Кіріспе
Америка саясаткері (1812–1881)
Фернандо Вуд (14 ақпан 1812 – 13 ақпан 1881) – американдық Демократиялық партияның саясаткері, саудагер және жылжымайтын мүлікке инвестиция жасаған адам, Нью-Йорк қаласының 73-ші және 75-ші мэрі болған. Ол сондай-ақ АҚШ Өкілдер палатасында бірнеше мерзім қаланың өкілі ретінде қызмет етті. Тэммани Холлда жылдам өрлегеннен кейін, Вуд жеке өміріне оралғанға дейін және жылжымайтын мүлікпен спекуляция жасау мен теңіз тасымалы арқылы байлық жинағанға дейін АҚШ Палатасында бір мерзім қызмет етті. Ол 1854 жылы алғаш рет мэр болып сайланды және үш рет қатарынан емес мерзімде қызмет етті. Оның мэрлік қызметі қаладағы тағайындалған лауазымдардағы, соның ішінде Нью-Йорк полициясындағы саяси жемқорлық және кеңсеге деген диктаторлық көзқараспен ерекшеленді. Оның саяси тағайындаулары және өз билігін күшейту үшін, сондай-ақ қалаға дербестік беру мақсатында қалалық хартаны бір жақты реформалауды қолдауы республикалық штат заң шығарушы органымен тікелей қақтығысқа әкелді, нәтижесінде харта қайта қаралып, оның екінші мерзімі мерзімінен бұрын аяқталды және ол тұтқындалды. Ол 1860 жылы соңғы мерзімге мэр болып қайта сайланды. Мэрліктен кеткеннен кейін Вуд тағы бірнеше мерзімге Өкілдер палатасына сайланды, онда ол он алты жыл қызмет етті. Осы лауазымдағы соңғы екі мерзімінде ол ықпалды Палатаның Жолдар және қаражат комитетінің төрағасы болды. Мансабы бойында Вуд Америка Азамат соғысы кезінде де, Оңтүстік АҚШ-қа саяси симпатиясын білдірді. Бірде ол Нью-Йорк қалалық кеңесіне қаланың Конфедерациялық штаттармен мақта саудасын жалғастыру үшін өзін тәуелсіз қала-мемлекет деп жариялау керектігін ұсынған. Палатада ол президент Авраам Линкольннің белсенді қарсыласы және АҚШ-та құлдықты жойған Он үшінші түзетуге қарсы негізгі күштердің бірі болды.
Ерте өмір
Фернандо Вуд 1812 жылдың 14 ақпанында Филадельфияда дүниеге келді. Оның испанша атын анасы таңдады, ол оны Джордж Уокер жазған ағылшын готикалық романынан тапқан. Әкесі Бенджамин Вуд 1819 жылғы экономикалық дағдарыстан банкротқа ұшыраған құрғақ тауарлармен айналысатын саудагер болды. Анасы Ребекка (құрметті есімі Леман) Вуд, Йорктаун шайқасында жараланған Гамбургтен келген жаңа иммигранттың қызы еді. Фернандоның төрт бауыры мен екі қарындасы болды. Оның әкесінің құрметіне Бенджамин деп аталған ағасы да АҚШ Конгресінде қызмет етті. Фернандо Вудтың өмірі бойында Бенджамин оның жалғыз сенімді серігі болды. Фернандо бала кезінде әкесі отбасын жиі көшірді: Филадельфиядан Кентукки штатының Шелбивилл қаласына, Жаңа Орлеанға, Кубаның Гаванасына, Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына және, ақырында, Нью-Йорк қаласына, онда ол 1821 жылы темекі дүкенін ашты. 1829 жылға қарай бизнес жабылып, Бенджамин Вуд отбасын кедей және жалғыз қалдырып, Чарльстонда кетіп қалды.
