Екінші дүниежүзілік соғыстағы Жапон әскери-теңіз күштерінің кодтары мен шифрлары
Japanese naval codes
Жапон теңіз күштерінің 2-дүниежүзілік соғыстағы шифрлары. Кодтар бұзылып, Мидуэй шайқасы мен Ямамото операциясындағы жеңіске көмектесті. Тарихы мен маңызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыста Жапон императорлық теңіз күштері қолданған шифрлар
Жапон армиясы және дипломатиялық кодтары
Ciphers used by the Imperial Japanese Navy in World War II
Japanese army and diplomatic codes
Жапон теңіз кодтары мен шифрларының осалдығы Екінші дүниежүзілік соғыстың барысына шешуші әсер етті, сонымен қатар соғысқа дейінгі жылдары Жапония мен Батыс елдері арасындағы қарым-қатынастарға да маңызды ықпал етті. Жапон кодтарының барлығы дерлік бұзылды, ал алынған ақпарат 1942 жылы Мидуэй шайқасында Жапон теңіз күштеріне қарсы сәтті шабуылды (JN 25b кодын бұзу арқылы) және бір жыл өткен соң «Кешірім» операциясы аясында Жапон адмиралы Исороку Ямамотоны жоюға мүмкіндік берді. Жапон императорлық теңіз күштері (JITF) көптеген кодтар мен шифрларды пайдаланды. Бұл криптожүйелердің барлығы әртүрлі ұйымдарда әртүрлі атаулармен белгілі болды; төменде көрсетілген атаулар Батыс криптографиялық операцияларымен берілгендер.
The vulnerability of Japanese naval codes and ciphers was crucial to the conduct of World War II, and had an important influence on foreign relations between Japan and the west in the years leading up to the war as well. Every Japanese code was eventually broken, and the intelligence gathered made possible such operations as the victorious American ambush of the Japanese Navy at Midway in 1942 (by breaking code JN 25b) and the shooting down of Japanese admiral Isoroku Yamamoto a year later in Operation Vengeance. The Imperial Japanese Navy (IJN) used many codes and ciphers. All of these cryptosystems were known differently by different organizations; the names listed below are those given by Western cryptanalytic operations.
Қызыл код
Қызыл кітап коды – Бірінші дүниежүзілік соғыста және одан кейін қолданылған IJN кодтар кітапшасы жүйесі. Ол "Қызыл кітап" деп аталды, себебі оның американдық фотосуреттері қызыл мұқабамен тілінген. Оны дипломатиялық корпус қолданған RED шифрымен шатастыруға болмайды. Бұл код екі кітаптан тұрды. Біріншісі кодтың өзін қамтиды; екіншісі – кодтар жіберілгенге дейін қолданылатын қосымша шифрды, ал соңғысының бастапқы нүктесі жіберілген хабарламаның ішіне енгізілген. 1923 жылы жапондық әскери-теңіз атташесінің багажындағы "қара қап" операциясы кезінде код кітапшасының көшірмесі алынды; үш жылдық жұмыстан кейін Агнес Дрисколл кодтың қосымша бөлігін бұзуға қол жеткізді. Қызыл кітап кодын білу, сондай-ақ құрылысы ұқсас Көк кітап кодын бұзуға көмектесті. Алайда, Остік үшжақты әскери комиссиядағы жапон өкілі вице-адмирал Кацуо Абэ CORAL арқылы неміс әскерлерінің орналасуы туралы маңызды ақпарат берді, бұл "Еуропа театрЫндағы одақтастардың әскери шешімдер қабылдауы үшін өте қажетті" болған барлау ақпараты еді.
The Red Book code was an IJN code book system used in World War I and after. It was called "Red Book" because the American photographs made of it were bound in red covers. It should not be confused with the RED cipher used by the diplomatic corps. This code consisted of two books. The first contained the code itself; the second contained an additive cipher which was applied to the codes before transmission, with the starting point for the latter being embedded in the transmitted message. A copy of the code book was obtained in a "black bag" operation on the luggage of a Japanese naval attaché in 1923; after three years of work Agnes Driscoll was able to break the additive portion of the code. Knowledge of the Red Book code helped crack the similarly constructed Blue Book code. but Vice Admiral Katsuo Abe, a Japanese representative to the Axis Tripartite Military Commission, passed considerable information about German deployments in CORAL, intelligence "essential for Allied military decision making in the European Theater."
Жайыт
1942 жылдың соңынан 1944 жылға дейін Жапон императорлық теңіз күштері қолданған, CORAL-ға ұқсас шифр машинасы; JADE (шифр машинасына) қараңыз.
A cipher machine used by the Imperial Japanese Navy from late 1942 to 1944 and similar to CORAL; see JADE (cypher machine).
Жабдықтау орындарының кодтары
Жапондық теңіз базалары арасында байланыс үшін қолданылған кодтар тізбегі. Бұл кодтарды Сингапурдағы британдық шифр шешушілер салыстырмалы түрде оңай бұзып, теңіз соғысына дайындық туралы алғашқы хабарлардың көзі болды деп саналады.
