Ұзақ QT синдромы: себептері, белгілері және басқару жолдары
Long QT syndrome
Ұзақ QT синдромы – жүрек аритмиясына (Torsades de pointes) әкелетін сирек кездесетін жағдай. Симптомдар жоқ болуы мүмкін, емдеуге диета, дәрі-дәрмектер жатады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Емдеуге қарқынды жаттығулардан аулақ болу, диетада жеткілікті мөлшерде калий алу, бета-блокаторларды қолдану немесе жүрекке имплантацияланатын кардиовертер-дефибрилляторды орнату кіруі мүмкін. Ұзын QT синдромы шамамен 7 000 адамның біреуіне әсер етеді.
Management may include avoiding strenuous exercise, getting sufficient potassium in the diet, the use of beta blockers, or an implantable cardiac defibrillator. Long QT syndrome is estimated to affect 1 in 7,000 people.
Белгілері мен симптомдары
Көптеген ұзақ QT синдромы бар адамдарда ешқандай белгілер мен симптомдар байқалмайды. Симптомдар пайда болған жағдайда, олар көбінесе жүрек ырғағының бұзылуынан (аритмия) туындайды, ең көп кездесетіні – Torsades de pointes (TdP) деп аталатын қарыншалық тахикардияның бір түрі. Егер аритмия өздігінен қалыпты ырғаққа оралса, зардап шеккен адам басы ауыруы (пресинкоп деп аталады) немесе есінен тануы мүмкін, бұл көкіректе дірілдеу сезімімен алдын ала болуы мүмкін. Эпилепсия да ұзақ QT синдромының кейбір түрлерімен байланысты. Ұзақ QT синдромының кейбір сирек түрлері дене мүшелерінің басқа бөліктеріне әсер етеді, нәтижесінде Jervell және Lange Nielsen синдромында саңыраулық, ал Andersen–Tawil (LQT7) синдромында мерзімді сал пайда болады. TdP дамуының ең сенімді көрсеткіші – адамның бұрын аритмияны немесе жүрек тоқтауын бастан өткергені. ЭКГ тіркелмеген кезде есінен тануды бастан өткерген LQTS-тің иегерлері де жоғары тәуекелде болады, себебі мұндай жағдайларда есінен тану көбінесе құжатталмаған, өзінен-өзі тоқтатылатын аритмияға байланысты болады. Кейбір адамдарда QT аралығы өте ұзақ болса, енді бірінде QT аралығы шамалы ғана ұзарған немесе тіпті тыныш күйде нормалы болады (жасырын LQTS). QT аралығы ең ұзақ адамдар TdP-ға көбірек бейім, ал 500 мс-ден жоғары түзетілген QT аралығы жоғары тәуекелге ие адамдарды көрсетеді. Дегенмен, QT аралығы шамалы ғана ұзарған немесе жасырын LQTS-і бар адамдарда да аритмия қаупі сақталады.
Many people with long QT syndrome have no signs or symptoms. When symptoms occur, they are generally caused by abnormal heart rhythms (arrhythmias), most commonly a form of ventricular tachycardia called Torsades de pointes (TdP). If the arrhythmia reverts to a normal rhythm spontaneously the affected person may experience lightheadedness (known as presyncope) or faint which may be preceded by a fluttering sensation in the chest. Epilepsy is also associated with certain types of long QT syndrome. Some rare forms of long QT syndrome affect other parts of the body, leading to deafness in the Jervell and Lange Nielsen form of the condition, and periodic paralysis in the Andersen–Tawil (LQT7) form. The strongest predictor of whether someone will develop TdP is whether they have experienced this arrhythmia or another form of cardiac arrest in the past. Those with LQTS who have experienced syncope without an ECG having been recorded at the time are also at higher risk, as syncope in these cases is frequently due to an undocumented self terminating arrhythmia. While some have QT intervals that are very prolonged, others have only slight QT prolongation, or even a normal QT interval at rest (concealed LQTS). Those with the longest QT intervals are more likely to experience TdP, and a corrected QT interval of greater than 500 ms is thought to represent those at higher risk. Despite this, those with only subtle QT prolongation or concealed LQTS still have some risk of arrhythmias.
Себептер
Ұзақ QT синдромының бірнеше түрі бар. Оларды екі негізгі топқа бөлуге болады: генетикалық мутациялар салдарынан туындайтын, адамдар туған кезден бастап өмір бойы сақталатын және балаларына берілетін (мұраға қалған немесе туа біткен ұзақ QT синдромы), және басқа факторлардың әсерінен пайда болатын, мұраға қалмайтын және көбінесе қайтымды болатын (қолданылған ұзақ QT синдромы).
There are several subtypes of long QT syndrome. These can be broadly split into those caused by genetic mutations which those affected are born with, carry throughout their lives, and can pass on to their children (inherited or congenital long QT syndrome), and those caused by other factors which cannot be passed on and are often reversible (acquired long QT syndrome).