Алғашқы бизнес
Нью-Йорк қаласында Фернандо Колумбия колледжінің Джеймс Ши басқаратын жеке академияға оқуға түсті. Ол грамматика, риторика және математика пәндерін оқыды. Әкесінің бизнесі төмендегендіктен, 1825 жылы 13 жасында отбасын асырау үшін мектепті тастады. Алты жыл бойы ол Шығыс АҚШ-та түрлі төмен жалақылы жұмыстарда жұмыс істеді, оның ішінде сахна актері ретінде де еңбек етті. 1831 жылы Филадельфиялық саудагердің 16 жасар қызы, Анна В. Тейлорға үйленді. 1832 жылы Вуд 140 Грин-стриттегі анасының үй шаруашылығын басқару үшін Нью-Йоркке қайтып келді. Ол бизнесте қиындықтарға тап болды және көбінесе Перл-стриттегі әйелінің шарап пен темекі дүкенінде түнгі уақытта жұмыс істеді. 1835 жылы Вуд Фрэнсис Секор және Джозеф Сковиллмен бірге кеме жабдықтарын сату фирмасын ашты, бірақ 1837 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде бизнес сәтсіз аяқталды. Ол көп ұзамай әйелінің құдайы бергенімен бар ашты, бірақ бизнес нашар болғандықтан оны жабуға мәжбүр болды. Кейінірек, саяси жолдары айырылғаннан кейін, Сковилл Вудты мас клиенттерден артық ақы алып отыр деп айыптады.
Таманни залы арқылы көтеріліңіз
Бизнес орындардағы сәтсіздіктеріне қарамастан, Вуд саясатта сәтті болды. Ол Джексонның жаңа ғана құрылған Демократиялық партиясына қосылды, мүмкін, әкесінің банкрот болуына кінәлі деп есептеген АҚШ-тың Екінші банкіне деген жек көруінің әсері болды. 1836 жылы партия жетекшілері оны Нью-Йорк Демократиялық саяси жүйесінің алғашқы баспалдағы – бауырластық саяси Таммани қоғамының мүшесі етіп тағайындады. Таммани Холл Вудты қоса алғанда, орташа көзқарастылар мен Локофокос деп аталған радикалдық топтарға бөлінді. Локофокос тәуелсіз Тең құқықтар партиясын құрғанда, Вуд Таммани ұйымында қалып, ұйымның Жас адамдар комитетіне өсті және оның ұйымдастырушы күшіне айналды. Алайда, 1837 жылғы экономикалық дағдарыстан және Локофоколардың азық-түлікке қатысты бүліктерінен кейін Вуд Жас адамдар комитетінде банктерге қарсы радикалдық саясатты ілгерілету үшін жұмыс істеді. Вудтың бұл қадамы саяси жағынан көрегендік танытты; 1837 жылдың қыркүйегінде президент Мартин Ван Бюрен, Таммани Холлдың серігі, Локофокизмді қолдайтынын мәлімдеді. Сол айдың соңында өткен отырыста Таммани ұйымы Вудтың Банк демократтарын ұйымнан шығару туралы ұсынысын мақұлдады. Вуд ұйымнан көптеген лауазымдарға ие болды.
1840 жылғы сайлау
1840 жылдың қазан айында Вудтың өрлеуі 28 жасында АҚШ Өкілдер палатасына кандидат аталғанмен аяқталды. Ол кезде Нью-Йорк қаласы Палатаның төрт мүшесін бір тізім бойынша сайлаған. Вуд қаладағы ирланд сайлаушыларын өз жағына тарту үшін ағылшылға қарсы көзқарастарды пайдаланып науқан жүргізді, «британдық қаржы спекулянттары» Уигтердің сайлау кампаниясын алтынмен қаржыландырғанын мәлімдеді. Ол «Нью-Йорк Американ» газетінің редакторы Чарльз Кингпен сөз майданына түсті, ол Вудтың банктен бухгалтерлік қатеге сүйене отырып, алаяқтық жолмен ақша алып, овердрафт бойынша 2143,90 доллар төлегенін жариялады. Жауап ретінде Вуд өзінің ісі бойынша екі сарапшының мәлімдемесін, банк адвокатының, сондай-ақ өзінің адвокатының хаттарын жариялады. Оларды біріктіре отырып, Вуд банктың Уиг партиясына көмектесу үшін оны жамандағанын дәлелдеуге тырысты. Вуд және оның демократтық әріптестері үстемдік құрған Уигтерді жеңіске жеткізе алмады, бірақ Вуд ең аз дауыс жинап, тек 886 дауыс айырмасымен депутаттық орынды жеңіп алды. Банктік дау Вуд үшін көп жыл бойы жаралы орын болып қала берді.
