Джим Дайн: Американ суретшісінің өмір және шығарма жолы
Jim Dine
Джим Дайн (1935 ж.т.) – американ суретшісі, кескіндеме, графика, мүсін жасау салаларындағы шығармаларымен танымал. Өзінің өмірі мен толғаныстарын көркемдікпен бейнелейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші (1935 жылы туған)
Нью-Мексико саясаткері
American artist (born 1935)
the New Mexico politician
Джим Дайн (16 маусым 1935 жылы туған) – американдық суретші. Дайнның шығармаларына сурет салу, сызу, графика (литография, офорт, гравюра, интальгия, ксилография, латература және линогравюра), мүсін және фотосурет кіреді; оның ерте туындыларында монтаж және перформанс болса, соңғы жылдары поэзиясының шығармашылығы артып, жарияланымдары мен оқылымдары көбейді. Дайн нео-дада (коллаж және табылған заттарды пайдалану), абстрактілі экспрессионизм (суреттерінің экспрессивтілігі) және поп-арт (құралдар, арқан, киім-кешек және тіпті ванна бөлмесі сияқты күнделікті заттарды туындыларына бекіту) сияқты көптеген өнер бағыттарымен байланысты болған, бірақ мұндай жіктелулерден қашып жүрді. Оның өнерінің мәні, туындының түріне қарамастан, терең жеке басының толғанысы, жүрек, халат, құралдар, ежелгі мүсіндер және Пиноккио кейіпкері (гүлдер, бас сүйектер, құстар және автопортреттер) сияқты жеке мотивтер арқылы өзін-өзі зерттеу мен сынау болып табылады. Дайннің көзқарасы жан-жақты: «Дайннің өнері саналы ағын сияқты дамиды және оның өмірінің барлық жақтарына – оқығандарына, әлемнің түкпір-түкпіріндегі сувенирлік дүкендерде кездесетін заттарға, оның жеке тәжірибесі үшін пайдалы деп түсінетін кез келген уақыт пен жердегі өнерді зерттеуге негізделген». Дайннің 300-ден астам жеке көрмесі болған, оның ішінде Нью-Йорктегі Уитни американдық өнер мұражайында (1970), Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында (1978), Миннеаполистегі Уокер өнер орталығында (1984–85), Мичиган штатының Гранд-Рапидс қаласындағы Фредерик Мейер бақтары мен мүсіндер паркінде (2011) және Эссендегі Фолкванг мұражайында (2015–16) ретроспективтік көрмелері өткен. Оның туындылары Чикаго өнер институты, Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайы, Париждің Модерн өнері ұлттық мұражайы, Вашингтондағы Ұлттық өнер галереясы, Нью-Йорктегі Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы, Лондонның Тейт галереясы, Токиодағы Метрополитен өнер мұражайы және Нью-Хейвендегі Йель университетінің өнер галереясы сияқты тұрақты коллекцияларда сақталған. Дайннің марапаттарына Нью-Йорктегі Өнер және әдебиет академиясына қабылдануы (1980), «Өнер мен әдебиет орденінің» командирі (2003), 2014 жылы мұражайға 234 гравюраны сыйлағаннан кейін «Британ мұражайының» медалі (2015), Римдегі Сан-Лука академиясының мүшелігі (2017) және «Құрмет легионының» шавалиері (2018) кіреді.
