Рози Мауро және Федерико Бриколо есімділер болды. Екіншісі Роберто Кальдеролидің айналасында бірікті, ол «Лига Норд» ұлттық хатшылықтарының ықпалды үйлестірушісі болды, ал оның ең жақын қолдаушылары – Джакомо Стукки мен Давиде Бони. Үшіншісі Роберто Марони басшылығында құрылды, ол Боссиден тәуелсіздік танытып, партияның орталық-оң бағытына сын көзбен қарады. Оның құрамында Джанкарло Джорджитти, Аттилио Фонтана, Маттео Сальвини және Флавио Тоси болды. Венетодағы партия жетекшілері Джан Паоло Гоббо мен Лука Зая Боссиге өте адал болғанымен, «федералды» топтардан тәуелсіздік сақтап, Флавио Тосимен ұзаққа созылған билік күресіне қатысты (Лига Венета#Топтар қараңыз). Corriere della Sera төрт негізгі топты анықтады: «сиқырлы шеңбер», «марониандықтар», «кальдеролиандықтар» және «венециялықтар» (немесе жақсырақ айтқанда, венетистер), ал негізгі тәуелсіздікшілерді ескермеді (Lega Nord#Мақсатқа бағытталған топтар қараңыз). «Лига Норд» ұлттық бөлімшелерінің үшінші ірісі – Солтүстік Пьемонт Лигасының басшысы Роберто Кота Боссиге жақын болды және «сиқырлы шеңберге» кірді, бірақ Пьемонт президенті болып сайланғаннан кейін тәуелсіздікке көшті. Роберто Кастелли мен Франческо Сперони негізгі топтардан бірдей қашықтықта болды. «Марониандықтар» партия қатарындағы мүшелердің арасында кең қолдауға ие болды және барлық аймақтарда, әсіресе Венетода жақсы өкілдік етілді, онда Тоси консервативті либерал болғанына қарамастан Марониге адал болды. Көп жылдар бойы қарама-қарсы болған Марони мен Кальдероли «сиқырлы шеңбердің» Боссиге тигізетін ықпалына қарсы күш біріктірді. 2011 жылғы Понтидадан кейін Мауро мен Регуццони Боссиді Джорджеттиді Ломбардия лигасының басшылығынан шеттетуге көндіруге тырысты, бірақ бұл әрекетке Марони мен Кальдероли қарсы шықты, оларды Кота мен көптеген венециялықтар қолдады. Осы «төңкеріс» әрекеті «сиқырлы шеңберге» қарсы беспрецеденттік қарсылық тудырды: 59 депутаттың 49-ы Регуццониді Палата төрағасы Стуккимен алмастыруды қалады, бірақ Босси статус-квоны сақтап қалды. 2011 жылдың бірінші жартысында Верона, Беллуно және Шығыс Венето провинциялық съездерінде жеңіске жеткеннен кейін «марониандықтар» (кальдеролиандықтардың қолдауымен) Брешия мен Вал Камоникада да «сиқырлы шеңбердің» үміткерлерін үлкен айырмамен жеңді. Қазан айында Босси өзінің туған провинциясы Варезеде қайта сайлаудан қорқып, өзінің кандидатын таңдады, ол дауыс берусіз сайланды деп жарияланды. Егер делегаттар ашық дауыс бергенде, «марониандықтар» жеңіске жетер еді. Бұл партия ішіндегі жанжалдар Боссидің 2012 жылдың ақпанында қайтыс болуымен аяқталды (Lega Nord#Боссиден Марониге қараңыз).

