Жаңа Зеландия Қарулы Күштері: теңіз, әскери және әуе күштерінен тұратын 14 996 қызметкер. Ұлттық қауіпсіздікті қорғау, бейбітшілік пен гуманитарлық миссиялар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландияның біріккен әскери күштері
Combined military forces of New Zealand
Жаңа Зеландия қорғаныс күштері (NZDF; , әдеби мағынасында "Жаңа Зеландияның қорғаныс шебі") – Жаңа Зеландияның үш түрлі әскерден тұратын әскери ұйымы. NZDF Жаңа Зеландияның және оның құрамына кіретін аймақтардың ұлттық қауіпсіздігін қорғауға, мүдделерін ілгерілетуге, бейбітшілік пен қауіпсіздікті сақтауға, сондай-ақ бейбітшілік сақтау және гуманитарлық миссияларды қолдауға жауапты. Ол үш құрамдық бөлімнен тұрады: Жаңа Зеландия Корольдік Әскери-теңіз флоты (RNZN), Жаңа Зеландия Армиясы және Жаңа Зеландия Корольдік Әуе күштері (RNZAF), сондай-ақ "үш түрлі әскер" құрамдас бөлімдері. 2023 жылғы маусым айының мәліметі бойынша NZDF-те 14 996 қызметкер жұмыс істейді, оның ішінде 8 669 тұрақты әскер, 3 260 резервтік әскер және 3 067 азаматтық қызметкер бар. NZDF Жаңа Зеландияның ұлттық қауіпсіздік мақсаттарын қолдау үшін әскери күштерді қолданады. Ол өзінің принциптерін, нәтижелерін және басымдықтарын анықтайтын үкімет бекіткен қорғаныс саясатының аясын ұстанады. NZDF Жаңа Зеландияның ұлттық қауіпсіздік жүйесінің маңызды бөлігі болып табылады. Жаңа Зеландия ұлттық қауіпсіздікке "барлық қауіптер" тұрғысынан қарап, мемлекеттік органдарды ұлттық қауіпсіздікке төнетін барлық қауіптерге – ішкі немесе сыртқы, адам, табиғи немесе жасалған қауіптерге жауап беру үшін біріктіреді. Қазіргі генерал-губернатор – Синди Киро, ал Қорғаныс министрі – Джудит Коллинз. Әуе маршалы Кевин Шорт 2018 жылдың 1 шілдесінде Қорғаныс күштерінің Бас штабына тағайындалды. Авиация вице-маршалы Тони Дэвис қорғаныс күштері вице-бастығы қызметін атқарады.
The New Zealand Defence Force (NZDF; , lit. (literally) "Line of Defence of New Zealand") is the three branched military of New Zealand. The NZDF is responsible for the protection of the national security of New Zealand and her realm, promoting its interests, safeguarding peace and security, as well as supporting peacekeeping and humanitarian missions. It consists of three services: the Royal New Zealand Navy (RNZN), the New Zealand Army and the Royal New Zealand Air Force (RNZAF), as well as 'tri service' components. As of June 2023, the NZDF has a strength of 14,996 employees, consisting of 8,669 regular force personnel, 3,260 reserve force personnel and 3,067 civilian members. The NZDF delivers military effects in support of New Zealand’s national security objectives. It follows a government set defence policy framework that defines its principles, outcomes and priorities. The NZDF is a critical component of New Zealand’s national security system. New Zealand takes an “all hazards” approach to national security that brings government agencies together to respond to all risks to national security, whether internal or external, human, natural or artificial. The current Governor General is Cindy Kiro, and the Minister of Defence is Judith Collins. Air Marshal Kevin Short was appointed Chief of Defence Force on 1 July 2018. Air Vice Marshal Tony Davies serves as the Vice Chief of Defence Force as of lc=y.
