Вирджинияның тарихи Вильямсбург ауданы

Кіріспе

Вильямсбургтың тарихи ауданы, Вирджиния, АҚШ

Колониялық Вильямсбург – Вильямсбург қаласындағы тарихи ауданның бір бөлігін көрсететін тірі тарих мұражайы және жеке қоры. Оның тарихи аймағында 18 ғасырға дейін сақталған немесе қайта құрылған бірнеше жүз ғимарат бар, бұл қала Вирджиния колониясының астанасы болған кездегідей; 17, 19 ғасырларға және отарлық стильдегі жаңару құрылыстарына жатады. Тарихи аймаққа 18 ғасырдағы американдықтардың атмосферасын және тұрмысын көрсетуге тырысатын үш негізгі көше және олармен байланысқан шағын көшелер кіреді. Костюм киген қызметкерлер сол дәуірдегі адамдар сияқты жұмыс істейді және киінеді, кейде отарлық тіл мен грамматиканы қолданады. 1920 жылдардың соңында Колониялық Вильямсбургті қайта жаңғырту патриоттарды және АҚШ-тың ерте тарихын құрметтеудің бір жолы ретінде қолдау тапты. Оның қолдаушыларының арасында пастор доктор В. А. Р. Гудвин және басқа да қоғамдық қайраткерлер, Вирджинияның ескіліктерін сақтау қауымдастығы (қазір Вирджинияны сақтау), Американың отарлық әйелдері, Конфедерацияның қыздары, Сауда палатасы және басқа ұйымдар, сондай-ақ Джон Д. Рокфеллер кіші және оның әйелі Эбби Олдрич Рокфеллер болды. Колониялық Вильямсбург Вирджинияның тарихи үшбұрышының бір бөлігі болып табылады, оған Джеймстаун және Йорктаун қалалары мен Колониялық тас жолы да кіреді. Бұл жерде әлемдік көшбасшылар мен мемлекет басшылары конференциялар өткізген. 1960 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде тағайындалды. Колониялық құрылыстар 18 ғасырғы түріне мүмкіндігінше жақын қалпына келтірілді, кейінгі ғимараттар мен жақсартулардың іздері жойылды. 1930 жылдары басталган көптеген жоғалған колониялық құрылыстар өздерінің бастапқы орналасқан жерлерінде қайта құрылды. Жануарлар, бақшалар, ас үйлер, түтін үйлері және дәретханалар сияқты қосымша құрылыстар ортаны толықтырады. Кейбір ғимараттар мен бақшалар туристерге ашық, Колониялық Вильямсбург қызметкерлерінің, ірі демеушілердің, қалалық шенеуніктердің және кейде Вильям мен Мэри колледжінің өкілдерінің тұрғын үйлері болған ғимараттарды қоспағанда. Көрікті ғимараттарға Рэли тавернасы, Капитолий, Губернатор сарайы (барлығы қайта құрылған), сондай-ақ Сот үйі, Уайт үйі, Пейтон Рэндольф үйі, Журнал және тәуелсіз Брутон шіркеуі (барлығы түпнұсқа) жатады. Колониялық Вильямсбургтің тарихи аймағы Вильям мен Мэри колледжінің ауласының шығысынан басталады. Төрт таверна мейрамхана ретінде, ал екеуі қонақүй ретінде қайта құрылды. Мұнда ескі кәсіптер бойынша шеберханалар бар, олардың ішінде баспахана, аяқ киім шебері, темірші, бочка жасаушы, жиһаз жасаушы, қару жасаушы, перука жасаушы және күміс шебері бар. Саудагерлер туристік сувенирлер, кітаптар, ойыншықтардың көшірмелері, қалайыдан жасалған бұйымдар, қыш ыдыстар, хош иісті сабын және т.б. сатады. Пейтон Рэндольф үйі, Гедди үйі, Уайт үйі және Эверард үйі сияқты кейбір үйлер, сондай-ақ Сот үйі, Капитолий, Журнал, Аурухана және Түрме сияқты қоғамдық ғимараттар туристерге ашық. Түрмеде бұрынғы тұтқындардың арасында қарақшы Қарақасқырдың экипажы да болған, олар сотқа дейін осы жерде ұсталған. Колониялық Вильямсбургтің жұмысы Саудагерлер алаңына дейін созылады, бұл колониялық стильдегі жаңару коммерциялық аймақ, ол өз алдына тарихи аудан болып саналады. Жақын жерде Эбби Олдрич Рокфеллер халықтық өнер мұражайы мен Девитт Уоллес декоративтік өнер мұражайы орналасқан, олар Колониялық Вильямсбургтің материалдық-мәдени мұрасын зерттеу жұмысының бөлігі болып табылады.

Colonial Williamsburg is a living history museum and private foundation presenting a part of the historic district in the city of Williamsburg, Virginia. Its historic area includes several hundred restored or recreated buildings from the 18th century, when the city was the capital of the Colony of Virginia; 17th century, 19th century, and Colonial Revival structures; and more recent reconstructions. The historic area includes three main thoroughfares and their connecting side streets that attempt to suggest the atmosphere and the circumstances of 18th century Americans. Costumed employees work and dress as people did in the era, sometimes using colonial grammar and diction. In the late 1920s, the restoration of colonial Williamsburg was championed as a way to celebrate patriots and the early history of the United States. Proponents included the Reverend Dr. W. A. R. Goodwin and other community leaders; the Association for the Preservation of Virginia Antiquities (now called Preservation Virginia), the Colonial Dames of America, the Daughters of the Confederacy, the Chamber of Commerce, and other organizations; and John D. Rockefeller Jr. and his wife Abby Aldrich Rockefeller. Colonial Williamsburg is part of the Historic Triangle of Virginia, along with Jamestown and Yorktown and the Colonial Parkway. The site was once used for conferences by world leaders and heads of state. It was designated a National Historic Landmark District in 1960. Surviving colonial structures have been restored as close as possible to their 18th century appearance, with traces removed of later buildings and improvements. Many of the once missing colonial structures were reconstructed on their original sites beginning in the 1930s. Animals, gardens, and dependencies add to the environment, such as kitchens, smokehouses, and privies. Some buildings and most gardens are open to tourists, with the exception of buildings serving as residences for Colonial Williamsburg employees, large donors, the occasional city official, and sometimes College of William & Mary associates. Prominent buildings include the Raleigh Tavern, the Capitol, the Governor's Palace (all reconstructed), as well as the Courthouse, the Wythe House, the Peyton Randolph House, the Magazine, and the independently owned and functioning Bruton Parish Church (all originals). Colonial Williamsburg's portion of the historic area begins east of the College of William & Mary's College Yard. Four taverns have been reconstructed for use as restaurants and two for inns. There are craftsmen's workshops for period trades, including a printing shop, a shoemaker, a blacksmith, a cooperage, a cabinetmaker, a gunsmith, a wigmaker, and a silversmith. There are merchants selling tourist souvenirs, books, reproduction toys, pewterware, pottery, scented soap, etc. Some houses are open to tourists, including the Peyton Randolph House, the Geddy House, the Wythe House, and the Everard House, as are such public buildings as the Courthouse, the Capitol, the Magazine, the Public Hospital, and the Public Gaol. Former notorious inmates of the Gaol include pirate Blackbeard's crew who were kept there while they awaited trial. Colonial Williamsburg operations extend to Merchants Square, a Colonial Revival commercial area designated a historic district in its own right. Nearby are the Abby Aldrich Rockefeller Folk Art Museum and DeWitt Wallace Decorative Arts Museum, operated by Colonial Williamsburg as part of its curatorial efforts.