Since 2008, besides the traditional regional divides, the party was increasingly divided among three groups. The first was the so called "magic circle", that was to say Bossi's inner circle, notably including Marco Reguzzoni, Rosi Mauro and Federico Bricolo. The second was formed around Roberto Calderoli, who was the powerful coordinator of Lega Nord's national secretariats and had among his closest supporters Giacomo Stucchi and Davide Boni. The third one was led by Roberto Maroni, who tended to be more independent from Bossi and was somewhat critical of the centre right affiliation of the party; and it included Giancarlo Giorgetti, Attilio Fontana, Matteo Salvini and Flavio Tosi. Gian Paolo Gobbo and Luca Zaia, leaders of the party in Veneto, although very loyal to Bossi, tended to be independent from "federal" factions and were engaged in a long power struggle with Flavio Tosi (see Liga Veneta#Factions). Indeed, Corriere della Sera identified four main groups: the magic circle, maroniani, calderoliani and "Venetians" (or, better, Venetists), leaving aside the core independentists (see Lega Nord#Issue oriented groups). Roberto Cota, leader of Lega Nord Piemont, the third largest national section of Lega Nord, was very close to Bossi and was part of the magic circle, but since his election as President of Piedmont became more independent. Equidistant from the main factions were also Roberto Castelli and Francesco Speroni. Maroniani commanded wide support among rank and file members and were well represented in all regions, notably including Veneto, where Tosi was loyal to Maroni despite being a conservative liberal. Maroni and Calderoli, who had been on opposite sides for years, joined forces against the magic circle and its influence on Bossi. After Pontida 2011, Mauro and Reguzzoni tried to convince Bossi to remove Giorgetti from the leadership of Lega Lombarda, but this move was strongly opposed by Maroni and Calderoli, who were supported in this also by Cota and most Venetians. The attempted "coup d'etat" produced an umparalleled backclash against the magic circle: 49 deputies out of 59 wanted to replace Reguzzoni as floor leader in the Chamber of Deputies with Stucchi, but Bossi imposed the status quo. After earning resounding victories in the provincial congresses of Verona, Belluno and eastern Veneto during the first half of 2011, maroniani (with the support of calderoliani) prevailed also in Brescia and Val Camonica, defeating the candidates of the magic circle by landslides. In October, fearing a remake in Varese, his homeprovince, Bossi imposed his candidate, who was declared elected without a vote. In the event, Bossi was openly contested by many delegates at the congress and there had been an open vote, maroniani would have won. These party infightings ended with Bossi's demise in February 2012 (see Lega Nord#From Bossi to Maroni).