Милиция (18451886)
1840 жылы Уайтанги шартынан кейін Жаңа Зеландияның қауіпсіздігі Австралиядан және империяның басқа бөліктерінен келген британдық императорлық әскерлеріне тәуелді болды. 1841 жылы қоныс аударушылар, әсіресе Веллингтондағы Жаңа Зеландия компаниясының қонындағылар, жергілікті милиция құруды талап етті. 1843 жылы Веллингтонда ресми рұқсатсыз жергілікті милиция құрылды. Бұл полицияның бас инспекторы, магистрат майоры Мэтью Ричмондты оны дереу таратуға бұйрық беруге мәжбүр етті. Ричмонд сондай-ақ Оклендтен Веллингтонға 96-шы полктан 53 сарбазды жіберді. Милицияға қатысты талаптар Уайрау қақтығысымен, Жаңа Зеландия соғыстарының басталуымен күшейді. Нәтижесінде 1844 жылы Заң шығару кеңесіне заң жобасы енгізілді. Қатысушылар заң жобасына наразылық білдіріп, оны алты айға кейінге шегерді. 1845 жылдың 22 наурызында Флагстафф соғысы басталды, бұл заң жобасын қабылдауға түрткіс болды. 1844 жылы Төменгі палатаның арнайы комитеті отаршылдар мен маорилерден құралған милицияны және тұрақты маори күштерін құруды ұсынды. 1845 жылдың 25 наурызында Милиция жарлығы қабылданды. Оклендте 26 офицер тағайындалды, осылайша Жаңа Зеландияның өз қорғаныс күштерінің бастауы болды. Майор Ричмонд милицияның Веллингтон батальонының командирі болып тағайындалды. Сол кездегі газетте Веллингтонда атты еріктілер корпусы болғандығы айтылған. Нельсон милициясының батальоны 1845 жылдың 12 тамызында құрылды. 1845 жылдың маусымында лейтенант Фигг басқаратын Окленд милициясының 75 мүшесі Флагстафф соғысында британдық императорлық әскерлеріне көмек көрсету үшін алғашқы бөлімше болды, олар пионерлер ретінде қызмет етті. 1845 жылдың 30 маусымы мен 1 шілдесі аралығында жеті милиция сарбазы жарақат алды. Біреуі, Рили есімді адам, кейін жарақатынан қайтыс болды. Окленд милициясы 1845 жылдың тамызында немесе қыркүйек айының басында бюджеттік шектеулерге байланысты таратылды. Нельсон мен Веллингтон милицияларының таратылуы олардың қолдаушыларының наразылығын тудырды. Нельсон қаласындағы капитан Гринвуд басқаратын милиция жалақыға қарамастан, жаттығуды жалғастыруға шешім қабылдады. 1846 жылдың наурыз айының басында Веллингтон маңындағы Хатт аңғарындағы қиындықтар жаңа губернатор Джордж Грейді әскери жағдайды жариялауға және Хатт милициясын шақыруға итермеледі, бұл Хатт аңғары кампаниясы ретінде белгілі болды. Осыдан кейін жергілікті газет Веллингтон милициясының №1 ротасы шақырылғандығын, ал қаладағы әскерлер Хаттта орналасқандығын хабарлады. Газетте Грей Веллингтонда екі милиция ротасын сақтап қалуды жоспарлап отырғаны айтылды. Аймақтағы жағдайдың уақытша тұрақтанғанына қарамастан, кем дегенде 160 милиция сарбазы қалды. Оларға Те Аро па-сының еріктілері мен маори жауынгерлері қосылды. 1846 жылдың 28 қазанында Қарулы полиция жарлығы қабылданғаннан кейін, заң шығарушы органнан Доннели мырза милицияның қымбаттығына байланысты оны таратуды талап етті. Алайда, Жаңа Зеландияда әскери күшті ұстаудың Ұлыбритания үшін шығыны зор болды, бұл 1846 жылдың 24 қарашасындағы Уақытша құрмет граф Грейдің вице-губернатор Джордж Грейге жақсы ұйымдастырылған милицияны және Ұлыбританияның қызметіндегі маори күштерін құрудың ең тиімді шара болары туралы кеңес беруіне себеп болды. 1850 жылдардың басында Ұлыбританиядан күштерін алып тастау туралы қысым күшейді, бұл милиция мақсатқа жеткіліксіз деп есептелгендіктен, олардың қалуын сұрауға әкелді. 1854 жыл колонияның назарына жаңа қауіп салғандықтан, әскери назар отаршылар мен маорилер арасындағы ішкі қақтығыстарға аударылған болатын. Ресей мен Түркия арасында соғыс басталды. Бұл соғысқа Еуропаның ірі державалары араласа бастады және Жаңа Зеландия мен Австралияны Императорлық Ресей теңіз флотының сыртқы қауіп-қатеріне ұшыратты. Парламент шетелдік державамен соғыс жағдайында пайдалану үшін елдегі порттарда қару-жарақтар орналастыруды талқылады. 