Андрес Серрано: даулы суретші және оның туындылары

Кіріспе

Американдық фотограф және суретші Андрес Серрано (15 тамыз 1950 жылы туған) – американдық фотограф және суретші. Оның туындылары, көбінесе, шектен шығушы өнер деп есептеледі, олардың ішінде майыттардың суреттері және нәжіс пен дене сұйықтықтары қолданылады. Оның «Зәр Христосы» (1987) атты туындысы – суретшінің өз зәрi деп айтылған сұйықтыққа батырылған кресттің янтарь түсті суреті. Ол сонымен қатар Metallica металл тобының Load және Reload альбомдарына арналған көркемдік безендіруді жасады.

Ерте өмір

Серрано 1950 жылы 15 тамызда Нью-Йорк қаласында дүниеге келген. Оның әкесі гондурастық, анасы афро-кубалық, және ол қатаң католик дінінде тәрбиеленді. 1967-1969 жылдары Бруклин мұражайының өнер мектебінде оқыды, алайда ол өзін-өзі оқытқан фотограф деп есептейді. 1980 жылдың желтоқсан айында суретші Джули Олтқа үйленді. Серрано өзінің христиан екенін айтқан.

Мансап

1983 жылы өзінің алғашқы туындысын жасамас бұрын жарнама фирмасында арт-директордың көмекшісі болып жұмыс істеді. Оның туындылары әлемнің әртүрлі жерлерінде көрсетілді, соның ішінде Нью-Йорктегі Епископтық Қасиетті Иоанн кафедральді соборы, World without End (2001) және Лондондағы Барбикан өнер орталығындағы ретроспективалық көрмесі Body and soul (2001). 2011 жылдың 16 сәуірінде екі апталық наразылықтардан кейін және француз католик фундаменталистері ұйымдастырған, оның туындыларын көрсететін өнер галереясына жек көру хаттары мен мазақтау қоңыраулары түскеннен кейін, шамамен мың адам Авиньон көшелерімен шеру тартты және галерея алдында наразылық білдірді. 2011 жылдың 17 сәуірінде оның екі туындысы – Piss Christ және The Church – тонауға ұшырады. Галерея директоры музейді қайта ашуды жоспарлап отыр, онда зақымдалған туындылар қойылады, «осылайша адамдар варварлардың не істей алатынын көре алады». Серрано көбінесе үлкен форматтағы баспаларды жасайды. Ол Клан мүшелерінің портреттерін, морг фотосуреттерін және күйгендердің суреттерін қоса алғанда, түрлі тақырыптарды түсірді. Ол Нью-Йорк метросына жарық пен фотографтық фон қағазымен барып, үйсіз адамдарды бейнеледі, сондай-ақ жұптардың нәзік, бірақ кейде ашық-айқын суреттерін жасады. Соңғы туындыларының бірінде «Гардиан» газетінің сыншысы Адриан Сэрл сипаттағандай, «жас жұп, әйелдің белдігіне бекітілген дилдосы бар, ал ер адам күтетіндей көрінеді». Серраноның көптеген суреттерінде дене сұйықтықтарының ролі бар, мысалы, қан (кейде етеккір қан), сперма (мысалы, Blood and Semen II (1990)) немесе ана сүті. Бұл серияда дене сұйықтықтарына батырылған бірнеше туынды бар. Олардың ішінде Piss Christ (1987) бар, ол суретшінің өз зәріне батырылған пластикалық айқыш суреті, ол алғаш рет көрсетілген кезде үлкен дау тудырды. Бұл туынды 1999 жылы 277 000 долларға сатылды, бұл бағастырылған 20 000 – 30 000 доллардан әлдеқайда жоғары болды. Серрано, Роберт Мапплторп, Барбара Дегенвив және Мерри Альперн сияқты басқа суретшілермен бірге сенатор Джесси Хелмс пен сенатор Альфонс Д'Амато, сондай-ақ басқа да консервативті мәдениет өкілдерінің шабуылына ұшырады, олар оның туындыларын әдепсіз деп сынады, ал басқалары, соның ішінде «Нью-Йорк Таймс» оны өнер бостандығы атынан қорғады. (Американың 1990 жылдардағы «мәдени соғыстарына» қараңыз). Серраноның 1990 жылдардың басындағы «Объектілер тілегі» сериясында атыс қаруларының жақыннан түсірілген суреттері бар, олар суретші Блейк Нельсон Бойдтың Луизиана штатындағы Слайделл үйінде түсірілген. Оның ішінде Бойдтың әкесіне тиесілі .45 револьвердің түбінен түсірілген сурет бар, ол Джонас Мекас 2007 жылғы сәуір-мамыр-маусымдағы Антология фильмдер мұрағатының каталогының мұқабасында қолданған. Серраноның туындыларына сыншылар тарапынан әртүрлі баға берілді. 1989 жылы «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі сыншы Майкл Бренсон Серраноның дене сұйықтықтарына батырылған әйгілі заттардың Cibachrome фотосуреттерінің сериясына жауап берді: «Серрано мырзаның жұмысының мазмұнын фотосуретке деген көзқарасын ескермей бағалауға болмайды. Ол фотосурет конвенцияны бұзады, іздестіруді мүмкін етеді және суретшіге дін мен өнерде не ұнайтынын және ұнамайтынын анықтауға көмектеседі. Фотосурет трансформация мен ашылудың ыдысына айналады. Содан кейін фотосурет иконаға айналады, ол Серрано мырза үшін оның жұмысындағы жалған иконаларды алмастырады. Фотосурет таза және тазартылған, ол дененің сөзін сақтауға және таратуға болатын реликвиар немесе ғибадатхана». 2001 жылы «Гардиан» газетінің өнер сыншысы Адриан Сэрл кейінгі жұмысты қарап, Серраноның суреттері «басқа нәрселерге қарағанда, сұмдық туралы көбірек айтады» деп тапты. «Соңында, көрме тек беткі, ал жасырын тереңдіктерді іздеуге тырысу бекер». Серраноның «Blood and Semen III» туындысы Metallica heavy metal тобының «Load» альбомының мұқабасында пайдаланылған, ал «Piss and Blood» – «Reload» альбомында. Серрано Godflesh индустриалды металл тобының «Crush My Soul» клипін де түсірді. 2008 жылы Серраноның «Арманның түсіндірілуі (ақ негр)» туындысы «Ренессанс қоғамының» «Қара – қара емес» атты топтық көрмесіне қатысу үшін таңдалды. Серрано 2010 жылдың шілдесінде «Vengeance Is Mine» толық көлемді альбомын жасау үшін «Brutus Faust» атты өзінің альтер эгосын қабылдады. Альбомда 1960 жылдардағы классикалық әндердің каверлері және Серраноның әйелі Ирина Мовмига жазған төрт әнді қоса алғанда, бірегей композициялар бар, сондай-ақ Серрано, Тад ДеБрок және Нью-Йорктегі Blow Up Hollywood тобының продюсері Стив Мессина бірлесіп жазған бір ән бар. Альбомның шығуымен бірге «Goo Goo Gaga», «Love Letters» және «Bad Moon Rising» видеолары да жарық көрді. «Goo Goo Gaga» көбінесе 1940 жылдардан бастап ақ-қара түсті кадрлардан тұрады, ол осы күнгі жағдаймен салыстырады, ал «Brutus» кадрларын Франческо Карроззини түсірді. «Love Letters» культ режиссер Джо Сарноның «Flesh and Lace» фильмінен алынған кадрлар. «Bad Moon Rising» толығымен Джон Сантеринеросстың бірнеше қысқа фильмдерінен Серрано жинаған кадрлардан тұрады. Бұл барлық қысқа фильмдерді Винсент В. монтаждады.

