Мэттью Риджуэй: Американ армиясының генерал-офицері
Matthew Ridgway
Мэттью Риджуэй – АҚШ армиясының генерал-офицері, Еуропадағы Жоғарғы Бас қолбасшы, Корея соғысындағы БҰҰ күштерін қайта жандандырған тұлға. Тарихы, биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары армиясының генералы (1895–1993)
United States Army general (1895–1993)
Генерал Мэтью Бункер Риджвей (3 наурыз 1895 – 26 шілде 1993) – Америка Құрама Штаттары армиясының жоғары шенді офицері, 1952–1953 жылдары Еуропадағы Жоғарғы Бас қолбасшы, ал 1953–1955 жылдары Америка Құрама Штаттары армиясының 19-шы Бас штаб бастығы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста жауынгерлік қызметке қатыспағанмен, ол Екінші дүниежүзілік соғысқа белсенді түрде қатысты, онда ол 82-ші «Барлық американдық» әуе десанттық дивизиясының алғашқы Бас қолбасшысы болды. Ол Сицилия, Италия және Нормандиядағы шайқастарда дивизияны жетекшілік етті, ал 1944 жылдың тамызында жаңа құрылған XVIII әуе десанттық корпусының қолбасшысы болды. Ол соғыс аяқталғанға дейін, 1945 жылдың ортасына дейін бұл қызметте болды, корпусты Арденн шайқасында, «Варсити» операциясында және Германияға батыс одақтастарының басып кіруінде басқарды. Риджвей Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірнеше маңызды қолбасшылық қызметтерді атқарды және Корея соғысы кезінде Біріккен Ұлттар Ұйымының (БҰҰ) соғыс күшін жаңғыртуымен ең танымал болды. Көптеген тарихшылар Риджвейді соғысты БҰҰ жағына бұрғандықтан мақтады. Ол сонымен қатар президент Дуайт Д. Эйзенхауэрді Бірінші Индокитай соғысына тікелей әскери араласудан бас тартуға көндірді, осылайша француз колониялық күштерін қолдау арқылы Америка Құрама Штаттарының Вьетнам соғысын он жылдан астам уақытқа кейінге шегерді. 1986 жылдың 12 мамырында ол «Еркіндік» президенттік медалін алды. Риджвей 1993 жылы 98 жасында қайтыс болды.
General Matthew Bunker Ridgway (March 3, 1895 – July 26, 1993) was a senior officer in the United States Army, who served as Supreme Allied Commander Europe (1952–1953) and the 19th Chief of Staff of the United States Army (1953–1955). Although he saw no combat service in World War I, he was intensively involved in World War II, where he was the first Commanding General (CG) of the 82nd "All American" Airborne Division, leading it in action in Sicily, Italy and Normandy, before taking command of the newly formed XVIII Airborne Corps in August 1944. He held the latter post until the end of the war in mid 1945, commanding the corps in the Battle of the Bulge, Operation Varsity and the Western Allied invasion of Germany. Ridgway held several major commands after World War II and was most famous for resurrecting the United Nations (UN) war effort during the Korean War. Several historians have credited Ridgway for turning the war around in favor of the UN side. He also persuaded President Dwight D. Eisenhower to refrain from direct military intervention in the First Indochina War to support French colonial forces, thereby essentially delaying the United States' Vietnam War by over a decade. He received the Presidential Medal of Freedom on May 12, 1986. Ridgway died in 1993 at the age of 98.
Ерте өмір және білім
Риджвей 1895 жылдың 3 наурызында Вирджиния штатындағы Монро фортында артиллерия офицері, полковник Томас Риджвей мен Рут Старбак (Бункер) Риджвей отбасында дүниеге келді. Балалық шағында ол түрлі әскери базаларда өмір сүрді. Кейін ол өзінің "ең алғашқы естеліктерім – қару-жарақ пен марш жасайтын адамдар, таңғы дабылдың (ревель) дыбысына ояну және түнде 'Тaps' әнінің әсем, қайғылы үнімен күнің ресми аяқталуы" екенін айтты. 1912 жылы Бостон қаласындағы ағылшын тіліндегі орта мектебін бітірген ол, Вест-Пойнт әскери академиясына түсуге өтініш берді, себебі бұл әкесіне ұнайды деп ойлады (әкесі Вест-Пойнт түлегі еді). Риджвей математикадан жетілмегендігіне байланысты алғашқы емтиханды тапса алмады, бірақ қарқынды түрде өздігінен оқығаннан кейін екінші рет сәтті қабылдады.
Ridgway was born March 3, 1895, in Fort Monroe, Virginia, to Colonel Thomas Ridgway, an artillery officer, and Ruth Starbuck (Bunker) Ridgway. He lived in various military bases all throughout his childhood. He later remarked that his "earliest memories are of guns and marching men, of rising to the sound of the reveille gun and lying down to sleep at night while the sweet, sad notes of 'Taps' brought the day officially to an end." He graduated in 1912 from English High School in Boston and applied to United States Military Academy at West Point because he thought that would please his father (who was a West Point graduate). Ridgway failed the entrance exam the first time due to his inexperience with mathematics, but after intensive self study he succeeded the second time.
Ерте әскери мансап
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Риджвей Мексика шекарасында 3-ші жаяу әскер полкінің құрамында, содан кейін Вест-Пойнтта испан тілінен нұсқаушы болып қызмет етті. Соғыс кезінде жауынгерлік міндетке жіберілмегеніне көңілі толмады, себебі "жақсылықтың жамандыққа қарсы соңғы, ұлы жеңісіне қатыспаған жауынгердің ғұмыры бекер болады" деп ойлады. 1924 және 1925 жылдары Риджвей Джорджия штатындағы Форт-Беннингтегі АҚШ армиясының жаяу әскер мектебіндегі рота офицерлері курсын бітірді, одан кейін Қытайдың Тяньцзинь қаласында 15-ші жаяу әскер полкінің рота командирі болды. Содан кейін ол Никарагуаға жіберілді, онда 1927 жылы бос сайлаулардың өткізілуін қадағалауға көмектесті. 1930 жылы Риджвей Филиппиннің генерал-губернаторының кеңесшісі болды. Ол 1935 жылы Канзас штатындағы Форт-Левенворттағы Армияның командалық және штаб мектебін, ал 1937 жылы Пенсильвания штатындағы Карлайл казармасындағы Армия соғыс колледжін бітірді. 1930 жылдары ол VI корпустың штаб бастығының орынбасары, Екінші армияның штаб бастығы және Төртінші армияның штаб бастығының орынбасары болып қызмет етті. АҚШ армиясының штаб бастығы генерал Джордж Маршалл 1939 жылдың қыркүйегінде Еуропада Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Риджвейді соғыс жоспарлау бөліміне тағайындады.
