Archipelago in the Salish Sea in Washington, US
the small archipelago in the Alaska Panhandle
Сан-Хуан аралдары – АҚШ-тың Тынық мұхитының солтүстік-батысында, Вашингтон штаты мен Канаданың Британдық Колумбиясы провинциясындағы Ванкувер аралы арасында орналасқан архипелаг. Сан-Хуан аралдары Вашингтон штатының құрамына кіреді және Сан-Хуан округінің орталық бөлігін құрайды. Архипелагтағы төрт аралға Вашингтон штатының паромдық жүйесі арқылы көлік және жаяу жолмен баруға болады. Сан-Хуан аралдары 1859 жылғы Шошқа соғысымен әйгілі.
The San Juan Islands is an archipelago in the Pacific Northwest of the United States between the U. S. state of Washington and Vancouver Island, British Columbia, Canada. The San Juan Islands are part of Washington state, and form the core of San Juan County. In the archipelago, four islands are accessible to vehicular and foot traffic via the Washington State Ferries system. The San Juan Islands are most well known for being the stage of the Pig War of 1859.
Тарих
Георгия шығанағының мәдениет аймағы Сан-Хуан және шығанақ аралдарын қамтиды, олардың көптеген археологиялық ұқсастықтары бар. Бұл аралдарда әртүрлі жағалаулық Салиш халықтары мекендеген, оның ішінде Нуксак және Солтүстік жолдар тобы (Лумми, Клалам, Саанич, Самиш және Сонги диалектілерінен тұрады). Еуропалық зерттеулер 1770 жылдары аймаққа шешек ауруын әкелді. Испан саяхатшысы Франсиско де Элиза 1791 жылы, Мексиканың вице-королі Хуан Висенте де Гуэмес Падилла Хоркаситас и Агуайоның басшылығымен жүзіп келе жатқанда Сан-Хуан аралдарын Исла и Архипелаг де Сан-Хуан деп атады. Элиза вице-король құрметіне бірнеше жерге ат қойды, соның ішінде Оркас аралы ("Хоркаситас" сөзінің қысқартылған түрі) және Гумес аралы. Сан-Хуан аралын алғаш рет еуропалық Гонсало Лопес де Харо, Элизаның офицерінің бірі ашты, және осы офицердің құрметіне Харо бұғазы аталды. Испандықтар бұрын 1790 жылы Мануэль Квинпердің "Принцесса Реал" кемесімен жасаған саяхаты кезінде аралдарға тап болған, бірақ Элиза экспедициясына дейін олар аралдар ретінде танылмаған. Элизаның навигаторы Хосе Мария Нарваес 1791 жылы Сан-Хуан аралдарын зерттеуге көмектесті және Грузия бұғазын алғаш зерттеген еуропалық болды. Джордж Ванкувер басқарған Ванкувер экспедициясы 1792 жылы аймақты зерттеді, сонымен қатар Дионисио Алкала Галиано мен Каетано Вальдес и Флорес басқарған испан экспедициясы да зерттеу жүргізді. Британдық және испандық кемелер солтүстікке қарай саяхаттап, бірлесіп зерттеу жұмыстарын жүргізді. Ванкувер басқа испандық кемелермен кездесіп, ақпарат алмасты, сондықтан ол испандық экспедиция берген аттарды білді және оларды сақтап қалды, бірақ кейбір географиялық нысандардың аттарын өзгертті, мысалы, Грузия бұғазының атын. Чарльз Уилкс басқарған АҚШ зерттеу экспедициясы 1841 жылы аймақты зерттеді. Уилкс көптеген жағалаулық нысандарға 1812 жылғы соғыстағы американдық батырлардың немесе оның экипажының мүшелерінің есімдерін берді, ол испандық аттар мен карталардың бар екенін білмеген болуы мүмкін. Генри Келлетт 1847 жылы британдық Әскери-теңіз министрлігі үшін аймақтың ресми карталарын қайта ұйымдастыру жобасын басқарды. Жоба тек британдық аумаққа қатысты, ол кезде Сан-Хуан аралдары кірген, бірақ Пьюджет Саунд кірмеді. Келлетт Уилкс берген көптеген аттарды алып тастап, британдық және испандық аттарды сақтап қалды, кейде испандық аттарды Уилкс берген аттардың орнына қойды. Нәтижесінде, Уилкстің аттары Пьюджет Саундта жиі кездеседі, ал испандық аттар сирек, ал Сан-Хуан және шығанақ аралдарында керісінше. Уилкс Сан-Хуан аралдарын Әскери-теңіз архипелагы деп атады және жеке аралдарға АҚШ Әскери-теңіз офицерлерінің есімдерін берді, мысалы, Сан-Хуан аралы үшін Роджерс аралы, Лопес аралы үшін "Чонси", ал Оркас аралы үшін Хулл аралы. Уилкстің кейбір аттары, мысалы, Шоу, Декатур, Джонс, Блейкли және Синклер, американдық Әскери-теңіз офицерлерінің есімдері Келлетт редакциялауынан аман қалды.