Jim Dine (born June 16, 1935) is an American artist. Dine's work includes painting, drawing, printmaking (in many forms including lithographs, etchings, gravure, intaglio, woodcuts, letterpress and linocuts), sculpture and photography; his early works encompassed assemblage and happenings, while in recent years his poetry output, both in publications and readings, has increased. Dine has been associated with many art movements including Neo Dada (use of collage and found objects), Abstract Expressionism (the gestural nature of his painting), and Pop Art (affixing everyday objects including tools, rope, articles of clothing and even a bathroom sink) to his canvases, yet he has avoided such classifications. At the core of his art, regardless of the medium of the specific work, lies an intense autobiographical reflection, a relentless exploration and criticism of self through a number of personal motifs including: the heart, the bathrobe, tools, antique sculpture, and the character of Pinocchio (among flora, skulls, birds and figurative self portraits). Dine's approach is all encompassing: "Dine's art has a stream of consciousness quality to its evolution, and is based on all aspects of his life—what he is reading, objects he comes upon in souvenir shops around the world, a serious study of art from every time and place that he understands as being useful to his own practice." Dine has had more than 300 solo exhibitions, including retrospectives at the Whitney Museum of American Art, New York (1970), the Museum of Modern Art, New York (1978), Walker Art Center, Minneapolis (1984–85), Frederik Meijer Gardens & Sculpture Park, Grand Rapids, Michigan (2011) and Museum Folkwang, Essen (2015–16). His work is in permanent collections including the Art Institute of Chicago; the Metropolitan Museum of Art, New York; the Musée National d'Art Moderne, Centre Pompidou, Paris; the National Gallery of Art, Washington, D. C.; Solomon R. Guggenheim Museum, New York; Tate Gallery, London; Tokyo Metropolitan Art Museum, Tokyo; and Yale University Art Gallery, New Haven, Connecticut. Dine's distinctions include nomination to Academy of Arts and Letters in New York (1980), Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres (2003), the British Museum Medal (2015) following his donation of 234 prints to the museum in 2014, membership of the Accademia di San Luca in Rome (2017), and Chevalier de l'Ordre de la Légion d'Honneur (2018).
Білім
Дайнның алғашқы ресми оқуы Цинциннати өнер академиясындағы кешкі курстар түрінде болды, ол 1952 жылы 16 жасында, Уолнат Хиллс орта мектебінде оқып жүргенде оқуға түсті. Бұл шешімге оның суретшілік шақыруы да, мектепте тиісті оқытудың болмауы да себеп болды: «Мен әрқашан өзімнің суретші екенімді білдім және сол жылдары мектеп өміріне бейімделуге тырысқаныммен, өзімді көркемдік тұрғыдан жеткізуге ниеттенгенім үшін қиындыққа тап болдым, ал мен барған мектепте мұндай мүмкіндіктер болмады». 1954 жылы кешкі курстарға қатысып жүргенде Дайн Пол Дж. Сакстың «Заманауи гравюралар мен суреттер» (1954) кітабының бір данасынан шабыттанды, әсіресе онда бейнеленген неміс экспрессионистерінің ағаш кескіндерінен, соның ішінде Эрнст Людвиг Кирхнердің (1880–1938), Эмиль Нольденің (1867–1956) және Макс Бекманның (1884–1950) туындыларынан әсер алды. – «Мен олардан қатты таң қалдым» – деді ол және анасының ата-әжесімен бірге тұрған үйінің жертөлесінде ағаш кескіндер жасауды бастады. Орта мектепті бітірген соң Дайн Цинциннати университетіне оқуға түсті, бірақ қанағаттанбады: «Оларда өнер мектебі болмады, тек дизайн мектебі болды. Мен жарты жылға соңғысын талпынып бақтым. Бұл абсурд еді [ ] Мен тек сурет салуды қаладым». Афинадағы Огайо университетінде театр мамандығы бойынша оқитын досының кеңесімен Дайн 1955 жылы сол жерге оқуға түсті, ол онда «таң қалғанын» еске алады, себебі: «Мен Аппалач тауларының етегіндегі шабыттандыратын бостандық сезіміне бөлендім, онда мен өсе аламын және суретші бола аламын». Сол жылы ол Клас Олденбург пен Маркус Ратлиффпен бірге Гринвич Виллидждегі Джудсон шіркеуінде Джудсон галереясын құрды, соңынан Аллан Капроу мен Боб Уитменмен танысты: олар бірге оқиғалар мен перформанстардың алғашқыларын жасады, соның ішінде Дайннің 1959 жылғы «Күлімдеген жұмысшысы». Дайннің алғашқы көрмесі Рубен галереясында өтті, онда ол сондай-ақ «Көлік апаты» (1960) атты әсерлі перформансты қойды. Тағы бір маңызды ерте туындысы – «Үй» (1960), ол Джудсон галереясында орнатылған табылған заттар мен көше қиқымдарын қамтитын кеңістік. Дайн күнделікті заттарды (оның ішінде жеке заттарын) өз жұмысына енгізуді жалғастырды, бірақ Дайн өзін поп-өнерден үнемі алшақтатты: «Мен поп-өнерші емеспін. Мен бұл қозғалыстың бөлігі емеспін, себебі мен тым субъективтімін. Поп-өнер сыртқы жағына қызығушылық танытады. Мен ішкі жағына қызығушылық танытамын. Мен заттарды пайдаланғанда, оларды сезімдердің сөздігі ретінде қараймын. [ ] Мен өз жұмысымда өзімді физикалық тұрғыдан зерттеуге тырысамын – өз сезімталдығым арқылы бір нәрсені түсіндіруге».