Beginning his career during World War I, Ridgway was assigned to duty on the border with Mexico as a member of the 3rd Infantry Regiment, and then to the West Point faculty as an instructor in Spanish. He was disappointed that he was not assigned to combat duty during the war, feeling that "the soldier who had had no share in this last great victory of good over evil would be ruined." During 1924 and 1925 Ridgway attended the company officers' course at the United States Army Infantry School in Fort Benning, Georgia, after which he was a company commander in the 15th Infantry Regiment in Tientsin, China. This was followed by a posting to Nicaragua, where he helped supervise free elections in 1927. In 1930, Ridgway became an advisor to the Governor General of the Philippines. He graduated from the Army Command and General Staff School at Fort Leavenworth, Kansas, in 1935 and from the Army War College at Carlisle Barracks, Pennsylvania, in 1937. During the 1930s he served as Assistant Chief of Staff of VI Corps, Deputy Chief of Staff of the Second Army, and Assistant Chief of Staff of the Fourth Army. General George C. Marshall, the Chief of Staff of the United States Army, assigned Ridgway to the War Plans Division shortly after the outbreak of World War II in Europe in September 1939.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1940 жылы 1 шілдеде подполковник болып тағайындалғаннан кейін ол 1942 жылдың қаңтарына дейін соғыс жоспарлау бөлімінде қызмет етті. Сол айда ол бір жұлдызды генерал-майор шеніне көтерілді, ал бір ай бұрын, 11 желтоқсанда уақытша полковник шеніне көтерілген болатын. Сәуір айында 82-ші дивизия, Риджвей пікірінше, көптеген дивизиялар алған оқу уақытының үштен бірін ғана алған, Сицилияға шабуылға дайындалу үшін Солтүстік Африкаға жіберілді.
After being promoted to lieutenant colonel on July 1, 1940, he served in the War Plans Division until January 1942, and was promoted to the one star general officer rank of brigadier general that month, after being promoted to temporary colonel on December 11 the month before. In April the 82nd, which in Ridgway's mind had received only a third the training time given to most divisions, was sent to North Africa to prepare for the invasion of Sicily.
Италиялық науқан
Риджвей Сицилияға шабуылдың әуе десант бөлігін жоспарлауға көмектесті. 1943 жылдың шілдесінде өткен шабуылды полковник Гэвиннің 505-ші парашюттік жаяу әскер полкі бастап кетті (Таккердің 504-ші полкінің 3-ші батальоны 505-ші парашюттік жаяу әскер полкінің жауынгерлік тобына қосылды). Бірқатар жетістіктерге қарамастан, Сицилия әуе десант дивизиясының тамырына балта шабуға жақын болды. Риджвейдің бақылауынан тыс жағдайларға байланысты 82-ші дивизия Сицилияда ауыр шығынға ұшырады, оның ішінде дивизияның орынбасар командирі, бригадир генерал Чарльз Л. Киранс қаза тапты. 9 шілде күні таңертең 504-ші полк десант тастағанда, достық отқа байланысты десантшылар шашырап кетті. Риджвей АҚШ-тың жетінші армиясының (82-ші дивизия оның құрамында болған) қолбасшысы генерал-лейтенант Джордж С. Паттонға Сицилияға десантталған 82-ші әуе десант дивизиясының 5300-ден астам десантшысының ішінде, өзінің бақылауында 400-ден азы ғана бар екенін хабарлауға мәжбүр болды. Италия материгіне шабуыл жоспарланғанда, 82-ші дивизияға «Гигант II» операциясы аясында Римді күшпен басып алу міндеті жүктелді. Риджвей бұл орынсыз жоспарға қарсы күшті наразылық білдірді, ол 82-ші дивизияны екі неміс ауыр дивизиясының арасында, Италия астанасы Римнің шетінде десанттауды көздеген. Операция басталуға бірнеше сағат қалғанда тоқтатылды. Дегенмен, 82-ші дивизия қыркүйек айында Салерно шабуылында маңызды рөл атқарды, бірақ Риджвейдің екі парашют полкі десанттамағанда, одақтастар теңізге кері шегінуі мүмкін еді. 82-ші әуе десант дивизиясы кейіннен Италия кампаниясының алғашқы кезеңдерінде қысқа ғана уақыт қызмет етті, одақтастарға қазан айында Волтурно шебін бұзуға көмектесті. Содан кейін дивизия жақында азат етілген итальяндық Неаполь қаласында гарнизондық міндеттерге қайта оралды, одан кейін көп ұзамай әрекеттен тоқтады және қараша айында Италиядан Солтүстік Ирландияға аттанды. Бесінші АҚШ армиясының қолбасшысы генерал-лейтенант Марк У. Кларк, 1917 жылғы Вест-Пойнт түлектерінің бірі, Риджвейді «тамаша жауынгер, зерек, батыл және адал» деп сипаттап, «Бесінші армияның ең жақсы бөлімдерінің бірін даярлаған» Риджвей мен 82-ші дивизиядан айырылуға дайын емес еді. Келісім бойынша полковник Таккердің 504-ші парашюттік жаяу әскер полкі мен оны қолдаушы бөлімдер Италияда қалды, олар 82-ші әуе десант дивизиясының қалған бөлігімен мүмкіндігінше тезірек қосылуы керек еді.
Ridgway helped plan the airborne element of the invasion of Sicily. The invasion, which took place in July 1943, was spearheaded by Colonel Gavin's 505th Parachute Infantry Regiment (reinforced into the 505th Parachute Regimental Combat Team by the 3rd Battalion of Tucker's 504th). Despite some successes, Sicily nearly saw an end to the airborne division. Due mainly to circumstances beyond Ridgway's control the 82nd suffered heavy casualties in Sicily, including the division's Assistant Division Commander, Brigadier General Charles L. Keerans. During the 504th's drop on the morning of July 9, which was widely scattered due to friendly fire, Ridgway had to report to Lieutenant General George S. Patton, commander of the Seventh United States Army (under whose command the 82nd fell), that, out of the more than 5,300 paratroopers of the 82nd Airborne Division who had jumped into Sicily, he had fewer than 400 under his control. During the planning for the invasion of the Italian mainland, the 82nd was tasked with taking Rome by coup de main in Operation Giant II. Ridgway strongly objected to this unrealistic plan, which would have dropped the 82nd on the outskirts of the Italian capital of Rome in the midst of two German heavy divisions. The operation was canceled only hours before launch. The 82nd did, however, play a significant role in the Allied invasion of Italy at Salerno in September which, but for a drop by Ridgway's two parachute regiments, may well have seen the Allies pushed back into the sea. The 82nd Airborne Division subsequently saw brief service in the early stages of the Italian Campaign, helping the Allies to break through the Volturno Line in October. The division then returned to occupation duties in the recently liberated Italian city of Naples and saw little further action thereafter and in November departed Italy for Northern Ireland. Lieutenant General Mark W. Clark, commander of the Fifth United States Army, a fellow graduate of the West Point class of 1917, referring to Ridgway as an "outstanding battle soldier, brilliant, fearless and loyal", who had "trained and produced one of the finest Fifth Army outfits", was unwilling to give up either Ridgway or the 82nd. As a compromise, Colonel Tucker's 504th Parachute Infantry Regiment, along with supporting units, was retained in Italy, to be sent to rejoin the rest of the 82nd Airborne Division as soon as possible.
