Кіріспе

АҚШ-тың бұрынғы үкіметтік агенттігі, қазіргі уақытта АҚШ Қарулы Күштерін бақылайтын агенттік – Соғыс департаменті, соғыс департаменті (алғашқы жылдары кейде соғыс кеңсесі) деп те аталатын, Америка Құрама Штаттары Министрлер Кабинетінің бастапқыда АҚШ армиясының жұмыс істеуі мен күтілуіне жауапты, сондай-ақ 1798 жылы Әскери-теңіз департаменті құрылғанға дейін теңіз күштерінің мәселелеріне де жауапты болды. 1947 жылдың 18 қыркүйегінде Әуе күштері департаменті құрылғанға дейін құрлықтағы барлық әуе күштеріне де жауапкершілік жүктеліп келді. Соғыс департаментіне оның барлық өмір бойы қаржы және сатып алу сияқты жауапкершіліктері бар, сонымен қатар әскери істерді басқарудағы рөлі шағын болған азаматтық Соғыс министрі басшылық етті. Соғыс департаменті 1789 жылдың 7 тамызынан 1947 жылдың 18 қыркүйегіне дейін, Армия департаменті мен Әуе күштері департаментіне бөлінгенге дейін өмір сүрді. Армия және Әуе күштері департаменті кейін 1949 жылы АҚШ Қорғаныс министрлігі құрамындағы Әскери-теңіз департаментіне қосылды.

18 ғасыр

Соғыс департаментінің бастауын 1775 жылы Екінші Континенттік Конгресс революциялық соғысты бақылау үшін құрған комитеттерге дейін із келуге болады. Әр мәселе бойынша жеке комитеттер құрылды, соның ішінде оқ-дәрілерді қамтамасыз ету, оқ-дәріге қаржы жинау және ұлттық қарулы күштерді ұйымдастыру комитеттері. Бұл комитеттер 1776 жылы Конгресс мүшелері басқарған Соғыс және қару-жарақ жөніндегі кеңеске біріктірілді. 1777 жылы Конгресстен тәуелсіз жұмыс істеу үшін Соғыс кеңесі деп аталатын екінші кеңес құрылды. Конфедерация Конгресі кейіннен кеңестер жүйесін Соғыс департаментімен алмастырды. Департамент құрылғанда, онда бес лауазым ғана болды: Соғыс жөніндегі хатшы, көмекші, хатшы және екі кеңсе қызметкері. 1789 жылы президент Джордж Вашингтон басшылығымен үкімет құрылғаннан кейін Конгресс Соғыс департаментін президенттің (бас қолбасшы ретінде) және соғыс министрінің басшылығымен далалық армияны басқару үшін азаматтық мекеме ретінде қайта құрды. Зейнеткерлікке шыққан аға генерал Генри Нокс, сол кезде азаматтық өмірде болған, АҚШ-тың бірінші соғыс министрі болды. Департамент құрылғанда президентке әскерді қадағалау үшін екі инспектор тағайындау өкілеттігі берілді. Конгресс 1790 жылдары бірнеше қосымша лауазымдар құрды, олардың ішінде генерал-майор, генерал-бригадир, генерал-квартирмейстер, капеллан, генерал-хирург, генерал-адъютант, әскери жабдықтарды басқарушы, генерал-кассир, әскери судья, бас инспектор, бас дәрігер, бас фармацевт, жабдықтаушы және есепші кірді. Департаментті және армияны құру мен ұйымдастыру Министр Ноксқа жүктелді, ал шағын тұрақты армияның тікелей басқаруы Президент Вашингтонға тиесілі болды. 1798 жылы Конгресс президент Джон Адамсқа Квази соғысына дайындық үшін бұрынғы президент Вашингтонның басшылығымен екінші уақытша армия құруға рұқсат берді, бірақ бұл армия пайдаланылмады. Соғыс департаменті өз алдындағы жылдары американдықтармен байланысты қадағалауға да жауапты болды. 1800 жылдың 8 қарашасында Соғыс департаментінің ғимараты мен оның құжаттары мен файлдары өртенді.