2013-2018 жылдардағы өзгерістер

2013 жылы Сальвини жетекшілікке келгеннен бері партияда әдеттегі аймақтық және идеологиялық жіктер пайда болды, әсіресе Сальвини мен Тоси арасындағы қақтығыс айқын болды. Сальвини популистік көзқарастарды ұстанды, Еуропаға қарсы күресті, формальды түрде сепаратизмді қолдады, ал Тоси өзін орталықшыл саясаткер ретінде көрсетті, Еуропалық интеграцияны жақтады, тәуелсіздік мәселесіне жұмсақ көзқарас танытты және «оңшыл премьер-министрлік сайлауда» қатысу үшін либералдық бағдарламасын ұсынды. 2015 жылдың наурызында «Лига Венета» партиясынан қуылған Тоси, аймақтық партияның венетистік және сепаратистік қанаттарымен бетпе-бет келді, олардың ішінде Заия мен Массимо Битончи жетекші рөлде болды (қараңыз, «Лига Венета»#Фракциялар). Қызығы, бұл венетистер Сальвинидің «италиялық ұлтшылдыққа» қарай бұрылуына қарсылық танытпады. 2014 жылдан бастап Сальвини Оңтүстік және Орталық Италияда, сондай-ақ аралдарда «Сальвинимен бірге» атты қолдаушылар желісін құра бастады, бұл «Лига Норд» партиясының серіктес ұйымы болды. Венециялықтар бұл бастаманы қолдады, бірақ Босси, Марони және Паоло Гримольди (Ломбард Лигасының басшысы) сияқты Ломбардияның маңызды тұлғалары наразылық білдірді. Олар партияның оңға қарай бұрылуын және Оңтүстікке назар аударуын сынап, «Лига Норд» партиясының федералистік және автономиялық идеологиясын қайта жаңғыртуды талап етті. 2017 жылғы жетекшілік сайлауда Сальвини ескі социал-демократиялық дәстүрдегі Ломбардияның Ауыл шаруашылығы министрі Джанни Фаваның қарсылығын оңай жеңді. Фава партияның федералистік/автономиялық/сепаратистік қанатынан өкілдік етті. Фава есірткіге тыйым салуға қарсы болды, бір жынысты жұптардың құқықтарын, Атлантикалық интеграцияны жақтады және «Ұлттық фронтқа» қарсы болды («Бұл Еуропадағы ең консервативті және орталықшыл блоктардың бірі, оның бізге қатысы қандай?»). Ол бір кездегі белсендінің «Паданияны құруды асықтырайық, мен солшылдарға дауыс беруге қайта оралуымды қалаймын» деген сөзін еске алды және «Осылай болған және осылай болуы керек» деді. Франция президенттік сайлауының екінші турында Эммануэль Макрон Марин Ле Пенді жеңгеннен кейін Марони Ле Пенмен жасалған «тактикалық, стратегиялық емес» одақтың аяқталғанын мәлімдеді, өйткені «Ле Пен ұлттық мемлекеттерге қайта оралуды қалайды» және «біз идеологиядан арылған, оң немесе сол жаққа жатпайтын қозғалысымызға оралуымыз керек». Марони «Лига оңшыл емес, Ломбардияда қызыл аймақтар армандаған нәрселерді жасадық, балаларға берілетін жәрдемақыдан бастап әлеуметтік қамтамасыздандыруға дейін. Бұл солшыл саясат. Біз үшін ломбардтар маңызды, оң немесе сол жақ емес». Соңында Сальвинидің солшыл тамырларын еске салып, «осы – бастау» деді және Сальвини де ақыры оның көзқарасын бөлісетінін атап өтті. Партияның бірлігіне одан да үлкен қауіп тудырды, Босси партиядан шығып, Роберто Бернарделлидің «Паданиялық одағымен» баламалы қозғалыс құруы мүмкін екенін мәлімдеді. Сальвини мен Марони арасындағы шиеленіс Маронидің 2018 жылы Ломбардия президенті лауазымына қайта кандидат болмау шешіміне әкелді. Осы орайда Марони «Il Foglio» газетіне берген сұхбатында Сальвиниді қатты сынады, ал Фава да шеттетілді. Босси, партиядан шықпаған, Сальвини оны Варезедегі Сенатқа «Лига Норд» партиясының тізімін басқаруға тағайындады, бірақ бұрынғы «Лига Норд» мүшесі және «Бес Жұлдыз Қозғалысына» өткен Джанлуиджи Парагон, сондай-ақ Бернарделли мен Марко Регуццони құрған «Солтүстік Ұлы» партиясы да қарсылық танытты.