Dine's first formal training took the form of night courses at the Art Academy of Cincinnati, in which he enrolled in 1952 at the age of 16, while attending Walnut Hills High School. It was a decision motivated both by his artistic calling and the lack of appropriate training at high school: "I always knew I was always an artist and even though I tried to conform to high school life in those years, I found it difficult because I wanted to express myself artistically, and the school I went to had no facilities for that." In 1954, while still attending evening courses, Dine was inspired by a copy of Paul J. Sachs' Modern Prints and Drawings (1954), particularly by the German Expressionist woodcuts it reproduced, including work by Ernst Ludwig Kirchner (1880–1938), Emil Nolde (1867–1956) and Max Beckmann (1884–1950)—"I was shocked by them" — and began creating woodcuts in the basement of his maternal grandparents, with whom he was then living. After high school Dine enrolled at the University of Cincinnati but was unsatisfied: "They didn't have an art school, they had a design school. I tried that for half a year. It was ridiculous [ ] All I wanted to do was paint." At the recommendation of a friend majoring in theatre at Ohio University in Athens, Dine enrolled there in 1955, where he recalls being "blown away", not by the facilities but because: "I sensed a bucolic freedom in the foothills of the Appalachians where I could possibly develop and be an artist." In the same year he founded the Judson Gallery at the Judson Church in Greenwich Village with Claes Oldenburg and Marcus Ratliff, eventually meeting Allan Kaprow and Bob Whitman: together they became pioneers of happenings and performances, including Dine's The Smiling Workman of 1959. Dine's first exhibition was at the Reuben Gallery, where he also staged the elaborate performance Car Crash (1960), Another important early work was The House (1960), an environment incorporating found objects and street debris, installed at the Judson Gallery. Dine continued to include everyday items (including personal possessions) in his work, Dine has, however, consistently distanced himself from Pop Art: "I'm not a Pop artist. I'm not part of the movement because I'm too subjective. Pop is concerned with exteriors. I'm concerned with interiors. When I use objects, I see them as a vocabulary of feelings. [ ] What I try to do in my work is explore myself in physical terms—to explain something in terms of my own sensibilities."
Нысандар
1960 жылдардың басынан бері Дайн өзін сан алуан формалар мен медиада зерттеген, сондай-ақ жұмыс істеген әртүрлі орындардағы/студиялардағы мотивтерді қалыптастырып келді: Лондон (1968–71); Путнам, Вермонт (1971–85); Уолла-Валла, Вашингтон (1983 жылдан бері); Париж (2001 жылдан бері); және Геттинген (2007 жылдан бері), Штайдл баспасы мен оның көптеген кітаптарының шығарушысы орналасқан ғимаратқа жақын студияда.