Уильямсбургтің тарихы

Джеймстаун штатының ғимаратында 1600 жылдары Вирджиния үкіметі орналасқан, бірақ ол 1698 жылдың 20 қазанында өртенді. Заң шығарушылар өз мәжілістерін Вирджиниядағы Вильям және Мэри колледжінің Орта плантациясына көшіріп, Джеймстаунның Вирджинияның астанасы ретінде 92 жылдық тарихын аяқтады. 1699 жылы Вильям және Мэри колледжінің студенттері тобы бітіру салтанатында сөз сөйлеп, астананы Орта плантацияға көшіру туралы ұсынысты қолдады, көбінесе Джеймстаун аралындағы малярия мен шыбындардан құтылу үшін. Орта плантацияның қызығушылық танытқан жер иелері жобаны ілгерілету үшін өздерінің жерлерінің бір бөлігін сыйға берді. Орта плантация Англияның III Уильямының құрметіне губернатор Фрэнсис Николсонның шешімімен Уильямсбург деп аталды. Николсон Уильямсбургтің "шапан топырағынан таза, мөлдір бұлақтар ағып шығады" деді. Ол қаланы зерттеп, Теодорик Блэндқа кірпіштен салынған колледж ғимаратын және сол кездегі құлдырап жатқан Брутон шіркеуінің ғимараттарын ескере отырып, жоспар жасады. Бұл жоспар, Уильям мен Мэридің әріптерінен – W әрпі M әрпінің үстіне қойылған монограммасынан жасалған бұрынғы жоспардың қалдықтарынан басқа барлығын жойған сияқты көрінеді. Басты көше патшайым Аннаның үлкен ұлының құрметіне Глостер герцогі деп аталды. Николсон солтүстікке қарайғы көшені өзінің құрметіне Николсон көшесі деп, ал оңтүстікке қарайғысын Фрэнсис көшесі деп атады. 18 ғасырдың 81 жылы Уильямсбург Вирджиния колониясының үкімет, білім және мәдениет орталығы болды. Джордж Вашингтон, Томас Джефферсон, Патрик Генри, Джеймс Монро, Джеймс Мэдисон, Джордж Уайт, Пейтон Рэндольф, Ричард Генри Ли және басқалар Вирджиния Комонвелтінде британ үкіметінің формаларын дамытып, кейіннен оның ең жақсы ерекшеліктерін жаңа Америка Құрама Штаттарының қажеттіліктеріне бейімдеуге көмектесті. 1780 жылы үкімет губернатор Томас Джефферсонның басшылығымен Джеймс өзенінің жанындағы Ричмондқа көшірілді, бұл батыс округтерден орталыққа жақын және қолжетімді болуымен қатар, британдық шабуылдарға да аз бейім болды. Ол әлі күнге дейін сонда орналасқан.

The Jamestown statehouse housed Virginia's government in the 1600s, but it burned on October 20, 1698. The legislators consequently moved their meetings to the College of William & Mary in Virginia at Middle Plantation, putting an end to Jamestown's 92 year history as Virginia's capital. In 1699, a group of College of William & Mary students delivered addresses during graduation exercises endorsing proposals to move the capital to Middle Plantation, ostensibly to escape the malaria and the mosquitoes at the Jamestown Island site. Interested Middle Plantation landowners donated some of their holdings to advance the plan. Middle Plantation was renamed Williamsburg by Governor Francis Nicholson in honor of William III of England. Nicholson said that "clear and crystal springs burst from the champagne soil" of Williamsburg. He had the city surveyed and a grid laid out by Theodorick Bland taking into consideration the brick College Building and the then decaying Bruton Parish Church buildings. The grid seems to have obliterated all but the remnants of an earlier plan that laid out the streets in the monogram of William and Mary, a W superimposed on an M. The main street was named Duke of Gloucester after the eldest son of Queen Anne. Nicholson named the street north of it Nicholson Street, for himself, and the one south of it Francis Street. For 81 years of the 18th century, Williamsburg was the center of government, education, and culture in the Colony of Virginia. George Washington, Thomas Jefferson, Patrick Henry, James Monroe, James Madison, George Wythe, Peyton Randolph, Richard Henry Lee, and others furthered the forms of British government in the Commonwealth of Virginia and later helped adapt its preferred features to the needs of the new United States. The government moved to Richmond on the James River in 1780, under the leadership of Governor Thomas Jefferson, to be more central and accessible from western counties and less susceptible to British attack. There it remains today.