Франция мен Германия
1943 жылдың соңында 82-ші әуедесанттық дивизия Солтүстік Ирландияға жіберілгеннен кейін және 1944 жылдың басында Риджвей Нормандияға жасалған "Оверлорд" операциясының (Одақтастардың Нормандияға шабуылы) әуедесанттық әрекеттерін жоспарлауға көмектесті. Ол бұл операцияға қатысатын 82-ші және тәжірибесіз 101-ші американдық әуедесанттық дивизияларының күшін арттыруды сәтті ұсынды – екі парашют полкі мен бір десанттық полкіден (бірақ тек екі батальонмен) үш парашют полкіне дейін, ал десанттық полкі үш батальоннан тұруы керек еді. Нормандия шайқасында ол әскерімен бірге десантқа түсіп, Шербургқа жақын Сент-Саувер-ле-Виконтке дейін 33 күн бойы шайқасты. Шілде айының басында майданнан алынған 82-ші әуедесанттық дивизиясы Нормандияның бокажындағы қатал шайқастарда 46 пайыздық шығынға ұшырады. 1944 жылдың тамызында Риджвейге XVIII әуедесанттық корпусының басшылығы тапсырылды. 82-ші әуедесанттық дивизиясының басшылығы Риджвейдің дивизия командирінің орынбасары болған бригадир генерал Джеймс М. Гавинге берілді. Риджвей қатысқан алғашқы операция – "Маркет-Гарден" операциясы, онда оның 101-ші әуедесанттық дивизиясы Эйндховенге жақын жерге түсіп, Эйндховен мен Вегель арасындағы Арнемге баратын жолдағы көпірлерді қамтамасыз етуге тиіс болды. Риджвей әскерімен бірге десантқа түсіп, дивизияның шайқастағы алдыңғы қатарында болды. XVIII әуедесанттық корпусы желтоқсандағы "Балж" шайқасында неміс әскерлерін тоқтатып, кері итеруге көмектесті. 1945 жылдың наурыз айында британдық 6-шы әуедесанттық дивизиясы мен АҚШ-тың 17-ші әуедесанттық дивизиясының басшылығымен ол "Варсити" операциясы кезінде корпусты Германияға бастап барды, бұл "Пландар" операциясының әуедесанттық бөлігі болды. 1945 жылдың 24 наурызында неміс гранатасының сынықтарынан иығына жара алды. Ол корпусты Германияға батыс Одақтастардың шабуылына жетекшілік етті. 1945 жылдың 4 маусымында ол генерал-лейтенант шеніне көтерілді. Риджвей Монтгомериді "кейде шектеуге қиын келетін еркін рухты" десе де, оны "үлкен қабілеті бар бірінші сыныпты кәсіби офицер" деп атады және "Монти британдық басшылық астында болған кезде маған Монтиден артық қолдау көрсеткен ешкімді білмеймін. Мен Монтимен ешқандай қиындық көрген емеспін" деді.
In late 1943, after the 82nd Airborne Division was sent to Northern Ireland, and in the early months of 1944, Ridgway helped plan the airborne operations of Operation Overlord, codename for the Allied invasion of Normandy, where he argued, successfully, for the two American airborne divisions taking part in the invasion, the 82nd and the inexperienced 101st, still commanded by Major General Lee (later replaced by Brigadier General Maxwell D. Taylor, formerly commander of the 82nd Airborne Division Artillery), to be increased in strength from two parachute regiments and a single glider regiment (although with only two battalions) to three parachute regiments, and for the glider regiment to have a strength of three battalions. In the Battle of Normandy, he jumped with his troops, who fought for 33 days in advancing to Saint Sauveur le Vicomte near Cherbourg (St Sauveur was liberated on June 14, 1944). Relieved from front line duty in early July, the 82nd Airborne Division had, during the severe fighting in the Normandy bocage, suffered 46 percent casualties. In August 1944, Ridgway was given the command of XVIII Airborne Corps. Command of the 82nd Airborne Division passed to Brigadier General James M. Gavin, who had served as Ridgway's Assistant Division Commander. The first operation involving Ridgway was Operation Market Garden where his 101st Airborne Division dropped near Eindhoven to secure the Bridges between Eindhoven and Veghel on the road to Arnhem. Ridgway dropped with his troops and was in the forefront of the Divisions part of the fighting. The XVIII Airborne Corps helped stop and push back German troops during the Battle of the Bulge in December. In March 1945, with the British 6th Airborne Division and United States 17th Airborne Division under command, he led the corps into Germany during Operation Varsity, the airborne component of Operation Plunder, and was wounded in the shoulder by German grenade fragments on March 24, 1945. He led the corps in the Western Allied invasion of Germany. On June 4, 1945, he was promoted to the temporary rank of lieutenant general. Ridgway noted that while Montgomery was a "free spirit who was sometimes a bit hard to restrain," he also referred to Montgomery as "a first class professional officer of great ability and Monty could produce I don't know anybody who could give me more complete support than Monty did when I was under British command twice I had no trouble with Monty at all."