Since Salvini's rise to leadership in 2013, the party sported the usual regional and ideological divides and especially that between Salvini and Tosi as the former displayed a more populist attitude, strongly opposed the Euro and nominally supported separatism while the latter presented himself as a more centrist figure, supported European integration, was soft on independence and unveiled a liberal program for his intended run in a putative "centre right prime ministerial primary election". As leader of Liga Veneta, Tosi, who was ejected from Lega Nord in March 2015, was confronted by the Venetist and separatist wings of the regional party, having in Zaia and Massimo Bitonci their leading members (see Liga Veneta#Factions). Curiously enough, those Venetists did not oppose Salvini's "Italian nationalist" turn. Since 2014, Salvini started to build a network of supporters in central southern Italy and the Isles with the creation of Us with Salvini, a sister party to Lega Nord. This was broadly accepted by Venetians, but it was increasingly opposed by key Lombard figures, including Bossi, Maroni and Paolo Grimoldi (leader of Lega Lombarda), who criticised the LN's right wing turn and its focus on the South while reclaiming the federalist and autonomist identity of the LN. In the 2017 leadership election, Salvini easily fended off the challenge posed by Gianni Fava, Lombard minister of Agriculture in the old social democratic tradition, representing the federalist/autonomist/separatist wing of the party. Fava, who was anti prohibition of drugs, pro civil unions for same sex couples, pro Atlanticism, and anti National Front ("[it] is one of the most centralist and conservative blocs in Europe, what has it to do with us? "), recalled an old activist saying "let's hurry up in making Padania, that I want to return voting for the left" and added "this was the League and it has to be like this anew". After Marine Le Pen's defeat by Emmanuel Macron in the second round of the French presidential election, Maroni declared that the "tactical and not strategic" alliance with Le Pen, "who wants to go back to national states", was over and that "we should return to our origins of post ideological movement, neither right nor left". Maroni added that "the League is not right wing, we have done things in Lombardy that the red regions would dream of, from the baby bonus to the welfare. Typically left wing policies. For us there are the Lombards, not those of right or left". Finally, reminding Salvini's left wing roots, he remarked that "those are the origins" and that also Salvini would eventually share his views. More worryingly for party's unity, Bossi threatened to leave the party and form an alternative movement with Roberto Bernardelli's Padanian Union. The tensions between Salvini and Maroni culminated in latter's decision not to run for a second term as President of Lombardy in 2018. On that occasion, Maroni was very critical of Salvini in an interview with Il Foglio. and Fava was also excluded. Bossi, who had not left the party, was selected by Salvini to lead the LN's list for the Senate in Varese, but he was challenged also by Gianluigi Paragone, a former LN member who had switched to the Five Star Movement; and Great North, a party launched by Bernardelli and Marco Reguzzoni.

Халықтың қолдауы

"Солтүстік Лигасына" қолдау Паданияның өзінде де әртүрлі және уақыт өте келе өзгеріп отырады, 1996 жылғы жалпы сайлауда ең жоғары дауыс саны 10,1%-ға жетті (По өзенінің солтүстігінде шамамен 25%). Сол жылы Лига Венетода 29,3%, Ломбардияда 25,5%, Фриули-Венеция-Джулияда 23,2%, Пьемонтта 18,2%, Трентино-Альто-Адидже / Юдтиролде 13,2%, Лигурияда 10,2%, Эмилия-Романьяда 7,2%, Тосканада 1,8%, Маркеде 1,5%, Умбрияда 1,0% дауыс жинады. Партия 59 депутат пен 27 сенаторға ие болды (бір мандатты округтерде 39 және 19), солтүстік сайлау округтерінде үштік жарыстармен сипатталатын жеңіске жетуіне көмектесті. Лига Пьедемонтандағы провинциялардың басым бөлігін жеңіп алды, бұл аймақ Альпі тауларының етегінде, Удинеден Кунеоға дейін, Фриули, Венето, Трентино, Ломбардия және Пьемонт аймақтарын қамтиды. Солтүстік Лигасы Венеция Республикасының соңғы кезеңінде және католиктер арасында күшті. 2008 жылғы жалпы сайлауда "Солтүстік Лигасы" ұлттық деңгейде 8,3% дауыс алды, бұл 1996 жылғы көрсеткіштен сәл төмен: Венетода 27,1%, Ломбардияда 21,6%, Фриули-Венеция-Джулияда 13,0%, Пьемонтта 12,6%, Трентино-Альто-Адиджеде 9,4%, Эмилия-Романьяда 7,8%, Лигурияда 6,8%, Маркеде 2,2%, Тосканада 2,0% және Умбрияда 1,7%. 2009 жылғы Еуропалық Парламент сайлауында "Солтүстік Лигасы" 10,2% дауыс жинады: Венетода 28,4%, Ломбардияда 22,7%, Фриули-Венеция-Джулияда 17,5%, Пьемонтта 15,7%, Трентино-Альто-Адиджеде 9,9%, Эмилия-Романьяда 11,1%, Лигурияда 9,9%, Маркеде 5,5%, Тосканада 4,3% және Умбрияда 3,6%. 2014 жылғы Еуропалық Парламент сайлауында партия Венетода 15,2%, Ломбардияда 14,6% дауыс жинады. 2010 жылғы аймақтық сайлауда партия Венетода 35,2% дауыс алды, Ломбардияда 26,2%, Пьемонтта 16,7%, Эмилия-Романьяда 13,7%, Лигурияда 10,2%, Маркеде 6,3%, Тосканада 6,5% және Умбрияда 4,3%. 2014-2015 жылғы аймақтық сайлауларда ол Венетода 40,9%, Лигурияда 20,3%, Эмилия-Романьяда 19,4%, Тосканада 16,2%, Умбрияда 14,0% және Маркеде 13,0% дауыс жинады, бұл осы алты аймақтағы ең жақсы нәтижелерді көрсетті. 2013 жылғы жалпы сайлау партия үшін сәтті болмады, ол аз нәтижелерге қол жеткізді, мысалы, Ломбардияда 12,9% және Венетода 10,5%. Бес жылдан кейін партия 2018 жылғы жалпы сайлауда осы уақытқа дейін ең жақсы нәтижелерге қол жеткізді: Италияда 17,4%, Венетода 32,2%, Ломбардияда 28,0%, Трентинода 26,7%, Фриули-Венеция-Джулияда 25,8%, Пьемонтта 22,6%, Умбрияда 20,2%, Лигурияда 19,9%, Эмилия-Романьяда 19,2%, сондай-ақ оңтүстікте елеулі нәтижелер (5-10%). 2019 жылғы Еуропалық Парламент сайлауында партия дауыс үлесін тағы да арттырды: Италияда 34,3%, Венетода 49,9%, Ломбардияда 43,4%, Фриули-Венеция-Джулияда 42,6%, Трентинода 37,7%, Умбрияда 38,2%, Маркеде 38%, Пьемонтта 37,1%, Лигурияда 33,8%, Эмилия-Романьяда 31,5%, Тосканада 31,5%, сондай-ақ Оңтүстік аймақта 15-25%. 1989 жылдан бастап "Солтүстік Лигасының" жалпы (депутаттар палатасы) және Еуропалық Парламент сайлауының нәтижелері төмендегі кестеде көрсетілген.