Колониялық Уильямсбургтің тарихы

Үкіметтің орнынан алынуымен Уильямсбургтің бизнесі құлдырап, Ричмондқа көшіп кетті, ал қала ұзақ, жайпақ тоқырау мен құлдырау кезеңіне енді, бірақ қала 18-ғасырлық сыртқы келбетін сақтап қалды. 1862 жылы генерал Джордж Макклеллан қаланы басып алып, Азамат соғысы кезінде гарнизон ретінде пайдаланды, сондықтан қала басқа оңтүстік қалалары сияқты қираудан құтылды. Уильямсбург жұмыс орындары үшін Уильям мен Мэри колледжіне, сот үйіне және Шығыс психиатриялық ауруханасына (қазіргі Шығыс мемлекеттік ауруханасы) тәуелді болды; аурухананың «500 есіл» колледж мен қаланың «500 жалқауларына» көмектесетіні айтылды. Көп мүліктің қолы ауысқанын газет тілшілері байқады. 18 ай бойы күшейіп келе жатқан әңгімелерден кейін Гудвин мен Рокфеллер 1928 жылдың 11 және 12 маусымында округтік және қалалық жиналыстарда жоспарларын жариялады. Мақсаты – азаматтардың келісімін алып, оларды жобаға тарту болды. Қайта жаңғырту жобасына жаңа орта мектеп және екі қоғамдық алаң қажет болды. Қала көшелеріне меншік құқығын сақтап қалды, бұл кейінірек кіру ақысын алып, кіріс табу туралы ұсыныстарды болдырмады. Кейбір қала тұрғындары алаңдады. Зейнеткер армия офицері және мектеп тақтасының төрағасы майор С.Д. Фримен: «Біз доллар табамыз, бірақ қаламыздың иесі боламыз ба? Сіз шыны шкафтағы карточкаға қадалып қалған көбелекке немесе Тутанхамонның қабірінен қазылып алынған мумияға ұқсамайсыз ба?» деді. Қайта жаңғырту кезінде жоба 1790 жылдан кейін салынған 720 ғимаратты бұзды, олардың көпшілігі 19 ғасырдан бастап салынған. Кейбір тозыққан 18 ғасырлық үйлер бұзылды, бұл дау тудырды. Губернатор сарайы мен Капитолий ғимараты сол жерлерде сол кезеңнің суреттері, жазбаша сипаттамалары, ертедегі фотосуреттер және сарапты болжамдардың көмегімен қайта жаңғыртылды. Аула мен бақтардың көп бөлігі шынайы отаршылдық стильде қайта жаңғыртылды. Капитолий – тарихи ауданның шығыс жағындағы 1705 жылғы ғимараттың 1930 жылдардағы сәулеттік бейнесі. Оны Перри, Шоу және Хепберн архитектуралық фирмасы жобалады, олар қарсылықтарға және археологиялық дәлелдерге қарамастан, оны бұрынғысынан гөйі басқаша салдырды. Қазіргі заманғы қайта жаңғырту орталықтан ығысқан, еден жоспары бұрыс және интерьері тым әсем. 1705 жылғы түпнұсқа H пішіндес кірпіштен салынған, екі апсидасы бар, дөңгелек пішіндес оңтүстік фасады бар еді, бірақ ол 1740 жылдары өртеніп, H пішіндес тіктөртбұрышты ғимаратпен ауыстырылды. Екінші ғимаратта Патрик Генри мөр бажы салыстыруға қарсы наразылық білдірді және алғаш рет король Георгийге қарсы сөйледі. Джордж Мейсон Вирджинияның Құқықтар туралы билльін енгізді, содан кейін Вирджиния үкіметі екінші Континенттік конгресс делегаттарына ұлттық тәуелсіздік ұсынуды тапсырды. Оның көшірмесі тек сол кезеңдегі ағаш кескінінде және Реставрация кезінде сақталған архитектуралық суреттерде бар. Қазіргі ғимарат 1934 жылдың 24 ақпанында Вирджиния Бас Ассамблеясының салтанатты отырысымен ашылды. Вирджиния заң шығарушылары екі жылда бір рет бір күнге Капитолийде жиналады. Қайта жаңғыртылған немесе қалпына келтірілген 500-ге жуық ғимараттың 88-і түпнұсқа деп белгіленген. Олардың ішінде қоймалар, дәретханалар және сарайлар бар. Фонд Капитолий мен Губернатор сарайын 18 ғасырлық негіздерімен қайта салды және оларды реконструкция ретінде жіктеді, сонымен қатар 18 ғасырдың жер асты кірпіш жұмысының бір бөлігін сақтап қалды. Ол Уильям мен Мэридің Wren ғимаратын бастапқы негізінде қайта салды, ол 230 жылда төрт рет өртеніп, көп өзгертілді; ол жер үсті кірпіш жұмысының бір бөлігін сақтап қалды және нәтижесін түпнұсқа деп жіктеді. Қаланың батыс жағында 1930 жылдары бөлшек сауда дүкендері жергілікті саудагерлерді орналастыру және олардың наразылығын басу үшін «Саудагерлер алаңы» деген атпен біріктірілді. Жалға беру бағасының өсуі және туризммен байланысты бизнес ақырында барлық ескі кәсіпорындарды, киім дүкенінен басқа, қуылды. Соңғылардың бірі – жергілікті танымал дәріхана болды, онда тамақ ішетін орын да бар еді.

With the seat of government removed, Williamsburg's businesses floundered or migrated to Richmond, and the city entered a long, slow period of stagnation and decay, although the town maintained much of its 18th century aspect. It was captured by General George McClellan in 1862 and garrisoned during the Civil War, so the town escaped the devastation experienced by other Southern cities. Williamsburg relied for jobs on The College of William & Mary, the Courthouse, and the Eastern Lunatic Asylum (now Eastern State Hospital); it was said that the "500 Crazies" of the asylum supported the "500 Lazies" of the college and town. That much property changing hands was noticed by newspaper reporters. After 18 months of increasingly excited rumors, Goodwin and Rockefeller revealed their plans at county and town meetings on June 11 and 12, 1928. The purpose was to obtain the consent of the citizens and enlist them in the project. The restoration project required a new high school and two public greens. The city retained ownership of its streets, an arrangement that forestalled later proposals to raise revenue by charging an admission fee. Some townsmen had qualms. Major S. D. Freeman, retired Army officer and school board president, said, "We will reap dollars, but will we own our town? Will you not be in the position of a butterfly pinned to a card in a glass cabinet, or like a mummy unearthed in the tomb of Tutankhamun?" During the restoration, the project demolished 720 buildings that postdated 1790, many of which dated from the 19th century. Some decrepit 18th century homes were demolished, leading to some controversy. The Governor's Palace and the Capitol building were reconstructed on their sites with the aid of period illustrations, written descriptions, early photographs, and informed guesswork. The grounds and gardens were almost all recreated in authentic Colonial Revival style. The Capitol is a 1930s beaux arts approximation of the 1705 building at the east end of the historic area. It was designed by the architectural firm Perry, Shaw & Hepburn, who had it rebuilt as they thought it should have been, not as it was, despite objections and archaeological evidence to the contrary. The modern reconstruction is off center, its floorplan is skewed, and its interior is overly elaborate. The 1705 original was an H shaped brick statehouse with double apsed, oarsmen circular southern facades, but it burned in the 1740s and was replaced by an H shaped rectangular edifice. In the second building, Patrick Henry protested against the Stamp Act and first spoke against King George. George Mason introduced the Virginia Bill of Rights there, and from it Virginia's government instructed its delegates to the Second Continental Congress to propose national independence. Its likeness only exists in a period woodcut and in architectural renderings considered but shelved by the Restoration. The present building was dedicated with a ceremonial meeting of the Virginia General Assembly on February 24, 1934. Virginia's state legislators have reassembled for a day every other year in the Capitol. Of the approximately 500 buildings reconstructed or restored, 88 are labelled original. They include outbuildings such as smokehouses, privies, and sheds. The foundation reconstructed the Capitol and Governor's Palace on their 18th century foundations and preserved some below ground 18th century brickwork, classifying them as reconstructions. It rebuilt William & Mary's Wren Building on its original foundation, which burned four times in 230 years and was much modified; it saved some above ground brickwork and classified the result as original. On the western side of the city, beginning in the 1930s, retail shops were grouped under the name Merchants Square to accommodate and mollify displaced local merchants. Increasing rents and tourist driven businesses eventually drove out all the old line community enterprises except a dress shop. One of the last to be forced out was a locally popular drugstore complete with lunch counter.

