Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорктегі джаз клубы
Jazz club in New York City
The Cotton Club – 1923 жылдан 1940 жылға дейін Нью-Йоркте болған түнгі клуб. Ол 142-ші көше мен Ленокс авенюінде (1923–1936) орналасқан, содан кейін қысқа мерзімге қала орталығындағы Театр ауданында (1936–1940) болды. Клуб АҚШ-та тыйым салу және Джим Кроу заманындағы нәсілдік сегрегация кезінде жұмыс істеді. Бастапқыда қара нәсілді адамдар Cotton Club-қа баруға мүмкіндік алған жоқ, бірақ бұл орында сол дәуірдегі ең танымал қара өнерпаздары көптеп өнер көрсетті, олардың ішінде музыканттар: Флетчер Хендерсон, Дьюк Эллингтон, Джимми Лансфорд, Чик Уэбб, Луи Армстронг, Каунт Бейси, Фэтс Уоллер, Вилли Брайант; вокалистер: Аделаида Холл, Этель Уотерс, Кэб Каллоуэй, Бесси Смит, Лилли Дельк Кристиан, Аида Уорд, Авон Лонг, Дандридж сестері, Уилл Водери хоры, Миллс ағайындылары, Нина Мэй МакКинни, Билли Холидей, Мидж Уильямс, Лена Хорн, сондай-ақ Кэтрин Данхам, Билл Робинсон, Николас ағайындылары, Чарльз "Хони" Коулз, Леонард Рид, Степпин Фетчит, Берри ағайындылары, Төрт қадам ағайындылары, Джени Ле Гон және Эрл Снейкхипс Такер сияқты бишілер. Клуб өркендеген кезінде әйгілілердің бас қосып кездесетін орыны болды, сонымен қатар жексенбі күндері "Селебрити кештері" тұрақты түрде өткізіліп, Джимми Дюранте, Джордж Гершвин, Софи Такер, Пол Робсон, Ал Джолсон, Мэй Уэст, Ричард Роджерс, Ирвинг Берлин, Эдди Кантор, Фанни Брайс, Лэнгстон Хьюз, Джуди Гарланд, Мосс Харт және Джимми Уокер сияқты қонақтарды қабылдады.
The Cotton Club was a New York City nightclub from 1923 to 1940. It was located on 142nd Street and Lenox Avenue (1923–1936), then briefly in the midtown Theater District (1936–1940). The club operated during the United States' era of Prohibition and Jim Crow era racial segregation. Black people initially could not patronize the Cotton Club, but the venue featured many of the most popular black entertainers of the era, including musicians Fletcher Henderson, Duke Ellington, Jimmie Lunceford, Chick Webb, Louis Armstrong, Count Basie, Fats Waller, Willie Bryant; vocalists Adelaide Hall, Ethel Waters, Cab Calloway, Bessie Smith, Lillie Delk Christian, Aida Ward, Avon Long, the Dandridge Sisters, the Will Vodery choir, The Mills Brothers, Nina Mae McKinney, Billie Holiday, Midge Williams, Lena Horne, and dancers such as Katherine Dunham, Bill Robinson, The Nicholas Brothers, Charles 'Honi' Coles, Leonard Reed, Stepin Fetchit, the Berry Brothers, The Four Step Brothers, Jeni Le Gon and Earl Snakehips Tucker. In its prime, the Cotton Club served as a hip meeting spot, with regular "Celebrity Nights" on Sundays featuring guests including Jimmy Durante, George Gershwin, Sophie Tucker, Paul Robeson, Al Jolson, Mae West, Richard Rodgers, Irving Berlin, Eddie Cantor, Fanny Brice, Langston Hughes, Judy Garland, Moss Hart, and Jimmy Walker.