1858 жылға қарай назар жергілікті мәселелерге қайта ауды, Нью-Плимуттегі жер дауы губернатор Томас Гор Браунды капитан Чарльз Браун басқаратын милицияны шақыруға итермеледі. Бұл Бірінші Таранаки соғысының бастауы және Солтүстік аралдағы 1872 жылға дейінгі қақтығыстардың кезеңі болды. Жаңадан құрылған Жаңа Зеландия Парламенті 1858 жылғы Милиция заңымен алмастыра отырып, Милиция жарлығын қайта қарады және кеңейтті. Негізгі өзгерістердің бірі - губернатор белгілейтін шарттар бойынша еріктілерді жұмысқа алуға мүмкіндік беретін тармақтар болды. Заңда сондай-ақ милиция шақырылуы мүмкін жағдайлар, соның ішінде басқыншылық туралы да айтылған. Парламенттегі пікір...
After the Treaty of Waitangi in 1840, New Zealand's security was dependent on British Imperial troops deployed from Australia and other parts of the empire. By 1841 the settlers, particularly those in the New Zealand Company settlement of Wellington, were calling for local militia to be formed. In 1843 a local militia had been formed in Wellington without official sanction. This prompted the Chief Police Magistrate Major Matthew Richmond to order its immediate disbandment. Richmond also dispatched 53 soldiers from the 96th Regiment from Auckland to Wellington. These calls for a militia continued to grow with the Wairau Affray, the start of the New Zealand Wars. The calls eventually led to a bill being introduced to the Legislative Council in 1844. Those present noted their disapproval of the bill, unanimously deferring it for six months. On 22 March 1845 the Flagstaff War broke out, which proved to be the catalyst for passing the Bill. In 1844 a Select Committee of the House of Commons had recommended that a militia, composed of both settlers and native Maori, and a permanent native force be set up. On 25 March 1845, the Militia Ordinance was passed into law. Twenty six officers were appointed in Auckland, thereby forming the start of New Zealand's own defence force. Major Richmond was appointed the commander of the Wellington Battalion of the militia. The newspaper article of the time notes that Wellington had a mounted Volunteer Corp. The Nelson Battalion of Militia was formed 12 August 1845. In June 1845, 75 members of the Auckland Militia under Lieutenant Figg became the first unit to support British Imperial troops in the Flagstaff War, serving as pioneers. Seven militia were wounded in action between 30 June and 1 July 1845. One, a man named Rily, later died of his wounds. The Auckland Militia was disbanded in August or early September 1845 because of budgetary constraints. Disbandment of the Nelson and Wellington Militias followed much to the dismay of their supporters. Those at Nelson under Captain Greenwood decided, regardless of pay or not, to continue training. Trouble in the Hutt Valley, near Wellington, in early March 1846 prompted the new Governor George Grey to proclaim martial law and call out the Hutt Militia, in what became known as the Hutt Valley campaign. Following on from this the local paper noted that the No 1 Company of the Wellington Militia had been called out, while the troops stationed in the town had been in the Hutt. The paper further noted that Grey intended to maintain two companies of Militia in Wellington. As problems continued in the area at least 160 Militia remained. These were supplemented by volunteers and Māori warriors from the Te Aro pā. On 28 October 1846, with the passing of the Armed Constabulary Ordinance in 1846, a fresh call was made by Mr Donnelly of the Legislature to do away with the Militia because of its expense. However the cost to Britain of maintaining a military force in New Zealand was considerable, prompting a dispatch on 24 November 1846 from The Right Hon Earl Grey to advise Lieutenant Governor George Grey that the formation of a well organised Militia and of a force of Natives in the service of Her Majesty, would appear to be the measures most likely to be successfully adopted. Further pressure in the early 1850s from Britain for removing their forces prompted pleas for them to remain as the Militia were deemed insufficient for the purpose. 