Шалғайдағы пейзаждар мен көріністер

Қайта қалпына келтірудің алғашқы кезеңінен бастап, Colonial Williamsburg Уильямсбургте және оған іргелес екі округте, әсіресе тарихи аймақтың солтүстігінде және шығысында табиғи көріністерді сақтау және 18-ғасырдың аяғындағы қоршаған ортаны мүмкіндігінше толық сезіну үшін жерлер сатып алды. Бұл тарихи аймаққа апаратын дәліздер бойында "ауылдық, орманды келу сезімі" ретінде сипатталды. 2006 жылы Визитер орталығының солтүстігіндегі аумақты қорғау туралы хабарлаған Colonial Williamsburg президенті және төрағасы Колин Г. Кэмпбелл оның шектеулері көріністі қорғап, басқа да ерекшеліктерін сақтағанын айтты: "Бұл көрініс келушілерге қазіргі заманғы өмірден 18-ғасырға жасаған саяхатында атмосфераны қалыптастыруға көмектеседі. Сонымен қатар, бұл Куинс-Криктің айналасындағы табиғи ортаны сақтап, маңызды археологиялық ескерткішті қорғайды. Бұл – Қордың болашақ ұрпақтар үшін Colonial Williamsburg-тің тарихи аймағын қоршап тұрған маңызды жасыл белдеуді қалай қорғайтынының нақты және маңызды мысалы". Тарихи аймақтың астында өтетін туннельді қамтитын Colonial Parkway заманауи бұзушылықтарды азайту үшін жоспарланған және күтіліп келген. Colonial Williamsburg-ке негізгі жоспарланған жолмен жақындағанда, Bypass жолы мен Солтүстік Генри көшесінің қиылысы маңындағы 60-шы АҚШ тас жолы үшін де ұқсас дизайндық басымдықтар қолданылды. Қайта қалпына келтіруге дейін 60-шы АҚШ тас жолы қала арқылы Глостер көшесінің герцогынан төмен қарай өтіп, тарихи аймақтан жол қозғалысын ауластыру үшін қаладан солтүстікке қарай шамамен бір шақырым жердегі егістік жерлер мен орман арқылы айналып өту жолы жоспарланып, салынды. Көп ұзамай, 1930 жылдары 143-ші тас жол Мерримак жолы (алғашқыда 168-ші мемлекеттік тас жол деп аталды) ретінде салынғанда, қорғалған көрініс Йорк округінің 132-ші тас жолы бойымен жаңа тас жолға дейін кеңейтілді және Квинс-Крик арқылы екі жаңа көпір салынды. Гудвин, қауымдастықпен, сондай-ақ мемлекеттік және жергілікті шенеуніктермен байланыс жасаған адам, мұндай күш-жігерде маңызды рөл атқарды. Дегенмен, Рокфеллер ұйымындағылар оны тым көп араласатын деп санап, Гудвинді қалпына келтірудің шетіне ықпал етті және 1939 жылы ол қайтыс болған кезде Colonial Williamsburg-тің әкімшісі, Нью-Йорктік Кеннет Чорли жергілікті дін қызметкерімен ашық түрде келіспеушілікке түсті. Гудвиннің Рокфеллермен қарым-қатынасы жылы болды және жобаға деген қызығушылығы жоғары болды. Colonial Williamsburg 1940 жылы өзінің бас кеңсесін ашып, оны Гудвин ғимараты деп атады. Шамамен 30 жылдан кейін, 1960 жылдары және 1970 жылдардың басында 64-ші мемлекетаралық тас жолы жоспарланып, салынғанда, "Colonial Williamsburg" шығудан бастап Мерримак тас жолындағы қосымша жерлер де дамудан қорғалды. Бүгінде келушілер келушілер орталығына дейін ешқандай коммерциялық нысандарды кездестірмейді. Тас жолмен қатынасқа қатысты мәселелерден басқа, Уильямсбургтің кірпіштен салынған Chesapeake and Ohio темір жолының жолаушылар станциясы 20 жылдан аз және темір жол желісіндегі жаңа станциялардың бірі болды, ол тарихи аймақтың көрінісінен тыс және жаяу арақашықтықта, Peacock Hill-дің солтүстік шетінде орналасқан Колониялық стильдегі үлкен станциямен ауыстырылды. Ал одан да алыс Картердің Гров плантациясы орналасқан. Оны бай плантатор Роберт "Кинг" Картердің немересі бастаған. 200 жылдан астам уақыт бойы ол бірнеше иесі мен өзгерістерге ұшырады. 1960 жылдары соңғы тұрғыны Молли МакРэйдің қайтысынан кейін Картерс Гроув плантациясы Винтроп Рокфеллердің Sealantic қорының бақылауына өтті, ол оны Colonial Williamsburg-ке сыйлық ретінде берді. Археолог Айвор Ноэль Хьюм оның аумағында 1620 жылдардағы Вулстенхолм Таунының қалдықтарын тапты, ол Джемстаунның өзен бойындағы алдыңғы бекеті болған. Осы жердің үстіне салынған Винтроп Рокфеллер археологиялық мұражайында қазбадан алынған заттар қойылған. Colonial Williamsburg Картер Гровты 2003 жылға дейін Colonial Williamsburg-тің серіктес мекемесі ретінде жұмыс істеді, түсіндіру бағдарламаларын ұсына отырып. Мүлікті кейін сатылып кетті.

Beginning in the earliest period of the restoration, Colonial Williamsburg acquired acreage in Williamsburg and the two counties which adjoin it, notably to the north and east of the historic area to preserve natural views and facilitate the experience of as much of the late 18th century environment as possible. This was described as a "rural, wooded sense of arrival" along corridors to the historic area. In 2006, announcing a conservation easement on acreage north of the Visitor Center, Colonial Williamsburg President and Chairman Colin G. Campbell said its restrictions protected the view and preserved other features: "This viewshed helps to set the stage for visitors in their journey from modern day life into the 18th century setting. At the same time, this preserves the natural environment around Queen's Creek and protects a significant archaeological site. It is a tangible and important example of how the Foundation is protecting the vital greenbelt surrounding Colonial Williamsburg's historic area for future generations". The Colonial Parkway, which includes a tunnel running beneath the historic area, was planned and is maintained to reduce modern intrusions. Near the principal planned roadway approach to Colonial Williamsburg, similar design priorities were employed for the relocated U. S. Route 60 near the intersection of Bypass Road and North Henry Street. Prior to the restoration, U. S. Route 60 ran down Duke of Gloucester Street through town. To shift the traffic away from the historic area, Bypass Road was planned and built through farmland and woods about a mile north of town. Shortly thereafter, when Route 143 was built as the Merrimack Trail (originally designated State Route 168) in the 1930s, the protected vista was extended along Route 132 in York County to the new road, and two new bridges were built across Queen's Creek. Goodwin, who served as a liaison with the community, as well as with state and local officials, was instrumental in such efforts. Nevertheless, some in the Rockefeller organization, regarding him as meddlesome, gradually pushed Goodwin to the periphery of the Restoration and by the time of his death in 1939 Colonial Williamsburg's administrator, Kenneth Chorley of New York, was indiscreetly at loggerheads with the local reverend. Goodwin's relationship with Rockefeller remained warm, however, and his interest in the project remained keen. Colonial Williamsburg dedicated its headquarters in 1940, naming it The Goodwin Building. About 30 years later, when Interstate 64 was planned and built in the 1960s and early 1970s, from the designated "Colonial Williamsburg" exit, the additional land along Merrimack Trail to Route 132 was similarly protected from development. Today, visitors encounter no commercial properties before they reach the Visitor's Center. In addition to considerations regarding highway travel, Williamsburg's brick Chesapeake and Ohio Railway passenger station was less than 20 years old and one of the newer ones along the rail line, it was replaced with a larger station in Colonial style that was located just out of sight and within walking distance of the historic area, on the northern edge of Peacock Hill. Farther afield was Carter's Grove Plantation. It was begun by a grandson of wealthy planter Robert "King" Carter. For over 200 years, it had gone through a succession of owners and modifications. In the 1960s after the death of its last resident, Ms. Molly McRae, Carter's Grove Plantation came under the control of Winthrop Rockefeller's Sealantic Foundation, which gave it to Colonial Williamsburg as a gift. Archaeologist Ivor Noel Hume discovered in its grounds the remains of 1620s Wolstenholme Towne, a downriver outpost of Jamestown. The Winthrop Rockefeller Archaeology Museum, built just above the site, showcased artifacts from the dig. Colonial Williamsburg operated Carter's Grove until 2003 as a satellite facility of Colonial Williamsburg, with interpretive programs. The property has since been sold.