Support for Lega Nord is diverse even within Padania and has varied over time, reaching an early maximum of 10.1% of the vote at the 1996 general election (around 25% north of the Po River). That year, the League scored 29.3% of the vote in Veneto, 25.5% in Lombardy, 23.2% in Friuli Venezia Giulia, 18.2% in Piedmont, 13.2% in Trentino Alto Adige/Südtirol, 10.2% in Liguria, 7.2% in Emilia Romagna, 1.8% in Tuscany, 1.5% in the Marche and 1.0% in Umbria. The party got 59 deputies and 27 senators (39 and 19, respectively, in single seat constituencies), helping the centre left to win due to its victories in some Northern constituencies characterised by three way races. The League won barely all the seats in the provinces of the so called Pedemontana, the area at the feet of the Prealps, from Udine to Cuneo, encompassing Friuli, Veneto, Trentino, Lombardy and Piedmont. Lega Nord is stronger in the areas of the late Republic of Venice and among Catholics. At the 2008 general election, Lega Nord scored 8.3% at the national level, slightly below the result of 1996: 27.1% in Veneto, 21.6% in Lombardy, 13.0% in Friuli Venezia Giulia, 12.6% in Piedmont, 9.4% in Trentino Alto Adige, 7.8% in Emilia Romagna, 6.8% in Liguria, 2.2% in the Marche, 2.0% in Tuscany and 1.7% in Umbria. At the 2009 European Parliament election, Lega Nord won 10.2% of the vote: 28.4% in Veneto, 22.7% in Lombardy, 17.5% in Friuli Venezia Giulia, 15.7% in Piedmont, 9.9% in Trentino Alto Adige, 11.1% in Emilia Romagna, 9.9% in Liguria, 5.5% in the Marche, 4.3% in Tuscany and 3.6% in Umbria. At the 2014 European Parliament election, the party scored 15.2% in Veneto and 14.6% in Lombardy. At the 2010 regional elections, the party gained 35.2% of the vote in Veneto, 26.2% in Lombardy, 16.7% in Piedmont, 13.7% in Emilia Romagna, 10.2% in Liguria, 6.3% in the Marche, 6.5% in Tuscany and 4.3% in Umbria. At the 2014–2015 regional elections, it obtained 40.9% in Veneto, 20.3% in Liguria, 19.4% in Emilia Romagna, 16.2% in Tuscany, 14.0% in Umbria and 13.0% in Marche, marking its best results so far in those six regions. The 2013 general election was not a good moment for the party, which gained meagre results, e. g. 12.9% in Lombardy and 10.5% in Veneto. Five years later, the party obtained its best results so far in the 2018 general election: 17.4% in Italy, 32.2% in Veneto, 28.0% in Lombardy, 26.7% in Trentino, 25.8% in Friuli Venezia Giulia, 22.6% in Piedmont, 20.2% in Umbria, 19.9% in Liguria, 19.2% in Emilia Romagna, as well as significant results in the South (5–10%). In the 2019 European Parliament election the party again increased its share of the vote: 34.3% in Italy, 49.9% in Veneto, 43.4% in Lombardy, 42.6% in Friuli Venezia Giulia, 37.7% in Trentino, 38.2% in Umbria, 38% in Marche, 37.1% in Piedmont, 33.9% in Liguria, 33.8% in Emilia Romagna, 31.5% in Tuscany, as well as 15 25% in the South. The electoral results of the LN in general (Chamber of Deputies) and European Parliament elections since 1989 are shown in the chart below.