He worked as an assistant art director at an advertising firm, before creating his first work in 1983. His work has been exhibited in diverse locations around the world including the Episcopal Cathedral of St. John the Divine in New York City, World without End (2001), and a retrospective at the Barbican Arts Centre in London, Body and soul (2001). On April 16, 2011, after two weeks of protests and a campaign of hate mail and abusive phone calls to an art gallery displaying his work, orchestrated by groups of French Catholic fundamentalists, approximately a thousand people marched through the streets of Avignon, to protest outside the gallery. On April 17, 2011, two of his works, Piss Christ and The Church, were vandalized. The gallery director plans to reopen the museum with the damaged works on show "so people can see what barbarians can do". Serrano usually makes large prints of about He has shot an array of subject matter including portraits of Klansmen, morgue photos, and pictures of burn victims. He went into the New York City Subway with lights and photographic background paper to portray the bedraggled homeless, as well as producing some rather tender but sometimes decidedly kinky portraits of couples. One of these last shows what Adrian Searle of The Guardian described as "a young couple, she with a strap on dildo, he with a mildly expectant expression." Many of Serrano's pictures involve bodily fluids in some way—depicting, for example, blood (sometimes menstrual blood), semen (for example, Blood and Semen II (1990)) or human breast milk. Within this series are a number of works in which objects are submerged in bodily fluids. Among these is Piss Christ (1987), a photograph of a plastic crucifix submerged in a glass of the artist's own urine, which caused great controversy when first exhibited. The work was sold for $277,000 in 1999, which was far beyond the estimated $20,000 – $30,000. Serrano, alongside other artists such as Robert Mapplethorpe, Barbara Degenevieve, and Merry Alpern, became a figure whom Senator Jesse Helms, and Senator Alphonse D'Amato, as well as other cultural conservatives, attacked for producing offensive art while others, including The New York Times, defended him in the name of artistic freedom. (See the American "culture wars" of the 1990s). Serrano's series Objects of Desire, from the early 1990s, features close ups of firearms, photographed at the Slidell, Louisiana home of artist Blake Nelson Boyd. Included is a shot, against a glowing orange background, down the barrel of a loaded .45 revolver (belonging to Boyd's grandfather) that was used by Jonas Mekas for the cover of the April–May–June 2007 Anthology Film Archives catalog. Critical reception of Serrano's work has been mixed. In a 1989 New York Times review, critic Michael Brenson responded to Serrano's series of Cibachrome photographs of iconic objects submerged in bodily fluids: "You cannot consider the content of Mr. Serrano's work without considering his attitude toward photography. It is the photograph that breaks through convention, that makes the search possible and that enables the artist to sort out what he likes and does not like in religion and art. It is the photograph that becomes the vessel of transformation and revelation. The photograph then becomes an icon that, for Mr. Serrano, replaces the false icons in his work. The photograph is clean and purified, the reliquary or shrine in which he clearly believes that the word about the body can be stored and spread." Reviewing later work in 2001, Guardian art critic Adrian Searle was not impressed: he found that Serrano's photos were "far more about being lurid than anything else In the end, the show is all surface, and looking for hidden depths does no good." Serrano's work Blood and Semen III is used as the cover of heavy metal band Metallica's album Load, while "Piss and Blood" is used on Reload. Serrano also directed a video for industrial metal group Godflesh, "Crush My Soul". In 2008, Serrano's piece The Interpretation of Dreams (White Nigger) was selected to participate in The Renaissance Society's group exhibit, "Black Is, Black Ain't". Serrano adopted the alter ego "Brutus Faust" to create the full length album Vengeance Is Mine in July 2010. The album contains covers of classic songs from the 1960s, and original compositions including four songs written by Serrano's wife, Irina Movmyga, as well as one song co written by Serrano, Thad DeBrock, and album producer Steve Messina of New York City–based band Blow Up Hollywood. Coinciding with the release of the album are the videos Goo Goo Gaga, Love Letters, and Bad Moon Rising. Goo Goo Gaga consists mostly of black and white footage from the 1940s, which makes parallels between the Depression and the present day, with the images of "Brutus" shot by Francesco Carrozzini. Love Letters is footage taken from cult director Joe Sarno's Flesh and Lace. Bad Moon Rising consists entirely of footage Serrano compiled from several short films by John Santerineross. All of these short films were edited by Vincent V.