1854 brought a new threat to the attention of the colony because up to that time the military focus had been upon internal conflicts between settlers and the Māori. War had broken out between Russia and Turkey. This war began to involve the major European powers and exposed New Zealand and Australia to a possible external threat from the Imperial Russian Navy. Parliament discussed providing guns at ports around the country for use in the event of a war with a foreign power. By 1858 attention had swung back to local issues with a land dispute in New Plymouth prompting Governor Thomas Gore Browne to call out its militia under Captain Charles Brown. A prelude to what was to become the First Taranaki War and a period of conflict in the North Island until 1872. The newly formed New Zealand Parliament revised and expanded the Militia Ordinance, replacing it with the Militia Act 1858. Some of the main changes were clauses enabling volunteers to be included under such terms and conditions as the Governor may specify. The act also outlined the purposes under which Militia could be called upon, including invasion. Debates in Parliament had included expressions of concern about Russian naval expansion in the northern Pacific, pointed out that the sole naval defence consisted of one 24 gun frigate, and the time it would take for Britain to come to the colony's aid. British Imperial troops remained in New Zealand until February 1870, during the later stage of the New Zealand Wars, by which time settler units had replaced them. The Defence Act 1886 reclassified the militia as volunteers. These were the forerunners of the Territorials.
Еріктілер (1858-1909)
1845 жылы бейресми еріктілер жасақтары құрылғанмен, 1858 жылғы милиция заңына дейін олардың ресми мақұлдануы мен реттелуі жүрмеді. Осы жасақтарға тілгендер милиция қызметінен босатылды, бірақ Жаңа Зеландияның кез келген жерінде қызмет етуге дайын болуы тиіс еді. Ең алғашқы ресми жарияланған жасақтардың бірі (1859 жылдың 13 қаңтарында) Таранаки ерікті мылтық компаниясы болды. 1859 жылдың ортасында ерікті атқыштар корпусына ерікті артиллерия корпусы қосылды. Осы ерікті артиллерия корпусының біріншісі Окленд қаласында құрылды. 1859 жылдың соңына қарай еріктілер жасақтарының саны артып, капитан Х.С. Балневис Оклендте орналасқан генерал-адъюнкттың орынбасары болып тағайындалды.
Although there were informal volunteer units as early as 1845, the appropriate approval and regulation of the units did not occur until the Militia Act 1858. Those who signed up for these units were exempt from militia duty, but had to be prepared to serve anywhere in New Zealand. One of the earliest gazetted units (13 January 1859) was the Taranaki Volunteer Rifle Company. To the Volunteer Rifle Corps were added Volunteer Artillery Corps in mid 1859. The first of these Volunteer Artillery Corps were based in Auckland. By late 1859 the number of volunteer units was so great that Captain H C Balneavis was appointed Deputy Adjunct General, based at Auckland.
Колониалды қорғаныс күштері (18621867)
1863 жылы үкімет Колониалды қорғаныс күштері туралы 1862 жылғы заңды қабылдап, алғашқы тұрақты әскерін құрды. Бұл 500-ден аспайтын, маорилер мен қоныс аударушылардан құралған, жылына 30 000 фунттан аспайтын атты әскер болуы тиіс еді. Барлығы дерлік еріктілер болып, үш жыл қызмет етуге міндетті болды. Бірінші бөлімді құру 1863 жылдың сәуір айының басында ғана басталды, капитан Аткинсон Нью-Плимут қаласында 100 адам іздеді. Келесі бөлім Хоукс-Бейде құрылатын болды. Сәуірдің соңында газеттер Нью-Плимутқа аз адам тіркелгенін хабарлады. Полковник Никсон басшылығымен Окленд бөлімі шілдеде құрыла бастады және 14-і күні 30 адамнан тұрды.