27-ші конгресс
Конгресте Вуд ғимараттар мен жерлер жөніндегі комитет мүшесі болды. Ол президент Джон Тайлермен арасы суықтанғаннан кейін вигтерден алшақтаған Генри Клейден, сондай-ақ Джон Кэлхун, Генри А. Уайз және Джеймс К. Полк сияқты оңтүстік демократтарынан кеңес іздеді. Вудтың дауыс беру нәтижелері Нью-Йорктің басқа конгрессмендерінен гөрі оңтүстікке және құлдыққа айқын қолдау көрсетті. Экономикалық мәселелерде Вуд қатаң ақша, дефляция және еркін сауданы жақтаған дәстүрлі демократ болды. Дегенмен, ол Нью-Йорктегі федералдық қаржыландыруды, оның ішінде порты жақсартуға, бекіністер салуға және Бруклин әскери-теңіз базасына бөлінген қаражатты қолдады. Вуд Сэмюэл Ф. Б. Морздың тәжірибелік телеграфына федералдық субсидия беруді де ынтамен қолдады. Ол Палатаның жолдары мен құралдары комитетінің төрағасы Миллард Филлмор ұсынған қорғаушылық тарифтерге қарсы күресті. Вуд сонымен қатар АҚШ Мемлекеттік департаментіне ирланд саяси тұтқындарының қорғалуы үшін лобби жасады, олардың кейбіреулері АҚШ азаматы болған, бірақ британдықтар оларды Тасманияға күштеп көшірді.
1842 жылғы сайлау
Вуд 1842 жылы қайта сайлауға түсуді жоспарлаған, бірақ Конгресс шешімімен Нью-Йорк округі төрт жеке округке бөлінді. Вуд жаңа бесінші округте тұрды, онда бұрынғы танымал Джон МакКин де тұрды. МакКинмен тікелей бәсекелеспеу үшін Вуд күшті вигтік округке, алтыншы округке көшті, онда ол демократиялық үміткерлік үшін қазіргі Джеймс I. Рузвельт және бұрынғы конгрессмен Эли Мурмен күресті. Рузвельт үміткерліктен бас тартқаннан кейін Вуд алғашқы сайлауда бір дауыспен көпшілікті жеңіп алды, бірақ қажетті көпшілік дауысқа жетпеді. Мур өзінің бастапқы округінде үміткерліктен айырылған МакКиннің пайдасына бас тартты. МакКин жеңіске жетті, ал Вуд жалпы сайлауда оны жасырын түрде әлсіретті, МакКиннің ирландтық тегін айта келіп, оның құпия түрде аболиционист екенін қозғады. МакКин виг Хамильтон Фишке ұтылып қалды.
Іске кірісу
Ақшаға мұқтаж және алғашқы баласын күткен Вуд 1842 жылдан кейін саясаттан кетіп, Шығыс өзенінде кеме жабдықтарын сату фирмасын қайта ашты, достарына өзінің "толығымен саясаттан шыққан" екенін хабарлады. Қажетті капитал жинау үшін Вуд Генри А. Уайзтан Мемлекеттік департаменттің жергілікті хабаршысы лауазымына жандама жасауды өтінді, бұл лауазымды бұрын конгрессмен болғанда жоюға тырысқан болатын. Мемлекеттік хатшы Абель Апшур бас тартқанмен, ол USS Принстон кемесінде болған апаттан қаза тапты және оның орнына Джон Кэлхун келді, ол Вудты 1844 жылдың 8 мамырында тағайындады. Үкіметтік жұмысын қолдау ретінде және саяси күш базасы етіп пайдалана отырып, Вуд бизнесін кеңейтті және Манхэттеннің жоғарғы бөлігінде үш қызметшімен бірге жаңа үй жалдады. Президенттікке үміткер Джеймс К. Полкке көмектесуден және өзінің жандама лауазымын қорғаудан басқа, ол көбінесе саясаттан шетте тұрды.