Тарих
1920 жылы ауыр салмақтағы бокс чемпионы Джек Джонсон Гарлемнің жүрегінде, 142-ші көше мен Ленокс даңғылының бұрышындағы ғимараттың жоғарғы қабатын жалға алып, Club Deluxe деп аталатын жақын қарым-қатынастағы кешкі клуб ашты. 1923 жылы Синг-Сингтен босатылғаннан кейін Оуни Мэдден клубты иелігіне алып, оның атын Cotton Club деп өзгертті. Екеуі де Джонсонға клубтың менеджері болып қалуға рұқсат беретін келісімге келді. Мэдден "Cotton Club-ты өзінің №1 сырасын тыйым салу кезеңіндегі клиенттерге сату үшін пайдаланды". 1925 жылы клуб ішімдік сату фактісі үшін уақытша жабылғаннан кейін, полицияның араласуынсыз қайта ашылды. Ол сол дәуірдің нәсілшілдік бейнелерін көрсетіп, қара нәсілді адамдарды экзотикалық джунглидегі жабайылар немесе Оңтүстіктегі плантациялардағы "қаралар" ретінде бейнеледі. 1938 жылғы мәзірде Джулиан Харрисон салған суреттер болды, онда жалаңаш қара ерлер мен әйелдер джунглиде барабан төгіп билеп тұрды. Мәзірдің шекарасында тайпалық маскалар бейнеленген. Клуб хор қыздарына да көзге көрінбейтін түс айырмашылығын енгізді, оларды аздап киіммен көрсетті. Олар кем дегенде 1,75 метр бойында, ақшыл терілі және 21 жасқа толмаған болуы керек еді, яғни "ұзын, күңгірт және керемет" болуы керек еді. Бишілер, Cotton Club Boys-дың терісінің түсі әртүрлі болды. "Қара орындаушылар клуб клиенттерімен араласпады, ал көптегендері шоудан кейін 646 Ленокс көшесіндегі директордың жертөлесіне барып, жүгері арағы, шабдалы брендісі және марихуана ішті". Эллингтоннан ақ нәсілді көрермендерге арналған "джунгли музыкасын" жазу күтілді; Эллингтонның Cotton Club-қа қосқан үлесі құнды болды, 1937 жылғы New York Times-тың мына сөзінде көрсетілгендей: "Емпирикалық герцог пен оның музыка жасайтын әтештері мәңгілік билік етсін, және Cotton Club Харлемнен келгенін есінде сақтасын". Клубқа кіру бағасы қымбат болды, апта ішінде тамақ пен сусынға ең төмені 2 доллар төленді, сондықтан орындаушылар жақсы төленді. Ревюлерде бишілер, әншілер, комедия актерлары, әртүрлі қойылымдар және үй оркестрі болды. Эллингтон оркестрінің алғашқы ревюі "Креол ревюі" деп аталды және Аделаида Холл қатысты. Холл Эллингтонмен бірнеше ән жазған, соның ішінде "Creole Love Call" әні де дүниежүзілік хит болды. Клуб Эллингтонға радио хабарларын тарату арқылы ұлттық деңгейде танымал болды, алдымен WHN, содан кейін WEAF арқылы, ал 1929 жылдың қыркүйегінен бастап жұма күндері NBC Red Network арқылы, WEAF жетекші станциясы болды. Клуб оған репертуарын дамытуға, шоулар үшін би күйлерін, сондай-ақ увертюраларды, ауысуларды, сүйемелдеулерді және "джунгли" эффектілерін жазуға мүмкіндік берді, бұл оған гастрольдік топтардың сирек кездесетін оркестрлік аранжировкалармен тәжірибе жасау еркіндігін берді. Эллингтон осы кезеңде 100-ден астам композиция жазды. Ақырында, Эллингтонның өтінішіне жауап ретінде клуб өзінің сегрегациялық саясатын сәл жеңілдетті. Клуб ақ нәсілділердің халықтық мәдениетінен де шабыт алды. Бродвейдегі "Shuffle Along" шоуын сәтті өндірген Уолтер Брукс клубтың номиналды иесі болды. Дороти Филдс және Джимми МакХью, сол дәуірдің ең танымал ән жазушыларының бірі, және Гарольд Арлен ревюлар үшін әндер жазды, соның ішінде Аделаида Холл қатысқан 1928 жылғы "Blackbirds" ревюінде "I Can't Give You Anything But Love" және "Diga Diga Doo" әндері болды, оны Бродвейде Лью Лесли өндірді. Жаңа Cotton Club үшін таңдалған орын Бродвей мен жетінші даңғылдың қиылысындағы ғимараттың жоғарғы қабатындағы үлкен зал болды, бұл Ұлы ақ жолдың ортасындағы маңызды орталық, Бродвей театр ауданы. Старк пен клубтың иелері клубтың жаңа орында табысқа жететініне сенімді болды, бірақ олар табыстың танымал ашылу шоуына байланысты екенін түсінді. 1937 жылғы New York Times газетінде: "Cotton Club Бродвейдің күйіне көтерілді, бұл шоу клиенттерге ақшасына лайықты дыбыс пен түс беруге есептелген және ол солай етеді" делінген. Клубтың 13 жылдық тарихындағы ең әсем ревю 1936 жылдың 24 қыркүйегінде ашылды, Робинсон мен Каллоуэй шамамен 130 орындаушының тізімін басқарды. Старк Билл "Bojangles" Робинсонға аптасына 3500 доллар төледі, бұл Бродвей қойылымында қара нәсілді ойыншыға төленетін ең жоғары жалақы және түнгі клубтың ойыншысына төленетін ең жоғары жалақы. 1935 жылдың маусымында Cotton Club қара нәсілді меценаттарға есігін ашты. Джо Луис жекпе-жегіне дайындық барысында клуб гала-кеш ұйымдастырып, "Сепиандарға ашық шақыру жариялады". 1940 жылы Cotton Club жабылды, себебі жалдау бағасының өсуі, талғамның өзгеруі және Манхэттен түнгі клубтарының иелерінің салықтан қашуын зерттеуге байланысты. Оның орнында Latin Quarter түнгі клубы ашылды, ал ғимарат 1989 жылы қонақүй салу үшін бұзылды. Бродвейдегі Cotton Club ескі мен жаңаның үйлесімін жасады; орын жаңа болды және интерьері сәл өзгеше болды, бірақ клиент отырғаннан кейін бұл оларға таныс орын сияқты сезілді.