Since the early 1960s Dine has refined a selection of motifs through which he has explored his self in myriad forms and media, and throughout the different locations/studios in which he has worked, including: London (1968–71); Putnam, Vermont (1971–85); Walla Walla, Washington (since 1983); Paris (since 2001); and Göttingen (since 2007), in a studio adjacent to the premises of Steidl, the printer and publisher of the majority of his books.
Монша киімі
Дийн алғаш рет 1964 жылы халаттарды бейнеледі, өзін суреттеудің жаңа формасын іздегенде, сол кезде «өзінің портретін салу енді әдемі емес» еді; осылайша ол бетін бейнелемейтін тәсілді ойлап тапты. Кейін Дийн «Нью-Йорк Таймс» журналындағы жарнамада халаттың суретін көрді. Уақыт өте келе, жүрек Дийн үшін «үстіне бояу жағуға болатын әмбебап символға» және «табиғатта кездесетін кез келген географиялық құрылым сияқты жақсы құрылымға» айналды. Ол – бір түрі пейзаж, мен сол пейзаж ішінде кез келген нәрсені өсіре аламын, және менің ойымша, мен өсірдім». Жүректің формальды қарапайымдылығы оны толығымен өзіне тиесілі етуге болатын тақырыпқа айналдырды, ол өзгеріп отыратын өзін жобалау үшін үздіксіз тәжірибелерге арналған бос ыдыс болды. Жүректің махаббаттың әмбебап символы ретіндегі мәртебесі Диннің шығармашылыққа деген адалдығын одан әрі көрсетеді: «Мен сүйген нәрсе – мен осы жүректерді жасау үшін осы жерге келдім. Бұл әдісте де, өнер жасау ісінде де осындай махаббат сезімі бар».
Dine first depicted bathrobes in 1964 while searching for a new form of self portraiture at a time when "it wasn't cool to just make a self portrait"; he thus conceived an approach without representing his face. Dine subsequently saw an image of a bathrobe in an advertisement in the New York Times Magazine, In time, the heart became for Dine "a universal symbol that I could put paint onto" and "as good a structure geographically as any I could find in nature. It is a kind of landscape and within that landscape I could grow anything, and I think I did." The formal simplicity of the heart has made it a subject he could wholly claim as his own, an empty vessel for ongoing experimentation into which to project his changing self. The heart's status as a universal symbol of love further mirrors Dine's commitment to the creative act: " what I was in love with was the fact that I was put here to make these hearts—this art. There is a similar sense of love in this method, this act of making art "
Пиноккио
Бұл қуыршақты тірілтуге тырысу – ғажайып оқиға. Бұл – өнерді қалай жасаудың тарихы, – дейді Джим Дайн. Дине Карло Коллодидің «Пиноккионың бақия оқиғалары» (1883) кітабындағы басты кейіпкер Пиноккиоға деген қызығушылығы бала кезінен басталады. Алты жасында анасымен бірге Уолт Диснейдің «Пиноккио» (1940) анимациялық фильмін көреді: «Ол менің жүрегімде мәңгілікке қалды!» Бұл қалыптастырушы тәжірибе 1964 жылы Дайн құрал-жабдық сатып алғанда Пиноккионың егжей-тегжейлі мүсінін тапқанда күшейді: «Ол қолмен боялған, қағаздан жасалған бас, әдемі кішкентай киімдері және иілгіш буындары бар еді. Мен оны үйге алып келіп, 25 жыл бойы сөреде сақтадым. Мен онымен ештеңе істемедім. Онымен не істеу керектігін білмедім, бірақ ол әрқашан маған серік болды. Көшіп бара жатқанда, мен оны кітап сөресіне немесе жәшікке салып, ойнау үшін алып шығатынмын». Дегенмен, Дине Пиноккионы өнерінде тек 1990 жылдары бейнеледі, алдымен диптихте; ал келесі Пиноккиолар 1997 жылғы Венеция биенналесінде және Чикагодағы Ричард Грей галереясындағы көрмеде көрсетілді. «Пиноккио» (Steidl, 2006) кітабы, Коллодидің мәтіні мен Дайннің иллюстрациялары; 9 метрлік екі монументалды қола мүсіні: Швецияның Борас қаласындағы «Борасқа қарай жол» (2008) және Оңтүстік Кореяның Пусан қаласындағы «Пусан Пиноккиосы» (2013); сондай-ақ Цинциннати өнер мұражайындағы «Пиноккио (Эмоционалды)» (2012) – он екі футтық қола мүсін. Соңғы жылдары Дине Пиноккио кейіпкерімен өзін-өзі теңестіруін Гепеттоға, бала қуыршағын жасаған дарынды ағаш шеберіне ауыстырды.
