Лоуренс Патрик Барретт: Американдық сахна актерінің өмірі мен шығармашылығы
Lawrence Barrett
Лоуренс Барретт (1838-1891) – американдық актер, соғысқа қатысқан журналист. «Гамлет», «Король Лир» сияқты рөлдерді сомдаған. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық сахналық актер (1838–1891)
журналист
American stage actor (1838–1891)
the journalist
Лоуренс Патрик Барретт (4 сәуір, 1838 – 20 наурыз, 1891) – американдық сахналық актер. Барретт мансабын 1853 жылы Детройт қаласында бастады және 1856 жылы алғаш рет Нью-Йоркте өнер көрсетті. Барретт 1862 жылы Америка Азамат соғысына қатысты, бірақ 1863 жылы отставкаға шықты. Кейіннен ол 1868 жылдан 1870 жылға дейін Джон Маккалоумен бірге Сан-Францискодағы Калифорния театрын басқарды. Барретт түрлі рөлдерді ойнады, оның ішінде Гамлет, Король Лир және Макбет рөлдері болды. Ол Эдвард Бульвер-Литтонның драмасындағы Кардинал Ришелье рөлін сомдағаны үшін ерекше танымал болды. Барретт Лондонда бірнеше рет өнер көрсетіп, бірнеше пьесаны қойып, өзі де ойнады. Ол сахналық актер Эдвин Бутпен жиі бірлесіп жұмыс істеді, бірге гастрольдік сапарлар жасап, зор жетістіктерге қол жеткізді. Барреттің денсаулығы 1890 жылы нашарлай бастады және ол 1891 жылы «Ришелье» қойылымы кезінде қайтыс болды. Барретт 1859 жылы Мэри Фредерика Майерге үйленді және актриса Эдит Барретттің әкесі болды. Оның актерлік стилі жан-жақты және көркемдікпен ерекшеленеді, бірақ кейбір сыншылар оның сахнадағы бейнесіне күмән келтірді.
Lawrence Patrick Barrett (April 4, 1838 – March 20, 1891) was an American stage actor. Barrett began his career in 1853 in Detroit and made his first New York appearance in 1856. Barrett enlisted for the American Civil War in 1862, but resigned in 1863. He later managed the California Theatre in San Francisco from 1868 to 1870 alongside John McCullough. Barrett performed a variety of roles, including Hamlet, King Lear, and Macbeth. He was especially known for his portrayal of Cardinal Richelieu in Edward Bulwer Lytton's drama. Barrett acted in London on multiple occasions and produced and starred in several plays. He frequently collaborated with fellow stage actor Edwin Booth, touring together and achieving immense success. Barrett's health began to decline in 1890, and he died in 1891 during a performance of Richelieu. Barrett married Mary Frederika Mayer in 1859, and was the grandfather of actress Edith Barrett. His acting style was described as versatile and expressive, but some critics questioned his stage personations.
Өмірбаян
Патэрсон, Нью-Джерси қаласында 1838 жылы Мэри Агнес (туған тегі Ред) Барретт пен тігінші Томас Барретттің отбасында дүниеге келді. Ол Детройтте өсті және 1853 жылы «Француз тышпысы» пьесасындағы Мурад рөлінде алғаш рет сахнаға шықты. Оның көптеген және алуан түрлі рөлдерінің ішінде Гамлет, Король Лир, Макбет, Шайлок, Ричард III, Вулси, «Көп шудан ештеңе» пьесасындағы Бенедикт, Ришелье, Дэвид Гаррик, Эрнани, Альфред Эвелин, Джордж Генри Бокердің (1823–1890) «Франческа да Римини» пьесасындағы Ланчиотто және Дженис Харбелл бар. Барретт 1867, 1882, 1883 және 1884 жылдары Лондонда өнер көрсетті, ал Эдвард Бульвер-Литтонның драмасындағы «Кардинал Ришелье» рөлі оның ең жақсы рөлі деп есептелді. 1889 жылы ол «Падуя герцогинясы» пьесасының тұңғыш қойылымын жасады, оны «Гвидо Ферранти» деп атап, бас рөлді өзі сомдады. 1869 жылы Барретт актер Джон Маккалоумен бірлесіп Сан-Францискодағы Калифорния театрын құрды, екі жыл ішінде басқарушы лауазымын тастап кетті, бірақ 1870-ші және 1880-ші жылдары Батысқа гастрольдік сапарларға жиі қатысты. 1889 жылы ол Уильям Янгтың «Ганелон» пьесасын қойып, өзі бас рөлді ойнады. Орта ғасырлар дәуіріндегі осы қымбат қойылым сәтті өтті. Бастапқыда рөлдердің бірін ойнауға шақырылған Уильям С. Харт: «Көрсетілімдер өтті және олар да жоғары бағаланды!» – деп еске алды. Ол көп жыл бойы актриса Эмили Стивенс пен театр режиссері Роберт Стивенстің әкесі Роберт Э. Стивенспен басқарылды. Актерлік өнерінен басқа, Барретт «Американдық актерлер сериясында» Эдвин Форресттің өмірбаянын жазды (Бостон, 1881). Актер туралы айта келіп, Барретт оның кейіпкерлері арқылы өзін танытуына мүмкіндік бермейтінін айтты: «Ол барлық нәрседе айқын және ерекше болды. Оның көзге түсетін мінезі суреттеген бейнесінің үйлесімділігін жиі бұзатын». Барретт жиі Эдвин Бутпен бірге сахнада жұмыс істеді; ол Буттың «Яго» рөліне қарсы «Отелло», ал «Юлий Цезарь» пьесасында Кассий рөлін Брутқа қарсы ойнады. Ол әріптесі Эдвин Бут және оның замандастары туралы эссе жазды (Бостон, 1886). Біраз уақыттан кейін Барретт Бутқа хабарласып, екеуінің 1887 жылғы маусымнан бастап бірге гастрольдік сапарға шығуын ұсынды. Олар келесі бірнеше жыл бойы бірге жұмыс істеді және танымалдылығымен де, қаржылық табысымен де үлкен жетістікке жетті. Бут Барретттің басшылығы мен басқаруы туралы ой жүгіртіп, былай деп жазды: «Соңғысы мен үшін жақсы жұмыс істегенін ескерсек, мен неге жақсы жұмыс істемеуім керек? Мен оған өзімнің ең жақсысын сыйлаймын, ол соған лайық». 