Италия Парламенті

Депутаттар Палатасы
Сайлау жылы
Дауыс %
Орындықтар
+/−
Лидер
1992
3,395,384 (4-ші)
8.6
–
Умберто Босси
1994
3,235,248 (5-ші)
8.4
62
Умберто Босси
1996
3,776,354 (4-ші)
10.8
58
Умберто Босси
2001
1,464,301 (6-шы)
3.9
28
Умберто Босси
2006
1,749,632 (6-шы)
4.6
2
Умберто Босси
2008
3,024,758 (3-ші)
8.3
32
Умберто Босси
2013
1,390,156 (5-ші)
4.1
42
Роберто Марони
2018
5,698,687 (3-ші)
17.4
104
Маттео Сальвини

Республика Сенаты
Сайлау жылы
Дауыс %
Орындықтар
+/−
Лидер
1992
2,732,461 (4-ші)
8.2
–
Умберто Босси
1994
35
ПЛД-мен
Умберто Босси
1996
3,394,733 (4-ші)
10.4
33
Умберто Босси
2001
10
Умберто Босси
2006
1,530,667 (6-шы)
4.5
4
Умберто Босси
2008
2,644,248 (3-ші)
7.9
13
Умберто Босси
2013
1,328,555 (5-ші)
4.3
8
Роберто Марони
2018
5,321,537 (3-ші)
17.6
40
Маттео Сальвини

Еуропалық Парламент

Еуропалық Парламент Сайлау жылы Дауыс % Орындықтар өзгерісі Лидер 1989 636,242 (9-шы) 1.8 – Умберто Босси 1994 2,162,586 (5-ші) 6.5 4 Умберто Босси 1999 1,395,547 (6-шы) 4.5 2 Умберто Босси 2004 1,613,506 (7-ші) 5.0 – Умберто Босси 2009 3,126,915 (3-ші) 10.2 5 Умберто Босси 2014 1,688,197 (4-ші) 6.2 4 Матео Сальвини 2019 9,175,208 (1-ші) 34.3 24 Матео Сальвини

Облыс бойынша сайлау нәтижесі

Төмендегі кестеде "Лега Норд" партиясының (және оның бұрынғыларының) солтүстік және солтүстік-орталық аймақтардағы сайлау қорытындылары көрсетілген.