Жақсылық аралығы
Риджвей 1945 жылдың қазан айына дейін Лузон аймағында командир болды, одан кейін XVIII әуе десантты корпусы таратылды. Содан кейін ол Жерорта теңізі аймағындағы АҚШ күштеріне қолбасшылық етті, Жерорта теңізіндегі одақтас әскерлердің жоғарғы қолбасшысының орынбасары атағын алды. 1946 жылдан 1948 жылға дейін ол Біріккен Ұлттар Ұйымының әскери штаб комитетінде АҚШ армиясының өкілі болып қызмет етті. 1948 жылы ол Кариб теңізіндегі АҚШ күштерін бақылауға Кариб командасына тағайындалды, ал 1949 жылы Америка Құрама Штаттары армиясының штаб бастығы генерал Дж. Лоутон Коллинз басшылығымен әкімшілік штабының орынбасары болып тағайындалды. 1947 жылдың желтоқсан айында Риджвей үшінші әйелі Мэри Принцесса "Пенни" Энтони Лонгқа үйленді. Бұрынғы армияның хал-ахуалына келгенде, Риджвейдің бірінші қадамы – сарбаздардың өзіне сенімін қайтару болды. Ол үшін ол командалық құрылымды қайта ұйымдастырды. Кореядағы алғашқы брифингтерінің бірінде Риджвей әртүрлі қорғаныс жоспарлары мен төтенше жағдайларды кеңінен талқылады. Соңында ол штабтан шабуыл жоспарларының жай-күйі туралы сұрады; корпустың G 3 (операциялық офицері) мұндай жоспарлар жоқ екенін жауап берді. Бірнеше күн ішінде I корпуста жаңа G 3 болды. Ол сондай-ақ жаудың орналасқан жерін анықтау үшін патрульдер жібермеген офицерлерді ауыстырды және егер жергілікті бөлімшелер жаудың сол жерде екенін тексеру үшін соңғы кезде байланыс жасамаса, командирлердің жоспарлау карталарынан "жау позицияларын" алып тастады. Риджвей алты ай бойы әрекетке қатысқан дивизия командирлерін алмастыру және оларды жаңа басшылармен ауыстыру жоспарын жасады. Ол барлық деңгейдегі командирлерге көбірек уақытын майдан желісінде, ал азырақ уақытын тылдың командалық орындарында өткізу керектігін бұйырды. Бұл қадамдар моральға бірден әсер етті. Қытайдың араласуымен Корея соғысының мәні өзгерді. Соғыстың кеңеюіне жол бермеу үшін саяси көшбасшылар БҰҰ күштеріне Қытайдағы жабдықтау базаларын, сондай-ақ Қытай мен Солтүстік Корея арасындағы шекарадағы Ялу өзенінің арғы жағындағы көпірлерді бомбалауға рұқсат бермеді. Американ армиясы шабуылдық позициядан қорғанысқа және кешіктіру тактикасына көшті. Риджвейдің екінші маңызды тактикалық өзгерісі – артиллерияны кеңінен пайдалану болды. Қытайдың қазасы көбейе бастады және үйлесімді артиллерия атысына шабуыл толқындарын басу арқылы өте жоғары болды. Риджвейдің басшылығымен қытайлық шабуыл баяулап, ақыры Чипьонни және Вонжу шайқастарында тоқтатылды. Содан кейін ол өз әскерлерін 1951 жылдың басында қарсы шабуыл операциясы "Жұлдызша" операциясында жетектеді.
Ridgway was a commander at Luzon until October 1945 when the XVIII Airborne Corps was disbanded. He was then given command of the United States forces in the Mediterranean Theater, with the title Deputy Supreme Allied Commander, Mediterranean. From 1946 to 1948, he served as the United States Army representative on the military staff committee of the United Nations. He was placed in charge of the Caribbean Command in 1948, controlling United States forces in the Caribbean, and in 1949 was assigned to the position of Deputy Chief of Staff for Administration under then Chief of Staff of the United States Army, General J. Lawton Collins. In December 1947, Ridgway married Mary Princess "Penny" Anthony Long, his third wife. Upon taking control of the battered Eighth Army, one of Ridgway's first acts was to restore soldiers' confidence in themselves. To accomplish this, he reorganized the command structure. During one of his first briefings in Korea at I Corps, Ridgway sat through an extensive discussion of various defensive plans and contingencies. At the end, he asked the staff about the status of their attack plans; the corps G 3 (operations officer) responded that he had no such plans. Within days, I Corps had a new G 3. He also replaced officers who did not send out patrols to fix enemy locations, and removed "enemy positions" from commanders' planning maps if local units had not been in recent contact to verify that the enemy was still there. Ridgway established a plan to rotate out those division commanders who had been in action for six months and replace them with fresh leaders. He sent out guidance to commanders at all levels that they were to spend more time at the front lines and less in their command posts in the rear. These steps had an immediate effect on morale. With the entry of China, the complexion of the Korean War had changed. Political leaders, in an attempt to prevent expansion of the war, did not allow UN forces to bomb the supply bases in China, nor the bridges across the Yalu River on the border between China and North Korea. The American army moved from an aggressive stance to fighting protective, delaying actions. Ridgway's second big tactical change was to make copious use of artillery. China's casualties began to rise, and became very high as they pressed waves of attacks into the coordinated artillery fire. Under Ridgway's leadership, the Chinese offensive was slowed and finally brought to a halt at the battles of Chipyong ni and Wonju. He then led his troops in Operation Thunderbolt, a counter offensive in early 1951.
БҰҰ Жоғарғы қолбасшысы
Сәуір айында президент Гарри С. Трумэн генерал МакАртурды қызметтен босатып, Риджвей Кореядағы Біріккен Ұлттар Ұйымының барлық күштеріне қолбасшы болып тағайындалды және толық генерал шеніне көтерілді. Кореядағы қолбасшы генерал ретінде Риджвей жүк көтеру жабдығына кеуде деңгейінде бекітілген қол гранаталарын тағу әдеті үшін "Тин-Титс" деген лақап атын алды. Ол Алыс Шығыс командалығындағы АҚШ әскері бөлімдерінің бірігуі мен интеграциясын бақылады, бұл әскердің жалпы ажыратылуына маңызды әсер етті. 1951 жылы Риджвей Вирджиниядағы Цинциннати қоғамының құрметті мүшесі болып сайланды. Риджвей МакАртурдан Жапонияның әскери губернаторы және одақтас державалардың Жоғарғы Бас қолбасшысы лауазымын да қабылдады. Өкілеттігінің кезеңінде Риджвей 1952 жылғы 28 сәуірде Жапонияның тәуелсіздігі мен егемендігін қайта орнатуды бақылады.
When General MacArthur was relieved of command by President Harry S. Truman in April, Ridgway was promoted to full general, assuming command of all United Nations forces in Korea. As commanding general in Korea, Ridgway gained the nickname "Tin Tits" for his habit of wearing hand grenades attached to his load bearing equipment at chest level. He oversaw the desegregation and integration of United States Army units in the Far East Command, which significantly influenced the wider army's subsequent desegregation. In 1951 Ridgway was elected an honorary member of the Virginia Society of the Cincinnati. Ridgway also assumed from MacArthur the role of military governor of Japan, the Supreme Commander for the Allied Powers. During his tenure, Ridgway oversaw the restoration of Japan's independence and sovereignty on April 28, 1952.
