Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
ERMA (Электронды жазу машинасы, есепке алу) – банктердегі бухгалтерлік есеп пен чектерді өңдеуді автоматтандырған компьютерлік технология. Бұл жоба 1950 жылы Bank of America компаниясының тапсырысы бойынша SRI International зерттеу институтында басталды және 1955 жылдың қыркүйегінде жұртқа таныстырылды. Төлемдер сарапшылары ERMA "компьютерленген банк ісінің, магниттік сиямен жазылған таңбаларды тану (MICR) және кредиттік карталарды өңдеудің негізін қалады" деп санайды. General Electric (GE) өндіріс келісімшартын жеңіп алып, осы процесте дизайнды транзисторлыққа көшіруге шешім қабылдады. GE 100 деп аталған бұл машинадан барлығы 32 ERMA машинасы салынды. GE бұл тәжірибені 1970 жылы Honeywell компаниясына сатқанға дейін бірнеше негізгі компьютерлік жүйелерді әзірлеу үшін пайдаланды.
ERMA (Electronic Recording Machine, Accounting) was a computer technology that automated bank bookkeeping and check processing. Developed at the nonprofit research institution SRI International under contract from Bank of America, the project began in 1950 and was publicly revealed in September 1955. Payments experts contend that ERMA "established the foundation for computerized banking, magnetic ink character recognition (MICR), and credit card processing". General Electric (GE) won the production contract, deciding to transistorize the design in the process. Calling the machine the GE 100, a total of 32 ERMA machines were built. GE would use this experience to develop several mainframe computer lines before selling the division to Honeywell in 1970.
Өмірбаян
1950 жылы Bank of America (BoA) Калифорния штатындағы ең ірі банк болды, ал ERMA компьютерлік ғалым Джерре Нойдың техникалық жетекшілігінде жұмыс істеді.
In 1950, Bank of America (BoA) was the largest bank in California, ERMA was under the technical leadership of computer scientist Jerre Noe.
Бірінші зерттеу
SRI бірден проблеманы тапты. Есептер әліппелік тәртіппен сақталғандықтан, жаңа есеп қосу есеп тізімдерін қайта құруды қажет етті. SRI оның орнына есептік нөмірлерді пайдалануды ұсынды, жаңаларын тізім соңына қосып. Бұған қоса, бұл нөмірлер чектерге алдын ала басылып, чектерді есептік ақпаратпен салыстыру уақытын (қателерді тексеру деп аталады) едәуір қысқартатын болды. Сандық шоттар қазір көбінесе барлық банктерде қолданылады. Бұл мәселе шешілген соң, SRI 1950 жылдың қыркүйегінде компьютерлік жүйеге негізделген жүйенің, оны Электрондық Жазу Машинасы (ERM) деп атады, әрине мүмкін екенін көрсететін баяндама ұсынды.
SRI immediately found a problem. Because accounts were kept alphabetically, adding a new account required a reshuffling of the account listings. SRI instead suggested using account numbers, simply adding new ones to the end of the list. In addition these numbers would be pre printed on checks, thereby dramatically reducing the time to match the checks with account information (known as "proofing"). Numbered accounts are now a feature of almost all banks. With that problem out of the way, SRI returned a report in September 1950 that stated a computer based system was certainly feasible, which they called the Electronic Recording Machine (ERM).