The Gulf of Georgia Culture Area encompasses the San Juan and Gulf Islands, which share many archaeological similarities. These islands were home to various Coast Salish peoples, including the Nooksack and Northern Straits groups (consisting of the Lummi, Klallam, Saanich, Samish, and Songhees dialects). European exploration in the area introduced smallpox in the 1770s. The Spanish explorer Francisco de Eliza named the San Juan Islands Isla y Archipiélago de San Juan in 1791 while sailing under the authority of Juan Vicente de Güemes Padilla Horcasitas y Aguayo, 2nd Count of Revillagigedo, the Viceroy of Mexico. Eliza named several places for the Viceroy, including Orcas Island (short for "Horcasitas") and Guemes Island. San Juan Island's first European discoverer was Gonzalo López de Haro, one of Eliza's officers, for whom Haro Strait is named. The Spanish had previously encountered the islands during Manuel Quimper's exploring voyage on the Princesa Real in 1790, but they were not recognized as islands until Eliza's expedition. José María Narváez, one of Eliza's pilots, also helped explore the San Juans in 1791 and became the first European to explore the Strait of Georgia. The Vancouver Expedition, led by George Vancouver, explored the area in 1792 while a Spanish expedition led by Dionisio Alcalá Galiano and Cayetano Valdés y Flores was also exploring. The British and Spanish ships met and cooperated in exploring the north. Vancouver encountered other Spanish ships and traded information, so he was aware of the names given by the Spanish expedition and kept them, although he renamed some features, such as the Strait of Georgia. The United States Exploring Expedition, led by Charles Wilkes, explored the region in 1841. Wilkes named many coastal features after American heroes of the War of 1812 or members of his crew, possibly unaware of the already existing Spanish names and charts. Henry Kellett led a project in 1847 to reorganize the official charts of the region for the British Admiralty. The project only applied to British territory, which at the time included the San Juan Islands but not Puget Sound. Kellett removed most of the names given by Wilkes and kept British and Spanish names, sometimes moving Spanish names to replace those given by Wilkes. As a result, Wilkes' names are common in Puget Sound and Spanish names are rare, while the opposite is true for the San Juan and Gulf Islands. Wilkes had named the San Juan Islands the Navy Archipelago and individual islands after U. S. naval officers, such as Rodgers Island for San Juan Island, "Chauncey" for Lopez Island, and Hull Island for Orcas Island. Some of Wilkes' names, such as Shaw, Decatur, Jones, Blakely, and Sinclair, named after American naval officers, survived Kellett's editing.
Шекаралық дау
1843 жылы Гудзон шығанағы компаниясы Ванкувер аралында Форт-Викторияны құрды. 1846 жылғы Орегон келісімі Канада мен АҚШ арасындағы шекара ретінде 49-паралельді бекітті, Ванкувер аралы британдық болып қалды. Келісімде Грузия боғазы мен Хуан-де-Фука боғазы арасындағы шекара қай арнадан өтуі тиіс екені нақты көрсетілмегендіктен, шекаралық дау туды. 1852 жылы Орегон территориясы Сан-Хуан аралдарын қоса алғанда, Арал округін құрды. 1853 жылы Арал округі Вашингтон территориясының бір бөлігіне айналды, ол 1854 жылы Арал округінің бөліктерінен Ватком округін жасады. Сан-Хуан аралдары 1873 жылы қазіргі Сан-Хуан округіне бөлінді. 1855 жылы Вашингтон территориясы Сан-Хуан аралындағы Гудзон шығанағы компаниясының мүліктеріне мүлік салығын жүктеді, бірақ HBC төлеуден бас тартты. Бұл Ванкувер аралының колониясымен Сан-Хуан аралдарының иелігін анықтау бойынша дауға әкелді, АҚШ Харо боғазын шекара деп, ал Ұлыбритания Росарио боғазын талап етті. Соның салдарынан болған Шошқа соғысы мен Сан-Хуан дауы 1871 жылы шекара мәселесі Германия императоры Вильгельм I-ге арбитраж үшін жіберілгенге дейін дипломатиялық тұйыққа түсті. 1872 жылы Харо боғазы арқылы шекара белгіленді.