19 ғасыр

1802 жылы Вест-Пойнттағы АҚШ Әскери академиясы мен Әскери инженерлер корпусы құрылды. 1802 жылы Квази соғысы аяқталғаннан кейін Соғыс департаментінің көлемі қысқартылды, бірақ 1812 жылғы соғысқа дейінгі жылдары ол қайта кеңейтілді. Бұл кеңеюді қамтамасыз ету үшін департамент ішінде әрқайсысын бас штаб офицері басқаратын бөлімшелер құрылды. 1818 жылы Соғыс министрі Джон Кэлхун бұл бөлімшелерді бюролардың қазіргі заманғы жүйесіне айналдырды. Кэлхун министрі 1824 жылы Үндістер ісі жөніндегі бюроны құрды, ол 1849 жылға дейін, Конгресс оны жаңадан құрылған Ішкі істер департаментіне бергенге дейін, Американың жергілікті халқына қатысты мәселелерді шешу үшін Соғыс департаментінің негізгі органы болып қызмет етті. АҚШ әскерлерінің үйі 1851 жылы құрылды. Азамат соғысы кезінде Соғыс департаментінің жауапкершілігі артты. Ол тұрақты армия мен ірі уақытша еріктілер армиясын қоса алғанда, екі миллион сарбазды жұмысқа алу, оқыту, жабдықтау, медициналық көмек көрсету, тасымалдау және жалақы төлеумен айналысты. Әскери операцияларды басқару үшін жеке басқару құрылымы құрылды. Соғыстың соңғы кезеңдерінде департамент Американың оңтүстігіндегі босқындар мен босатылған құлдарды (азат етілген құлдарды) Босқындар, азат етілгендер және тасталған жерлер бюросы арқылы қамтыды. Қайта құру дәуірінде бұл бюро оңтүстік штаттарындағы жаңа республикалық үкіметтерді қолдауда маңызды рөл атқарды. 1877 жылы әскери қайта құру аяқталғанда АҚШ армиясы Американың оңтүстігін әскери оккупациядан шығарды және аймақтағы соңғы республикалық мемлекеттік үкіметтер таратылды. Армия батыстағы бекіністерде жүздеген шағын топтардан тұрады, олар үндістермен айналысты, ал портовый қалалардағы жағалау артиллерия бөлімшелері теңіз шабуылының қаупіне қарсы күресті.