1844 жылғы президенттік сайлау
1844 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияға дейін Калхун мен Мартин Ван Бюрен арасындағы күрес күтіліп, Вуд Ван Бюреннің тапсырмасымен қос агент ретінде әрекет етті. Калхунның қолдаушылары Тамманиді Ван Бюреннен бөлгісі келіп, Вудты стратегиялық кеңестерге шақырды және Нью-Йорк делегаттарын өз жағына тарту бойынша кеңес сұрады. Бірақ Вуд бұл ақпаратты құпия түрде Ван Бюренге жеткізді. Калхун Вудты жасырын әрекеттерімен ұстамаса да, бұл жағдай Ван Бюренге Вудтың мінезіне күмән келтірді, ал бұрынғы президенттің ұлы Джон Ван Бюрен келесі екі онжылдық бойы Вудтың саяси қарсыласына айналды. Ұсыну қара ат Джеймс К. Полкке берілген соң, Вуд олардың достығын қайта жаңартып, Нью-Йорк, Нью-Джерси және Оңтүстік аймақтарында Полк үшін үгіт-насихат жұмыстарын бастады. Вуд Полкпен байланыстарын пайдаланып, жаңа Мемлекеттік хатшы Джеймс Бьюкененнің басшылығымен өз жұмысын сақтап қалды.
Жылжымайтын мүлік
Вуд өзінің байлығын жылжымайтын мүлік нарығына кіру арқылы, көбінесе кездейсоқ түрде, едәуір арттырды. 1848 жылы екінші әйелінің шағын капиталын пайдаланып, ол Блумингдейл жолындағы 150 акрлық жер учаскесіне 4000 долларлық ипотека алды. Нью-Йорк халқының өсуі мен дамудың қарқыны арта келе, жылжымайтын мүліктің құны күрт өсті. Осы эстаттан жасаған келесі сатып алуларымен бірге Вуд 650 000 доллардан астам мүлік жинады. Осы мүлікті кепіл ретінде пайдаланып, ол Манхэттеннің дерлік барлық аудандарында табысты сатып алулар жасады. Уильям Твид кейін Вуд туралы: "Мен Вуд бұрыш учаскесіне менің алдымда барып, оны сатып алған жерге ешқашан тапқан емеспін" деді. 1852 жылы Вуд өзінің меншігін Сан-Францискоға дейін кеңейтті. 1855 жылы оның өсіп келе жатқан капиталы 200 000 долларға, ал 1861 жылы 500 000 долларға бағаланды. Вуд өзі 1860 жылғы халық санағында жеке меншігі 1,200,000 доллар екенін мәлімдеді.
Алтынға құштарлық және Кэтер ісі
1848 жылдың қазан айында Калифорниядағы алтын ірілудің (Gold Rush) басында Вуд және тағы төрт серіктес Сан-Францискода тауарлар мен жабдықтар сату үшін «Джон К. Катер» атты баркты жалдады. Тауарлар көтеріңкі бағамен сатылды, ал «Катер» Орегон мен Сан-Франциско арасында жолаушылар мен ағаш тасымалдаудан табыс тапты. Кейін Вудтың қайын сіңілісі Эдвард Марвинді алдап, «Катер» үшін қажетті бастапқы капиталды алғаны анықталды. Вуд қайын сіңілісіне Калифорнияның Монтерей қаласынан деген «Томас О'Ларкин» атты адамнан келгендей көрсетілген жалған хатты ұсынды. Марвин бұл хатқа сене келіп, тағы үш инвесторды жобаға қосылуға көндірді. Кейін Марвин Вудты 20 000 долларлық алаяқтық үшін сотқа берді. 1851 жылы Вудқа қарсы үлкен жюри айыптау қойды, бірақ судьялар айыптауды жоққа шығарды, себебі сот мәселені қарауға бір күн қалғанда мерзім бітіп қалды. Вудты дәлелсіз, Whig партиясының округтік прокурорына 700 доллар пара беріп, мерзім бітуіне дейін істі кейінге шегергені үшін айыптады. 1855 жылы Нью-Йорк Жоғарғы соты Вудты Марвинге 8000 доллар, ал басқа серіктестерге 5635,40 доллар төлеуге міндеттеді. Вуд бұл шешімге алты жыл бойы шағымданды. Сот барысында Вуд өзінің кінәсіз екенін айтып, «Нью-Йорк Сан» газетіне Марвиннің куәлігін мерзімінен бұрын жариялағаны үшін ар-намысқа тигені үшін сотқа шағым түсірді.