In 1843, the Hudson's Bay Company established Fort Victoria on Vancouver Island. The 1846 Oregon Treaty established the 49th parallel as the border between Canada and the US, with Vancouver Island remaining British. The treaty did not specify which channel the border should follow between the Strait of Georgia and the Strait of Juan de Fuca, leading to a boundary dispute. In 1852, the Territory of Oregon created Island County, including the San Juan Islands. In 1853, Island County became part of the Washington Territory, which created Whatcom County out of parts of Island County in 1854. The San Juan Islands were finally split off into present day San Juan County in 1873. In 1855, Washington Territory levied a property tax on properties of the Hudson's Bay Company on San Juan Island, which the HBC refused to pay. This led to a dispute with the Colony of Vancouver Island over the ownership of the San Juan Islands, with the US claiming Haro Strait as the border and Britain claiming Rosario Strait. The resulting Pig War and San Juan Dispute were a diplomatic stalemate until the boundary issue was placed in the hands of Emperor Wilhelm I of Germany for arbitration in 1871. The border through Haro Strait was established in 1872.
Шекарадан кейінгі дау
Қоршаған су алаптары, оның ішінде Пьюджет шығанағы және Джорджия мен Хуан-де-Фука бұғаздары, 2009 жылы АҚШ-та, ал 2010 жылы Канадада біртұтас Салиш теңізі ретінде мойындалды.
The surrounding bodies of water, including Puget Sound and the Straits of Georgia and Juan de Fuca, were recognized collectively as the Salish Sea, by the United States in 2009 and by Canada in 2010.
Экология
Аралдар он тоғызыншы ғасырда тығыз орманмен жабылған, бірақ қазір екінші өсімдік қабатында Даглас шыршасы (Pseudotsuga menziesii var. menziesii), Тынық мұхиты мадроны (Arbutus menziesii), қызыл терек (Alnus rubra) және үлкен жапырақты клен (Acer macrophyllum) орманды аймақтары кең таралған. Ескі Даглас шыршасы мен батыс қызыл кедрінің (Thuja plicata) шағын тоғайлары да бар, олар көбінесе ұзақ жылдар бойы жеке меншікте болған жерлерде орналасқан. Биік тауларда үлкен шырша (Abies grandis), батыс гемолока (Tsuga heterophylla) және басқа да субальпілік ағаштар өседі. Сан-Хуан аралдарында құрама Штаттардың материктік бөлігіндегі аққабақ бүркіттердің (Haliaeetus leucocephalus) ең көп шоғырланған жері орналасқан. Жағалау бойында үлкен көк жубан (Ardea herodias), қара балықшыл (Haematopus bachman) және көптеген жағалау құстары кездеседі. Қыс айларында аралдар кернейтін аққулардың (Cygnus buccinator), Канада қаздарының (Branta canadensis) және басқа да су құстарына пана болады. Бұл жерде саяхатшы соқыр (Falco peregrinus), солтүстік шұбар (Circus cyaneus), жолақты сұр соу (Strix varia) және басқа да жыртқыш құстарды кездестіруге болады. Сонымен қатар, суға сүңгіп кіретін құстар, мысалы, қараңғыңғыңғы бұғылар (Cerorhinca monocerata), көгершіндер (Cepphus columba) және жойылып бара жатқан мармурлы кайралар (Brachyramphus marmoratus) айналасындағы теңіздерде жиі кездеседі. 