Кингсмилл

Картерс-Гроув пен Тарихи ауданның арасында көбінесе бос тұрған Кингсмилл учаскесі және Форт-Эустистің Камп Уоллес (CW) деп аталатын шағын әскери бекінісі орналасқан. 1960 жылдардың ортасында CW Ли Холлға жақын, Ньюпорт Ньюс қаласының шетіндегі Скиффс Крикке дейін созылатын жерге иелік етті. Тарихи аймақтан алыс жатқан және қорғалатын көру арналарында орналаспағандықтан, ол 1970 жылдардың басында CW төрағасы Уинтроп Рокфеллер басшылығымен дамытылды. Рокфеллер, Эбби мен Джон Д. Рокфеллердің ұлы, жиі келіп тұратын және 1960 жылдардың соңында Картерс-Гроувқа ерекше қызығушылық танытқан. Ол Сент-Луис қаласында тұратын көршісі, Anheuser Busch компаниясының басшысы Август Анхейзер Буш-младшийдің жартыаралдағы басқа жерлерде кеңейту жоспарларын білді. Рокфеллер мен Буш талқылауларын аяқтаған кезде, Уильямсбург аймағында 40 жыл бұрын басталған қайта жаңғыртудан берігі ең ірі өзгерістер орын алды. Олардың мақсаты Колониялық Уильямсбургтің тартымдылығын күшейту және жергілікті экономиканы дамыту болды. Кингсмилл жерінен тұратын кең аумақ Колониялық Уильямсбург қорынан жоспарлы даму үшін Анхейзер Бушқа сатылды. Anheuser Busch инвестицияларына ірі сыра зауыты, Busch Gardens Williamsburg ойын-сауық паркі, Kingsmill жоспарланған курорттық қауымдастығы және McLaws Circle кеңсе паркін салу кірді. Anheuser Busch және осы даму жоспарымен байланысты ұйымдар аймақтағы ең ірі жұмыс орындарын құрайды, бұл көрсеткіш Colonial Williamsburg және жергілікті әскери базалардан жоғары.

ХХ ғасырдың аяғы

Америка демократиясы үшін тарихи маңызы бар бұл қала және оның төңірегіндегі аймақ 1983 жылы әлемдік лидерлердің саммитіне, алғашқы Дүниежүзілік экономикалық конференцияға талмайтын болды, сондай-ақ Иорданияның королі Хусейн мен Жапония императоры Хирохито сияқты қонақтарды қабылдады. Елизавета II өзінің билігі тұсында Уильямсбургке екі рет сапар шекті, 1957 жылдың қазанында және 2007 жылдың мамырында, екеуі де жақын орналасқан Джеймстаунның құрылған күнін мерекелеу үшін жасалды.

Қазіргі Уильямсбург

Колониялық Уильямсбург – бұл өткендегі күнделікті өмірдің түрлі жақтарын түсіндіретін және көрсететін тарихи қайта жаңғыртушылар (интерпретаторлар) тұратын ғимараттардың ашық аспан астындағы жиынтығы. Орындаушылар отаршылдық дәуірдегідей жұмыс істейді, киінеді және сөйлейді. Мұндай тарихи өмірді қалпына келтіру музейлері көп (мысалы, Массачусетс штатындағы Олд Стурбридж ауылы, Уинстон-Салемдегі Олд Салем немесе Ұлыбританиядағы Кастелл Хенллис), бірақ Колониялық Уильямсбург ерекшелігі – бұл өмір сүрген қаланың негізінде салынғандығы, оның тұрғындары мен отаршылдықтан кейінгі кезеңдегі ғимараттары алынып тасталған. Басқа тарихи өмірді қалпына келтіру музейлерінен айырмашылығы, Колониялық Уильямсбург кез келген адамға күннің кез келген уақытында тарихи ауданды тегін аралауға мүмкіндік береді. Тек тарихи ғимараттарға кіруге, күндізгі уақытта өнер мен қолөнер шеберханаларын көруге немесе «Революциялық қала» сияқты жоспарланған ашық ауадағы қойылымдарға қатысуға ниет білдіргендерге ғана ақы төлеу қажет. Колониялық парктің жанындағы Келушілер орталығында 1957 жылы көрсетілген «Уильямсбург: Отаншылдың тарихы» атты қысқа фильмі бар. Келушілер Келушілер орталығында көлік құралын тоқтата алады, себебі қалпына келтірілген аумаққа автомобильдердің кіруіне тыйым салынған. Жазғы маусымда Уильямсбургтің тарихи ауданына, сондай-ақ Джеймстаун мен Йорктаунға дейін тоқтауларға арналған, дөңгелекті креслоға қолайлы шаттл автобусы қызметі көрсетіледі. Интерпретаторлар әрқашан отаршылдық киім киіп жүрмейді. 1973 жылы жазда екі жүз жылдық мерекеге орай жасалған тәжірибе ретінде қонақүй қызметкерлері арнайы қызыл, ақ және көк түсті полиэстерден тігілген костюмдер киді. Бұл келушілерді шатастырып, көңілін қалдырды, сондықтан тәжірибе жаздың соңында тоқтатылды, ал екі жүз жылдық мерекеге орай экскурсоводтар тарихи костюмдер киді. Колониялық Уильямсбургтің тарихи интерпретаторларының кезеңдік костюмдердегі көптеген қайта жаңғыртулары онлайн режимінде жарияланған. Қарапайым кезеңді қайта жаңғыртудан басқа, Колониялық Уильямсбургте Уильямсбургтің негізі қалануы, британдық әскерлердің басып алуы немесе генерал Джордж Вашингтон сияқты сол кездегі отаршылдық көшбасшылардың сапарлары сияқты түрлі тақырыптар ұсынылады. Кейбір костюмді интерпретаторлар жануарлармен жұмыс істейді. Колониялық Уильямсбург сирек кездесетін тұқымдар бағдарламасы отаршылдық кезеңде болған жануарларды сақтауға және көрсетуге көмектеседі. Джон П. Хантердің осы тақырыптағы кітабы «Өткенге байланыс, болашаққа көпір: Колониялық Уильямсбургтің жануарлары» осы бағдарламаның маңыздылығын түсіндіреді және интерпретаторлардың оған қалай қатысатынын көрсетеді. Колониялық Уильямсбург – жануарларды ұстауға рұқсат берілген жер. Жүгірткімен жүретін жануарларды белгілі бір ашық ауада алып жүруге және шаттл автобустарында тасымалдауға рұқсат етіледі, бірақ келушілер орталығынан басқа ғимараттарға кіргізілмейді.