2013 жылы Серрано Нью-Йорк қаласының үйсіз адамдарынан 200 шамасындағы белгілерді жинап, «Заманның белгісі» атты туынды жасады, әдетте әрбір белгі үшін 20 доллар төледі. Ол бұл туындыны «тамақ және баспана іздеп көшеде саяхаттайтын үйсіз ерлер мен әйелдерге куәлік ретінде» сипаттады. «Бұл біздің заманымыздың да тізімі». Бірнеше ай бойы Серрано Манхэттенде 85-тен астам үйсіз адаммен сөйлесіп, оларды «Нью-Йорк тұрғындары» атты сериясы үшін суретке түсірді, бұл 2014 жылдың 19 мамырынан 15 маусымына дейін ЛаГуардия Плейс көшесіндегі (West 3rd және Bleecker көшелері арасында) West Fourth Street – Washington Square метро станциясында, Джудсон мемориалдық шіркеуінде және қаланың айналасындағы телефон орындарында мен плакаттарда көрсетілген арнайы қоғамдық өнер көрмесі. Көрме More Art ұйымымен жасалған, бұл Нью-Йорктегі қоғамдық өнер жобаларын дамыруға бағытталған коммерциялық емес ұйым. Серрано алғаш 1990 жылы қаланың үйсіз адамдарын «Nomads» атты студиялық портреттер сериясы үшін суретке түсірген. «Нью-Йорк тұрғындары» сериясында ол студиялық элементтерін алып тастап, Нью-Йорк қаласының көшелерінде үйсіз адамдардың өміріне тікелей қатысып, байланысқа түсуге баса назар аударды.