Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытай дипломаты (1899–1978)
Chinese diplomat (1899–1978)
Вэй Тао Мин (; 28 қазан 1899 – 18 мамыр 1978) – қытай дипломаты және мемлекеттік қызметкер. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Қытай Республикасының АҚШ-тағы елшісі, ал Қытай Халық Республикасы БҰҰ-дан Қытай Республикасын ығыстыруға тырысқан жылдары – сыртқы істер министрі болды. Сонымен қатар, ол 1947–1949 жылдары Тайвань провинциясының азаматтық губернаторы болды, генерал-губернатор Чэнь Иді алмастырды. Вэй Тайваньды қолдау және қытай коммунистеріне қарсы тұру үшін АҚШ-тан көмек сұрады.
Wei Tao ming (; October 28, 1899 – May 18, 1978) was a Chinese diplomat and public servant. He was the Republic of China's Ambassador to the United States during the Second World War and foreign minister during the years when the People's Republic of China sought to oust the ROC from the United Nations. He was also civilian Governor of Taiwan Province (1947–1949), replacing Governor General Chen Yi. Wei enlisted USA help to support Taiwan and oppose the Chinese communists.
Ерте өмір
Вэй Тао Минь 1899 жылы Цзянси провинциясының Цзюцзян қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Вэй Тяо Юань – педагог және Сунь Ятсеннің революциялық қозғалысының мүшесі. Вэй Тао Минь алғашқы білімін миссионерлік мектепте алған, бірақ 1918 жылы Кианси (Цзянси) бірінші орта мектебін бітірді. 1919 жылы Францияға көшу алдында бір жыл Пекинде француз тілін оқыды. 1926 жылы Париж университетінен заң докторы ғылымын қорғап, Қытайға оралып, Шанхайда заңгерлік қызметін бастады. Ол Қытай тарихындағы алғашқы әйел заңгер және судья Жэн Юсюге үйленді. Ол Франциядағы Сорбонна университетінде заң ғылымы бойынша докторлық диссертациясын қорғады және Шанхайдағы француздық соттарда іс жүргізген алғашқы қытай азаматы болды. Жэн әйелдердің некеде өз даусы мен таңдау құқығын жақтады және осыны Қытай Республикасының заңдарына енгізді. Оның "Менің революциялық жылдарым" (1944) атты автобиографиясы күйеуі АҚШ-та елші болып қызмет еткен кезде жарық көрді және қазіргі Қытай тарихының ең бағалы куәліктерінің бірі саналады.
Wei Tao ming was born in Jiujiang, Jiangxi province in 1899. His father, Wei Tiao yuan, was an educator and member of Sun Yat sen's revolutionary movement. Wei Tao ming's early schooling was at a missionary school, though he graduated from Kiangsi (Jiangxi) First Middle School in 1918. He then studied French in Beijing for a year before moving to France in 1919. He obtained his doctorate in law from the University of Paris in 1926 and returned to China to pursue a legal career in Shanghai. He was married to Zheng Yuxiu, the first female lawyer and judge in Chinese history. She earned her doctoral degree in law at the Sorbonne in France and was the first Chinese person to practice law at the French extraterritorial courts in Shanghai. Zheng was also one of the revolutionaries involved in the attempted assassination of military official and politician Yuan Shikai, commonly reviled in Chinese history for taking advantage of both the Qing imperial court and the Republicans. She advocated women having their own voices and choices in marriage, and wrote it into the Republic of China's law. Her autobiography, My Revolutionary Years (1944), was published while her husband was Ambassador to the United States, and is revered as one of the best first hand accounts of modern Chinese history.
Саяси мансап
Ол Гоминьданға қатысты. 29 жасында Вэй Сот Юаньның президенті болды. 1930 жылдан 1931 жылға дейін Вэй сол кездегі Қытай Республикасының астанасы Нанкиннің арнайы муниципалитетінің әкімі қызметін атқарды. Вэй 1942-1943 жылдардағы Америка доллары облигацияларына қатысты жемқорлық оқиғасында ұлттық үкіметтің ішкі тұлғаларының бірі болды. 1941 жылы Жапония АҚШ пен Ұлыбританияға соғыс жариялағаннан кейін, екі одақтас, британдық Бирманы жоғалтқаннан кейін логистикалық қиындықтарға қарамастан, Қытайды қолдауға тырысты. Екі ел де ұлттық үкіметке көп ақша берді. Ұлттық үкімет инфляцияны тежеу үшін 200 миллион АҚШ долларын артық фабиді сіңіру үшін пайдалануға шешім қабылдады. Теория бойынша, қытайлық сатып алушылар облигацияларды ресми бағамен фабимен сатып алып, Жапонияны жеңгеннен кейін облигациялар төленгенде доллармен төленеді. Америка доллары облигациялары 1942 жылдың 24 наурызында шығарылды. Халықтың жауабы нашар болды, облигациялар аз сатылды. 1943 жылдың қазан айында Х.Х. Кунг Чан Кай-Шекке құпия хат жолдап, облигация сатуын тоқтатуды сұрады. 1943 жылдың 15 қазанында жазылымдар жабылды және орталық банктың өкілі барлық облигациялар сатылды деп жалған мәлімдеме жасады. Кейін құпия түрде ішкі тұлғалар қалған облигацияларды қара нарықта алынған валютамен сатып алды. Нәтижесінде Вэй, Кунг, Лонг Юн, Сун отбасының мүшелері және басқалар сияқты ұлттық үкіметтің ішкі тұлғалары үшін күтпеген пайда болды. 