A succession of codes used to communicate between Japanese naval installations. These were comparatively easily broken by British codebreakers in Singapore and are believed to have been the source of early indications of imminent naval war preparations.
JN-11
Флот көмекші жүйесі, JN 40 сауда кемелері кодексінен туындаған. Әскерлер конвойы және жауынгерлік құралым туралы мәліметтер үшін маңызды.
The Fleet Auxiliary System, derived from the JN 40 merchant shipping code. Important for information on troop convoys and orders of battle.
JN-20
Аралық аралдық шифр жапондық барлау қызметінен құнды ақпаратты қамтамасыз етті, әсіресе JN 25 шифрының мерзімдік өзгерістері АҚШ-тың шифрларды бұзу мүмкіндігін уақытша тоқтатқанда. JN 20 шифрын пайдалану нәтижесінде "AF су тапшылығын сезінуде" деген хабарлама алынды, ол жапондық флоттың басты мақсатын анықтады, соның арқасында 1942 жылы Мидуэй шайқасында АҚШ шешуші жеңіске жетті.
An inter island cipher that provided valuable intelligence, especially when periodic changes to JN 25 temporarily blacked out U. S. decryption. JN 20 exploitation produced the "AF is short of water" message that established the main target of the Japanese Fleet, leading to a decisive U. S. victory at the Battle of Midway in 1942.
JN-25
JN 25 – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде IJN қолданған негізгі және ең қауіпсіз командалық-басқару коммуникациялық схемасына кодты бұзушылар берген атау. Жапон әскери-теңіз флотының 25-ші жүйесі ретінде танылған, ол бастапқыда "ағымдағы шифрлау" емес, "зерттеу жобасы" ретінде AN 1 белгісін алды. Жоба үшін отыз мың кодтық топтың мағынасын қайта құру және отыз мың кездейсоқ қосымшаны біріктіру қажет болды. 1939 жылдың 1 маусымынан бастап "Көк" (және "Қызыл" кодтың ең соңғы нұсқасы) орнына енгізілген, ол шифрланған код болып, тарату үшін бес саннан тұратын топты жасады. Жаңа код кітаптары мен супер шифрлау кітаптары уақыт өте келе енгізіліп, әр жаңа нұсқада белгілі бір деңгейде жаңа криптоаналитикалық шабуыл қажет болды. Джон Тилтман Алан Тьюрингтің (GCSB) көмегімен 1941 жылы JN25-ті "шешкен" еді, яғни олардың мәлімдемесіне сәйкес, бұл бес цифрлы код, сөздерді бес цифрға аударатын код кітабымен және жіберушінің бастапқы сандарға қосатын екінші "қосымша" кітабы бар екенін білген. "Бірақ мұның бәрін білу оларға бір хабарламаны оқуға көмектеспеді". 1942 жылдың сәуірінде JN25 шамамен 20 пайызға дейін оқылды, сондықтан кодты бұзушылар "бес сөздің біреуін" оқи алды және трафик талдауы одан да пайдалы болды. Тилтман оны бұзудың (жеңіл де, жылдам да емес) әдісін ойлап тапты және код кітабындағы барлық сандардың үшке бөлінетінін анықтады. Кодты "бұзу" – бұл кодтық сөздер мен индикаторларды оқуға жеткілікті білу, соның арқасында кез келген хабарлама оқылсын. Атап айтқанда, JN 25 1940 жылдың 1 желтоқсанында (JN25a) және 1941 жылдың 4 желтоқсанында (JN25b) Пёрл-Харборға шабуылға дейін айтарлықтай өзгертілді. Британдық, австралиялық, голландтық және американдық криптоаналитиктер Пёрл-Харборға шабуылға дейін JN 25-ті бұзу үшін бірлесіп жұмыс істеді, бірақ Жапон әскери-теңіз флоты бұрын маңызды шайқас операцияларына қатыспағандықтан, шикізат ретінде пайдалануға болатын трафик аз болды. Бұрын IJN талқылаулары мен бұйрықтары көбінесе хабар таратудан қауіпсіз маршруттармен, мысалы, курьерлік жеделхат немесе IJN кемесімен тікелей жеткізілім арқылы жүргізілді. Көптеген дереккөздердегі мәліметтер әртүрлі, бірақ сенімді деректерге сәйкес, 1941 жылдың желтоқсанына дейін қолданылған JN 25 нұсқасы шабуыл кезінде 10%-дан астам бұзылмаған, және бұл, ең алдымен, оның супер шифрлауын жою арқылы болды. JN 25 трафигі 1941 жылдың соңында теңіз соғысының басталуымен күрт өсті және JN 25-тің қазіргі және келешек нұсқаларын тиімді бұзу үшін қажетті криптографиялық "тереңдікті" қамтамасыз етті. Американдық күштерді Вашингтондағы АҚШ Әскери-теңіз флотының сигналдық барлау басқармасы OP 20 G басқарды; Пёрл-Харборда бұл командашы Джозеф Рошфорт басқарған Әскери-теңіз флотының жауынгерлік барлау бөлімшесінде (Station HYPO, сондай-ақ COM 14 деп те аталады) орналасқан. 1940 жылдың мамырында бұзылған. 1941 жылдың 28 мамырында Нишин Мару No. 2 (1937) кит фабрикасы Сан-Францискоға келген кезде, АҚШ Кеден қызметінің агенті Джордж Мюллер және АҚШ Әскери-теңіз флотының 12-ші әскери округінің командирі Р. П. Маккалоу (ауданға жауапты) кемеге кіріп, оның код кітаптарын тәркіледі, бұл туралы Теңіз барлау басқармасына (ONI) хабарламады. Көшірмелер жасалды, бірақ түпнұсқалары қайтарылды. Жапондықтар JN 39 бұзылғанын тез түсінді және оны JN 40-пен ауыстырды.