50 жыл бұрын аралдардан жойылған батыс көкқұстары (Sialia mexicana) жергілікті емес еуропалық штарлингтермен (Sturnus vulgaris) ұя салу орындары үшін бәсекелескендіктен, еріктілер мен табиғатты қорғау ұйымдарының күш-жігерінің арқасында жақында Сан-Хуан аралына қайта оралды. Аралдар тұрақты қасқырлар (Orcinus orca) тобымен әйгілі. Ласось жейтін үш тұрақты топ бар, сонымен қатар портындағы түлендерді (Phoca vitulina) аулауға келетін кейбір көшпенді қасқырлар да кездеседі. Басқа теңіз сүтқоректілеріне өзен саңырауқұлақтары (Lontra canadensis), Стеллер теңіз арыстандары (Eumetopias jubatus), жалпақ киттер (Balaenoptera acutorostrata), Далл дельфиндері (Phocoenoides dalli) және басқа да киттер жатады. Колумбиялық қара құйрықты бұғы (Odocoileus hemionus columbianus) - Сан-Хуан аралдарындағы ең ірі сүтқоректілер, олар 1860 жылдары жойылған қасқырларды (Canis lupus) есептемегенде, ірі жыртқыштардың тарихи болмауымен ерекшеленеді. Хирург және табиғатты зерттеуші доктор Калеб Б. Р. Кеннерли Лопес аралында қасқырдың бір үлгісін жинады, ол қазір Ұлттық табиғи тарих мұражайында сақталады, бұл 1857-1861 жылдар аралығындағы Солтүстік-батыс шекарасын зерттеу кезінде алынған болуы мүмкін. Сонымен қатар, Пьюгет-Саунд университетінің Слэйтер табиғи тарих мұражайында Орка аралынан жиналған мысықтың үлгісі бар, ал ескі тұрғындар Лопес және Орка аралдарында мысық мүйіздерін тауып алғандарын айтады. 1850 жылға дейін аралдардағы тұщы судың көп бөлігі бобёрлердің (Castor canadensis) тоғандарында сақталған, бірақ су сүтқоректілері Гудзон шығанағы компаниясының Форт Лэнгли мен Сан-Хуан аралдарындағы тері станцияларымен жойылған. Архипелаг бойында жүздеген бобёр бөгеттерінің қалдықтары сақталған. Қазір Орка және басқа аралдарда кемірілген ағаштар мен бобёрлердің іздері байқалады, ал осы маңызды түрдің қайтадан қоныстануы құстардың, қосмекенділердің, бауырымен жорғалаушылардың және өсімдіктердің санының артуына және әртүрлілігіне әкелуі мүмкін. 2011 жылдың көктемінде Оркас аралындағы Киллебрю көлінде бір жұп бобёр пайда болды, бірақ олар телефон компаниясының қосымша станциясын су басудан сақтау үшін өлтірілді. Бұл бобёрлар құрлықтан жүзіп келген болуы мүмкін және аралдарды қайтадан қоныстандырған болар. Солтүстік теңіз саңырауқұлағының (Enhydra lutis kenyoni) қалдықтары Сан-Хуан аралдары архипелагындағы Сусия аралында тіркелген. 1790 жылы испан зерттеушісі Мануэль Квинпер Дискавери шығанағында теңіз саңырауқұлағының терісіне мыс жақтарын, Хуан-де-Фука бұғазының солтүстігінде тұтқындалған тірі теңіз саңырауқұлақтарына айырбастады. Сан-Хуан аралдарындағы теңіз саңырауқұлақтары туралы тарихи деректер аз болса да, 1897 жылы Ұлттық табиғи тарих мұражайындағы "Фука бұғазында" жиналған теңіз саңырауқұлағының үлгісі бар. 1911 жылы теңіз саңырауқұлағы федералды қорғауға ие болғанда, Вашингтонның теңіз саңырауқұлағы жойылып кеткен болатын, және Британдық Колумбияда әлі де аздаған популяция болса да, ол тез арада өліп қалды. 1969 және 1970 жылдың жазында Аляскадағы Амчитка аралынан Вашингтон жағалауына 59 теңіз саңырауқұлағы әкелінді, олар жыл сайын 8% -ға өсті, негізінен Олимпиада түбегінің батыс және солтүстік-батыс жағалауында. Теңіз сүтқоректілері жөніндегі кәсіби биологтар 1996 жылдың қазан айында Сан-Хуан аралындағы Кэттл-Пойнт маңында бір ғана теңіз саңырауқұлағын байқады. 1890 жылдары Смит аралында үй қояндары босатылғаннан кейін, аралдарды шетелдік инвазивті түрлер - жергілікті емес еуропалық қояндар басып алды.
