Алан Кэмпбелл Суинтон: Электронды теледидардың теориялық негізін салушы
Alan Archibald Campbell-Swinton
Алан Кэмпбелл Суинтон: теледидардың электрондық негізін қалаушы шотланд инженеры. 1908 ж. теориялық тұжырымдамасын ұсынды, катодтық сәуле түтігін дамытты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шотланд инженер-электригі (1863–1930)
Scottish electrical engineer (1863 1930)
Алан Арчибальд Кэмпбелл Суинтон (18 қазан 1863 – 19 ақпан 1930) – шотланд кеңесші инженер-электригі, ол технология оны іске асыруға мүмкіндік бермес бұрын екі он жылдай электрондық теледидар үшін теориялық негізді ұсынды. Ол 1903 жылдан бастап суреттерді электрондық түрде тарату және қабылдау үшін катодты сәулелі түтіктерді пайдаланумен тәжірибелер жасады. Кэмпбелл 1908 жылы Nature журналына жазған хатында теледидарды толығымен электрондық әдіспен өндірудің теориялық негізін сипаттады. Кэмпбелл Суинтонның идеясы катодты сәулелі теледидар үшін өте маңызды болды, себебі ол катодты сәулелі түтікті жарық таратушы және қабылдағыш ретінде қолдануға мүмкіндік беретін өзгеріс енгізуді ұсынды.
Alan Archibald Campbell Swinton FRS (18 October 1863 – 19 February 1930) was a Scottish consulting electrical engineer, who provided the theoretical basis for the electronic television, two decades before the technology existed to implement it. He began experimenting around 1903 with the use of cathode ray tubes for the electronic transmission and reception of images. Campbell described the theoretical basis for an all electronic method of producing television in a 1908 letter to Nature. Campbell Swinton's concept was central to the cathode ray television because of his proposed modification of the cathode ray tube that allowed its use as both a transmitter and receiver of light.
Өмір
Ол Эдинбургте адвокат Арчибальд Кэмпбелл Свинтонның ұлы болып дүниеге келді. Кэмпбелл Суинтон Каргилфилд Тринити мектебінде және Феттс колледжінде білім алған (1878–1881). Ол радиографияның медициналық қолданылуын зерттеген алғашқылардың бірі болды және 1896 жылы Ұлыбританияда алғашқы рентгенографиялық зертхананы ашты. 1915 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Ол электрондық теледидардағы жұмысымен көбірек танымал. 1896 жылы ол магниттік фокус құбылысын ашты, бұл осьтік катушка арқылы туындаған бойлық магнит өрісінің электрондық сәулені фокусқа келтіретінін көрсетті. Кэмпбелл Суинтон 1908 жылғы 4 маусымдағы Nature журналындағы Shelford Bidwell-дің «Телеграфтық фотосурет және электрлік көру» мақаласына жауап ретінде хат жазды. Ең ерте 1908 жылы-ақ, «механикалық сканерлеудің кез келген түрінің соңғы, еңсерілмейтін мәселесі – секундына сканерлеудің шектеулі саны, бұл суреттің жыпылықтауына және дискідегі әр тесіктің салыстырмалы үлкендігіне, нәтижесінде нашар ажыратымдылыққа әкелді» дегені анықталды. Кэмпбелл Суинтонның хаты 1908 жылғы 18 маусымда Nature журналында жарияланды. Мақаланың тақырыбы «Алыстан электрлік көру» болды. Ол былай деп жазды: «Алыстан электрлік көру мәселесінің бұл бөлігін, тарату және қабылдау станцияларындағы екі катодтық сәулені (бір-бірімен синхронды түрде, бір-біріне перпендикуляр орналасқан екі электромагниттің өзгеретін өрістерімен бұрылатын) қолдану арқылы шешуге болады, олардың қозғалмалы ұштары секундына бір ондық бөлігінде визуальды тұрақтылықты пайдалану үшін қажетті беттің барлық бөлігін бірдей қамтуға мүмкіндік береді. Шындығында, қабылдау аппаратына қатысты, қозғалатын катод сәулесін жай ғана тиісті сезімтал флуоресцентті экранға бағыттау және оның қарқындылығын тиісті түрде өзгерту арқылы қажетті нәтижеге жету жеткілікті». Ол 1911 жылы Лондонда сөйлеген сөзінде алыстан электрлік көрудің қалай жүзеге асырылатынын егжей-тегжейлі сипаттады. Бұл үшін тарату және қабылдау бөлімдерінде катодтық сәулелі түтіктерді (CRT) пайдалану қажет болды. Ұсынылған тарату құрылғысындағы фотоэлектрлік экран – оқшауланған рубидий кубтарынан жасалған мозаика болды. Бұл әлі күнге дейін қолданылып келе жатқан электрондық теледидардың алғашқы нұсқасы еді. Свинтон сөйлеген кезде басқалар катодтық сәулелі түтіктерді қабылдағыш ретінде пайдаланумен тәжірибе жасаған, бірақ технологияны таратушы ретінде пайдалану туралы ешкім естімеген. Оның толыққанды электрондық теледидар жүйесі туралы идеясын кейін Хьюго Гернсбек 1915 жылғы тамызда шыққан танымал «Electrical Experimenter» журналында «Кэмпбелл Свинтон электрондық сканерлеу жүйесі» деп атап, танымал етті. 1914 жылы ол жүйесін тағы да Рентген сәулесі қоғамына жасаған президенттік құттықтауында сипаттады, ал 1921 жылы оны егжей-тегжейлі сипаттаған кітап жарық көрді. Ол өзінің жүйесін жеті жылдан кейін 1928 жылғы маусымда шыққан «Modern Wireless» журналында «Катод сәулелері арқылы теледидар» деп сипаттады. «Әрине, уақыты мен қаржысы жететін адамдардың механикалық құрылғылардан бас тартып, еңбектерін, көбінесе, салмақсыз электрондардың қозғалысымен ғана шешілетін, көбірек перспективалы әдіске жұмсағандары абзал». 1926 жылғы қазанда Nature журналына жазған хатында Кэмпбелл Свинтон Г. М. Минчин мен Дж. Олар селенмен қапталған металл пластинаға сурет түсіріп, сол сәтте катод сәулесімен сканерлеу арқылы электр сигналын жасауға тырысты. Бұл тәжірибелер 1914 жылғы наурыздан бұрын, Минчин қайтыс болған кезде жүргізілді, бірақ кейіннен 1937 жылы екі түрлі команда қайталады: оның студенттері Х. Миллер мен Дж. EMI компаниясынан У. Стрейндж, сондай-ақ RCA компаниясынан Х. Йамс пен А. Роуз. Екі команда да бастапқы Кэмпбелл Свинтонның селенмен қапталған пластинасымен «өте әлсіз» суреттерді беруге қол жеткізді, бірақ металл пластина мырыш сульфидімен немесе селенидімен қапталғанда әлдеқайда жақсы суреттер алынды.