1898-1939 жылдар

1890 жылы 39 000 адамнан тұратын АҚШ армиясы 19-ғасырдың аяғындағы ірі державалардың арасында ең кішкентай және ең әлсіз армиясы болатын. Керісінше, Францияда 542 000 сарбаздық әскер болды. 1898 жылғы испан-американ соғысында көбінесе уақытша еріктілер мен штаттық милиция бөлімдері шайқасты. Бұл қақтығыс департамент пен оның бюроларын тиімдірек бақылау қажеттігін көрсетті. Соғыс хатшысы Элиху Рут (1899–1904) бас менеджер ретінде штаб бастығын және жоспарлау үшін еуропалық үлгідегі бас штабты тағайындауға тырысты, бұл мақсатқа іскерлікпен қол жеткізуді көздеді, бірақ генерал Нельсон А. Майлз оның күш-жігерін тоқтатты. Рут Нью-Йорктегі Вест-Пойнттегі АҚШ әскери академиясын кеңейтіп, АҚШ армиясының соғыс колледжін және Бас штабын құрды. Ол қызметке көтерілу тәртібін өзгертіп, қызметтің арнайы салалары үшін мектептер ұйымдастырды. Сондай-ақ, ол офицерлерді штабтан жеке құрамға ауыстыру принципін енгізді. Испан-американ соғысынан кейін алынған жаңа аумақтар туралы алаңдаған Рут Кубаны кубалықтарға беру процедурасын жасады, Филиппин үшін үкімет хартасын жазды және Пуэрто-Рикодан АҚШ-қа импортталатын тауарларға баж салығын жойды. Руттың соғыс хатшысы лауазымындағы ізбасары Уильям Говард Тафт дәстүрлі хатшы-бюро басшысы одағына қайтып, штаб бастығын генерал-адъютантқа бағындырды, ол 1775 жылы құрылғаннан бері қуатты кеңсе болып келді. Шындығында, хатшы Тафттың билігі аз болды; Президент Теодор Рузвельт маңызды шешімдерді қабылдады. 1911 жылы Генри Л. Стимсон және оның штаб бастығы генерал-майор Леонард Вуд Рут реформаларын қайта жаңғыртты. Бас штаб оларға армияны қазіргі заманғы үлгіде ұйымдастыруды рационализациялауға және бюроларды бақылауға көмектесті.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Конгресс бюроларды қолдап, осы өзгерістерді кері қайтарды және 1916 жылғы Ұлттық қорғаныс заңы Америка 1917 жылғы 6 сәуірде Бірінші дүниежүзілік соғысқа кірмес бұрын бас штабтың құрамын және функцияларын бірнеше адамға дейін азайтты. Президент Вудро Вильсон соғыс министрі Ньютон Д. Бейкерді қолдады, ол бюролар мен соғыс өнеркәсібін бақылау әрекеттеріне қарсы болды, себебі шектеулі ресурстар үшін бәсекелестік, әсіресе солтүстікте, өнеркәсіп пен көлікті дерлік тоқтатты. Конгресс пен өнеркәсіп тарапынан көрсетілген қысымға ыңғайласып, министр Бейкер Бенедикт Кроуэллді қару-жарақпен қамтамасыз етуге жауапты етіп тағайындады, ал генерал-майор Джордж В. Гоеталсты генерал-квартирмейстер, ал генерал Пейтон С. Маршты штаб бастығы қызметіне бекітті. Өнеркәсіптік кеңесшілердің көмегімен олар армияның жабдықтау жүйесін қайта ұйымдастырды және бюроларды дербес мекемелер ретінде іс жүзінде жойды. Генерал Марч бас штабты ұқсас қағидалар бойынша қайта ұйымдастырды және ведомстволық операцияларға тікелей билік берді. Соғыстан кейін Конгресс бюроларға бұрынғы тәуелсіздіктерін қайтаруға рұқсат берді. Оқу-жаттығу лагерінің іс-қимылы жөніндегі комиссия әскерлердің моральдық-адамгершілік жағдайын қарастырды. 1920 жылдары генерал Джон Дж. Першинг бас штабты өзі басқарған Америка экспедициялық корпусының (АЭК) далалық штабының үлгісінде қайта құрды. 1920 жылдардың басында бас штаб бюроларға тиімді бақылауды жүзеге асырған жоқ, бірақ штаб басшылары 1939 жылға қарай, генерал Джордж Маршалл Армия штабының бастығы лауазымын қабылдаған кезде, оларға айтарлықтай билікке ие болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде генерал Маршалл негізінен президент Франклин Д. Рузвельтке әскери стратегия бойынша кеңес берді және Соғыс департаментінің басқарушысы ретінде жұмыс істеуге аз күш жұмсады. Көптеген мекемелер әлі де билікті бөлісіп алып, штаб басшысына тым көп мәлімет жүктеді, бұл бүкіл Соғыс департаментін жаһандық соғыста армияны басқаруға тиімсіз етті. Генерал Маршалл сол кездегі штаб басшысын "нашар басқару орталығы" деп сипаттады. Президент Рузвельт Генри Л. Стимсонды Соғыс министрі етіп тағайындады; Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін Стимсон 1941 жылғы Соғыс өкілеттіктері заңына сәйкес армияны қайта ұйымдастыруда Маршаллға көмектесті. Ол Соғыс департаментінің операцияларын жүргізу үшін АҚШ армиясын (AUS) үш тәуелсіз бөлімге бөлді: Армияның жер күштері (AGF) құрлық әскерлерін даярлады; АҚШ армиясының әуе күштері (USAAF) дербес әуе күштерін құрды; Жабдықтау қызметі (кейін Армияның қызмет күштері) әкімшілік және логистикалық операцияларды басқарды. Операциялық бөлім Маршаллдың бас жоспарлау штабы қызметін атқарды. 1942 жылға қарай Әскери әуе күштері армияның қалған бөлімдерінен толығымен дербес болды.

Соғыстан кейінгі

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Соғыс департаменті Маршаллдың ұйымын таратып, соғысқа дейінгі шашыраңқы жүйеге қайта оралды, ал тәуелсіз әскер түрлері өздерінің қызметін басқаруға берік атқарушылық бақылау орнату әрекеттерін үнемі тойтарды. 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік заңы Соғыс департаментін Армия департаменті мен Әуе күштері департаментіне бөліп, Армия хатшысы мен Әуе күштері хатшысы жаңа Қорғаныс министрінің операциялық басқарушылары болды.

