Америкалық әйелдер журналы: "Godey's Lady's Book" тарихы

Кіріспе

Godey's Lady's Book, сондай-ақ Godey's Magazine және Lady's Book деп те аталатын американдық әйелдер журналы, 1830 жылдан 1878 жылға дейін Филадельфияда жарық көрген. Азамат соғысына дейінгі кезеңде ол ең көп таралған журнал болатын. 1840 жылдары таралымы 70 000 болса, 1860 жылы 150 000-ға жеткен. 1860 жылдары «Годи» өзін «айлық журналдардың патшайымы» деп санаған. Бірнеше өзгерістен кейін 1896 жылы жабылды.

Шолу

Журналды 48 жыл бойы (1830-1878) Филадельфиядан Луис А. Годи шығарды. Годи сыйлық кітаптарының танымалдылығын пайдаланып, олардың көпшілігі әйелдерге арналған. Әр нөмірде сол кездегі белгілі жазушылар мен суретшілер жасаған өлеңдер, мақалалар мен гравюралар жарияланды. Сара Жозефа Хейл ("Мэридің кішкентай қозысы" кітабының авторы) 1837 жылдан 1877 жылға дейін редактор болды және тек түпнұсқа, американдық қолжазбаларды жариялады. Журналды ерлер де, әйелдер де оқыды, сонымен қатар олардың еңбектері де жарияланды, бірақ Хейл әйелдердің еңбектері ғана жазылған үш арнайы нөмір шығарды. Хейл "Годидің" жұмысын бастағанда, журналдың тиражы он мың абонентті құрады. Екі жылдан кейін тираж 40 000-ға жетті, ал 1860 жылы 150 000 абонент болды. 1845 жылы Луи Годи журналдың әр нөмірін авторлық құқықпен қорғауды бастады, бұл басқа журналдар мен газет редакторларының мәтіндерін пайдалануына жол бермеу мақсатында жасалды. Америкадағы бұл алғашқы қадам Балтимордың "Saturday Visiter" редакторы тарапынан сынға ұшырады. Олар бұл қадамды "тар шеңберлі өзілдікке ұмтылыс" деп атады және Годи "одан қатты өкінетінін" айтты. Ол кезде журналдың бағасы жоғары болды; абоненттер жылына 3 доллар төлейтін (салыстыру үшін, The Saturday Evening Post жылына 2 доллар ғана тұрды). Дегенмен, ол өз заманындағы ең танымал журнал болды. Хейлдің редакторлығымен "Годидің" абоненттерінің саны 150 000-ға жетті. Хейл өзінің лауазымын пайдаланып, американдық талғамға баға беруші ретінде ықпалды болды. Ол өзінің ықпалын әйелдерге қатысты бірнеше мәселені ілгерілету үшін пайдаланды. Мысалы, ол 1852 жылдан бастап "Әйелдер үшін жұмыс" деген тұрақты бөлімді құрды, онда жұмыс күшіндегі әйелдер туралы талқылаулар өтті. Жалпы алғанда, Годи өзінің журналында саяси мәселелерді немесе даулы тақырыптарды талқылауды ұнатпады. 1850 жылдары ол Сара Джейн Липпинкотті ("Грейс Гринвуд") Ұлттық дәуірде құлдықты айыптағандықтан редактордың көмекшісі қызметінен босатып жіберді. Липпинкотт жауап ретінде Годиді жариялап, ол кейіннен өз пікірінен бас тартты. Дегенмен ол Азамат соғысы кезінде журналының белгілі бір позицияны алуына тыйым салды. Шын мәнінде, соғыс кезінде журнал осы соғысқа ешқандай сілтеме жасаған жоқ, ал оқырмандар соғысқа қатысты ақпаратты басқа жерден іздеді. Осының нәтижесінде "Годи" абоненттерінің үштен бірін жоғалтты. 1878 жылы қайтыс болғанға дейін. 1853 жылдан бастап, әр нөмірге үйде тігілетін киімнің суреті мен өлшемдері қосылды. Пианиноға арналған музыкалық ноталар соңғы вальс, полька немесе галопты қамтитын. "Годиде" табылған сән суреттері, киімнің түрі мен мақсатына қатысты сипаттамалармен бірге, әйелдердің күнделікті әрекеттерін тұтынушылық тұрғысынан көрсетті. Мысалы, "Годидің" сән суреттері серуендеу, атпен жүру және тіпті үйде тамақ дайындауды сәнге және тұтынушылық мәдениетке қатысу мүмкіндігі ретінде ұсынады (мысалы, әйелдің серуендеуге арналған костюмі). "[Годи] жаңа киім күнтізбесін ұсынды, ол маусымдарға немесе үйлену тойлары сияқты ерекше оқиғаларға бөлінбейді, бірақ күнделікті іс-шараларды, мысалы, серуендеу мен шай ішуді өзін-өзі сәндеу мен көрсетудің маңызды мүмкіндіктеріне айналдырады."