In 1920, heavyweight boxing champion Jack Johnson rented the upper floor of the building on the corner of 142nd Street and Lenox Avenue in the heart of Harlem and opened an intimate supper club called the Club Deluxe. Owney Madden, a prominent bootlegger and gangster, took over the club after his release from Sing Sing in 1923 and changed its name to the Cotton Club. The two arranged a deal that allowed Johnson to remain the club's manager. Madden "used the Cotton Club as an outlet to sell his #1 beer to the prohibition crowd". When the club closed briefly in 1925 for selling liquor, it soon reopened without interference from the police. It reproduced the racist imagery of the era, often depicting black people as savages in exotic jungles or as "darkies" in the plantation South. A 1938 menu included this imagery, with illustrations done by Julian Harrison, showing naked black men and women dancing around a drum in the jungle. Tribal mask illustrations make up the border of the menu. The club imposed a subtler color line on the chorus girls, whom the club presented in skimpy outfits. They were expected to be "tall, tan, and terrific", which meant they had to be at least 5'6" tall, light skinned, and under 21 years of age. The male dancers', the Cotton Club Boys, skin colors were more varied. "Black performers did not mix with the club's clientele, and after the show many of them went next door to the basement of the superintendent at 646 Lenox, where they imbibed corn whiskey, peach brandy, and marijuana." Ellington was expected to write "jungle music" for a white audience; Ellington's contributions to the Cotton Club were priceless, as described in this 1937 New York Times excerpt: "So long may the empirical Duke and his music making roosters reign—and long may the Cotton Club continue to remember that it came down from Harlem". Entrance was expensive for customers, and it included a two dollar minimum cover fee on weekdays for food and drink, so the performers were well compensated. The revues featured dancers, singers, comedians, and variety acts, as well as a house band. The first revue that Ellington's orchestra performed was called the "Creole Revue" and featured Adelaide Hall. Hall had just recorded several songs with Ellington, including "Creole Love Call", a worldwide hit. The club gave Ellington national exposure through radio broadcasts originating there, first over WHN, then over WEAF, and after September 1929 on Fridays over the NBC Red Network, for which WEAF was the flagship station. The club also enabled him to develop his repertoire while composing dance tunes for the shows as well as overtures, transitions, accompaniments, and "jungle" effects, giving him a freedom to experiment with orchestral arrangements that touring bands rarely experienced. Ellington recorded more than 100 compositions during this period. Eventually, responding to Ellington's request, the club slightly relaxed its policy of segregation. The club also drew from white popular culture. Walter Brooks, who had produced the successful Broadway show Shuffle Along, was the club's nominal owner. Dorothy Fields and Jimmy McHugh, one of the most prominent songwriting teams of the era, and Harold Arlen wrote the songs for the revues, one of which, Blackbirds of 1928, starring Adelaide Hall, featured the songs "I Can't Give You Anything But Love" and "Diga Diga Doo", produced by Lew Leslie on Broadway. The site chosen for the new Cotton Club was a big room on the top floor of a building where Broadway and Seventh Avenue meet, an important midtown crossroads at the center of the Great White Way, the Broadway Theater District. Stark and the club's owners were quite certain the club would succeed in this new location, but they realized that success depended on a popular opening show. A 1937 New York Times article states, "The Cotton Club has climbed aboard the Broadway bandwagon, with a show that is calculated to give the customers their money's worth of sound and color—and it does." The most extravagant revue in the club's 13 year history opened on September 24, 1936, with Robinson and Calloway leading a roster of approximately 130 performers. Stark paid Bill "Bojangles" Robinson $3,500 a week, the highest salary ever paid to a black entertainer in a Broadway production and a higher salary than had ever been paid to any nightclub entertainer. In June 1935, the Cotton Club opened its doors to black patrons. In preparation for the Joe Louis fight the club planned a gala and, "extended an open invitation to the Sepians." The Cotton Club closed permanently in 1940 under pressure from higher rents, changing taste, and a federal investigation into tax evasion by Manhattan nightclub owners. The Latin Quarter nightclub opened in its space and the building was torn down in 1989 to build a hotel. The Broadway Cotton Club successfully blended the old and new; the site was new and the décor was slightly different, but once a customer was seated it felt like a familiar place.