Депутаттар палатасы

Жыл Аоста Пьемонт Ломбардия Трентино ST Венето Фриули VG Эмилия Р. Лигурия Тоскана Марке Умбрия ИТАЛИЯ 1992 – 16.3 23.0 8.9 17.8 15.3 9.6 14.3 3.1 1.3 1.1 8.7 1994 17.2 11.4 15.7 7.6 22.1 21.6 16.9 6.4 2.2 – – 8.4 1996 8.1 18.2 25.5 13.2 29.3 23.2 7.2 10.2 1.8 1.5 1.1 10.1 2001 3.9 12.1 3.7 10.2 8.2 3.3 5.9 0.6 0.3 – 3.9 2006 2.0 6.3 11.7 4.5 11.1 7.2 3.9 3.7 1.1 1.0 0.8 4.1 2008 3.1 12.6 21.6 9.4 27.1 13.0 7.8 6.8 2.0 2.2 1.7 8.3 2013 3.3 4.8 12.9 4.2 10.5 6.7 2.6 2.3 0.7 0.7 0.6 4.1 2018 17.5 22.6 28.0 19.2 32.2 25.8 19.2 19.9 17.4 17.3 20.2 17.4

Еуропалық Парламент

Жыл Аоста Пьемонт Ломбардия Трентино ST Венето Фриули VG Эмилия R. Лигурия Тоскана Марке Умбрия ИТАЛИЯ 1989 0.5 2.1 8.1 0.3 1.7 0.5 0.5 1.4 0.2 0.1 0.1 1.8 1994 5.7 11.5 17.7 4.8 15.7 11.2 6.4 8.0 1.6 0.8 0.6 6.6 1999 2.0 7.8 13.1 2.4 10.7 10.1 3.0 3.7 0.6 0.4 0.3 4.5 2004 3.0 8.2 13.8 3.5 14.1 8.5 3.4 4.1 0.8 0.9 0.6 5.0 2009 4.4 15.7 22.7 9.9 28.4 17.5 11.1 9.9 4.3 5.5 3.6 10.2 2014 6.8 7.6 14.6 7.6 15.6 9.3 5.0 5.6 2.6 2.7 2.5 6.2 2019 37.2 37.1 43.4 27.8 49.9 42.6 33.8 33.9 31.5 38.0 38.2 34.3

Өңірлік кеңестер

Жыл Аоста V. Пьемонт Ломбардия S. Тироль Трентино Венето Фриули VG Эмилия R. Лигурия Тоскана Марке Умбрия 1985 – 1.1 0.5 – – 3.7 – 0.4 0.9 0.5 0.6 0.4 1990 – 5.1 18.9 – – 7.2 – 2.9 6.1 0.8 0.2 0.2 1993 7.6 – – 3.0 16.2 – 26.7 – – – – 1995 – 9.9 17.7 – – 16.7 – 3.4 6.6 0.7 0.5 – 1998 3.4 – – 0.9 8.8 – 17.3 – – – – 2000 – 7.6 15.5 – – 12.0 – 2.6 4.3 0.6 – 0.3 2003 – – – 9.3 0.5 – 6.2 – – – – 2005 – 8.5 15.8 – – 14.7 – 4.8 4.7 1.3 0.9 – 2008 – – – 2.1 19.0 – 12.9 – – – – 2010 – 16.7 26.2 – – 35.2 – 13.6 10.2 6.4 6.3 4.3 2013 – 23.2 2.5 6.2 – 8.3 – – – – – 2014 – 7.3 – – – – – 19.4 – – – – 2015 – – – – – 40.9 – – 20.3 16.2 13.0 14.0 2018 17.1 37.1 29.4 11.1 27.1 – 34.9 – – – – 2019 37.1 – – – – – – – – – – 40.9 2020 23.9 – – – – 61.5 – 34.0 17.1 21.8 22.4

Атауы мен белгілері

Италиялық БАҚ Ломбард Лигасының Легнано шайқасындағы легендарлы жауынгері Альберто да Джуссано бейнесін қолданғандықтан LN партиясын "il Carroccio" деп атады, бұл шайқас кезінде қолданылған төрт дөңгелекті соғыс алтарына сілтеме. Кейіннен "Альп күні" Падания ұлтшылдығының символы ретінде таңдалды. Партия Джузеппе Вердидің "Va, pensiero" шығармасын Паданияның "ұлттық" әнұраны деп жариялады.