Азуса көшесінің тарихи жаңғыруы

Кіріспе

Тарихи Пятидесятничество қайта жаңғыру жиыны

Азуза көшесіндегі қайта жаңғыру – Лос-Анджелес, Калифорнияда өткен қайта жаңғыру жиындарының тарихи сериясы. Оны афроамерикалық уағызшы Уильям Джей Сеймур басқарды. Қайта жаңғыру 1906 жылдың 9 сәуірінде басталып, шамамен 1915 жылға дейін жалғасты. Сеймур Лос-Анджелеске жергілікті шіркеуде бір айлық уағыз айтуға шақырылды, бірақ алғашқы жексенбісінен кейін Киелі Рухпен дұрыс шомылу туралы оның көзқарастарына байланысты қабылдаудан бас тартты. Ол өз уағыздарын жанашырлық танытқан қауым мүшелерінің үйлерінде жалғастырды. 1906 жылдың 9 сәуіріне қараған түні, алдымен біреу, содан кейін тағы алтауы Құдайды мадақтап, тілдерде сөйлей бастады және дауыстап айғайлады, соның салдарынан бүкіл аудан хабардар болды. Жаңалық тез тарады, қала қозғалды, көпшілік жиналды, қонақтарды қабылдау үшін қызметтер ғимараттан сыртқа көшірілді. Адамдар жақындағанда жерге құлап, оны Құдайдың ісі деп түсіндірді. Адамдар Киелі Рухта шомылдырылды және аурулардың жазылғаны айтылды. Азуза көшесіндегі қайта жаңғыруға қатысқандардың куәлігі: «Мен құтқарылдым, киелілендім және Киелі Рухпен толық толдым», бұл Пятидесятничествоның бастапқы тармағы болған қасиеттілік Пятидесятниктерінің үш игілігін білдіреді. Көпшілікті орналастыру үшін қаланың өнеркәсіптік аймағындағы Азуза көшесінің 312 нөміріндегі ескі, құлап жатқан екі қабатты ағаш ғимарат алынды. Бұл ғимарат бастапқыда Африкалық Методист Епископтық (AME) шіркеуі үшін салынған, бірақ соңғы кезде ат қорасы, қойма және тұрғын үй ретінде пайдаланылған. Осы қарапайым Азуза көшесіндегі миссияда үш жыл бойы үздіксіз қайта жаңғыру орын алып, бүкіл әлемге танылды. Стенли Фродшем өзінің «Іздерімен» атты кітабында куәгердің айғақтарын келтіреді: «Қайта жаңғыру рухани тәжірибелермен, физикалық жазылу кереметтерінің куәліктерімен, құлшылық қызметтерімен және тілдерде сөйлеумен сипатталды». Қатысушылар кейбір бұқаралық ақпарат құралдары мен христиан дінтанушылары тарапынан олардың осы заманға сай емес және әдепсіз мінез-құлқы үшін сынға алынды. Бүгінде тарихшылар бұл қайта жаңғыруды 20-шы ғасырда Пятидесятничествоның таралуына түрткі болған маңызды фактор деп санайды.

The Azusa Street Revival was a historic series of revival meetings that took place in Los Angeles, California. It was led by William J. Seymour, an African American preacher. The revival began on April 9, 1906, and continued until roughly 1915. Seymour was invited to Los Angeles for a one month engagement at a local church, but found himself barred due to his controversial views on baptism with the Holy Spirit after his first Sunday. He continued his ministry in the homes of sympathetic parishioners, and on the night of April 9, 1906, first one, then six others in his meeting began to speak in tongues and shout out loud praising God, so loudly that the neighborhood was alerted. The news quickly spread; the city was stirred; crowds gathered; services were moved outside to accommodate the crowds who came from all around; people fell down as they approached, and attributed it to God; people were baptized in the Holy Spirit and the sick were said to be healed. The testimony of those who attended the Azusa Street Revival was "I am saved, sanctified, and filled with the Holy Ghost" in reference to the three works of grace of Holiness Pentecostals, the original branch of Pentecostalism. To further accommodate the crowds, an old dilapidated, two story frame building at 312 Azusa Street in the industrial section of the city was secured. This building, originally built for an African Methodist Episcopal (AME) church, had more recently been used as a livery stable, storage building and tenement house. In this humble Azusa Street mission, a continuous three year revival occurred and became known around the world. Stanley H. Frodsham, in his book, With Signs Following, quotes an eye witness description of the scene: The revival was characterized by spiritual experiences accompanied with testimonies of physical healing miracles, worship services, and speaking in tongues. The participants were criticized by some secular media and Christian theologians for behaviors considered to be outrageous and unorthodox, especially at the time. Today, the revival is considered by historians to be the primary catalyst for the spread of Pentecostalism in the 20th century.