Colonial Williamsburg is an open air assemblage of buildings populated with historical reenactors (interpreters) who explain and demonstrate aspects of daily life in the past. The reenactors work, dress, and talk as they would have in colonial times. While there are many living history museums (such as Old Sturbridge Village in Massachusetts, Old Salem in Winston Salem, or Castell Henllys in the UK), Colonial Williamsburg is unusual for having been constructed from a living town whose inhabitants and post Colonial era buildings were removed. Also unlike other living history museums, Colonial Williamsburg allows anyone to walk through the historic district free of charge, at any hour of the day. Charges apply only to those visitors who wish to enter the historic buildings to see arts and crafts demonstrations during daylight hours, or attend scheduled outdoor performances such as the Revolutionary City programs. The Visitor Center near the Colonial Parkway features a short film, Williamsburg: the Story of a Patriot, which debuted in 1957. Visitors may park at the Visitor's Center, as automobiles are restricted from the restored area. Wheelchair accessible shuttle bus service is provided to stops around the perimeter of the Historic District of Williamsburg, as well as Jamestown and Yorktown, during the peak summer season. The costumed interpreters have not always worn Colonial dress. As an experiment in anticipation of the Bicentennial, in summer 1973 the hostesses were dressed in special red, white, and blue polyester knit pantsuits. This confused and disappointed visitors, so the experiment was dropped at the end of summer, and for the Bicentennial, docents wore historical costumes. Many reenactments by Colonial Williamsburg's historical interpreters wearing period costumes are posted online. In addition to simple period reenactments, Colonial Williamsburg, at various times, features themes, including the founding of Williamsburg, occupation by British forces, or visits from Colonial leaders of the day, including General George Washington. Some of the costumed interpreters work with animals. The Colonial Williamsburg Rare Breed Program helps to preserve and showcase animals that would have been present during the colonial period. John P. Hunter's book on the topic, Link to the Past, Bridge to the Future: Colonial Williamsburg's Animals, explains the importance of, as well as details how interpreters are a part, of this program. Colonial Williamsburg is a partly pet friendly destination. Leashed pets are permitted in specific outdoor areas and may be taken on shuttle buses, but are not permitted in buildings except the visitor center.

Ұлы жарық

Ұлы жарықтандыру – жыл сайын желтоқсан айының бірінші жексенбісінде мыңдаған Рождество шамдарының бірдей іске қосылуымен өтетін ашық ауадағы рәсім және жаппай тойлау. Гудвиннің ойымен туған бұл рәсім 1935 жылы басталды, ол отарлық (және ағылшын) дәстүріне ұқсас, үйлер мен қоғамдық ғимараттардың терезелеріне шамдар қойып, соғыс жеңісі сияқты немесе билеуші монархтың туған күні сияқты ерекше оқиғаларды тойлау салтынан пайда болды. Ұлы жарықтандыруға сонымен қатар, маңызды оқиғаларды тойлау үшін отшашуды қолданудың 18 ғасырлық дәстүріне негізделген әсем салюттар да енгізілді.

Білім беру саласындағы аудит

1990 жылдары Колониялық Уильямсбург ерте Америка тарихы бойынша оқыту институтын және электрондық саяхаттарды іске қосты. Бастауыш және орта/жоғары мектеп мұғалімдеріне арналған институт, педагогтарға тарихшылармен, тарихи кейіпкерлерді сомдайтындармен кездесуге және сыныпта пайдалануға арналған оқу материалдарын дайындауға мүмкіндік беретін семинарлар ұсынады. Электрондық саяхаттар – мектептерге қолжетімді мультимедиалық сабақтар жиынтығы. Әрбір бағдарлама тарихтың нақты бір тақырыбына арналған және сабақ жоспарымен қатар сыныптық және онлайн-тапсырмаларды қамтиды. Жергілікті PBS телеарналарында ай сайын тікелей эфирде трансляциялар жүргізіледі, бұл қатысушы сыныптарға телефон немесе интернет арқылы тарихи кейіпкерлермен байланысуға мүмкіндік береді. 2007 жылы Колониялық Уильямсбург iCitizenForum.com сайтының жұмысын бастады. Сайтта тарихи құжаттармен қатар, блогтар, бейнелер және форумдар сияқты пайдаланушылар жасаған контент орналасқан. Сайттың мақсаты – демократиядағы азаматтардың рөлі, құқықтары және міндеттері туралы пікірталас тудыру. Соңғы оқиғалар контекстінде Ұлы Аталардың идеалдарын сақтау – сайттың басты назарында. Колониялық Уильямсбург NBC телеарнасының бұрынғы тілшісі Ллойд Добинсті мұражай үшін алғашқы подкасттарды жасауға шақырды, ол көбінесе қызметкерлермен олардың мамандану салалары бойынша сұхбаттастырды. Ол зейнетке шыққаннан кейін басқалар да подкаст сұхбаттарын жүргізе берді.

Менеджмент

Колониалдық Уильямсбургке иелік етеді және оны тірі мұражай ретінде басқарады Колониалдық Уильямсбург қоры, бастапқыда Рокфеллер отбасы және жылдар бойы басқалар, атап айтқанда Reader's Digest негізін қалаушылар Лила мен ДеУит Уоллес және Филадельфия баспагері Уолтер Анненберг. Реставрацияның басты мақсаты – колониялық ортаны қайта құру және Америка революциясына дейінгі онжылдықтарда қалыптасқан Америка идеясының пайда болу тарихы туралы білім беруді жеңілдету болды. Осы ортада Колониалдық Уильямсбург әртүрлі және кейде қарама-қайшы мүдделерге ие әртүрлі халықтардың азаттық пен теңдікті құндылық тұтқан қоғамға қалай дамығанын баяндауға тырысады. Клиф Флит, Джеймстаун Йорктаун қорының бұрынғы президенті, 2019 жылы Колониалдық Уильямсбург қорының президенті және бас директоры болып тағайындалды. Митчелл Рейсс, Вашингтон колледжінің бұрынғы президенті, 2014 жылдан 2019 жылға дейін Қордың президенті және бас директоры болды. Рейсс 14 жыл осы лауазымда болған Колин Г. Кэмпбеллдің орнын басты. Томас Ф. Фаррелл II 2011 жылдан 2016 жылға дейін Колониалдық Уильямсбург қорының қамқорлар кеңесінің төрағасы болды және 2006 жылдан 2018 жылға дейін кеңесте қызмет етті.

Қатысу

Колониалдық Уильямсбургке 1985 жылы 1,1 миллион адам келді. Бірнеше жыл бойы келушілер саны төмен болғаннан кейін, 2006 жылы басталған Джеймстаун 2007 мерекесі және «Революциялық қала» бағдарламаларының арқасында қалпына келе бастады. Бұл бағдарламалар қайта жандандырушылар мен көрермендер арасында тікелей, өзара әрекеттесетін көше театрларын қамтыды. 2008 жылдың шілдесінде жарияланған мәліметтерге сәйкес, 2004 жылығы ең төменгі көрсеткіштен кейін келесі жылдары келушілердің жалпы саны шамамен 10 пайызға өсті. 2008 жылы CW қонақжайлық қызметтерінен түскен кірістің 15 пайызға өсуі билет сатудан түскен 5 пайыздық өсімнен әлдеқайда жоғары болды, бұл қонақжайлықтан түскен кірістердің әрқашан CW тарихи аймағына келген туристерден ғана емес екенін көрсетеді, деп мәлімдеді ресми өкіл. Қордың келушілер санының көрсеткіштерін контекстте қарастыру қажет. 1990 жылға дейін олар тек жалпы кіру билеттерін сатуды көрсетті, және бұл көрсеткіш кейде коммерциялық емес қор мен оның толыққанды меншікті еншілес қонақ үйлері арасындағы жыл соңындағы ішкі сатулар мен жаңа жылдық қайта сатып алулар арқылы жасанды түрде көтерілді. Кейіннен қор билетсіз көшеде жүрген туристердің санын есептеп, оларды келушілер санына қосты. 2000-ші жылдары келушілерді санау, қордың автобустарында сапарлаған, музейлерін аралаған, атты каретамен жүрген, түнгі бағдарламаларға қатысқан туристерді ескеру үшін түзетілді. Бұл көрсеткіштер «өткізу пункттері» арқылы есептелді.