1889 жылдың 3 сәуірінде екеуі «Отелло» пьесасында өнер көрсетті, бірақ Буттың дауысы Иагоның алғашқы сөздерін айтуға тырысқанда жұмыс істемеді. Барретт пердені түсіруді және дәрігерлерді шақыруды сұрады, содан кейін көрермендерге сол түні қойылым болмайтынын хабарлады. Ол былай деді: «Бұл аяқталғанын сезінеміз. Әлем ағылшын тілінде сөйлейтін ең ұлы актердің дауысын соңғы рет естіген болуы мүмкін». Газеттер Буттың қайтыс болғанын жазды, бірақ ол осы оқиғадан аман қалды. Барретттің денсаулығы 1890 жылы нашарлай бастады. Сол жылы Бут пен поляк актрисасы Хелена Моджесканың қатысуымен қойылымдарды ұйымдастырғаннан кейін, ол күзде оларға қосылар алдында Германиядағы шипажайға барды. Алайда бездеріндегі проблеманың салдарынан оның беті ісіп, дауысы әлсіреген. Соңында, 1891 жылдың наурыз айында Бродвей театрында «Ришелье» пьесасы кезінде Барретт Бутқа шыбырлап, жалғаса алмайтынын айтты. Ол сахнаны өзінің дублерімен алмастырғанға дейін көріністі аяқтады. Ол үш күннен кейін қайтыс болды. Барретттің қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, жазушы Юджин Филд Массачусетс штатындағы оның қабірінің жай-күйін сынап, былай деп жазды: «Барретттің есіне жасалып жатқан немқұрайдылық театр өнеріндегі ең ұятты жайттардың бірі».
A native of Paterson, New Jersey, Barrett was born in 1838 to Mary Agnes (née Read) Barrett and tailor Thomas Barrett, Irish immigrants who had settled in Paterson. He was raised in Detroit, and made his first stage appearance there in 1853 as Murad in The French Spy. Among his many and varied parts may be mentioned Hamlet, King Lear, Macbeth, Shylock, Richard III, Wolsey, Benedick in Much Ado About Nothing, Richelieu, David Garrick, Hernani, Alfred Evelyn, Lanciotto in George Henry Boker's (1823–1890) Francesca da Rimini, and Janies Harebell in The Man o' Airlie. Barrett acted in London in 1867, 1882, 1883 and 1884, his "Cardinal Richelieu" portrayal in Edward Bulwer Lytton's drama being considered his best part. In 1889, he produced the first performance of The Duchess of Padua, retitling it Guido Ferranti and taking on the title role. In 1869 Barrett partnered with actor John McCullough in the creation of San Francisco's California Theater, leaving his management position within two years, although he became a frequent actor on tour of the West throughout the 1870s and 80s. In 1889, he produced William Young's play Ganelon, with himself in the title role. The expensive production set in the Middle Ages had a successful run. William S. Hart, who was initially hired to play one of the roles, recalled," The performances were given, and they were highly creditable too!" He was managed for many years by Robert E. Stevens, the father of actress Emily Stevens and theater director Robert Stevens. In addition to his acting, Barrett also wrote a life of Edwin Forrest in the American Actors Series (Boston, 1881). Of the actor, Barrett said his personality was too strong to allow his characters to show through: "He was in all things marked and distinctive. His obtrusive personality often destroyed the harmony of the portrait he was painting." Barrett frequently worked with fellow stage actor Edwin Booth; he played Othello to Booth's Iago and Cassius to his Brutus in Julius Caesar. He wrote a sketch of his colleague for Edwin Booth and his Contemporaries (Boston, 1886). Shortly after, Barrett contacted Booth and suggested that the two tour together beginning in 1887 season. They worked together for the next several years and were immensely successful, both in popularity and in financial returns. As Booth reflected on Barrett's leadership and management, he wrote: "Well, why should I not do good work, after all Barrett has done