Еуропадағы одақтас әскерлердің Жоғарғы қолбасшысы
1952 жылғы мамыр айында Риджвей генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрдің орнын басып, жаңа құрылған Солтүстік Атлантикалық келісім ұйымының (НАТО) Еуропадағы Жоғарғы Бас қолбасшысы (SACEUR) болды. Бұл қызметте Риджвей үйлесімді басқару құрылымын дамытуда табысқа жетті, күштер мен базаларды кеңейтуді қадағалады, жаттығулар мен стандартизацияны жақсартты. Ол өзін американдық қызметкерлермен қоршап алып, басқа еуропалық әскери басшыларды ренжітті. Оның шындықты айтуға бейімділігі әрқашан саяси тұрғыдан тиімді болмады. 1952 жылғы шолуда Бірлескен штабтар төрағасы генерал Омар Брэдли президент Гарри С. Трумэнға «Риджвей НАТО-ны «нақты кезеңге» жеткізді және «әртүрлі қорғаныс күштерінің қалыптасуының жалпы алғанда көңіл көтеріп тұрған картинасын» көрсетті» деп хабарлады. Риджвей Германиядағы Англия-Франция-Америка жоғарғы комиссарларын Екінші дүниежүзілік соғыстың Шығыс майданындағы соғыс қылмыстары үшін айыпталған барлық неміс офицерлерін кешіруге шақырды. Ол өзінің Кореяда «неміс генералдары түрмеде отырғандай» бұйрықтар бергенін атап өтті. Оның «әскерлік ар-ұяты» оны «Еуропалық армияның неміс сарбазына бір бұйрық бермес бұрын» осы офицерлерді босатуға мәжбүр етті. Риджвей Эйзенхауэрдің армияның санын едәуір қысқарту ұсынысы кеңестік әскери қауіпке қарсы тұруға қабілетсіз қалдырады деп алаңдады, бұл 1954 жылы Гватемаладағы Альфхем оқиғасында көрсетілгендей. Бұл алаңдаушылықтар оның бас штаб бастығы қызметі кезінде қайта-қайта келіспеушіліктерге әкелді. Риджвей АҚШ армиясының «Ешқашан Емес Клубының» жетекшісі болды, ол Корея соғысын тең нәтижемен аяқталуын сәтсіздік деп қарады және Азияда, әсіресе Қытайға қарсы тағы бір құрлықтағы соғысқа қарсы болды. 1954 жылдың көктемінде Риджвей Диен-Бьен-Фу шайқасында француздарды жеңілістен құтқару үшін тактикалық ядролық қаруды қолданып, Вьетнамға американдық әскери араласуды көздеген «Қарқын» операциясына қарсы болды. Бірлескен штабтар төрағасы адмирал Артур В. Рэдфорд «Қарқын» операциясын қолдады және оны Эйзенхауэрге ұсынды, өйткені АҚШ коммунистік Вьетминьнің француздарға қарсы жеңісіне жол бере алмайды деді. 1954 жылдың 20 наурызында жағдайды ушықтырып, француз бас штабының бастығы генерал Поль Эли Вашингтонға келді, ал Рэдфорд оған «Қарқын» жоспарын көрсетті және АҚШ оны жүзеге асыруға бейім екенін сезіндірді. Эйзенхауэр ақырында «Қарқынды» жүзеге асыруға келісті, бірақ тек Конгресс алдымен мақұлдаса және Ұлыбритания оған қосылса ғана. 1954 жылдың 7 мамырында Диен-Бьен-Фудегі француз күштерінің қалдықтары капитуляциялады, бұл Парижде премьер-министр Жозеф Ланьель үкіметінің құлауына және Пьер Мендес Франция басқаратын жаңа үкімет құрылуына әкелді, оның жалғыз мандаты Индокитайдан барлық француз күштерін шығару болды. Президент Эйзенхауэр 60 жасқа толғанда армиядан міндетті түрде зейнетке шығу ережесінен бас тартуға рұқсат берді, осылайша Риджвей штаб бастығы қызметіндегі екі жылдық мерзімін аяқтады. Әкімшілікпен армияның мәртебесін төмендету туралы, АҚШ Әскери-теңіз күштері мен АҚШ Әуе күштерінің пайдасына келіспеушіліктері Риджвейдің екінші мерзімге тағайындалуына кедергі келтірді. Риджвей 1955 жылдың 30 маусымында армиядан зейнетке шықты, оның орнына 82-ші әуе десант дивизиясының бұрынғы бас штабы генерал Максвелл Д. Тейлор келді. Зейнетке шыққаннан кейін де Риджвей президент Эйзенхауэрді үнемі сынады. 1960 жылдың 7 қазандағы президенттік пікірталас кезінде Джон Ф. Кеннеди генерал Риджвейді АҚШ-тың Қытайдың (ҚХР) шабуылынан Квемой (Кинмен) мен Мацуды қорғауға тырыспауы керек деген пікірді қолдайтындардың бірі ретінде атады.