Нью-Йорк қаласының әкімі
Өмірбаясын жазған Джером Мушкаттың сөздерімен айтқанда, мэр Вуд – "ерекше тұлға, Нью-Йорктің тұңғыш заманауи мэрі, қала құрушы, және кейінгі қала басшыларының үлгісі, болашақ қалалық прогрессивтік қозғалыстың көптеген аспектілерін болжаған адам" еді. Оның қала басшылығы өзін-өзі басқаруды және жарғыны реформалауға ұмтылысымен, сондай-ақ қарсыластарының қалалық биліктегі жемқорлыққа қатысты айыптауларымен сипатталды. Вуд Таммани Холлмен байланысы бар Нью-Йорк қаласының алғашқы мэрі болды.
1850 жылғы науқан
Вуд 1850 жылы алғаш рет Нью-Йорк қаласының мэрі лауазымына ұсынылды, бұл "Жұмсақ қабық демократтарының" қолдауымен болды. Олар 1849 жылғы штаттық демократиялық платформаны қолдады, ол құлдықты бар жерде сақтауды талап еткенмен, Конгрестің оны жаңа американдық территорияларға таратуға жол бермеу құқығын мойындады. Ол Виг партиясынан басымдықпен Амброуз Кингслендтен жеңілді.
1854 жылғы науқан
Вуд 1853 жылдың қараша айында саяси оралысын ұйымдастыра бастады, еркін топырақ демократтарына қарсы жұмсақ және қатал топтардың қолдауын алуға тырысты. Бұл демократтар құлдықтың кез келген деңгейде таралуына қарсы болды. Сонымен қатар, Вуд қаладағы иммигранттардың қолдауына ие болса да, құпия жаңа "Білмейтін" ұлтшыл қозғалысында беделге ие болуға ұмтылды. Вуд екінші рет кандидат ретінде тіркелді, бірақ қатал демократтардың бір тобы Уилсон Дж. Хантты тікелей ұсынды. Вудтың сайлау кампаниясы "Білмейтін" қозғалысына қатысқандығынан құлап кетуге айналуы мүмкін еді, бірақ ол айыптаулардан аман қалды және дауыс берушілердің 33,6 пайызын ғана алып жеңіске жетті.
Бірінші кезең (185556)
Бірінші екі жылдық мерзімінде Вуд қала әкімі кеңсесін күшейтуге және қала экономикасын бір жақты түрде жаңғырту, коммуналдық қызметтерді жақсарту және байлықтың теңсіздігін азайту туралы ұсыныстарға дейін "бір адамдық билікті" орнатуға ұмтылды. Ол Нью-Йоркте және бүкіл елде өте танымал болды және "үлгілі қала әкімі" деген лақап ат алды. Дегенмен, оның реформалық әрекеттері полиция күштерін басқарудағы жемқорлық айыптарына жауап берудегі сәтсіздігінен тез басылды. Оның саяси базасы 1855 жылғы сайлауда толығымен құлдырап, Вуд мерзімінің қалған бөлігінде қорғануға мәжбүр болды. Бірақ, қала әкімін күшті орталық атқарушы орган ретінде көруі және Нью-Йорк қаласына кеңірек өзін-өзі басқару құқығын беру жөніндегі күресі ұрпақтар бойы қала саясатын анықтады. Ол қаланың кемежайларын ағаш конструкцияларын таспен алмастыру арқылы жаңғырту, қаланың теміржолдарына жаңа қауіпсіздік жүйелерін орнату, бұрыннан жоспарланған Орталық саябақты салу және қаланың жоспарын кеңейту сияқты бірнеше ірі шығындар бағдарламаларын іске қосты. Жаман әдеттерге қарсы күрес әрекеттері саяси және практикалық себептермен тоқтатылды.