Қаржылық қиындықтар

Тұрақты түрдегі операциялық тапшылықтар Colonial Williamsburg Foundation-ға қиындық туғызады. Кіріс келушілер саны мен тауар сатудан түседі, бірақ қонақ үйлерде бұл кіріс жоғалады. Қалған қаржы қорларға инвестиция жасау арқылы және қордың төрт қабатты кеңсесінің жартысын алып жатқан қайырымдылық жинау операциясынан түседі. Соңғы жылдары қаржыға бағытталған күш-жігер негізінен шығындарды қысқаруға және келушілер саны мен қонақ үйлерден түсетін кірісті арттыруға жұмылдырылды. Сондай-ақ, қор өзінің негізгі мақсатына қажетті емес кейбір мүлікті сатты, соның ішінде жақын орналасқан Пикок Хиллдегі бұрынғы меншігінде болған көптеген мүліктерді, онда бұрын Джорджия О’Кифф, қала әкімі Поли Стрикер және Вирджиния теңіз ғылымдары институтының негізін қалаушы доктор Дональд В. Дэвис тұрған. 2017 жылы, заласының салдарынан, Colonial Williamsburg-тың бұрынғы президенті Митчелл Рейс қонақ үйлерінің, 19 сауда дүкенінің және үш гольф алаңының коммерциялық операцияларын басқаруды сырттан тартуға (аутсорсингке) тапсырды.

Жерді сату

2003 жылы CW қатысуы және операциялық кірістері төмендеуді жалғастырғанда, Картер Гроув жұртшылыққа жабылды, оның миссиясы және CW бағдарламаларындағы рөлі қайта қарастырылды. Сатудан кейін, шенеуніктер Картерс Гроув өзін-өзі қаржыландыратынын, оның қиын жағдайдағы балансындағы жарқын тұс екенін анықтады. Кейін 2003 жылы Изабель дауылы Картер Гроувтың ауылдық жолын зақымдады, ол егістікті тарихи аймақпен байланыстырды, қашықтығы шамамен 25 км, коммерциялық және қоғамдық жолдарды айналып өтетін. Колониялық Уильямсбург түсіндіру бағдарламаларының бір бөлігін Уильямсбургтің тарихи аймағына жақын жерлерге, оның ішінде оның келушілер орталығының жанындағы Great Hopes Plantation фермасына көштірді. 2006 жылдың соңында қор Картерс Гроувты шектеулі шарттармен сататынын жариялады. 31 желтоқсандағы «Нью-Йорк Таймс» газетінің бірінші бетінде жарияланғандай, төмендеген қатысу және күтімге жеткіліксіз қаражаттың болуына байланысты қиналған қор Картерс Гроув үйі мен жерін жеке сатып алушыға сатуға ұсынып отыр, мүмкін 2007 жылдың қаңтарында. Қор сатуды негізінен 18 ғасырлық негізгі бөлігіне назар аудару қажеттігімен, 17 ғасырлық ауылды қайта құру сияқты көрікті орындардан гөрі, деп түсіндірді – бұл кейінірек 17 ғасырлық тарихи Джеймстаунды басқару туралы шешіміне қайшы келді. «Таймс» газеті тарихи мұражайлар мен үйлердің қиындығы олардың көп болуында, күтімге шығынның жоғары болуында және келушілер санының азаюында екенін айтты. Кейбір жергілікті тұрғындар Картерс Гроувты сату туралы шешімді өкінді, ал басқалары Вирджиниядағы ең жылдам дамитын округтердің бірінде оның көп бөлігі сақталатынына риза болды. 1970 жылдары Анхойзер Бушқа ескі Кингсмилл плантациясының артық жерін сатудан және Картер Гроувты жақында сатудан басқа, қор өзінің миссиясына маңызды емес деп саналған шеткі жерлерді, сондай-ақ қазіргі Peacock Hill-де жеке меншіктегі бірнеше үйлерді де сатты. Олардың бірі – тарихи аймақтың шығысында, 199-шы мемлекеттік тас жолының солтүстігінде және 60-шы АҚШ тас жолының оңтүстігіндегі тарихи Квартерпат жолының бойындағы учаске. 2005 жылы бұл Уильямсбург қаласының бір иесіндегі ең үлкен игерілмеген жер учаскесі болды. Байқаушылар Quarterpath жерінің көп бөлігі дамытылатынын, бірақ бұрын бос болған жерге саябақтар мен демалыс орындары, сондай-ақ 1862 жылдың 5 мамырында Американдық Азамат Соғысының Пенинсула кампаниясы кезінде болған Уильямсбург шайқасының бір бөлігін сақтауға арналған Редубт паркі кіретінін атап өтті. CW бұрын Йорк округіндегі 132-ші тас жолының батысындағы Каррс Хилл учаскесінің бір бөлігіне үш консервациялық жеңілдіктерді Уильямсбург жер консервациясына сыйға тартқанын хабарлаған болатын. Барлық қалпына келтірілген үйлер 19 және 20 ғасырлардағы тұрғындармен, кейін Колониялық Уильямсбургпен электрмен, сумен және жылытумен жабдықталды. Сондай-ақ, олар қазіргі тұрғындар немесе қормен плиталармен, кондиционерлермен, тоңазытқыштармен және ванна бөлмелерімен жабдықталды. Гипс, ағаш, еден, қабырға және шатырлар ауыстырылды. 1997 жылы антропологтар Эрик Гейбл мен Ричард Хэндлер Колониялық Уильямсбургті Американың жоғарғы/орта және жоғары деңгейдегі бай әлеуметтік-экономикалық топтарына арналған көңіл көтеру орыны ретінде талқылады. Олардың есебінде Колониялық Уильямсбургтің кейбір қызметкерлері мұражай бағдарламаларының шынайылығын сақтау күтілімдері мен мұражай дүкендерінде сату үшін шынайы өнімдер жасау арасында тепе-тәулік жүргізетіні айтылған. Вирджиния университетінің сәулет тарихы профессоры Ричард Гай Уилсон, «Вирджинияның ғимараттары: су тасқыны және Пьемонт» кітабының авторы, Колониялық Уильямсбургті «колониалды жаңғыру үйлері мен бөлінген саудасы бар 1930 жылдардағы американдық қала маңының керемет мысалы» деп сипаттаған. Осы сын-ескертпелердің барлығы көптеген сыншыларды Колониялық Уильямсбургті және оның қорын «Республикалық Диснейленд» деп атауға әкелді. Осы сынға жауап ретінде «Колониялық Уильямсбургтің тарихи аймағы тарихи шынайылық пен салауаттылық арасындағы, қатыгез реализм мен жұмсақ атмосфера арасындағы, он сегізінші ғасырдағы бір сәт және үш жүз жылға жуық жас арасындағы келісім» делінген. Сыншылар «тарихи шынайылықты» «салауаттылыққа» қарсы қою – бұл жалған дихотомия және коммерциялық және меншік факторлары нақты мәселе екенін мәлімдейді. Әрине, Колониялық Уильямсбургте археологиялық және тарихи зерттеулер үздіксіз жүргізілуде, ал жаңа ақпарат пайда болғанда, қайта қарастыру жиі ұсынылады және сәйкес өзгерістер енгізіледі. 2016 жылдың наурыз айында қордың жаңа президенті және бас атқарушы директоры Митчелл Рейсс Ричмонд Таймс Диспатч газетіне Колониялық Уильямсбургтің «тура екенін» мақсат еткенін айтты. Аппалачи мемлекеттік университетіндегі магистратура курсы Колониялық Уильямсбургті сақтау және қалпына келтіруге қатысты, бұл оның қоғамдық тарих бағдарламасының бір бөлігі болып табылады.