"Trying to birth this puppet into life is a great story. It is the story of how you make art"—Jim Dine. Dine's fascination with the character of Pinocchio, the boy protagonist in Carlo Collodi's The Adventures of Pinocchio (1883), dates to his childhood, when, at the age of six he viewed with his mother Walt Disney's animated film Pinocchio (1940): "It has haunted my heart forever!" This formative experience deepened in 1964 when Dine discovered a detailed figure of Pinocchio while purchasing tools: "It was hand painted, had a paper maché head, beautiful little clothes and articulated limbs. I took it home and I kept it on my shelf for 25 years. I did not do anything with it. I did not know what to do with it, but it was always with me. When I moved houses, I would take it and put it on the bookshelf or put it in a drawer and bring it out, essentially to play with it." Yet it was only in the 1990s that Dine represented Pinocchio in his art, first in a diptych; the next Pinocchios were shown at the 1997 Venice Biennale and an exhibition at Richard Gray Gallery, Chicago. the book Pinocchio (Steidl, 2006), combining Collodi's text and Dine's illustrations; two monumental bronze sculptures of 9 meters' height: Walking to Borås (2008) in Borås, Sweden, and Busan Pinocchio (2013) in Busan, South Korea; and Pinocchio (Emotional) (2012), a twelve foot bronze at the Cincinnati Art Museum. In recent years Dine's self identification with the character of Pinocchio has shifted to Gepetto, the gifted woodcarver who crafts the boy puppet.
Антик мүсін
Мен ежелгі әлемге деген құрметке толымын. Мен грек-рим қоғамын айтамын. Бұл мені әрқашан қызықтырды, оның туындылары да, әсіресе тарихи әдебиет қызықтырады. Менде өткенмен байланысу қажеттілігі бар, әрине, өзімнің жолыммен. Джим Дайн да, Пиноккио сияқты, көне мүсіндерге деген қызығушылығы бала кезінен басталады: «Мен бала кезімде әрдайым ‘көне нәрселерге’ қызығушылық таныттым, себебі анам мені Цинциннатидегі өнер мұражайына алып барды, онда бірнеше әдемі туындылар болған». Сондықтан, көне нәрселер оның ерте туындыларында да көрінеді, мысалы, қазір Чикаго өнер институтының қорында сақталған «Атауы жоқ» (Қанатты жеңістен кейін) (1959) мүсіні. Бұл мүсін шамамен 200 ж.б.д. жасалған Қанатты жеңіс мүсінінен шабыттандырылған және табылған шам тірегіне ілінген, сыммен бекітілген боялған халаттан тұрады. Дайн оны «дегендей, шеткерлі өнер» деп сипаттайды және алғаш рет Рубен галереясында көрсетті. Ол көне нәрселерді көбінесе Венера де Милоның (шамамен 100 ж.б.д.) бейнесі арқылы көрсетеді, оның кішкентай гипстен жасалған көшірмесін Парижде сатып алған. Ол бастапқыда 1970-ші жылдардағы натюрморттарына осы көшірмені қосты, «Бірақ содан кейін мен оның басын сындырып, оны өзімдікі еттім». Дайн сонымен қатар нақты мүсіндер жинақтарынан шабыт алады, мысалы, 1984 жылы Мюнхендегі Глиптотекадан, нәтижесінде 1987-88 жылдардағы 40 «Глиптотек суреті» [sic] литография сериясын дайындау үшін жасалды. Дайн осы оқиғаны былай еске алады: «Музей директоры мені түнде кіргізіп жіберді, сондықтан мен жалғыз болдым және мен сурет салатын туындылар туралы ой жүгірдім. Мен тарих пен өзімнің арасында байланыс бар екенін сезіндім, менімен бірнеше ғасыр бұрын осы туындыларды жасаған анонимді шеберлердің арасында байланыс болды. Бұл ұрпақтарды жалғастырудың бір жолы болды, мен үшін мен жай ғана құмдауық сияқты емеспін, мен бір жерден келдім. Мен дәстүрге жатамын, ол маған қажетті тарихты берді». Алғаш рет 2008-09 жылдары Гетти вилласында, Дж. Пол Гетти мұражайында, Лос-Анджелесте көрсетілген. Гетти қорында сақталған 350-300 ж.