Лэнгстон Хьюздің сын-пікірлері
Мэдденнің «Коттон Клуб» клубының мақсаты «бай, ақ нәсілді көрермендерге нағыз қара ойын-сауық ұсыну» болды. Харлем Ренессансының көрнекті өкілі Лэнгстон Хьюз, «Коттон Клубқа» сирек кездесетін қара нәсілді клиент ретінде келді. Сапарынан кейін Хьюз клубтың нәсілдік бөлінушілік атмосферасын сынап, оны «бандиттер мен бай ақтарға арналған Джим Кроу клубы» деп атады. «Жангал музыкасы» мен плантация стиліндегі интерьерден өзге, Хьюз Мэдденнің «нағыз қара ойын-сауық» идеясы зоопарқтағы көрсетілімге ұқсас деп есептеді, ал ақ «жандарға бейтаныс адамдарға зоопарктағы көңілді жануарларға қарағандай, қара клиенттерді тамашалауға ең жақсы орындар берілді». Хьюз сондай-ақ, «Коттон Клубтың» бәсекесінен көршілес кабарелердің, әсіресе қара кабарелердің көпшілігі жабылуға мәжбүр болғанын айтты. Бұл кішігірім клубтарда үлкен зал немесе Эллингтон сияқты танымал артистердің музыкасы болған жоқ. Джеймс Хаскинс сол кезде былай деп жазды: «Бүгінде Манхэттенвиллдің алып виадугының астында, 125-ші көшенің батыс шетінде «Коттон Клубтың» жаңа нұсқасы бар. Терезесі жоқ ғимараттың сыртқы жағы бұрынғыдай әсерлі емес, бірақ жексенбі күндері джаз бранчтарына туристердің көп келуіне байланысты танымал болып көрінеді». Чикагодағы «Коттон Клубтың» филиалын Ральф Капоне басқарды, ал Калифорниядағы филиал 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында Калвер-Ситиде орналасқан, онда Армстронг, Кэллоуэй және Эллингтон сияқты бастапқы «Коттон Клубтың» артистері өнер көрсетті. Лас-Вегас, Портленд (Орегон) және Техас штатының Лаббок қалаларындағы «Коттон Клубтар» – басқа «Коттон Клубтардың» әртүрлі филиалдары болды. Лаббок клубы 1938 жылдың 11 қарашасында Томми Хэнкокпен ашылды және Чикаго клубы сияқты, нәсілдік интеграцияланған клуб болды. Дегенмен, Лаббок клубында Харлем клубына қарағанда ақ артистер көп болды. Портлендтегі «Коттон Клубты» Пол Кнаулс 1963 жылы ашты. Лас-Вегастағы клубты Мо Тауб 1944 жылы ашты. Бұл клубтың ерекшелігі – ол казино болды. Тауб осы клубты қара терілі әскерилерге арнады.
Madden's goal for the Cotton Club was to provide "an authentic black entertainment to a wealthy, whites only audience." Langston Hughes, a key figure of the Harlem Renaissance, attended the Cotton Club as a rare black customer. Following his visit, Hughes criticized the club's segregated atmosphere and commented that it was "a Jim Crow club for gangsters and monied whites." In addition to the "jungle music" and plantation themed interior, Hughes believed that Madden's idea of "authentic black entertainment" was similar to the entertainment provided at a zoo and that white "strangers were given the best ringside tables to sit and stare at the Negro customers like amusing animals in a zoo." Hughes also mentioned how many of the neighboring cabarets, especially black cabarets, were forced to close due to the competition from the Cotton Club. These smaller clubs did not have a large floor or music by famous entertainers such as Ellington. James Haskins wrote at the time, "Today, there is a new incarnation of the Cotton Club that sits on the most western end of the 125th Street under the massive Manhattanville viaduct. The windowless block of a building has a less dramatic display out front but seems to be popular with tourists for Sunday jazz brunches." A Chicago branch of the Cotton Club was run by Ralph Capone, and a California branch was located in Culver City during the late 1920s and early 1930s, featuring performers from the original Cotton Club such as Armstrong, Calloway, and Ellington. Cotton Clubs in Las Vegas, Portland, Oregon, and Lubbock, Texas, were all different locations of other Cotton Clubs. The Lubbock club was opened on November 11, 1938, by Tommy Hancock, and was an integrated club, not unlike the Chicago club. The club in Lubbock, however, was home to more white artists than the Harlem club. The Cotton Club in Portland was opened by Paul Knauls in 1963. The club in Las Vegas was opened by Moe Taub in 1944. This location differed from other clubs because it was a casino. Taub opened the club to black servicemen.