In 1863 the government passed the Colonial Defence Force Act 1862 creating the first Regular Force. This was to be a mounted body of not more than 500 troops, with both Maori and settlers, and costing no more than 30,000 pounds per annum. All were volunteers and expected to serve for three years. Formation of the first unit did not begin until early April 1863, with 100 men being sought at New Plymouth under Captain Atkinson. Hawke's Bay was to have the next unit. By late April, papers were reporting few had enlisted in New Plymouth. Formation of an Auckland unit under Colonel Nixon commenced in July and by the 14th had 30 men.
1909 жылғы қорғаныс туралы заң
1909 жылғы Қорғаныс заңы еріктілер әскерін аумақтық әскермен және міндетті әскери оқытумен алмастырды, бұл жүйе 1960 жылдардың соңына дейін күшінде болды.
The Defence Act 1909 replaced the Volunteer forces with a Territorial force and compulsory military training, a regime that remained until the late 1960s.
2023 жылға арналған қызметкерлерді ұстап қалу мәселелері
2023 жылы North & South және Radio New Zealand 2021 және 2023 жылдар аралығындағы екі жылдық кезеңде әскери қызметкерлердің жалақының төмендігі және әскери жатақтардағы тұрмыс жағдайының нашарлығы салдарынан NZDF-тің жоғары құлдырау деңгейін бастан өткергенін хабарлады. North & South тілшісі Питер Маккензидің сөзіне сәйкес, NZDF қызметкерлерінің 77% азаматтық жұмыстағы маманға қарағанда 5%-дан 16%-ға дейін кем төленген. 2022 жылдың қазанына қарай, NZDF-тің әскери құлдырау көрсеткіші орташа есеппен 15,8% құрады (Теңіз күштері үшін 12,1%, Армия үшін 17,4%). Веллингтон қаласының орталық бөлігіндегі Эйткен көшесіндегі жаңа ғимарат, NZDF-тің шамамен 75 жыл бас кеңсесі болған Стоут көшесіндегі ғимаратты алмастырды. Эйткен көшесіндегі ғимаратта бастапқыда NZDF, Жаңа Зеландия қауіпсіздік қызметі (NZSIS) және Жаңа Зеландия Қорғаныс министрлігінің 900-ге жуық қызметкері орналасқан. NZSIS 2013 жылдың басында Пипитэ үйіне көшіп, ал NZDF 2016 жылғы Қайкоура жер сілкінісінен кейін ғимаратқа ауыр зақым келгендіктен Эйткен көшесіндегі ғимаратты тастауға мәжбүр болды. HQNZDF функциялары аймақтағы басқа ғимараттарға және нысандарға көшірілді. HQNZDF Жаңа Зеландия Қорғаныс күштерінің әкімшілік және қолдау штабы ретінде жұмыс істейді, ал операциялық күштер Жаңа Зеландия Бірлескен Күштері Бас штабының жеке әкімшілік басқаруы мен бақылауында болады.
In 2023, North & South and Radio New Zealand reported that the NZDF was experiencing a high attrition rate in the two year period between 2021 and 2023 due to poor salaries and living conditions at military accommodation. According to North and South contributor Peter McKenzie, 77% of NZDF personnel were paid between 5% and 16% less than people in equivalent civilian jobs. By October 2022, the NZDF's military attrition rate averaged at 15.8% (ranging from 12.1% for the Navy and 17.4% for the Army). The new facility on Aitken St in the Wellington CBD replaced the premises on Stout St that had been the headquarters of NZDF for nearly 75 years. The Aitken St facility initially was home to around 900 employees of the NZDF, the New Zealand Security Intelligence Service (NZSIS) and the New Zealand Ministry of Defence; the NZSIS moved across to Pipitea House in early 2013, and the NZDF were forced to vacate the Aitken St building after the 2016 Kaikōura earthquake, which seriously damaged the building. HQNZDF functions having been moved into other buildings and facilities across the region. HQNZDF operates as the administrative and support headquarters for the New Zealand Defence Force, with operational forces under the separate administrative command and control of Headquarters Joint Forces New Zealand.