He was born in Edinburgh the son of advocate Archibald Campbell Swinton. Campbell Swinton was educated at Cargilfield Trinity School and Fettes College (1878–1881). He was one of the first to explore the medical applications of radiography, opening the first radiographic laboratory in the United Kingdom in 1896. He was elected a Fellow of the Royal Society in 1915. He is better known by his work on the electronic television. He discovered the phenomenon known as magnetic focusing in 1896, he found that a longitudinal magnetic field generated by an axial coil can focus an electron beam. Campbell Swinton wrote a letter in response to an article in the 4 June 1908 issue of Nature by Shelford Bidwell entitled "Telegraphic Photography and Electric Vision". Even as early as 1908, it was recognised that "The final, insurmountable problems with any form of mechanical scanning were the limited number of scans per second, which produced a flickering image, and the relatively large size of each hole in the disk, which resulted in poor resolution". Campbell Swinton's letter was published in the 18 June 1908 issue of Nature. The name of the article is "Distant Electric Vision". He wrote: "This part of the problem of obtaining distant electric vision can probably be solved by the employment of two beams of cathode rays (one at the transmitting and one at the receiving station) synchronously deflected by the varying fields of two electromagnets placed at right angles to one another and energised by two alternating electric currents of widely different frequencies, so that the moving extremities of the two beams are caused to sweep simultaneously over the whole of the required surface within the one tenth of a second necessary to take advantage of visual persistence. Indeed, so far as the receiving apparatus is concerned, the moving cathode beam has only to be arranged to impinge on a suitably sensitive fluorescent screen, and given suitable variations in its intensity, to obtain the desired result." He gave a speech in London in 1911 where he described in great detail how distant electric vision could be achieved. This was to be done by using cathode ray tubes (CRTs) at both the transmitting and receiving ends. The photoelectric screen in the proposed transmitting device was a mosaic of isolated rubidium cubes. This was the first iteration of the electronic television which is still in use today. When Swinton gave his speech others had already been experimenting with the use of cathode ray tubes as a receiver, but the use of the technology as a transmitter was unheard of. His concept for a fully electronic television system was later popularised by Hugo Gernsback as the "Campbell Swinton Electronic Scanning System" in the August 1915 issue of the popular magazine Electrical Experimenter. In 1914 he once again described his system in his presidential address to the Roentgen Ray Society and in 1921 a book was published describing it in some detail. He himself described his system seven years later in the June 1928 issue of Modern Wireless, "Television by Cathode Rays". "Surely it would be better policy if those who can afford the time and money would abandon mechanical devices and expend their labours in what appears likely to prove the ultimately more promising method in which the only moving parts are imponderable electrons." In a letter to Nature published in October 1926, Campbell Swinton also announced the results of some "not very successful experiments" he had conducted with G. M. Minchin and J. C. M. Stanton. They had attempted to generate an electrical signal by projecting an image onto a selenium coated metal plate that was simultaneously scanned by a cathode ray beam. These experiments were conducted before March 1914, when Minchin died, but they were later repeated by two different teams in 1937, by his students H. Miller and J. W. Strange from EMI, and by H. Iams and A. Rose from RCA. Both teams succeeded in transmitting "very faint" images with the original Campbell Swinton's selenium coated plate, but much better images were obtained when the metal plate was covered with zinc sulphide or selenide,