The magazine was published by Louis A. Godey from Philadelphia for 48 years (1830–1878). Godey intended to take advantage of the popularity of gift books, many of which were marketed specifically to women. Each issue contained poetry, articles, and engravings created by prominent writers and other artists of the time. Sarah Josepha Hale (author of "Mary Had a Little Lamb") was its editor from 1837 until 1877 and only published original, American manuscripts. Although the magazine was read and contained work by both men and women, Hale published three special issues that only included work done by women. When Hale started at Godey's, the magazine had a circulation of ten thousand subscribers. Two years later, it jumped to 40,000 and by 1860 had 150,000 subscribers. In 1845, Louis Godey began copyrighting each issue of the magazine to prevent other magazine and newspaper editors from infringing their texts. This move, a first in America, was criticized by editors at the Baltimore Saturday Visiter. They called it a "narrowly selfish course" and stated that Godey would "rue it bitterly". The magazine was expensive for the time; subscribers paid $3 per year (for comparison, The Saturday Evening Post was only $2 per year). Even so, it was the most popular journal in its day. Under Hale's editorship, the list of subscribers to Godey's reached 150,000. Hale took advantage of her role and became influential as an arbiter of American taste. She used some of her influence to further several causes for women. For example, she created a regular section with the heading "Employment for Women" beginning in 1852 to discuss women in the workforce. In general, Godey disliked discussing political issues or controversial topics in his magazine. In the 1850s, he dismissed Sara Jane Lippincott ("Grace Greenwood") as assistant editor for denouncing slavery in the National Era. Lippincott publicly denounced Godey in response and Godey later recanted. Nevertheless, he forbade his journal from taking a position during the American Civil War. In fact, during the war, the magazine made no acknowledgment of it whatsoever and readers looked elsewhere for war related information. In the process, Godey's lost about one third of its subscribers. before his death in 1878. Beginning in 1853, almost every issue also included an illustration and pattern with measurements for a garment to be sewn at home. A sheet of music for piano provided the latest waltz, polka or galop. Fashion plates found in Godey's, accompanied by descriptions about what kind of garment and for what it was to be used, caused everyday feminine activities to be depicted in a consumer light. For example, Godey's fashion plates present walking, riding, and even domestic cooking as a chance to participate in fashion and consumer culture (i. e. a woman's walking suit.) “[Godey's] promoted a new clothing calendar, one not divided by seasons or unique events like weddings, but that elevated and transformed quotidian occasions like walking and taking tea into significant opportunities for self fashioning and performance.”

Эдгар Аллан По өзінің ең алғашқы "Көрнекі" (кейін "Тағайындама" деп аталды) атты қысқа әңгімесін 1834 жылы "Годиде" жариялады. Ол сондай-ақ журналда бірнеше басқа да еңбектерін жариялады: "Жыртылған таулар туралы әңгіме" (1844 жылдың сәуірінде), "Қоңыр жәшік" (1844 жылдың қыркүйегінде), "Сен адамсың" (1844 жылдың қарашасында) және "Амонтилладоның шарабы" (1846). Басқа да авторлардың арасында Натаниел Хоторн, Оливер Венделл Холмс, Вашингтон Ирвинг, Джеймс Кирк Полдинг, Уильям Гилмор Симмс, Натаниел Паркер Уиллис және Франсис Ходжсон Бернетт болды.