Лос-Анджелес

1905 жылы 34 жастағы Уильям Сеймур, құлдықтан азат болғандардың ұлы, белгілі Пятидесятник уағызшысы Чарльз Пархамның шәкірті және Топека қаласындағы (Канзас штаты) кішкентай қасиеттілік шіркеуінің уақытша пасторы болды. Сеймур Пархамнан Киелі Рухпен шомылудың жаңа туғаннан кейін (бірінші игілік), содан кейін толық ізгіленуден кейін (екінші игілік) болатын үшінші игілік екенін мұра етті. Лос-Анджелестегі Джулия Хатчинс пасторы басқаратын кішкентай қасиеттілік шіркеуіне жиі баратын афроамерикандық әйел Нили Терри, 1905 жылдың соңында Хьюстон қаласындағы туыстарына сапар жасады. Хьюстонда ол Сеймурдың шіркеуіне барды, онда ол Киелі Рухты басқа тілдерде сөйлеу арқылы қабылдау туралы уағыз айтты. Сеймурдің өзі бұл игілікті жеке басына тигізбегенімен, Терри оның мінезі мен уағызына қатты әсерленді. Калифорнияға оралғаннан кейін Терри Сеймурды жергілікті шіркеуде сөйлеуге шақыруды ұсынды. Сеймур 1906 жылдың ақпан айында шақыруды қабылдады және Пархамнан жоспарланған бір айлық сапарына қаржылай көмек пен бата алды. Сеймур Лос-Анджелеске 1906 жылдың 22 ақпанында келді және екі күннен кейін Тоғызыншы көше мен Санта-Фе даңғылының қиылысындағы Джулия Хатчинс шіркеуінде уағыз айтты. Шіркеудің қарттары Сеймурдың уағызын қабылдамады, себебі ол өзі бастан өткермеген игілік туралы айтып отырды. Жергілікті қасиеттілік шіркеулерінен ақ нәсілді отбасылар да жинала бастады. Олар жиі жиналып, Киелі Рухпен шомылу үшін дұға ететін. 1906 жылдың 9 сәуірінде Сеймурдың бес апталық уағызы мен дұғасынан және жоспарланған он күндік оразаның үшінші күнінен кейін, келесі кездесуде Сеймур Лидің куәлігін бөлісті және Елшілердің істерінің 2:4-тарауына сәйкес уағыз айтты. Содан кейін тағы алты адам тілдерде сөйлей бастады. Солтүстік Бонни Брей көшесіндегі оқиғалар туралы хабар қала тұрғындары арасында жылдам тарады. Көптеген адамдар, түрлі деңгейдегі кірісі бар және әртүрлі діни көзқарастағы адамдар, қызығушылықпен тыңдау үшін жиналды. Асбери үйінің алдындағы террасадан уағыз айтушылар көптеген түн бойы жиналған халыққа үн қосты. Хатчинс та бүкіл қауым кездесулерге қатыса бастағанда, бөтен тілде сөйлей бастады. Көп ұзамай жиналған халық өте көптеп жиналды, тілдерде сөйлейтін, айқайлайтын, ән салатын және зар жылайтын адамдарға толы болды. Соңында терраса құлап, олар жаңа орын іздеуге мәжбүр болды. Бір газет Лос-Анджелес қаласының ортасындағы ғимаратты «құлап жатқан шатыр» деп сипаттады. Шіркеу көшіп кеткеннен кейін, ғимарат көтерме сауда орталығы, қойма, ағаш қоймасы, мал базары, қабір тастары дүкені ретінде пайдаланылды, соңғы кезде жоғарғы қабаттағы бөлмелерді жалға беру үшін қора ретінде қолданылды. Бұл шамамен 60 фут (18 м) ұзындығы және 40 фут (12 м) ені бар кішкентай, төртбұрышты, жалпақ шатыры бар ғимарат болды, қабырғалары ақ түспен боялған тақтайшалармен қапталған. Бұл ғимараттың бір кезде Құдайға арналған үй болғанын көрсеткен жалғыз белгі – басты кіреберіс үстіндегі готикалық үлгідегі жалғыз терезе еді. Дегенмен, ол қызметтерге дайындық үшін тазаланып, қоршалды. Олар алғашқы кездесуін 1906 жылдың 14 сәуірінде өткізді. Қызметтер ғимараттың бірінші қабатында, төртбұрышты орындықтармен орналастырылған бөлмеде өтті. Кейбір орындықтар бос шегелер барреліне қойылған тақтайлардан жасалған еді. Көптеген адамдар кездесулер кезінде үнемі айқайлайтын. Миссия мүшелері ешқашан садақа жинамады, бірақ қайта жандануды қолдағысы келгендер үшін есіктің жанында ыдыс қойылған еді. Азуза көшесіндегі миссияның негізгі мүшелерінің саны 50-60 адамнан аспады, бірақ жылдар бойы жүздеген, тіпті мыңдаған адамдар уақытша келіп немесе тұрып кетті.