Кеңселік орын

Алғашқы жылдары, 1797 және 1800 жылдар аралығында Соғыс департаменті Филадельфияда орналасқан; ол басқа федералдық агенттіктермен бірге 1800 жылы жаңа ұлттық астанаға, Вашингтон қаласына көшірілді. 1820 жылы департамент штаб-пәтері 17-шы көше мен Пенсильвания авенюінің қиылысындағы ғимаратқа көшті, ол Атқарушы резиденциясына (Ақ үйге) іргелес орналасқан. Бұл ғимарат төрт үйден тұратын кешеннің бір бөлігі болды, олардың барлығы бір-біріне ұқсас, георгиандық/федералды стильде салынған және кабинет министрліктеріне арналған. Соғыс департаменті солтүстік-батыста, Әскери-теңіз департаменті оңтүстік-батыста, Мемлекеттік департамент солтүстік-шығыста, ал Қаржы департаменті оңтүстік-шығыста орналасқан. 1850 жылдары Соғыс департаменті ғимаратына батыс жағынан қосымша ғимарат салынды, ол «Аннекс» деп аталды. Азамат соғысы кезінде бұл ғимарат өте маңызды болды, президент Авраам Линкольн Соғыс департаментінің телеграф бөлмесіне үнемі жаңа ақпарат алу үшін және есептермен танысу үшін барып тұратын, сондай-ақ «Тұрғын үйге» (Ақ үйге) жиі баратын. 1820 жылы Соғыс және Әскери-теңіз департаменттері үшін салынған алғашқы ғимараттар 1888 жылы француздық империя стиліндегі мансардты шатыры бар жаңа ғимаратпен алмастырылды, ол «Мемлекеттік, Соғыс және Әскери-теңіз департаменттері ғимараты» деп аталды (қазіргі Ескі атқарушы кеңсе ғимараты, кейіннен генерал және президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің құрметіне қайта аталды). 1930 жылдары Мемлекеттік департамент Соғыс департаментін кеңсе кеңістігінен ығыстырып шығарды, ал Ақ үй де қосымша кеңсе кеңістігін қалады. 1939 жылдың тамызында Соғыс хатшысы Гарри Вудринг және Армия штабының бастығы Джордж Маршалл өз кеңселерiн Бiрiншi дүниежүзiлiк соғыс кезінде Ұлттық алаңда салынған уақытша ғимаратқа, «Оқ-дәрілер ғимаратына» көшiрдi. 1930 жылдардың соңында үкімет Соғыс департаменті ғимаратын (2000 жылы Гарри С. Трумэн ғимараты деп қайта аталды) 21-ші және C көшелерiнде, Foggy Bottom ауданында салды. Алайда, жаңа ғимарат аяқталғаннан кейін департаменттің кеңістік мәселесі шешілмеді, және Мемлекеттік департамент оны пайдаланды. Еуропа мен Азияда Екінші дүниежүзiлiк соғыс басталған кезде, Соғыс министрі Генри Л. Стимсон Соғыс департаментінің Вашингтон қаласының және Мэриленд және Вирджиния штаттарының маңындағы көптеген ғимараттарға және Оқ-дәрілер ғимаратына шашырап кеткенін көрді. 1941 жылдың 28 шілдесінде Конгресс Вирджиния штатындағы Арлингтонда жаңа Соғыс департаменті ғимаратын салуға қаржы бөлуге рұқсат берді, ол департаменттің барлығын бір шатыр астына біріктіретін еді. 1943 жылы Пентагонның құрылысы аяқталғаннан кейін Соғыс министрі Оқ-дәрілер ғимаратын босатып, департамент Пентагонға көшуді бастады.

Ұйым

Америка Құрама Штаттарының соғыс министрі, АҚШ Кабинетінің мүшесі, Соғыс департаментіне жетекшілік етті. 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік заңы Ұлттық әскери мекемені құрды, кейіннен ол АҚШ Қорғаныс министрлігі деп аталды. Осы заңға қол қойылған күні 9877-ші жарлық бойынша бұрынғы Соғыс департаментінің негізгі әскери функциялары мен жауапкершіліктері Армия департаменті мен Әуе күштері департаменті арасында бөлісті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Америка үкіметі (әлемдегі басқа елдермен бірге) әскерилерінің азаматтық басшылығын атау кезінде "соғыс" сөзін қолданудан бас тартуға шешім қабылдады. Бұрынғы номенклатураның қалдығы – әскери оқу орындарының атаулары: Армия соғыс колледжі, Әскери-теңіз соғыс колледжі және Әуе соғыс колледжі, олар АҚШ әскери офицерлерін әлі күнге дейін майдан тактикасы және соғыс стратегиясы бойынша дайындап шығаруда.

Департаменттің мөрі

"MDCCLXXVIII" күні және "Соғыс басқармасы" деген белгі мөрдің қайдан шыққандығын көрсетеді. Күн (1778 жыл) оның қабылдану жылына сілтеме жасайды. Революция кезінде және одан кейін көп жылдар бойы қолданылған "Соғыс басқармасы" термині Армия Бас штабымен байланысты болды.