б.д. отырған ақын мен сиреналардың (2) бұйралы шаштары толық емес (304) скульптуралық тобының эхосы ретінде, Дайн содан бері «Ән салатын ақын (Гүлденген парақтар)» тұрақты, арнайы орналасқан инсталляциясын жаңартты, ол Геттингендегі Кунстхаусқа жақын, Джим Дайн павильонында орналасқан.
"I have this reverence for the ancient world. I mean Greco Roman society. This always interested me and the product of it is interesting to me and the literature is interesting—the historic literature. I have this need to connect with the past in my way "—Jim Dine. As with Pinocchio, Dine's fascination with antique sculpture dates to early in his life: "I had always been interested as a child in 'the antique,' because my mother took me to the art museum in Cincinnati, and they had a few beautiful pieces." The antique has thus been present since his early work, for example in Untitled (After Winged Victory) (1959), now held in the collection of the Art Institute of Chicago, a sculpture inspired by the Winged Victory of Samothrace (ca. 200 B. C.) and composed of a painted robe hung on a found lamp frame and held together with wire, which Dine describes as "almost like outsider art" and he first showed at the Ruben Gallery. He most frequently expresses the antique through the figure of the Venus de Milo (ca. 100 B. C.), a small plaster cast of which he bought in Paris; he initially included the cast in 1970s still life paintings, "But then I knocked the head off it and made it mine." Dine is also inspired by specific sculpture collections, for example that of the Glyptothek in Munich, which he visited in 1984, resulting in the 40 "Glyptotek Drawings" [sic] of 1987–88, made in preparation for a series of lithographs. Of the experience Dine recalls: "The museum director let me come in at night and, therefore, it was a meditation on the pieces I was drawing because I was alone. I felt a link between the ages of history and me and a communication between these anonymous guys who had carved these things centuries before me. It was a way to join hands across the generations, and for me to feel that I did not just grow like a tumbleweed but that I came from somewhere. I belonged to a tradition and it gave me the history I needed." Originally shown in 2008–09 at the Getty Villa, J. Paul Getty Museum, Los Angeles, and echoing the 350–300 B. C. Sculptural Group of a Seated Poet and Sirens (2) with unjoined fragmentary curls (304) held in the Getty collection, Dine has since updated Poet Singing (The Flowering Sheets) as a permanent, site specific installation housed in the purpose built Jim Dine Pavilion, adjacent to the Kunsthaus Göttingen.