In May 1952, Ridgway succeeded General Dwight D. Eisenhower as the Supreme Allied Commander Europe (SACEUR) for the fledgling North Atlantic Treaty Organization (NATO). While in that position Ridgway made progress in developing a coordinated command structure, oversaw an expansion of forces and facilities, and improved training and standardization. He upset other European military leaders by surrounding himself with American staff. His tendency to tell the truth was not always politically wise. In a 1952 review, General Omar Bradley, Chairman of the Joint Chiefs of Staff, reported to President Harry S. Truman that "Ridgway had brought NATO to 'its realistic phase' and a 'generally encouraging picture of how the heterogeneous defense force is being gradually shaped.'" Ridgway urged the Anglo French American high commissioners for Germany to pardon all German officers convicted of war crimes on the Eastern Front of World War II. He himself, he noted, had recently given orders in Korea "of the kind for which the German generals are sitting in prison." His "honor as a soldier" forced him to insist upon the release of these officers before he could "issue a single command to a German soldier of the European army." Ridgway was concerned that Eisenhower's proposal to significantly reduce the size of the army would leave it unable to counter the growing Soviet military threat, as noted by the 1954 Alfhem affair in Guatemala. These concerns would lead to recurring disagreements during his term as chief of staff. Ridgway was the leader of the "Never Again Club" within the U. S. Army that regarded the Korean War which ended in a draw as something of a debacle and were strongly opposed to fighting another land war in Asia, especially against China. In the spring of 1954, Ridgway was very much opposed to Operation Vulture, the proposed American intervention in Vietnam with tactical nuclear weapons to rescue the French from certain defeat at the Battle of Dien Bien Phu. The chairman of the Joint Chiefs of Staff, Admiral Arthur W. Radford, supported Operation Vulture and recommended it to Eisenhower, arguing that the United States could not permit the victory of the Communist Viet Minh over the French. Making matters more complicated on 20 March 1954, the chief of the French general staff, General Paul Ély, visited Washington and Radford had shown him the plans for Vulture and gave him the impression that the United States was committed to carrying it out. Eisenhower finally agreed to carry out Vulture, but only if Congress gave its approval first and if Great Britain agreed to join in. On 7 May 1954, what was left of the French forces at Dien Bien Phu surrendered, which brought down the government of Premier Joseph Laniel in Paris, and led to a new government being formed by Pierre Mendès France whose sole mandate was to pull all French forces out of Indochina. President Eisenhower approved a waiver to the military's policy of mandatory retirement at age 60 so Ridgway could complete his two year term as Chief of Staff. Disagreements with the administration over its downgrading of the army in favor of the United States Navy and the United States Air Force, prevented Ridgway from being appointed to a second term. Ridgway retired from the army on June 30, 1955, and was succeeded by his one time 82nd Airborne Division chief of staff, General Maxwell D. Taylor. Even after he retired, Ridgway was a constant critic of President Eisenhower. In the October 7, 1960, presidential debate, John F. Kennedy mentioned General Ridgway as among supporters of the position that the United States should not attempt to defend Quemoy (Kinmen) and Matsu from an attack by China (PRC).
"Даналық"
1967 жылдың қарашасында Риджвей президент Линдон Джонсонға Вьетнам соғысы бойынша кеңес беру үшін уақыт-уақыт жиналатын зейнеткер дипломаттар, саясаткерлер мен генералдардан құралған "Даналар" тобына қосылды. Бұрынғы Мемлекеттік хатшы Дин Ачесон бейресми жетекші болған "Даналар" тобының Джонсонға фотосурет түсіру мүмкіндігін беру үшін құрылған амал екені жиі айтылса да, президент "Даналарға" үлкен құрметпен қарады және олардың кеңестерін тыңдықпен қабылдады. 1968 жылдың басында Риджвей генерал Джеймс М. Гэвин мен генерал Дэвид М. Шоуппен бірге Солтүстік Вьетнамға қарсы стратегиялық бомбалау науқанына қарсылық білдірді және Оңтүстік Вьетнамды қорғауға жұмсалған күш-жігердің нәтижесіз екенін мәлімдеді. Бұл сын-ескерту президент Джонсонның ұлттық қауіпсіздік жөніндегі кеңесшісі В.В. Ростоуды алаңдатты, ол президентке 5 беттік ескертухат жазып, Риджвей, Гэвин және Шоуп ненің туралы сөйлеп жатқанын түсінбейтінін және бомбалау науқаны Солтүстік Вьетнамды тез арада жеңіске бұратынына сенімді екенін жеткізді. Тет шабуылынан кейін, Джонсонның Нью-Гэмпширдегі Демократиялық сайлаудағы шамалы артықшылығымен (соғысқа қарсы сенатор Юджин Маккартиді 300 дауыспен жеңгенімен), Ақ үй дағдарысқа ұшырады, Джонсон Вьетнам соғысына әскери шешім табуды жалғастыру мен дипломатиялық шешімге көшудің арасында қысымға түсті. Дағдарыстың күшеюіне біріккен штабтар төрағасы генерал Эрл Уилердің Джонсонды дипломатиялық шешімнен бас тартуға және әскери шешімді жалғастыруға мәжбүрлеу әрекеті де себеп болды. 1968 жылдың 23 ақпанында Уилер генерал Уильям Уэстморлендке Джонсонға Вьетнамға тағы 206 000 әскер жіберуді ұсынуын айтты, тіпті Уэстморленд қосымша әскердің қажеті жоқ екенін мәлімдегеніне қарамастан. Уилердің ықпалымен Уэстморленд Джонсонға берген есебінде, оларсыз соғысты жеңу мүмкін емес екенін айтып, тағы 206 000 сарбаз сұрады. Уилердің Уэстморлендті әскер сұрауына итермелеу мақсаты Джонсонды резервтік және ұлттық гвардияны шақыруға мәжбүрлеу болды. 1968 жылы Вьетнамдағы жарты миллиондық әскерге қосымша 206 000 адамды жіберу, Еуропа, Оңтүстік Корея және басқа да елдердегі АҚШ-тың міндеттемелерін орындамайынша, резервтік және ұлттық гвардияны жұмылдырусыз мүмкін емес еді. Риджвей мен Гэвин Клиффордқа Вьетнамда жеңіске жету мүмкін емес екенін және Джонсонқа дипломатиялық шешім іздеуге ықпал етуі керектігін айтты. Уэстморленд есебінде Вьетнамдағы жеңіс қосымша 206 000 әскерсіз мүмкін емес екенін айтқандықтан, әскер сұранысын қабылдамау әскери шешімнен бас тартуды білдіреді. Осы пікірталасқа шешім беру үшін Джонсон 1968 жылдың 25 наурызында "Даналар" жиналысын шақырып, не істеу керектігін кеңес сұрады. 14 "Даналық адамнан" тек генерал Максвелл Тейлор, Роберт Мерфи, Эйб Фортас және генерал Омар Брэдли Джонсонға әскери шешім іздеуді жалғастыруды ұсынды, ал қалғандары дипломатиялық шешімді қолдады. Ажырасудан кейін көп ұзамай Риджвей Маргарет ("Пегги") Уилсон Дабниге (1891–1968) үйленді, ол Вест-Пойнт түлегі (Генри Гарольд Дабни, 1915 жылғы түлек) еді, ал 1936 жылы Пеггидің қызы Вирджиния Энн Дабниді (1919–2004) асырап алды. Риджвей мен Пегги 1947 жылдың маусым айында ажырасты. Сол жылы ол Мэри Энтони Лонг (1918–1997) ханшайымына үйленді, оны "Пенни" деп атады. Олар өмірінің соңына дейін бірге болды. Олар Бакнелл университетін бітіргеннен кейін және Резервтік офицерлер оқу корпусы арқылы екінші лейтенант болып тағайындалғаннан кейін апатта қайтыс болған Мэтью-младший ұлының ата-анасы болды. Риджвей зейнетке шыққаннан кейін де белсенді өмір салған, басшылық қызметтер атқарған, сондай-ақ лекция оқыған және жазған. 1955 жылы ол Питтсбург маңындағы Фокс-Чапелге көшіп келді, өйткені Mellon институтының қамқоршылар кеңесінің төрағасы және Gulf Oil Corporation директорлар кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін бір жыл өткен соң ол өзінің "Әскер: Мэтью Б. Риджвейдің естеліктері" атты автобиографиясын жариялады. 