Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Роберт Уильям Эллистон (7 сәуір 1774 – 7 шілде 1831) – ағылшын актері және театр директоры.
Robert William Elliston (7 April 1774 – 7 July 1831) was an English actor and theatre manager.
Өмір
Ол Лондонда сағатшының ұлы болып дүниеге келді. Санкт-Пол мектебінде білім алған, бірақ үйден қашып, 1791 жылы Бат қаласындағы Олд Орчард-стрит театрында Ричард III қойылымында Трессел рөлінде алғаш рет сахнаға шықты. Кейін ол Ромео және басқа да комедиялық және трагикалық рөлдерде ойнады, 1796 жылдан бастап Лондонда да сәттіліктерін қайталады. Сол жылы Мэри Энн Рундаллдың қарындасы Элизабетке үйленді, олардың он баласы болды. 1804 жылдан 1809 жылға дейін және 1812 жылдан бастап Дрюри-Лейн театрында өнер көрсетті. 1819 жылдан бастап театрдың жалға алушысы болды, Эдмунд Кин, мадам Вестрис және Макреди сияқты актерлерді таныстырды. 1813 жылы Олимпиада театрын сатып алды, сондай-ақ Бермингемдегі Корольдік театрдың патенттік құқығына да ие болды. Денсаулығының нашарлауы мен бақытсыздықтар 1826 жылы банкротқа әкелді, ол Дрюри-Лейнде Фальстаф рөлінде соңғы рет сахнаға шықты. Суррей театрының жалға алушысы ретінде 1831 жылы қайтыс болғанға дейін актерлік қызметін жалғастырды, оның өліміне алкоголизм себеп болды. Суррей театрында ол 1806-14 жылдары және қайта 1827 жылдан бастап Вест-Эндтен тыс драмаларға қатысты шектеулерден қашу үшін Шекспир және басқа да пьесаларды балет музыкасымен қоса қойды. Ли Хант оны актерлік шеберлігімен Дэвид Гаррикке теңесе алды, Лорд Байрон оны жоғары комедияда ешкіммен салыстыруға болмайтын актер деп санады, ал Макреди оның жан-жақтылығын жоғары бағалады. Эллистон "Венециялық заңгер" (1805) пьесасының және Фрэнсис Годольфин Вальдронмен бірлесіп жазған "Прелюдиясыз" (1803) пьесасының авторы болды, екеуінде де өзі ойнады. Оның ұлы Генри Твайселтон Эллистон болды.
He was born in London, the son of a watchmaker. He was educated at St Paul's School, but ran away from home and made his first appearance on the stage as Tressel in Richard III at the Old Orchard Street Theatre in Bath in 1791. There he was later seen as Romeo, and in other leading parts, both comic and tragic, and he repeated his successes in London from 1796. In the same year he married Elizabeth, the sister of Mary Ann Rundall, and they would in time have ten children. He acted at Drury Lane from 1804 to 1809, and again from 1812. From 1819 he was the lessee of the house, presenting Edmund Kean, Mme Vestris, and Macready. He bought the Olympic Theatre in 1813 and also had an interest in a patent theatre, the Theatre Royal, Birmingham. Ill health and misfortune culminated in his bankruptcy in 1826, when he made his last appearance at Drury Lane as Falstaff. As the lessee of the Surrey Theatre, he acted almost up to his death in 1831, which was hastened by alcoholism. At the Surrey, where he was the lessee first from 1806–14 and then again beginning in 1827, to avoid the patent restrictions on drama outside the West End, he presented Shakespeare and other plays accompanied by ballet music. Leigh Hunt compared him favorably as an actor with David Garrick; Lord Byron thought him inimitable in high comedy; and Macready praised his versatility. Elliston was the author of The Venetian Outlaw (1805), and, with Francis Godolphin Waldron, of No Prelude (1803), in both of which plays he appeared. His son was Henry Twiselton Elliston.