Біріккен күштер штабы
Үш қызметтің оперативтік күштері Үстіңгі Хатт қаласындағы Трентэм әскери лагерінің қарама-қарсы жағында орналасқан Жаңа Зеландия Бірлескен Күштерінің Штабынан басқарылады. HQ JFNZ 2001 жылдың 1 шілдесінде Трентхемде құрылды. Бұл ғимарат бұрынғы Жаңа Зеландия үкіметінің компьютерлік орталығы болған, сондай-ақ Армияның Құрлық әскерлерінің Бас штабы да осы жерде орналасқан еді. Осы ғимараттан Әуе күштерінің командирі, Теңіз күштерінің командирі және Құрлық күштерінің командирі өздеріне бағынған күштеріне басшылық етеді. Жаңа Зеландия Бірлескен Күштерінің Бас қолбасшысы (COMJFNZ) барлық шетелдегі операциялық миссияларды және көптеген шетелдегі оқу-жаттығуларды бақылайды.
The operational forces of the three services are directed from Headquarters Joint Forces New Zealand opposite Trentham Military Camp in Upper Hutt. HQ JFNZ was established at Trentham on 1 July 2001. From this building, a former NZ government computer centre that used to house the Army's Land Command, the Air Component Commander, Maritime Component Commander, and Land Component Commander exercise command over their forces. Commander Joint Forces New Zealand (COMJFNZ), controls all overseas operational deployments and most overseas exercises.
Әскери қызметшілерге қолдау көрсету
Соңғы жылдары Жаңа Зеландия Қорғаныс күштері ветерандарды құрметтеу саясатын енгізіп, әлі қызмет ететін әскери қызметшілерге және әйелдерге бірнеше жолмен қолдау көрсетуді күшейтті. Бұл Қорғаныс күштері үшін KiwiSaver схемасын бастауды және мүшелердің әл-ауқатын қолдау үшін қаржылық кеңесшілерді тағайындауды қамтиды.
In recent years, the New Zealand Defence Force has implemented a policy of honoring veterans, and increased its support to still servicemen and women in a number of ways. This includes starting the Defence Force KiwiSaver scheme, and appointing financial advisers to support the welfare of members.
Сыртқы қорғаныс қатынастары
Жаңа Зеландия «сенімді ең аз күш» сақтайтынын мәлімдейді, бірақ сыншылар (оның ішінде оппозицияда болған Жаңа Зеландия Ұлттық партиясы) елдің қорғаныс күштері осы стандарттан төмендеп қалғанын айтады. Австралиядан Оңтүстік-Шығыс Азияға, содан кейін Оңтүстік Тынық мұхитына дейінгі аумақ стратегиялық тұрғыдан маңызды деп есептеледі. Қорғанысқа жұмсалатын қаржы ЖІӨ-нің шамамен 1,5% құрайды, сондықтан Жаңа Зеландия басқа елдермен, әсіресе Австралиямен ынтымақтастыққа көп үміт артады. Жаңа Зеландия көпжақты бейбітшілік сақтау операцияларына белсенді қатысады. Ол Соломон аралдары мен оған жақын Бугенвиль аралдарындағы бейбітшілік сақтауда жетекші рөл атқарды. Жаңа Зеландия Біріккен Ұлттар Ұйымының Ангола, Камбоджа, Сомали, Ливан және бұрынғы Югославиядағы бейбітшілік сақтау операцияларына үлес қосты. Сондай-ақ, Парсы шығанағындағы Көпжақты тоқтату күштеріне қатысты. Жаңа Зеландия Шығыс Тимордағы бейбітшілікке ұзақ мерзімді міндеттеме берді, 1999 жылдан 2002 жылға дейін INTERFET, UNTAET және UMAMET миссияларына қатысты. Бір кезде Шығыс Тиморда 1000-нан астам NZDF қызметкері болды. Олардың құрамында HMNZS Canterbury, Te Kaha және Endeavour кемелері, алты