Құралдар
"Мен бұл заттарға деген таңданысымды ешқашан тоқтатқан емеспін". – Джим Дайн. Дайн түрлі құрал-жабдықтардың арасында балғаларды, араларды, дрельдерді, бұрандаларды еске алады; кейіннен Дайн демалыс күндері Коэннің дүкенінде жұмыс істеген. Осылайша Дайн құралдардың практикалық қызметтерімен және олардың эстетикалық мүмкіндіктерімен бірге танысты. "Мен керамикалық унитаздар мен раковиналардағы әдемі эмальға тәнті болдым. Әртүрлі түсті электр сымдарының түйіліп, бір-біріне жақын жатқан орамдарын және олардың қалай тоқылғандығын тамашаладым. Бояу бөліміндегі түс кестелері маған тамаша, тамаша зергерлік қораптар сияқты көрінді". Ол "өте-өте әдемі" таза ақ бояудың сезімге тигізген әсерін еске түсіреді: "Мен онымен ойнап, оның бұрандасын ішке тығып, бетін жыртып, айналдыратынмын. Ол ақ таффи сияқты еді. Оның иісі зығыр майы мен терпентиннің хош иісінен құралған". Шикізаттың өнерге айналуының символы ретінде құралдар Дайннің шығармашылығында "оның қолдарының жасанды кеңейтулері" ретінде ерекше мәртебеге ие, бұл оған белгілі бір жағдайларды және нысандарды жүйелі түрде пішімдеуге және өзгертуге мүмкіндік береді, сондай-ақ "адамның өткенімен және қолымен байланыстыратын 'бастапқы нысандар' болып табылады". Дайннің өзінің сөзімен айтқанда, құрал – негізінен "еңбектің" метафорасы. Құралдарды қолданатын ерекше баспа сериясы – "Коммунизм тарихы" (2014), онда Дайн Берлиндегі өнер академиясынан табылған тастардан жасалған литографиялардың үстіне құралдардың мотивтерін басып шығарды, соның ішінде Германия Демократиялық Республикасы студенттерінің соңғы төрт онжылдықтарындағы жұмыстары көрсетілген. Өзінің жеке сөздік қорын пайдалана отырып, Дайн коммунизмнің символдық құралдарымен – Кеңес Одағының балғасы мен орағы және Германия Демократиялық Республикасының жүгерімен оралған балғасы мен компасымен – қарым-қатынас жасайды, соның салдарынан кез келген "ақиқатты" жоққа шығарады, себебі "тарих ешқашан біртұтас оқиға болмайды, бірақ оны жасырын мақсатпен ұсынуға болады, ал шындығында ол бөлшектенген, қабатталған және көп орынды процесс".
"I never stopped being enchanted by these objects." — Jim Dine. Dine recalls hammers, saws, drills, screwdrivers among various hardware paraphernalia; later, Dine worked in Cohen's store on Saturdays. Dine was thus inaugurated both into the practical functions of tools and their aesthetic possibilities: "I admired the beautiful enamel on the ceramic toilets and sinks. I admired the way different colors of conduit electric wire was in rolls next to each other, and the way it had been braided. In the paint department, the color charts looked to me like perfect, perfect jewel boxes." He recalls the sensual impact of "very, very beautiful" pristine white paint: "I would play with it by sticking one of his screwdrivers in and breaking the skin and moving it around. It was like white taffy. It had a fabulous smell of linseed oil and turpentine." As a motif that symbolizes raw materials being transformed into art — tools have unique status in Dine's practice as "artificial extensions of his hands, effectively allowing him to shape and form certain given conditions and objects more systematically," and as "'primary objects' that create a connection with our human past and the hand." In Dine's own words, the tool is fundamentally "a metaphor for 'work'". An extraordinary printing series involving tools is A History of Communism (2014), in which Dine printed tool motifs on top of lithographs made from stones found in an art academy in Berlin and showing four decades of students' work from the German Democratic Republic. By overlaying his own personal vocabulary of tools, Dine engages with the symbolic tools of communism — the hammer and sickle of the Soviet Union, and the hammer and compass, ringed by rye, of the German Democratic Republic — and unsettles the assertion of any certain "truth", showing that "history is never a coherent narrative—although it might be presented as such with an ulterior motive—but rather a fragmented, layered and multi sited process."