1856 жылғы губернаторлық науқан және қайта сайлау
Вуд Джеймс Бьюкененнің 1856 жылғы Демократиялық партиядан түскен үміткерлігін ерте қолдады және осы қолдауды Бьюкененнің Нью-Йорк штатының губернаторы лауазымына ұсынуға тырысты. Бірақ Бьюкененнен күткен мақұлдау орындалмады, ал Вудты штат басшылары тым радикал деп санады. Қатты және жұмсақ топтар сайлауда жеңілген Амаса Дж. Паркердің кандидатурасын қолдады. Оның орнына Вуд, бір мерзімдік дәстүрге қарсы тұрып, қала әкімі лауазымына қайта сайлануға түсті, сайлау шартын реформалауды басты мақсаты етіп қойды. Жалпы сайлау кампаниясы қаладағы түрлі саяси топтардың жеке шабуылдарымен және көшедегі зорлық-зомбылықпен ерекшеленді. Сайлау күні Вуд көптеген полицейлерді қызметтен шеттетуге немесе демалысқа жіберді, бұл оның өзінің "Dead Rabbits" тобына сайлаушыларды қорқытып, бюллетеньдерді ұрлауға мүмкіндік берді. Ол 44,6 пайыз дауыспен сайлауда жеңіске жетті, бірақ қалалық партиядағы жіктерге байланысты Бьюкененнен айтарлықтай қалып қойды. Полиция билігін теріс пайдаланғаны және зорлық-зомбылықты ынталандырғанына қарамастан, үлкен жюри Вудты айыптаудан бас тартты, себебі мұндай тәжірибелер қала тарихында және сол кезде кең таралған еді.
Екінші мерзім (1857)
Вудтың екінші мерзімінде оның Тамани Холлға деген бақылауы әлсіреп, полиция күштерін басқарудағы нашарлығы Нью-Йорк қаласы полициясының көтерілісіне және Dead Rabbits көтерілісіне әкеп соқты. Сәуір айында республикалық заң шығарушы орган Вудтың ағымдағы мерзімін бір жылға дейін қысқартқан, Вудтың қалалық полициясын таратып, оның орнына метрополиялық мемлекеттік құрылым құрған Полиция реформасы туралы заңды және штат бойынша алкогольге қатысты лицензияларды шектеуді енгізетін Акциз туралы заңды қабылдады. Вуд Полиция реформасы туралы заңға қарсы тұрып, өзінің қалалық полициясын сақтап қалуға бел буды, нәтижесінде полиция көтерілісі болды және Вуд 16 маусымда ұсталды.
1857 жылғы сайлау
1857 жылдың желтоқсан айындағы сайлауда Таммани республикашылармен және "Біздің түсінігіміз жоқтармен" (Know Nothings) бірігіп, Вудқа қарсы Дэниел Ф. Тиманнді қолдады. 1857 жылғы Ұлы экономикалық дағдарыстың (Panic of 1857) салдары науқанның басты мәселесі болды, ал Вуд қаладағы мұқтаж азаматтарға жұмыс орындары мен азық-түлік ұсыну үшін мемлекеттік жобаларды іске қосты. Вуд үш мәрте тікелей сайлану мүмкіндігінен 3 мың дауыс айырмасымен айырылды.