1967 жылы "Корея соғысы" кітабы жарық көрді. 1960 жылы Риджвей Mellon институтындағы қызметінен зейнеткерлікке шықты, бірақ бірнеше корпоративтік директорлар кеңесінде, Питтсбургтің қоғамдық ұйымдарында және Пентагонның стратегиялық зерттеу комитеттерінде жұмыс істеуін жалғастырды. Риджвей күшті әскерді сақтықпен пайдалануды жақтады. Ол көптеген лекциялар оқыды, жазбалар жазды және түрлі панельдерге, талқылауларға және топтарға қатысты. 1968 жылдың басында ол Ақ үйде Индокитай мәселесін талқылау үшін тамаққа шақырылды. Тамақтан кейін Риджвей президент Джонсонмен және вице-президент Губерт Хамфримен жеке кездесті. Одан пікірін сұрағанда, Риджвей Вьетнамға тереңірек араласуға және Пуэбло оқиғасын шешу үшін күш қолдануға қарсы болды. "Foreign Affairs" журналында жарияланған мақаласында Риджвей саяси мақсаттардың маңызды ұлттық мүдделерге негіделгенін және әскери мақсаттардың саяси мақсаттарға сәйкес келуі және оларды қолдауы керектігін, бірақ Вьетнам соғысында екі жағдайдың да орындалмағанын айтты. Риджвей химиялық, биологиялық және радиологиялық қаруларға ие болуді жақтады, олар қазіргі қолданылып жүрген қарулардан ұлттық мақсаттарға жетуге жақсырақ көмектесе алатынын мәлімдеді. 1976 жылы Риджвей "Қазіргі қауіптің комитеті" құрылғанда оның басқару кеңесіне кірді, ол кеңестік қауіптің күшеюіне қарсы тұру үшін әскери дайындық деңгейін арттыруға шақырды. 1985 жылдың 5 мамырында Риджвей АҚШ президенті Рональд Рейганның Битбург маңындағы Колмесхёэ зиратына барған сапарында болды, сол кезде бұрынғы Люфтваффе эйсті пилоты Йоханнес Штайнхофф (1913–1994) кездеспеген кезде оның қолынан мықты түрде қол алысты, бұл бұрынғы жауынгерлер арасындағы келісімнің белгісі болды.
In November 1967, Ridgway was recruited to join the "Wise Men", a group of retired diplomats, politicians and generals who assembled from time to time to give their advice on the Vietnam War to President Lyndon B. Johnson. Though the "Wise Men" group whose informal leader was the former Secretary of State Dean Acheson were widely dismissed as a gimmick to allow Johnson photo opps, the president did have much respect for the "Wise Men" and took their counsel seriously. In early 1968, Ridgway together with General James M. Gavin and General David M. Shoup expressed their opposition to the strategic bombing offensive against North Vietnam and declared that South Vietnam was not worth the trouble it was taking to defend it. The criticism sufficiently rattled Johnson's powerful National Security Adviser W. W. Rostow that he wrote a 5 page memorandum for the president arguing that Ridgway, Gavin and Shoup did not know what they were talking about and expressed supreme confidence that the bombing offensive would soon force North Vietnam to its knees. In the aftermath of the Tet Offensive together with Johnson's near defeat in the New Hampshire Democratic primary, where Johnson defeated the anti war Senator Eugene McCarthy by only 300 votes, the White House was gripped by crisis with Johnson torn between continuing to seek a military solution to the Vietnam war or turning towards a diplomatic solution. Adding to the sense of crisis was a maneuver by the Chairman of the Joint Chiefs of Staff, General Earle Wheeler, to force Johnson to rule out the diplomatic solution and to continue with the military solution. On 23 February 1968 Wheeler told General William Westmoreland to advise Johnson to send another 206,000 troops to Vietnam, even through Westmoreland insisted that he did not need the extra troops. Under Wheeler's prodding, Westmoreland did make the request for another 206,000 soldiers, insisting in his report to Johnson that he could not win the war without them. Wheeler's real purpose in having Westmoreland make the troop request was to force Johnson to call out the reserves and the state National Guard. By 1968, there was no way to send another 206,000 men to join the half million G. I. s already in Vietnam without abandoning the American commitments in Europe, South Korea and elsewhere except by mobilizing the reserves and the National Guard. Both Ridgway and Gavin advised Clifford that victory in Vietnam was unobtainable and he should use his influence with Johnson to persuade him to seek a diplomatic solution. Since Westmoreland had maintained in his report that victory in Vietnam was impossible without the additional 206,000 troops, to reject the troop request would mean abandoning seeking a military solution. To resolve the debate, Johnson called a meeting of the "Wise Men on 25 March 1968 to advise him what to do. Of the 14 "Wise Men", only General Maxwell Taylor, Robert Murphy, Abe Fortas and General Omar Bradley advised Johnson to continue seeking a military solution with the rest all speaking for a diplomatic solution. Shortly after his divorce, Ridgway married Margaret ("Peggy") Wilson Dabney (1891–1968), the widow of a West Point graduate (Henry Harold Dabney, class of 1915), and in 1936 he adopted Peggy's daughter Virginia Ann Dabney (1919–2004). Ridgway and Peggy divorced in June 1947. Later that year he married Mary Princess Anthony Long (1918–1997), who was nicknamed "Penny". They remained married until his death. They were the parents of a son, Matthew, Jr., who died in a 1971 accident shortly after graduating from Bucknell University and receiving his commission as a second lieutenant through the Reserve Officers' Training Corps. Ridgway remained active in retirement, both in leadership capacities and as a speaker and author. He relocated to the Pittsburgh suburb of Fox Chapel, Pennsylvania, in 1955 after accepting the chairmanship of the board of trustees of the Mellon Institute as well as a position on the board of directors of Gulf Oil Corporation, among others. The year after his retirement, he published his autobiography, Soldier: The Memoirs of Matthew B. Ridgway. In 1967, he wrote The Korean War. In 1960, Ridgway retired from his position at the Mellon Institute but continued to serve on multiple corporate boards of directors, Pittsburgh civic groups and Pentagon strategic study committees. Ridgway continued to advocate for a strong military to be used judiciously. He gave many speeches, wrote, and participated in various panels, discussions, and groups. In early 1968, he was invited to a White House luncheon to discuss Indochina. After the luncheon, Ridgway met privately for two hours with President Johnson and Vice President Hubert Humphrey. When asked his opinion, Ridgway advised against deeper involvement in Vietnam and against using force to resolve the Pueblo Incident. In an article in Foreign Affairs, Ridgway stated that political goals should be based on vital national interests and that military goals should be consistent with and support the political goals, but that neither situation was true in the Vietnam War. Ridgway advocated maintaining a chemical, biological, and radiological weapons capability, arguing that they could accomplish national goals better than the weapons currently in use. In 1976, Ridgway was a founding board member of the Committee on the Present Danger, which urged greater military preparedness to counter a perceived increasing Soviet threat. On May 5, 1985, Ridgway was a participant in US President Ronald Reagan's visit to Kolmeshöhe Cemetery near Bitburg, when former Luftwaffe ace fighter pilot Johannes Steinhoff (1913–1994) in an unscheduled act firmly shook his hand in an act of reconciliation between the former foes.