The islands were heavily logged in the nineteenth century, but now have an extensive second growth coast Douglas fir (Pseudotsuga menziesii var. menziesii), Pacific madrone (Arbutus menziesii), red alder (Alnus rubra) and bigleaf maple (Acer macrophyllum) forest. There are small stands of old growth Douglas fir and western redcedar (Thuja plicata), mostly within long standing privately held property. In the highlands one also finds grand fir (Abies grandis), western hemlock (Tsuga heterophylla) and other subalpine trees. The San Juan Islands host the greatest concentration of bald eagles (Haliaeetus leucocephalus) in the contiguous United States. Great blue herons (Ardea herodias), black oystercatchers (Haematopus bachman), and numerous shorebirds are found along the shore and in winter, the islands are home to trumpeter swans (Cygnus buccinator), Canada geese (Branta canadensis) and other waterfowl. Peregrine falcons (Falco peregrinus), northern harriers (Circus cyaneus), barred owls (Strix varia) and other birds of prey are found. In addition diving birds such as rhinoceros auklets (Cerorhinca monocerata), pigeon guillemots (Cepphus columba) and endangered marbled murrelets (Brachyramphus marmoratus) frequent the surrounding seas. Western bluebirds (Sialia mexicana), which were eliminated from the islands 50 years ago because of competition for nesting sites by non native European starlings (Sturnus vulgaris), were recently restored to San Juan Island thanks to the efforts of volunteers and conservation organizations. The islands are famous for their resident pods of orcas (Orcinus orca). There are three resident pods that eat salmon, but also some transient orcas that come to take harbor seals (Phoca vitulina). Other marine mammals include river otters (Lontra canadensis), Steller sea lions (Eumetopias jubatus), common minke whales (Balaenoptera acutorostrata), Dall's porpoises (Phocoenoides dalli) and other cetaceans. Columbia black tailed deer (Odocoileus hemionus columbianus) are the largest mammals on the San Juan Islands, which are unusual in their historic absence of large carnivores, except for wolves (Canis lupus) which were extirpated in the 1860s. Dr. Caleb B. R. Kennerly, surgeon and naturalist, collected a wolf specimen on Lopez Island, which is now in the National Museum of Natural History, probably during the Northwest Boundary Survey from 1857 to 1861. Also, there is a specimen of elk in the Slater Museum of Natural History at the University of Puget Sound that was collected on Orcas Island, and old timers report finding elk antlers on both Lopez and Orcas Islands. Before 1850, most of the freshwater on the islands was held in beaver (Castor canadensis) ponds, although the aquatic mammal was extirpated by Hudson's Bay Company fur stations at Fort Langley and San Juan Island. Remnants of beaver dams number in the hundreds across the archipelago. Gnawed stumps and beaver sign are now seen on Orcas and other islands, and recolonization by this keystone species is likely to lead to increased abundance and diversity of birds, amphibians, reptiles and plants. In spring 2011 a pair of beaver appeared at Killebrew Lake on Orcas Island, but were killed to avoid flooding a phone company switch box buried under Dolphin Bay Road. These beaver likely swam from the mainland and could have recolonized the islands. Northern sea otter (Enhydra lutis kenyoni) remains are documented on Sucia Island in the San Juan Islands archipelago. In 1790, Spanish explorer Manuel Quimper traded copper sheets for sea otter pelts at Discovery Bay, for live sea otters captured north of the bay in the "interior" of the Strait of Juan de Fuca. Although historical records of sea otter in the San Juan Islands are sparse, there is a sea otter specimen collected in 1897 in the "Strait of Fuca" in the National Museum of Natural History. When the sea otter finally received federal protection in 1911, Washington's sea otter had been hunted to extinction, and although a small remnant population still existed in British Columbia, it soon died out. Fifty nine sea otters were re introduced to the Washington coast from Amchitka Island, Alaska, in the summers of 1969 and 1970, and these have expanded by 8% per year, mainly along the outer west and northwest coast of the Olympic Peninsula. Professional marine mammal biologists verified a single sea otter observed near Cattle Point, San Juan Island, in October 1996. In the 1890s non native European rabbits, an exotic invasive species, began to infest the islands as the result of the release of domestic rabbits on Smith Island. Rabbits from the San Juan Islands were used later for several introductions of European rabbits into other, usually Midwestern, states. The rabbits are pursued by Eurasian red fox (Vulpes vulpes), another non native species introduced intermittently through the twentieth century. On the islands is the San Juan Islands National Monument with 75 sections.