In 2003, as CW attendance and operating revenues continued to drop, Carter's Grove was closed to the public while its mission and role in CW's programs were redefined. After the sale, officials belatedly determined Carters Grove was paying for itself, one of the bright spots in its troubled balance sheet. Later in 2003, Hurricane Isabel seriously damaged Carter's Grove Country Road, which had linked the estate to the historic area, a distance of , bypassing commercial and public roadways. Colonial Williamsburg shifted some of the interpretive programs to locations contiguous to the historic area in Williamsburg, including the ersatz farm Great Hopes Plantation next to its Visitor Center. The foundation announced in late 2006 that Carter's Grove would be sold under restrictive conditions. In a front page article December 31, The New York Times reported that the foundation, struggling because of dwindling attendance and insufficient endowment for upkeep, would be offering the Carter's Grove mansion and grounds for sale to a private purchaser, possibly as soon as January 2007. The foundation justified the sale, in part, by saying it wanted to concentrate on its 18th century core—as opposed to such attractions as the reconstruction of a 17th century village on the site—a position at odds with its later, and subsequently undone, decision to assume management of 17th century historic Jamestowne. The Times said that the dilemma of historic museums and houses is that there are too many of them, upkeep is too expensive, and fewer people are visiting them. Some local residents lamented CW's decision to sell Carter's Grove; others stated relief that it would remain largely intact, no small matter in one of the fastest developing counties in Virginia. In addition to the large sale of surplus land of the old Kingsmill plantation to Anheuser Busch in the 1970s and the more recent sale of Carter's Grove, the foundation has also sold outlying tracts of land not considered fundamental to its mission, as well as multiple now privately owned homes in Peacock Hill. One of these is a tract along historic Quarterpath Road north of State Route 199 and south of U. S. Route 60 east of the historic area. In 2005, it was the City of Williamsburg's largest undeveloped tract under single ownership". Observers have noted that, while most of the Quarterpath land will be developed, the previously vacant land will include park and recreational facilities, and Redoubt Park, dedicated to preserving some of the battlegrounds from the Battle of Williamsburg that occurred on May 5, 1862, during the Peninsula Campaign of the American Civil War. CW had earlier announced that it had donated three conservation easements to the Williamsburg Land Conservancy on of the Carr's Hill tract land west of Route 132 in York County. All of the restored houses were improved with electricity, plumbing, and heating by 19th and 20th century residents and later by Colonial Williamsburg. They have also been furnished with stoves, air conditioners, refrigerators, and bathrooms by today's residents or the foundation. Plaster, woodwork, flooring, siding and roofs were replaced. In 1997, anthropologists Eric Gable and Richard Handler discussed Colonial Williamsburg as an attraction which catered to America's upper/middle to high level affluent socioeconomic classes. Their report mentions instances where some of Colonial Williamsburg's employees often straddle expectations of maintaining authenticity of the museum's programs while still in authentically creating products to sell in the museum's gift shops. A more harsh interpretation is that of University of Virginia Professor of Architectural History Richard Guy Wilson, author of Buildings of Virginia: Tidewater and Piedmont, who described Colonial Williamsburg as "a superb example of an American suburb of the 1930s, with its in authentically tree lined streets of Colonial Revival houses and segregated commerce". All of these reproaches have led many critics to label Colonial Williamsburg and its Foundation a "Republican Disneyland". Among the answers to these criticisms is that "Colonial Williamsburg's Historic Area is a compromise between historical authenticity and common sense, between brutal realism and gentle ambiance, between being a moment in time in the eighteenth century and being nearly three hundred years old". Critics assert that setting "historical authenticity" against "common sense" is a false dichotomy and that commercial and proprietary factors are what are really at issue. Of course archaeological and historical research is an ongoing process at Colonial Williamsburg, and as new information surfaces, reconsideration is often prompted and changes made accordingly. In March 2016, the foundation's new president and chief executive officer, Mitchell Reiss, told the Richmond Times Dispatch that Colonial Williamsburg aimed to be "accurate ish." At Appalachian State University a graduate level class focuses on the preservation and restoration of Colonial Williamsburg as part of its Public History program.

Африкалық американдықтар

Колониялық Уильямсбург колониялық өмірде құлдармен қатар, еркін африкалық американдықтардың рөлін назардан тыс қалдырғаны үшін сынға ұшырады. 1930 жылдары алғаш ашылғанда, Колониялық Уильямсбург қайта жаңартушылары үшін бөлек жатақханалар ұсынды. Африкалық американдықтар қазіргідей еркін адамдар емес, тарихи рөлдерді құл ретінде сомдады. Сегрегацияланған штатта Колониялық Уильямсбург қара нәсілді адамдардың кіруіне рұқсат берді, бірақ Уильямсбург аймағындағы қонақ үйлер оларға тұрудан бас тартты, ал штат заңдары қара нәсілді адамдарға қалпына келтірілген таверналар сияқты қоғамдық орындарда ақ нәсілді адамдармен бірге тамақтануға және жақын маңдағы дүкендерде сауда жасауға тыйым салды. Колониялық Уильямсбург кейбір бұрынғы қоғамдық орындарды біріктірілген түрде пайдалануға мүмкіндік берді. 1970 жылдары колониялық өмірдің бір жақты бейнеленуіне наразылық күшейген кезде, Колониялық Уильямсбург құлдардың рөлін сомдайтын афроамерикандық түсіндірушілердің санын арттырды. Бұл "Saturday Night Live" телеарнасында көрсетілген пародиялық очеркпен ұсырылды, онда қайта жаңартушы қызметкерлерге расистік қарым-қатынас жасау арқылы өзінің дәлдігін жоққа шығарды. 1994 жылы құл аукциондары мен құл некелері қосылды, кейін NAACP және Оңтүстік Христиандық Көшбасшылық Конференциясы наразылық білдірді. Дау тудырған мысал – 1994 жылдың қазан айында өткізілген құл аукционының қайта жаңартылуы. Бұл оқиға The Baltimore Sun, Chicago Tribune және The New York Times сияқты жаңалықтар агенттіктерінде кеңінен жарияланды. Кейбір адамдар бұл қайта жаңартуды американдық колониялардағы құлдықтың шындығын көрсететіндей бағаласа, ал басқалары құл аукционын ойын-сауық үшін пайдаланғаны үшін сынға алды.