Iroquois тікұшағы, екі C-130 Hercules және жаяу әскер батальоны бар еді. 2006 жылы жаңадан туған қақтығысқа жауап ретінде халықаралық күштер құрамында қосымша әскерлер орналастырылды. Жаңа Зеландия НАТО басқаратын екі коалицияға қатысты: SFOR (бұрынғы Югославияда, 2004 жылдың желтоқсанына дейін) және Ауғанстандағы (2006 жылы АҚШ басқаратын коалициядан кейін). Жаңа Зеландия 2004 жылдың желтоқсанынан 2007 жылдың 30 маусымына дейін 15 жыл бойы қатысқан Еуропалық Одақтың EUFOR операциясына да қатысты. 2015 жылдың желтоқсанына қарай Жаңа Зеландияның 167 қызметкері әлемнің түкпір-түкпірінде орналасқан. Олардың ішінде Ауғанстан (8), Антарктида (8), Оңтүстік Корея (5), Ирак (106), Таяу Шығыс (8), Синай (26), Оңтүстік Судан (3) және Біріккен Араб Эмираттары (11) бар. 209 NZDF қызметкері басқа да жаттығулар мен операцияларға қатысады. Жаңа Зеландия Филиппин, Таиланд, Индонезия, Папуа-Жаңа Гвинея, Бруней, Тонга және Оңтүстік Тынық мұхиты елдерімен оқу орындарын, кадр алмасуын және бірлескен жаттығуларды жүргізеді. Ол Австралия, Ұлыбритания, Малайзия және Сингапурмен бес елдік қорғаныс келісімі шеңберінде жаттығулар өткізеді. Жаңа Зеландияның әскери қызметкерлері әскери дипломатияның бір бөлігі ретінде оқу-жаттығуларға, конференцияларға және сапарларға қатысады. Жаңа Зеландия 1951 жылдан бері Жаңа Зеландия, Австралия және АҚШ арасындағы қорғаныс келісімі – ANZUS келісімшартына қол қойған ел. 1986 жылғы ядролық қаруға қарсы заңнама ядролық қуатты немесе қаруланған кемелердің порттарға кіруіне тыйым салғаннан кейін АҚШ ANZUS бойынша Жаңа Зеландияға қатысты міндеттемелерін тоқтатты. ANZUS жаттығулары қазір Австралия мен АҚШ арасында екіжақты форматта өтеді. Ядролық қаруға қарсы заңнамаға сәйкес, кез келген кеме Жаңа Зеландия суларына кірмес бұрын ядролық қозғалтқышта жұмыс істейтінін немесе ядролық қару тасымалдайтынын мәлімдеуі керек. АҚШ-тың сол кездегі «растамаймын, жоққа шығармаймын» саясаты кеме сапарларын тоқтатты, бірақ Жаңа Зеландия мен АҚШ «жақсы достас» болып қала берді. 2010 жылғы Веллингтон декларациясынан кейін АҚШ және Жаңа Зеландия үкіметтері 2013 жылы әскери ынтымақтастықты қайта жандандыратынын жариялады. Портқа кіру 2016 жылы қайта жаңартылды, ол кезде АҚШ Әскери-теңіз күштері RNZN-нің 75 жылдығына арналған мерекелік шараларға қатысу үшін кеме жіберді, ал USS Sampson (DDG 102) эсмингі Оклендке келді. NZDF ХХІ ғасырдың басында Ауғанстанда НАТО басқаратын күштермен бірге қызмет етті, ал 2004 жылы НЗСАС-қа АҚШ президенті Джордж Буш «ерекше батылдығы» үшін Президенттік бірлік марапатын табыс етті. 2008 жылы АҚШ Мемлекеттік хатшысы Кондолиза Райс Жаңа Зеландияға сапары барысында «Жаңа Зеландия енді дос және одақтас» деді. Жаңа Зеландия ABCA Армияларды стандарттау бағдарламасының, AUSCANNZUKUS теңіз форумының, Әуе және ғарышпен өзара іс-қимыл жөніндегі кеңестің (ASIC, бұрынғы ASCC, басқа міндеттермен қатар НАТО-ның есеп беру атауларын бөледі) және басқа да батыс «Бес көз» форумдарының мүшесі, олар сигналдық ақпаратты бөлісу және ұқсас қарулы күштермен өзара іс-қимылға қол жеткізу үшін құрылған, мысалы, Техникалық ынтымақтастық бағдарламасы (TTCP).