Мұрагерлік
Ұзақ QT синдромы тұқым қуалайтын немесе туа біткен және генетикалық аномалиялардың салдарынан туындайды. LQTS бірнеше гендердегі өзгерістерден пайда болуы мүмкін, кейбір жағдайларда өте әртүрлі белгілерге алып келеді. Бұл өзгерістерді байланыстыратын ортақ нәрсе – олар бір немесе бірнеше иондық тоқтарға әсер етеді, нәтижесінде қарыншалық әрекет потенциалы ұзарады, соның салдарынан QT аралығы ұзарады. Сирек кездесетін түрі – Джервелл және Ланге Нильсен синдромы, бұл аутосомалық рецессивті LQTS түрі, ол QT аралығының ұзаруын және туа біткен саңыраулықты біріктіреді.
Inherited, or congenital long QT syndrome, is caused by genetic abnormalities. LQTS can arise from variants in several genes, leading in some cases to quite different features. The common thread linking these variants is that they affect one or more ion currents leading to prolongation of the ventricular action potential, thus lengthening the QT interval. A less commonly seen form is Jervell and Lange Nielsen syndrome, an autosomal recessive form of LQTS combining a prolonged QT interval with congenital deafness.
Басқа тергеулер
Диагностикалық белгісіздік жағдайында, ұзартылған QT аралығын анықтау үшін қосымша зерттеулер көмектесуі мүмкін. QT аралығының тыныш күйдегі ұзаруымен қатар, LQTS жаттығулар мен адреналин сияқты катехоламиндердің әсерінен QT аралығының өзгеруіне де әсер етуі мүмкін. Осы бұзылған реакцияларды анықтау үшін жаттығуға төзімділік сынақтары немесе адреналинді тікелей инфузиялау сияқты провокациялық тесттер қолданылуы мүмкін. Бұл зерттеулер, ең алдымен, тыныш күйдегі QT аралығы қалыпты 1-ші типті LQTS 1 (LQT1) жасырын туа біткен ауруы бар адамдарды анықтауға пайдалы. Денсау адамдарда жаттығу кезінде QT аралығы қысқарса, жасырын LQT1 бар адамдарда жаттығу немесе адреналин инфузиясы QT аралығының парадоксальды ұзаруына алып келуі мүмкін, бұл жасырын жағдайды ашады. Екі нұсқаулық та LQTS диагнозын қоюға болады, егер адамның Шварц ұпалы 3-тен жоғары болса немесе QT аралығына қарамастан, LQTS-ке байланысты патогендік генетикалық өзгеріс анықталса. Бұған қоса, LQTS-і бар адамдар үшін екі түрлі емдеу әдісі белгілі: аритмияның алдын алу және аритмияны тоқтату.
In cases of diagnostic uncertainty, other investigations may be helpful to unmask a prolonged QT. In addition to prolonging the resting QT interval, LQTS may affect how the QT changes in response to exercise and stimulation by catecholamines such as adrenaline. Provocation tests, in the form of exercise tolerance tests or direct infusion of adrenaline, can be used to detect these abnormal responses. These investigations are most useful for identifying those with concealed congenital Type 1 LQTS 1 (LQT1) who have a normal QT interval at rest. While in healthy persons the QT interval shortens during exercise, in those with concealed LQT1 exercise or adrenaline infusion may lead to paradoxical prolongation of the QT interval, revealing the underlying condition. Both sets of guidelines agree that LQTS can also be diagnosed if an individual has a Schwartz score of greater than 3 or if a pathogenic genetic variant associated with LQTS is identified, regardless of QT interval. In addition to this, two intervention options are known for individuals with LQTS: arrhythmia prevention and arrhythmia termination.
Аритмияның алдын алу
Аритмияны басу – LQTS-ке байланысты аритмиялардың түпкі себебіне бағытталған дәрілік препараттарды немесе хирургиялық араласуларды қолдануды қамтиды. LQTS-те аритмиялардың себебі ерте кейіндік деполяризациялар (EAD) болғандықтан және олар адренергиялық стимуляция күшті болғанда күшейеді, сондықтан бұл жағдайдағы адамдарда адренергиялық стимуляцияны әлсіретуге шаралар қолдануға болады. Осыған бета-рецепторларды блокадалайтын препараттарды қолдану жатады, бұл стрестен туындаған аритмиялардың қаупін азайтады. Надолол – қуатты селективті емес бета-блокер, ол барлық үш негізгі генотипте (LQT1, LQT2 және LQT3) аритмиялық тәуекелді азайтуға дәлелдеген. Ең сенімді жағдай – ұзақ QT синдромының себебі, тұрақты кешіккен ток (LQT3) тудыратын бұзылған натрий каналдарынан туындаған жағдайларға қатысты. Мексилетиннің негізгі әсері ерте натрий тогына бағытталғандықтан, ранолазин сияқты кешіккен натрий тогын басымдықпен тежеуге арналған препараттар тиімдірек болуы мүмкін деген теориялық негіздер бар, бірақ мұндай жағдайды растайтын тәжірибелік деректер шектеулі. Алдын алу шарасы ретінде кардиовертер-дефибриллятор (КДД) имплантациясы қарастырылуы мүмкін.