Өлім
1993 жылы 26 шілдеде Риджвей Питтсбург маңындағы үйінде 98 жасында жүрек тоқтауынан қайтыс болды. Ол Вирджиния штатының Арлингтон қаласындағы Арлингтон ұлттық зиратына жерленді. Қабір басындағы сөзінде, Біріккен штабтар төрағасы генерал Колин Пауэлл: "Ешбір әскер адам өзінің міндетін осы адамдай жақсы атқармаған. Ешбір сарбаз өзінің ар-намысын осы кісідей сақтамаған. Ешбір сарбаз өзінің елін осы кісідей жақсы сүймеген. Әрбір американдық әскер адам осы ұлы адамға міндетті." деді.
Ridgway died at his suburban Pittsburgh home on July 26, 1993, of cardiac arrest, at the age of 98. He was buried at Arlington National Cemetery, in Arlington, Virginia. In a graveside eulogy, Chairman of the Joint Chiefs of Staff, General Colin Powell, said: "No soldier ever performed his duty better than this man. No soldier ever upheld his honor better than this man. No soldier ever loved his country more than this man did. Every American soldier owes a debt to this great man."
Мұра
Өзінің мансабында Риджвей ерекше көшбасшы ретінде танылып, бағыныстыларының, әріптестерінің және жоғары тұрған офицерлерінің құрметін алды. Генерал Омар Брэдли Риджвейдің Корея соғысының бағытын өзгерте алғанын "Армия тарихындағы жеке көшбасшылықтың ең ұлы ерлігі" деп сипаттады. Нормандиядағы бір солдат маңызды көпірді басып өтуге тырысқан шайқас туралы: "Сол күні ең есте қаларлық көрініс – Риджвей, Гэвин және Малони ең қауіпті [ең қатты атыс] болатын жерде тұрғандары еді. Ішкі мәселе мынада, сол жолға шыққан әрбір сарбаз генерал-офицерлерді, полк және батальон командирлерін сол жерде көрді. Бұл шынымен рухани күш берді." деді. Неміс әскерінің Арденн шайқасында ең алысқа жылжыған күні Риджвей XVIII әуеде десантталған корпусының офицерлеріне былай деді: "Жағдай қалыпты және толыққанды қанағаттанарлық. Дұшпан барлық мобильді резервтерін салған, және бұл оның осы соғыстағы соңғы үлкен шабуылы. Бұл корпус осы шабуылды тоқтатады, содан кейін шабуылға өтіп, оны талқандайды." Риджвей көшбасшылықтың үш негізгі қағиясы бар деп есептеді: мінез-құлық, батылдық және қабілеттілік. Ол мінез-құлықты – өзіңді-өзің тәрбиелеуді, адалдықты, өзімшілдіксіздікті, қарапайымдылықты, жауапкершілікті қабылдауға және қателіктерді мойындауға дайындықты – "көшбасшылықтың бүкіл құрылысы тірелетін берік негіз" деп сипаттады. Оның батылдық туралы түсінігіне физикалық және рухани батылдық екеуі де кірді. Қабілеттілікке физикалық жарамдылық, дағдарыстардың қашан болатынын болжау және оларды шешу үшін болу, сондай-ақ бағыныстыларға жақын болу, олармен ашық байланыс орнату және олардың дұрыс және әділ басқарылуын қамтамасыз ету кірді.
During his career, Ridgway was recognized as an outstanding leader, earning the respect of subordinates, peers, and superiors. General Omar Bradley described Ridgway's work turning the tide of the Korean War as "the greatest feat of personal leadership in the history of the Army." A soldier in Normandy remarked about an intense battle while trying to cross a key bridge, "The most memorable sight that day was Ridgway, Gavin, and Maloney standing right there where it was the hottest [heaviest incoming fire]. The point is that every soldier who hit that causeway saw every general officer and the regimental and battalion commanders right there. It was a truly inspirational effort." On the day of the Germans' furthest advance in the Battle of the Bulge, Ridgway commented to his subordinate officers in the XVIII Airborne Corps: "The situation is normal and completely satisfactory. The enemy has thrown in all his mobile reserves, and this is his last major offensive effort in this war. This Corps will halt that effort; then attack and smash him." Ridgway considered leadership to have three primary ingredients: character, courage, and competence. He described character—including self discipline, loyalty, selflessness, modesty, and willingness to accept responsibility and admit mistakes—as the "bedrock on which the whole edifice of leadership rests." His concept of courage included both physical and moral courage. Competence included physical fitness, anticipating when crises will occur and being present to resolve them, and being close to subordinates—communicating clearly and ensuring that they are treated and led well and fairly.
Атаулар ауыстырылуы
Риджвей өзі қабылдаған Питтсбург қаласының құрметіне ие болды, қаланың білім және мәдени орталығында орналасқан Солдаттар мен теңізшілер ұлттық әскери мұражайы мен ескерткішіне кіреберіс "Риджвей алаңы" деп аталып, оның есімімен аталады. Питтсбург университетіндегі Халықаралық қауіпсіздік зерттеулері орталығы Мэтью Б. Риджвей атымен аталады.
Ridgway was honored by his adopted hometown of Pittsburgh with the entrance to the Soldiers and Sailors National Military Museum and Memorial, located in the city's education and cultural district, being renamed "Ridgway Court". Bearing his name is the Matthew B. Ridgway Center for International Security Studies at the University of Pittsburgh.