New Zealand states it maintains a "credible minimum force", although critics (including the New Zealand National Party while in opposition) maintain that the country's defence forces have fallen below this standard. With a claimed area of direct strategic concern that extends from Australia to Southeast Asia to the South Pacific, and with defence expenditures that total around 1.5% of GDP, New Zealand necessarily places substantial reliance on co operating with other countries, particularly Australia. New Zealand is an active participant in multilateral peacekeeping. It has taken a leading role in peace keeping in the Solomon Islands and the neighbouring island of Bougainville. New Zealand has contributed to United Nations and other peacekeeping operations in Angola, Cambodia, Somalia, Lebanon and the former Yugoslavia. It also participated in the Multilateral Interception Force in the Persian Gulf. New Zealand has an ongoing peacekeeping commitment to East Timor, where it participated in the INTERFET, UNTAET and UMAMET missions from 1999 to 2002. At one point over 1,000 NZDF personnel were in East Timor. The deployment included the vessels HMNZS Canterbury, Te Kaha and Endeavour, six Iroquois helicopters, two C 130 Hercules and an infantry battalion. In response to renewed conflict in 2006 more troops were deployed as part of an international force. New Zealand has participated in 2 NATO led coalitions; SFOR in the Former Yugoslavia (until December 2004) and an ongoing one in Afghanistan (which took over from a US led coalition in 2006). New Zealand also participated in the European Union EUFOR operation in the former Yugoslavia from December 2004 until New Zealand ended its 15 year continuous contribution there on 30 June 2007. As of December 2015, New Zealand had 167 personnel deployed across the globe. These deployments are to Afghanistan(8), Antarctica(8), South Korea(5), Iraq(106), Middle East(8), Sinai(26), South Sudan(3) and the United Arab Emirates(11). 209 NZDF personnel are on other deployments and exercises. New Zealand shares training facilities, personnel exchanges, and joint exercises with the Philippines, Thailand, Indonesia, Papua New Guinea, Brunei, Tonga, and South Pacific states. It exercises with its Five Power Defence Arrangements partners, Australia, the United Kingdom, Malaysia, and Singapore. New Zealand military personnel participate in training exercises, conferences and visits as part of military diplomacy. New Zealand is a signatory of the ANZUS treaty, a defence pact between New Zealand, Australia and the United States dating from 1951. After the 1986 anti nuclear legislation that refused access of nuclear powered or armed vessels to ports, the USA withdrew its obligations to New Zealand under ANZUS. ANZUS exercises are now bilateral between Australia and the United States. Under anti nuclear legislation, any ship must declare whether it is nuclear propelled or carrying nuclear weapons before entering New Zealand waters. Due to the US policy at that time of "neither confirm nor deny", ship visits ceased although NZ and the USA remained "good friends". Following the Wellington Declaration in 2010, US and NZ government announced a resumption of military cooperation in 2013. Port visits resumed in 2016, when the U. S. Navy was invited to send a ship to participate in the RNZN's 75th Birthday Celebration, and destroyer USS Sampson (DDG 102) visited Auckland. The NZDF served alongside NATO led forces in Afghanistan in the first decade of the twenty first century, and in 2004 the NZSAS was awarded a Presidential Unit Citation by US President George W Bush for "extraordinary heroism" in action. In 2008 US Secretary of State Condoleezza Rice during a visit to New Zealand said "New Zealand is now a friend and an ally". New Zealand is a member of the ABCA Armies standardisation programme, the naval AUSCANNZUKUS forum, the Air and Space Interoperability Council (ASIC, the former ASCC, which, among other tasks, allocates NATO reporting names) and other Western 'Five Eyes' fora for sharing signals intelligence information and achieving interoperability with like minded armed forces, such as The Technical Cooperation Program (TTCP).