1942 жылдың қыркүйегінен 1946 жылға дейін АҚШ-тағы елші ретінде Вэй Қытай Республикасына жапондық басқыншылыққа және коммунистік бүлікшілікке қарсы тұру үшін американдық материалдық және әскери көмек алуға көмектесті. Оның жария мәлімдемелері New York Times газетінде жарияланды және ол Сонг Мэйлинге Вашингтон мен Нью-Йоркке сапарларында сүйемелдеді. Ол 1945 жылдың қазанында жеке себептермен қызметінен кетіп, оның орнына Сент-Джеймс сотының елшісі Веллингтон Ку келді. 1944 жылы Вэйдің әйелі Чжэн Юсю SS "China Victory" кемесін суға түсірді. Салтанатта ежелгі қытайлық теңіз құдайларына дұға жасалды және дәстүрлі американдық шампан бөтелкесін сындыру салты орындалды. Кеме суға түсірілгенде құрметті қонақ ретінде Лос-Анджелестегі Қытай консулының әйелі Т.К. Чанг болды. SS "China Victory" Calship кеме жасаушылығынан шыққан алғашқы "Жеңіс" кемесі болды. Тайвань провинциясының губернаторы болған кезінде Вэй азаматтық істер (民政廳), қаржы (財政廳), құрылыс (建設廳) және білім беру (教育廳) департаменттерін құрды. Ол сондай-ақ провинциялық кеңеске (省政委員) он үш мүшені, оның ішінде Тайваньда туғандарды да тағайындады. Губернаторлық қызметтен кейін ол сыртқы істер министрі болды (оның орнына Чэн Цыр шиоу келді). Қытай коммунистік революциясынан кейін Вэй біраз уақыт Гонконгте болды, содан кейін Тайваньға оралды. Вэй 1960 жылдары Қытай Республикасының сыртқы істер министрі қызметін атқарды және Тайбэйге АҚШ-тың қолдауын сақтауға белсенді түрде қатысты. Ол сондай-ақ Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясында Қытай Халық Республикасының мүшелігін қабылдамау үшін коалиция құрды. 1971 жылы денсаулығына байланысты отставкаға кетті, өйткені Пекиннің ҚХР-ды БҰҰ-дан шығару науқаны сәттілікке жақын болды. Ол 1978 жылдың 18 мамырында Тайбэйде 79 жасында қайтыс болды.
He became involved with the Kuomintang. At the age of 29, Wei became president of the Judicial Yuan. From 1930 to 1931, Wei served as mayor of special municipality of Nanjing, then capital of the Republic of China. Wei was among the Nationalist government insiders implicated in corruption during the 1942 1943 American Dollar Bond scandal. After the 1941 Japanese declaration of war against the United States and the United Kingdom, the two allies sought to support China in a concrete way despite logistical limitations following the loss of British Burma. The two countries loaned significant amounts of money to the Nationalist government. The Nationalist government decided to use USD$200 million to absorb excess fabi in an effort to curb inflation. In theory, Chinese purchasers would use fabi to buy bonds at the official exchange rate and be paid in dollars when the bonds were redeemed following victory over Japan. The American Dollar Bonds were issued on March 24, 1942. The public response was poor, with few bond sales. In October 1943, H. H. Kung sent a secret memorandum to Chiang Kai shek asking that the bond sales end. Subscriptions were closed on October 15, 1943 and a central bank official falsely announced that all bonds had been sold. Secretly, insiders then purchased the remaining bonds using currency acquired on the black market. The result was a windfall for Nationalist government insiders including Wei, Kung, Long Yun, members of the Soong family, and others. As Ambassador to the United States from September 1942 to 1946, Wei helped secure American material and military support for the Republic of China as it resisted Japanese invasion and Communist insurgency. His public declarations were covered by the New York Times, and he accompanied Soong Mei ling during her visits to Washington, D. C., and New York. He resigned from his post in October 1945, citing personal reasons, and was succeeded by Wellington Koo, then Ambassador to the Court of St. James. Wei's wife Zheng Yuxiu christened the SS China Victory in 1944. The Ceremony had both an ancient Chinese invocation to the sea gods and the traditional American tradition of a bottle of champagne breaking. The matron of honor at the launching was Mrs. T. K. Chang, wife of the Chinese consul at Los Angeles. SS China Victory was the first of a long line of Victory ships to leave the Calship building. During his tenure as Governor of Taiwan Province, Wei created the Departments of Civil Affairs (民政廳), Finance (財政廳), Construction (建設廳), and Education (教育廳). He also employed thirteen members on the provincial board (省政委員), including those who were Taiwanese born. He became the minister of foreign affairs after being the Governor (position succeeded by Chen Tsyr shiou). After the Chinese Communist Revolution, Wei spent some time in Hong Kong, then made his way back to Taiwan. Wei served as foreign minister of the Republic of China during the 1960s and was active in maintaining U. S. support for Taipei. He also maintained a coalition in the United Nations General Assembly to reject membership for the People's Republic of China. He resigned due to health reasons in 1971 as Beijing's campaign to oust the ROC from the United Nations was on the verge of succeeding. He died in Taipei on May 18, 1978, at the age 79.