География
АҚШ Геологиялық қызметі (USGS) Сан-Хуан аралдарын Хуан-де-Фука бұғазының солтүстігіндегі архипелаг, Росарио бұғазының батысында, Харо бұғазының шығысында және Боундерли асуының оңтүстігінде жатқан аралдар деп анықтайды. Солтүстікте Грузия бұғазының ашық сулары орналасқан. Бұл сулардың барлығы Салиш теңізінің құрамында. USGS-тің Сан-Хуан архипелагы туралы берген анықтамасы Сан-Хуан округімен толық сәйкес келеді. USGS мәліметінше, Сан-Хуан округіне кірмейтін аралдар Сан-Хуан аралдарының құрамына жатпайды. NOAA, Сан-Хуан аралдары мен Канаданың шығанақ аралдары геосаяси тұрғыдан бөлінгендігіне қарамастан, геологиялық тұрғыдан үлкен шығанақ архипелагының бір бөлігін құрайтынын атап көрсетеді. Орташа ең жоғары толқын кезінде Сан-Хуан аралдары 400-ден астам аралдар мен жартастарды қамтиды, олардың 128-і аттарымен белгіленген, ал жағалау сызығының ұзындығы 478 миль (769 км) құрайды. Сан-Хуан аралдарының көп бөлігі төбелі, арасында жазық жерлер мен құнарлы аңғарлар кездеседі. Ең биік нүктесі – Оркас аралындағы Конституция тауы, оның биіктігі 2407 фут (734 м). Жағалауы құмды және тасты жағалаулардың, жасыл сулы шығанақтар мен терең порстардың, тыныш ковтар мен рифтерге толы шығанақтардың қосындысынан тұрады. Жағалаудың көп бөлігін бұдыраңдалған, қызыл-қоңыр түсті мадрона ағаштары (Arbutus) әсемдейді, ал ішкі аймақтарды мәңгі жасыл шырша және қарағай ормандары жабады. Сан-Хуан аралдары Олимпиада тауларының оңтүстік-батыс жағындағы жаңбыр көлеңкесінде орналасқандықтан, оңтүстікке қарай 105 км жердегі Сиэтлге қарағанда айтарлықтай аз жауын-шашын алады. Жазғы маусымдағы ең жоғары температура шамалы, ал қысқы маусымдағы орташа ең төменгі температура 30-40 градус Фаренгейт (шамамен 5 градус Цельсий) аралығында болады. Қыста қар жиі жаумайды, тек биік жерлерде ғана, бірақ аралдар кейде күшті желге ұшырайды; солтүстік-шығыстан соққан желдер кейде қысқа мерзімге аяз әкеледі.
The United States Geological Survey (USGS) defines the San Juan Islands as the archipelago north of the Strait of Juan de Fuca, west of Rosario Strait, east of Haro Strait, and south of Boundary Pass. To the north lie the open waters of the Strait of Georgia. All these waters are within the Salish Sea. The USGS definition of the San Juan archipelago coincides with San Juan County. Islands not in San Juan County are not part of the San Juan Islands, according to the USGS. NOAA notes that, while geopolitically divided, the San Juan Islands and Canadian Gulf Islands geologically form part of a larger Gulf Archipelago. At mean high tide, the San Juan Islands comprise over 400 islands and rocks, 128 of which are named, and over 478 mile (769 km) of shoreline. The majority of the San Juan Islands are quite hilly, with some flat areas and valleys in between, often quite fertile. The tallest peak is Mount Constitution, on Orcas Island, at an elevation of 2407 feet (734 m). The coastlines are a mix of sandy and rocky beaches, shallow inlets and deep harbors, placid coves and reef studded bays. Gnarled, ochre colored madrona trees (Arbutus) grace much of the shorelines, while evergreen fir and pine forests cover large inland areas. The San Juan Islands get substantially less rainfall than Seattle, about 65 mile (105 km) to the south, due to their location in the rain shadow of the Olympic Mountains to the southwest. Summertime high temperatures are around , while average wintertime lows are in the high 30s and low 40s Fahrenheit (around 5 degrees Celsius). Snow is infrequent in winter, except for the higher elevations, but the islands are subject to high winds at times; those from the northeast sometimes bring brief periods of freezing.