JN 25 is the name given by codebreakers to the main, and most secure, command and control communications scheme used by the IJN during World War II. Named as the 25th Japanese Navy system identified, it was initially given the designation AN 1 as a "research project" rather than a "current decryption" job. The project required reconstructing the meaning of thirty thousand code groups and piecing together thirty thousand random additives. Introduced from 1 June 1939 to replace Blue (and the most recent descendant of the Red code), it was an enciphered code, producing five numeral groups for transmission. New code books and super enciphering books were introduced from time to time, each new version requiring a more or less fresh cryptanalytic attack. John Tiltman with some help from Alan Turing (at GCSB) had "solved" JN25 by 1941, i. e. they knew that it was a five digit code with a codebook to translate words into five digits and there was a second "additive" book that the sender used to add to the original numbers "But knowing all this didn’t help them read a single message". By April 1942 JN25 was about 20 percent readable, so codebreakers could read "about one in five words" and traffic analysis was far more useful. Tiltman had devised a (slow; neither easy nor quick) method of breaking it and had noted that all the numbers in the codebook were divisible by three. "Breaking" rather than "solving" a code involves learning enough code words and indicators so that any given message can be read. In particular, JN 25 was significantly changed on 1 December 1940 (JN25a); and again on 4 December 1941 (JN25b), just before the attack on Pearl Harbor. British, Australian, Dutch and American cryptanalysts co operated on breaking JN 25 well before the Pearl Harbor attack, but because the Japanese Navy was not engaged in significant battle operations before then, there was little traffic available to use as raw material. Before then, IJN discussions and orders could generally travel by routes more secure than broadcast, such as courier or direct delivery by an IJN vessel. Publicly available accounts differ, but the most credible agree that the JN 25 version in use before December 1941 was not more than perhaps 10% broken at the time of the attack, and that primarily in stripping away its super encipherment. JN 25 traffic increased immensely with the outbreak of naval warfare at the end of 1941 and provided the cryptographic "depth" needed to succeed in substantially breaking the existing and subsequent versions of JN 25. The American effort was directed from Washington, D. C. by the U. S. Navy's signals intelligence command, OP 20 G; at Pearl Harbor it was centered at the Navy's Combat Intelligence Unit (Station HYPO, also known as COM 14), led by Commander Joseph Rochefort. broken in May 1940. 28 May 1941, when the whale factory ship Nisshin Maru No. 2 (1937) visited San Francisco, U. S. Customs Service Agent George Muller and Commander R. P. McCullough of the U. S. Navy's 12th Naval District (responsible for the area) boarded her and seized her codebooks, without informing Office of Naval Intelligence (ONI). Copies were made, clumsily, and the originals returned. The Japanese quickly realized JN 39 was compromised, and replaced it with JN 40.
JN-40
JN 40 бастапқыда JN 25 сияқты сандық қосымшамен супер шифрланған код деп есептелген. Алайда, 1942 жылдың қыркүйегінде жапондықтардың жіберген қатесі британдық FECB, Килидиндегі кодты бұзушылар Джон МакИннес пен Брайан Таунэндке көмектесті. Бұл екі таңбадан тұратын 100 топтан құралған алмастыру кестесіне негізделген, одан кейін бағаналық транспозиция қолданылған фракциялық транспозициялық шифр еді. 1942 жылдың қарашасына қарай олар барлық бұрынғы хабарларды оқи алатын болды және әрбір жаңа хабарламаны алғанда оны бұзатын. Осылайша, жаудың кемелері, оның ішінде әскерлік колонналары да, бақыланатын болды, бұл оларды одақтастардың шабуылына ұшыратты. Келесі екі аптада олар "бұрын бұзу мүмкін емес" деп саналған JN167 және JN152 есімді тағы екі жүйені бұзды.
JN 40 was originally believed to be a code super enciphered with a numerical additive, in the same way as JN 25. However, in September 1942, an error by the Japanese gave clues to John MacInnes and Brian Townend, codebreakers at the British FECB, Kilindini. It was a fractionating transposition cipher based on a substitution table of 100 groups of two figures each followed by a columnar transposition. By November 1942, they were able to read all previous traffic and break each message as they received it. Enemy shipping, including troop convoys, was thus trackable, exposing it to Allied attack. Over the next two weeks they broke two more systems, the "previously impenetrable" JN167 and JN152.