Екінші зерттеу
Bank of America банк процедураларына қажетті өзгерістерді толық зерттеу және ERM машиналарының логикалық орналасуын жобалау үшін қарашада екінші алты айлық келісімшарт ұсынды. Бұл жұмыс істеп жатқанда, Bank of America машиналарды өндіруді ұйымдастыру үшін бірнеше өнеркәсіптік компанияларға жүгінді, бірақ ешқайсысы қызығушылық танытпады. Сондықтан 1952 жылдың қаңтар айында SRI компаниясына тағы бір келісімшарт берілді. Екінші кезеңдегі ең үлкен мәселелердің бірі – тексеру туралы ақпаратты, әсіресе шот нөмірлерін қандай да бір жылдамдықпен енгізу қалай жүзеге асырылатыны болды. Бейзе ақпаратты бір ортадан екіншісіне, мысалы, чектен перфокартаға ауыстыруды қажет етпейтін, сонымен бірге қателіктерді азайтатын жүйені талап етті. SRI бұл мәселенің бірнеше шешімін зерттеді, соның ішінде Вирджиния штатының Арлингтон қаласындағы компанияның алғашқы OCR жүйесі. Алайда, банктер мен клиенттерге шот нөмірлерін жазып үстінен өту және жүйені бұзу өте оңай екенін анықтады. Олар сонымен қатар штрихкодтық ақпаратпен тәжірибе жүргізді, және бұл басылған кезде де жақсы жұмыс істеді, бірақ кодқа елеулі зақым келген жағдайда, оператор оларды қолмен енгізу үшін оқи алмады. Оның орнына, олар екі технологияны біріктіруге шешім қабылдады және кассеталық магнит таспасындағы оқырманға ұқсас магниттік оқырманмен оқылатын MICR басылған шот нөмірлерін пайдаланды. Нәтижесіндегі оқырман – механикалық шедевр болды, ол бес MICR оқырманды үлкен айналмалы барабанмен біріктірді, ол жоғарыдан тасталған чектерді төменгі жағынан бір қатармен шығаруға мәжбүрледі. Жүйе ақырында секундына он тексеруді оқи алды, ал қателіктер 100 000 тексеруге шамамен 1-ге тең болды.
Bank of America then offered a second six month contract in November to fully study the changes needed to banking procedures, and design the logical layout of production ERM machines. While this was underway, Bank of America went to a number of industrial companies to set up production of the machines, but none were interested. So SRI was given another contract in January 1952 to build a prototype machine. One of the biggest problems found in the second phase was how to input the check information, especially the account numbers, with any sort of speed. Beise demanded a system that would not require the information to be changed from one medium to another, from check to punched card for instance, while simultaneously lowering error rates. SRI investigated several solutions to the problem, including the first OCR system from a company in Arlington, Virginia. However, they found that it was all too easy for banks, and customers, to write over the account numbers and spoil the system. They also experimented with barcode information, and while this worked well even when printed over, if there was enough "damage" to the code a human operator could not read them in order to input them manually. Instead, they decided to combine the two technologies, and used MICR printed account numbers which could be read by a magnetic reader similar to those in a cassette tape recorder. The resulting reader was a mechanical tour de force, combining five MICR readers with a large rotating drum that forced checks dumped in the top to come out the bottom single file. The system was eventually able to read ten checks a second, with errors on the order of 1 per 100,000 checks.
Соңғы үлгі
ERM-нің соңғы компьютері бір миллион фут (304,800 метр) сым, 8000 вакуумдық түтік, 34000 диод, MICR оқырмандары бар 5 енгізу консолі, 2 магниттік жад барабаны, тексеру сұрыптағышы, жоғары жылдамдықты принтер, қуатты басқару панелі, техникалық қызмет көрсету тақтасы, 1500 электрлік және 500 релелік пакеттерді ұстайтын 24 сөре, сондай-ақ 2400 фут (731 метр) таспаға арналған 12 магниттік таспа жетегін қамтыды. ERM шамамен 25 тонна (22,7 тонна) салмақта, 80 кВт-тан астам қуат тұтынып, ауа кондиционерімен салқындатуды қажет етті. 1955 жылға қарай жүйе әлі де әзірлену үстінде болғанмен, BoA жобаны жариялауға асықты. Сол кезде компьютерлер (әлі де «электрондық ми» деп аталатын) өте танымал болды; егер BoA оларды пайдаланып жатқанын жариялай алса, бұл болашақтың қатесіздігін көрсетер еді. 1955 жылдың қыркүйегінде BoA жобаны бекітті. Осы кезде 24 компания өндіріс машиналарын жасауға қызығушылық танытты, ал General Electric конкурсты жеңіп алды. GE командасының құрамында ИЖ саласындағы пионер Джозеф Вайзенбаум да болды. Компания негізгі дизайсты қабылдады, бірақ түтікке негізделген жүйені транзисторлық жүйеге, сондай-ақ ядролық жадты пайдалануға көшіру уақыты келді деп шешті. Бұл SRI-ге коммерциялық компьютер нарығын зерттеу және ERM машиналарын басқа нарықтарға қалай сатуға болатынын ұсыну бойынша тағы бір келісімшарт әкелді. Құрылыс аяқталғаннан кейін оларға бастапқы машинаны жою жұмысы да тапсырылды.