Ықпал

Журнал редакторы Сара Хейл өзінің лауазымын түрлі мәселелерге ықпал ету үшін пайдаланды. Мысалы, ол журнал арқылы әйелдердің білім алуын қолдады. Оның кейбір мақалалары жазу техникаларына назар аударды және университет студенттеріне ұсынылатын оқу тізімдерімен ұқсас оқу тізімдерін ұсынды. Ол әйелдерді студенттер ретінде қабылдаған мектептер туралы жазды және 1865 жылы ашылған Вассар колледжін мақтады, сондай-ақ оны қаржыландыруға жеке көмектесті. Ол әйелдердің білімі еркектердікімен бірдей болуы керек деп сенді және әйелдерге медицинаны қоса, көбірек мамандықтардың ашылуын жақтады. Хейл өзінің редакциялық алаңы мен ықпалын ұлттық Алғыс айту күнін орнату үшін де пайдаланды. Ол журналында көптеген қызықты мақалалар жариялады, онда қазір Алғыс айту күнінің «типі» саналатын тағамдар мен рецепттер сипатталды, мысалы, қуырылған түйе, дәмді толма және тығыш, және қызылша пісірілері. 1858 жылы Хейл АҚШ президенті Джеймс Бьюкененге Алғыс айту күнін ұлттық мереке деп жариялау туралы петиция ұсынды. Ақ үйлену салтының пайда болуы әдетте 1840 жылы Альберт ханзадаға үйленгенде Виктория патшайымының ақ көйлек кигенімен байланыстырылады. Американдық әйелдер жас королева белгілеген стильдерді немесе киімдерді ұстанғандықтан, оның үйленуінен кейін он жыл өтпей Годи журналы ақ көйлек әйелдердің тазалығын білдіретін ұзақ дәстүр болған деп қате мәлімдеді: «Дәстүр, ең ерте заманнан бастап, материалдық ерекшеліктеріне қарамастан, ақ түс ең лайықты екенін шешті. Ол қыздың тазалығы мен күнәсіздігінің символы және енді таңдалған адамға тапсырылатын таза жүрек». Алайда, Викторияның үйлену рәсіміне дейін түрлі-түсті көйлектер кию қалыпты жағдай болған. Британдық корольдік отбасының Виндзор сарайындағы шыршысымен бірге жасалған суреті 1850 жылы Рождествода Годи журналында көшірілді. Гравюра 1848 жылғы желтоқсанда «Иллюстрацияланған Лондон жаңалықтарында» жарияланған Виктория патшайымының Рождество шыршысымен бірге түскен бұрынғы суретіне негізделген. Годи журналының нұсқасы Викторияның тиарасын және Принц Альберттің мұртынан айырылып, олардың бейнесін өзгертіп, гравюраны американдық көрініске айналдырды. Халықтық мәдениет тарихшысы Альфред Шумейкер «1850-60 жылдар аралығында Рождество шыршысын таратуда Годи журналынан артық маңызды ешқандай құрал болған жоқ» деп қорытындылады. Сурет 1860 жылы қайта басылып шықты, ал 1870 жылдары АҚШ-тағы үйлерде Рождество шыршысын орнату кең таралды.

Magazine editor Sarah Hale used her role to influence various causes. She used the magazine, for example, to advocate the education of women. Some of her articles focused on writing techniques and offered reading lists similar to those offered to college students. She wrote about schools that accepted women as students and praised Vassar College, which opened in 1865, and personally assisted in funding it. She believed that women's education should be similar to that of men and advocated that more professions be open to women, including medicine. Hale also used her editorial space and influence to advocate for the establishment of a national Thanksgiving holiday. Hale presented a series of appealing articles in her magazine, featuring descriptions of food and recipes now considered 'typical' of Thanksgiving, such as roasted turkeys, savory stuffing, and pumpkin pies. In 1858 Hale petitioned the president of the United States, James Buchanan, to declare Thanksgiving a national holiday. The tradition of a white wedding is commonly credited to Queen Victoria's choice to wear a white wedding dress at her wedding to Prince Albert in 1840. With American women following styles or dress set by the young Queen, less than a decade after her wedding Godey’s incorrectly claimed that a white wedding gown had been a long standing tradition representing female virginity, writing: “Custom has decided, from the earliest ages, that white is the most fitting hue, whatever may be the material. It is an emblem of the purity and innocence of girlhood, and the unsullied heart she now yields to the chosen one.” However, custom previous to Victoria's wedding ceremony had been to wear colorful gowns. A woodcut of the British Royal family with their tree at Windsor Castle was copied in Godey's at Christmas 1850. The engraving was based on an earlier image of Queen Victoria and her decorated Christmas tree previously published in The Illustrated London News in December 1848. The Godey's version removed Victoria's tiara and Prince Albert's mustache altering their faces to remake the engraving into an American scene. Folk culture historian Alfred Shoemaker summed up that "in all of America there was no more important medium in spreading the Christmas tree in the decade 1850–60 than Godey's Lady's Book". The image was reprinted in 1860 and, by the 1870s, erecting a Christmas tree had become common in the United States home.