for me Good work, eh? Well, I'll give him the best that's in me, he deserves it." On April 3, 1889, the two were performing in Othello but Booth's voice did not work when he attempted to deliver Iago's first lines. Barrett asked the curtain to be lowered and called for doctors before telling the audience there would be no performance that night. He was reported as saying, "We fear that this is the beginning of the end. The world may have heard for the last time the voice of the greatest actor who speaks the English language." Newspapers reported that Booth was dying, though he survived the incident. Barrett began showing serious health problems in 1890. That year, after organizing performances starring Booth and Polish actress Helena Modjeska, he traveled to a spa in Germany before rejoining them in the fall. Due to a glandular problem, however, his face was swollen and his voice was weak. Finally, in March 1891, during a performance of Richelieu at the Broadway Theatre, Barrett whispered to Booth that he could not go on. He finished the scene before being replaced by his understudy. He died three days later. A few years after his death, author Eugene Field criticized the condition of his grave in Massachusetts, writing: "The neglect with which Barrett's memory has been treated is one of the most shameful blots upon the theatrical profession."
Жеке өмір
Барретт 1859 жылдың 4 қыркүйегінде Бостон қаласындағы Қасиетті Крест соборында Мэри Ф. Мейерге үйленді. Ол сахна және кино актрисасы Эдит Барретттің, Винсент Прайстің бірінші әйелінің әкесі болды. Барретт Мисс Матоака Гейдің көп жылдық досы болды; ол оның Шекспирді оқуына көмектесті және тіпті Мисс Гейдің оқу тобында оқыды. Барретт Джордж Армстронг Кастердің жақын досы болды және кавалерия офицері Нью-Йоркке келген сайын оны қабылдады. Автор Стивен Амброуздың сөзіне сүйенсек, Барретт Кастерді әскери мансабынан бас тауып, актер болуға көндіруге жақын болған. 1872 жылы, Кіші Бигхорн шайқасында Кастер мен оның барлық жасағы жазықтық тайпаларынан құрылыстан бұрын төрт жыл өткенде, Барретт Кастермен бірге Ұлы жазықтарда жылдам бұқа аулауға қатысты. Бірде олар Канзас штатында қозғалып келе жатқан пойыздың үстінен жоғалып бара жатқан бірнеше жануарды өлтіргендігі хабарланды.
Barrett married Mary F. Mayer in Boston on September 4, 1859, at the Cathedral of the Holy Cross in Boston. He was the grandfather of stage and screen actress Edith Barrett, the first wife of Vincent Price. Barrett was a longtime friend of Miss Matoaca Gay; he encouraged her studies of Shakespeare, and even gave readings at Miss Gay's study groups. Barrett was a close friend of George Armstrong Custer and hosted him whenever the cavalry officer visited New York. According to author Stephen Ambrose, Barrett nearly talked Custer into abandoning his career in the military for one as an actor. In 1872, just four years before Custer and his entire command would be wiped out by a gathering of Plains tribes at the Battle of the Little Bighorn, Barrett accompanied Custer on a whirlwind buffalo hunt across the Great Plains. At one point the pair reportedly killed a number of the rapidly disappearing animals from the top of a moving train in Kansas.
Актерлік стилі
Бір сыншы Барреттің "бет-пішіні мен денесінің әрбір қимылынан қайғыны, көзінің жарығынан қуанышты, ал тұтас денесінің қозғалысынан ашуды" білдіретінін айтты. Дегенмен, тағы бір сыншы оған келіспей, былай деп жазды: "Барретт мырзаны көбіне ақылды, адал, жоғары мақсатты және оқуға құштар адам деп есептейді. Ол жақсы жазады, жақсы сөйлейді және жақсы басқарады, бірақ қалалық сарапшылардың пікірінше, ол жақсы ойнамайды. Оның мәдениеті мен ептілігі, олардың айтуынша, сахнадағы рөлдерін қоспағанда, оның барлық ісінде көрінеді."
One critic noted Barrett had "a well knit form and face capable of expressing sorrow, by the merest movement of a muscle; joy by the kindling of the eye; or rage, by the transport of the entire body". Another critic disagreed, however, writing: "Mr. Barrett is generally looked upon as being a brainy man, an earnest man, an ambitious man, and a studious man. He writes well, talks well, and manages well, but in the judgment of the metropolitan connoisseurs he does not play well. His culture and cleverness appear, they say, in everything he does except in his stage personations."