Қазіргі
Қазіргі уақытта Сан-Хуан аралдары маңызды туристік орын болып табылады, мұнда теңіз каягингісі және касаткаларды (құбыжық киттерді) қарау (кемемен немесе әуе саяхаттары арқылы) ең басты тартымдылықтардың екеуі болып табылады. Сан-Хуан аралындағы Лайм-Килн-Пойнт мемлекеттік паркі – киттерді қарауға арналған ең үздік орын, онда көбінесе білікті түсіндірушілер кездеседі. Саяси тұрғыдан алғанда, Сан-Хуан аралдары Вашингтон штатының Сан-Хуан округін құрайды. Аралдарда негізделген және/немесе аралдарға қатысты ақпарат құралдарына Сан-Хуан аралдары журналы және Аралдардың дыбысы кіреді. Жалпы айтқанда, Сан-Хуан округінің тұрғындары жақсы білім алған. 2016-2020 жылдар аралығында 25 жасқа толған тұрғындардың 51,7 пайызы бакалавр дәрежесін немесе одан жоғары білім деңгейін алған. Штат бойынша ересектердің 36,7 пайызы бакалавр немесе одан жоғары білімді.
In the present, the San Juan Islands are an important tourist destination, with sea kayaking and orca whale watching (by boat or air tours) being two of the primary attractions. San Juan Island's Lime Kiln Point State Park is a prime whale watching site, with knowledgeable interpreters often on site. Politically, the San Juan Islands comprise by definition, San Juan County, Washington. Media based in and/or concerning the islands includes the Journal of the San Juan Islands and the Islands' Sounder. Generally speaking, the resident population of San Juan County is well educated. In the period 2016 to 2020, 51.7 percent of the resident population aged 25 and up have earned a bachelor’s degree or attained a higher level of formal education. Statewide, 36.7 percent of the adult population have a bachelor’s degree or higher.
Көлік
Сан-Хуан аралдарына көпірлер жоқ, демек, құрлықтан барлық саяхат су арқылы немесе әуе арқылы жасалады.
There are no bridges to the San Juan Islands; therefore, all travel from the mainland is either by water or by air.
Су
Сан-Хуан аралдарына төрт паром жүйесі қызмет көрсетеді. Washington State Ferries компаниясы Лопез аралы, Шоу аралы, Оркас аралы және Сан-Хуан аралына Вашингтон штатының Анакортс қаласы мен Британдық Колумбияның Сидни қалаларындағы терминалдардан қызмет көрсетеді. Тағы да көп аралдарға тек жолаушылар паромдары қатынайды. Тек жолаушылар тасымалы қызметі көбінесе маусымдық болады және жеке кәсіпкерлікпен ұсынылады. San Juan Cruises компаниясы Элиза аралына, Синклер аралына, Блейкли аралына, Оркас аралына, Лопез аралына чартерлік қызмет көрсетеді, сондай-ақ Вашингтон штатының Беллингхэм қаласындағы Беллингхэм круиздік терминалынан Сан-Хуан аралына күнделікті маусымдық қызмет көрсетеді. North Shore Charters барлық негізгі Сан-Хуан аралдарына жоғары жылдамдықты су такси қызметін ұсынады.
Four ferry systems serve some of the San Juan Islands. Washington State Ferries serves Lopez Island, Shaw Island, Orcas Island, and San Juan Island from terminals in Anacortes, Washington, and Sidney, British Columbia. Passenger only ferries serve more islands. Passenger only ferry service is usually seasonal and offered by private business. San Juan Cruises offers charter service to Eliza Island, Sinclair Island, Blakely Island, Orcas Island, Lopez Island and daily seasonal service to San Juan Island from the Bellingham Cruise Terminal in Bellingham, Washington. North Shore Charters provides high speed water taxi service to all of the main San Juan Islands.