In 1905, William J. Seymour, a 34 year old son of freed slaves, was a student of well known Pentecostal preacher Charles Parham and an interim pastor for a small holiness church in Topeka, Kansas. Seymour inherited from Parham the belief that baptism with the Holy Spirit was the third work of grace, following the new birth (first work of grace) and entire sanctification (second work of grace). Neely Terry, an African American woman who attended a small holiness church pastored by Julia Hutchins in Los Angeles, made a trip to visit family in Houston late in 1905. While in Houston, she visited Seymour's church, where he preached on receiving the Holy Spirit with the evidence of speaking in other tongues, and though he had not experienced this personally, Terry was impressed with his character and message. Once home in California, Terry suggested that Seymour be invited to speak at the local church. Seymour received and accepted the invitation in February 1906, and he received financial help and a blessing from Parham for his planned one month visit. Seymour arrived in Los Angeles on February 22, 1906, and within two days was preaching at Julia Hutchins' church at the corner of Ninth Street and Santa Fe Avenue. Elders of the church rejected Seymour's teaching, primarily because he had not yet experienced the blessing about which he was preaching. White families from local holiness churches began to attend as well. The group would get together regularly and pray to receive the baptism of the Holy Spirit. On April 9, 1906, after five weeks of Seymour's preaching and prayer, and three days into an intended 10 day fast, At the next meeting, Seymour shared Lee's testimony and preached a sermon on Acts 2:4 and soon six others began to speak in tongues as well,

News of the events at North Bonnie Brae St. quickly circulated among the African American, Latino and white residents of the city, and for several nights, various speakers would preach to the crowds of curious and interested onlookers from the front porch of the Asberry home. Members of the audience included people from a broad spectrum of income levels and religious backgrounds. Hutchins eventually spoke in tongues as her whole congregation began to attend the meetings. Soon the crowds became very large and were full of people speaking in tongues, shouting, singing and moaning. Finally, the front porch collapsed, forcing the group to begin looking for a new meeting place. A newspaper referred to the downtown Los Angeles building as a "tumble down shack". Since the church had moved out, the building had served as a wholesale house, a warehouse, a lumberyard, stockyards, a tombstone shop, and had most recently been used as a stable with rooms for rent upstairs. It was a small, rectangular, flat roofed building, approximately 60 feet (18 m) long and 40 feet (12 m) wide, totaling , sided with weathered whitewashed clapboards. The only sign that it had once been a house of God was a single Gothic style window over the main entrance. Nonetheless, it was secured and cleaned in preparation for services. They held their first meeting on April 14, 1906. Church services were held on the first floor where the benches were placed in a rectangular pattern. Some of the benches were simply planks put on top of empty nail kegs. Many people would continually shout throughout the meetings. The members of the mission never took an offering, but there was a receptacle near the door for anyone who wanted to support the revival. The core membership of the Azusa Street Mission was never many more than 50–60 individuals, with hundreds if not thousands of people visiting or staying temporarily over the years.