Кіріспе

көркемдік қозғалыс. Өнер жанры – сурет салу, сызу және басқа да графикалық өнер салаларын қамтитын өнер жанры, онда суретші фотосуретті зерттеп, одан кейін сол суретті басқа материалда мүмкіндігінше шынайы түрде бейнелеуге тырысады. Бұл термин әртүрлі өнер туындыларын сипаттау үшін кеңінен қолданылғанымен, 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында пайда болған американдық көркемдік қозғалыстың суреттері мен суретшілеріне қатысты да қолданылады.

Стильдер

Фотореалистік сурет фотосуретсіз өмірге келе алмайды. Фотореализмде өзгерістер мен қозғалыс уақытта тоқтатылып, содан кейін суретші оларды нақты бейнелеуі тиіс. Соның нәтижесінде туындаған суреттер көбінесе түпнұсқа фотосуреттің тікелей көшірмесі болып табылады, бірақ әдетте түпнұсқа фотосурет немесе слайдтан ірілеу болады. Бұл фотореалистік стилдің тығыз және нақты болуына себеп болады, көбінесе имитациялау үшін жоғары техникалық білік пен шеберлік қажет болатын бейнелерге, мысалы, жылтыр беттердегі шағылыстар мен адам қолдан жасаған кеңістіктің геометриялық тұжырымдылығына баса назар аударады.

Суретшілер

Американдық фотореалистердің бірінші буынына суретшілер Ричард Эстес, Ральф Гоингс, Чак Клоуз, Чарльз Белл, Одри Флэк, Дон Эдди, Роберт Бектел, Рон Клеман, Ричард Маклин, Джон Солт, де және Том Блэквелл кіреді. Көбінесе бір-бірінен тәуелсіз жұмыс істеп, әртүрлі бастапқы нүктелерден жұмыс істейтін бұл алғашқы фотореалистер, дәстүрлі өнер жанрларындағы – пейзаждар (көбінесе қалалық, табиғи емес), портреттер және натюрморттар – қарапайым немесе таныс тақырыптарды жиі қарастырды. Бұл қозғалыс негізінен сурет салумен байланысты болғанымен, Дюэн Хэнсон мен Джон Де Андреа фотореализммен байланысты мүсіншілер, олар шаштары жасалған және нақты киімдері бар, өмірге ұқсас, қарапайым адамдардың мүсіндерін жасады. Олар веристер деп аталады. 2020 жылдың қыркүйегіне дейін Ричард Эстес – фотореалистік стильде белсенді жұмыс істейтін жалғыз алғашқы фотореалист. Роберт Бектел, Чарльз Белл, Том Блэквелл, Ральф Гоингс, Джон Кацере, Рон Клеман суретшілері қайтыс болды; Одри Флэк, Чак Клоуз, Дон Эдди және де фотореализмнен алыстады; ал Роберт Коттингем енді өзін фотореалист деп санамайды. Жаңа фотореалистер алғашқы фотореалистер қалаған негіздерді дамытып жатыр. Мысалы, Энтони Брунеллидің туындыларында Ричард Эстестің, ал Гленрэй Тьютордың туындыларында Ральф Гоингс пен Чарльз Беллдің ықпалы байқалады. Алайда, бұл көптеген суретшілерді фотореализмнің фотосуретке ұқсату ретіндегі қатаң анықтамасынан өтуге итермеледі. Фотореализм енді тек американдық өнер қозғалысы емес. 1980-ші жылдары Франц Герчтен бастап, Клайв Хед, Рафаэлла Спенс, Бертран Меньел және Роберто Бернарди сияқты еуропалық суретшілер 1990-шы жылдардың ортасынан бері фотореализммен байланысты болып табылады. Жаңа камералар мен цифрлық жабдықтардың арқасында суретшілер жоғары дәлдікке қол жеткізе алады және бейнелерді жасау үшін кең ауқымды медиа қолдана алады. Суретші Билл Финк топырақ, гүл тозаңы, адам шашы және күлді пайдаланып фотореалистік бейнелер жасау үшін өзінің әдісін жасады. Фотореализмнің ықпалы мен танымалдылығы артып келеді, мысалы, Juxtapoz журналының 2014 жылғы «Hyperreal» кітабы көркем жанрдағы қазіргі трендтерді егжей-тегжейлі сипаттайды.