The final ERM computer contained more than a million feet (304,800 metres) of wiring, 8,000 vacuum tubes, 34,000 diodes, 5 input consoles with MICR readers, 2 magnetic memory drums, the check sorter, a high speed printer, a power control panel, a maintenance board, 24 racks holding 1,500 electrical packages and 500 relay packages, and 12 magnetic tape drives for 2,400 foot (731 metre) tape reels. ERM weighed about 25 tons (22.7 tonnes), used more than 80 kW of power and required cooling by an air conditioning system. By 1955, the system was still in development, but BoA was anxious to announce the project. At the time, computers (still known as "electronic brains") were all the rage; if BoA could announce that they were using them, it would convey a sense of futuristic infallibility. In September 1955, BoA froze the design. By this point, no fewer than 24 companies had expressed interest in building the production machines, and General Electric won the competition. Among GE's team members was AI pioneer Joseph Weizenbaum. The company took the basic design, but decided it was time to move the tube based system to a transistor based one using core memory. This won SRI yet another contract, this time by GE, to study the commercial computer market and suggest how ERM machines could be sold into other markets. After the construction run, they also contracted them to dispose of the original machine.
Мұра
GE 100 деп аталатын алғашқы ERMA жүйесі 1959 жылы орнатылды. Келесі екі жылда 32 жүйе орнатылды, ал 1966 жылға қарай он екі аймақтық ERMA орталығы Bank of America банкінің 900 филиалының 21-інен басқа барлық филиалдарына қызмет көрсетті. Орталықтар жылына 750 миллионнан астам чек өңдеді, бұл олардың 1970 жылға қарай күтетін санымен шамалас болды. Автоматтандыру соншалықты тиімді болды, ол Bank of America банкіне тұтынушының банк шотына тіркелген несие карточкаларын ұсынатын алғашқы банк болуға мүмкіндік берді. Олардың табысты жұмысы Bank of America банкін рентабельділік бойынша басқа банктерден озытып, 1970 жылға қарай әлемдегі ең ірі банкке айналдырды. ERMA машиналары 1970-жылдардың басында жаңа жабдықтармен алмастырылды. Калифорния штатының Конкорд қаласындағы Bank of America ғимаратында ERMA машиналарына арналған еске алу бөлмесі бар. Төлемдер саласындағы сарапшылар ERMA жүйесінің "компьютерленген банк ісінің, магниттік сиямен жазылған таңбаларды тану (MICR) және несие карточкаларын өңдеудің негізін қалады" деген пікірде.
The first production ERMA system, known as the GE 100, was installed in 1959. Over the next two years 32 systems were installed and by 1966 twelve regional ERMA centers served all but 21 of Bank of America's 900 branches. The centers handled more than 750 million checks a year, about the number they had predicted to occur by 1970. The automation was so effective that it allowed Bank of America to be the first bank to offer credit cards attached to a user's bank account. They were so successful in operation that Bank of America was propelled ahead of other banks in profitability, and became the world's largest bank by 1970. ERMA machines were replaced with newer equipment in the early 1970s. There is a special room commemorating ERMA machines inside the Bank of America facilities in Concord, California. Payments experts contend that ERMA "established the foundation for computerized banking, magnetic ink character recognition (MICR), and credit card processing".