Arrhythmia suppression involves the use of medications or surgical procedures that attack the underlying cause of the arrhythmias associated with LQTS. Since the cause of arrhythmias in LQTS is early afterdepolarizations (EADs), and they are increased in states of adrenergic stimulation, steps can be taken to blunt adrenergic stimulation in these individuals. These include administration of beta receptor blocking agents, which decreases the risk of stress induced arrhythmias. Nadolol, a powerful non selective beta blocker, has been shown to reduce the arrhythmic risk in all three main genotypes (LQT1, LQT2, and LQT3). While the most compelling indication is for those whose long QT syndrome is caused by defective sodium channels producing a sustained late current (LQT3), As the predominant action of mexiletine is on the early peak sodium current, there are theoretical reasons why drugs which preferentially suppress the late sodium current such as ranolazine may be more effective, although evidence that this is the case in practice is limited. ICD implantation may be considered as a preventive step.
Нәтижелері
ЛКТС-пен ауыратын науқастардың жағдайының ең дұрыс болжамы генотип және QTc аралығының ұзақтығы болып табылады. 1 2 3 LQTS Risk Calculator деп аталатын тәуелсіз расталған тәуекелдік балл калькуляторын қолдануға келісім берілді, ол жеке 5 жылдық өмірге қауіпті аритмиялық оқиғалар тәуекелін есептеуге мүмкіндік береді. Емделмеген және ЛКТС салдарынан жүрек тоқтауы немесе есінен тануға ұшыраған адамдардың 15 жыл ішінде өлімге ұшырау қаупі шамамен 50% құрайды.
Genotype and QTc interval duration are the strongest predictors of outcome for patients with LQTS. have endorsed the use of independently validated risk score calculator, called 1 2 3 LQTS Risk Calculator, which allows to calculate individual 5 year risk of life threatening arrhythmic events. For people who experience cardiac arrest or fainting caused by LQTS and who are untreated, the risk of death within 15 years is around 50%.
Эпидемиология
LQTS тұқым қуалау арқылы берілетін түрі 2500-7000 адамның біреуіне әсер етеді деп есептеледі. Бұл ЭКГ ойлап табылғанға дейінгі бірнеше онжылдықтарда болған, бірақ бұл Джервелл және Ланге-Нильсен синдромының алғашқы сипатталған жағдайы болуы мүмкін. 1957 жылы Антон Джервелл мен Фред Ланге-Нильсен, Норвегияның Тенсберг қаласында жұмыс істеп жүрген кезде, ЭКГ арқылы құжатталған алғашқы жағдайды сипаттады. 1963 жылы итальяндық педиатр Сезарино Романо және 1964 жылы ирланд педиатры Оуэн Конор Уорд есту қабілеті қалыпты LQTS-тің көбірек таралған түрін жеке-жеке сипаттады, кейін ол Романо-Уорд синдромы деп аталды. 1979 жылы Халықаралық Ұзақ QT синдромы тіркелімінің құрылуы көптеген туыстық байланыстарды жан-жақты бағалауға мүмкіндік берді. Бұл көптеген гендерді анықтауға көмектесті. LQTS-тің трансгендік жануарлар модельдері әртүрлі гендер мен гормондардың рөлін анықтауға көмектесті, және соңғы кезде жануарлардағы бұзылған реполяризацияны қалыпқа келтіруге бағытталған эксперименталды фармакологиялық терапиялар жарияланды.
Inherited LQTS is estimated to affect between one in 2,500 and 7,000 people. This was several decades before the ECG was invented, but is likely the first described case of Jervell and Lange Nielsen syndrome. In 1957, the first case documented by ECG was described by Anton Jervell and Fred Lange Nielsen, working in Tønsberg, Norway. Italian pediatrician Cesarino Romano, in 1963, and Irish pediatrician Owen Conor Ward, in 1964, separately described the more common variant of LQTS with normal hearing, later called Romano Ward syndrome. The establishment of the International Long QT Syndrome Registry in 1979 allowed numerous pedigrees to be evaluated in a comprehensive manner. This helped in detecting many of the numerous genes involved. Transgenic animal models of the LQTS helped define the roles of various genes and hormones involved, and recently experimental pharmacological therapies to normalize the abnormal repolarization in animals were published.