Қала әкіміне қайта оралу және Конфедерацияға қолдау көрсету
Вуд 1860 және 1861 жылдары үшінші мэниялық мерзімде қызмет етті. Вуд Конфедерацияға көңіл білдірген көптеген Нью-Йорк демократтарының бірі болды, оларды берік одақтастар "Copperheads" деп атады. 1860 жылы Чарльстон қаласындағы Демократиялық конвенцияға Нью-Йорк делегаттарын сайлау жиынында Вуд аболиционистердің қозғалысына және оларды қолдаған "Қара республикашылдарға" қарсы шықты. Ол "өз арамыздағы қамыққан еңбекшілерді қамтамасыз етіп, күтіміне алғанша, басқа штаттардың еңбекшілеріне көңіл көрсетуіміз дұрыс емес" деген пікірде болды. 1861 жылдың қаңтарында Вуд Нью-Йорк қалалық кеңесіне Нью-Йорктің Конфедерациямен пайдалы мақта саудасын жалғастыру үшін бөлініп, еркін қала деп жариялауды ұсынды. Вудтың Демократиялық машинасы Оңтүстік мақтасына тәуелді меценаттықты сақтайтын кірістерді ұстап тұруға мүдделі болды. Вудтың ұсынысын Қалалық кеңес қынжырлы күлкімен қарсы алды. Тамани Холл Азамат соғысынан кейін ғана күшті фракцияланған. Вуд және оның жақтастары бірлесіп "Моцарт залы" деп аталған өз ұйымын құрды, оны Вуд басқарды. Нью-Йорк қаласының коммерциялық мүдделері Оңтүстікпен қарым-қатынастарын сақтап қалуды қалады, бірақ Конституция шеңберінде.
АҚШ-қа қайта оралу
Үшінші мерзімі аяқталғаннан кейін Вуд 1863 жылдан 1865 жылға дейін, содан кейін 1867 жылдан Арканзас штатының Хот-Спрингс қаласында 1881 жылдың 13 ақпанында қайтыс болғанға дейін Өкілдер палатасында қызмет етті.
Азамат соғысы мен қайта құру
Вуд АҚШ Конституциясының құлдықты жойған он үшінші түзетуінің негізгі қарсыластарының бірі болды және 1864 жылғы маусымда алғашқы дауыс беру кезінде Палатада бұл шараны тоқтатуға ықпал етті. Вуд құлдыққа қарсы соғыс демократтарын "негр денесінде ақ адамның беті бар" деп сынады және құлдықты қорғайтын конституциялық түзетулерді қолдаған штаттық деңгейдегі Демократиялық партия платформаларын жақтады. Ол түзетутің "мүлікке шабуыл" екенін, ал құлдықты реттеу құқығын заңды түрде оларға тиесілі болған штаттардан алып қойғанын айтты. 1868 жылғы 15 қаңтарда Вуд парламенттік емес тіл қолданғаны үшін сөгіс алды. Өкілдер палатасындағы пікірсайыс барысында Вуд бір заң жобасын "қорқынышты құбылыс, осы қорқынышты Конгресс жасаған көптеген жамандықтардың ең жамандысы" деп атады. Бұл сөзден кейін дереу шу болды, және Вудқа сөзін жалғастыруға рұқсат берілмеді. Содан кейін Генри Л. Доуз Вудты сөгіс беру туралы ұсыныс енгізді, ол 114-39 дауыспен қабылданды. Сөгіс алғанына қарамастан, Вуд сол жылы өткен сайлауда республикалық кандидат доктор Фрэнсис Томасқа шамалы артықшылықпен жеңіліс тапсырды. Вуд 45-ші және 46-шы Конгресстерде (1877–1881) Жолдар мен қаражат комитетінің төрағасы болды.
Тұлғасы мен сыртқы келбеті
Вудтың бойы алты футтан сәл жоғары болған, сол кездегі адамдар үшін ол өте ұзын еді. Замандастары оны "көзге жарасымды" деп сипаттаған, бірақ ол қарапайым киінген және эмоцияларын көп көрсетпеген. Вудтың өмірбаяуын жазған Джером Мушкат оны "ұлы мақсатты" және "адамдар мен оқиғаларды бақылауға деген дерлік диктаторлық құштарлыққа" толы, өзіне сенімді адам ретінде сипаттайды.
Неке және отбасы
Вудтың ағасы Бенджамин Вуд «Нью-Йорк Дейли Ньюс» газетін сатып алды (оны 1919 жылы құрылған қазіргі «Нью-Йорк Дейли Ньюс» газетімен шатастырмау керек), Стивен А. Дугласты қолдады және Конгресске сайланды, онда ол Америка Азамат соғысын бастауға қарсы шыққандықтан танылды. Вуд үш рет үйленді және 16 баласы болды, оның жетісі екінші әйелі Анна Ричардсоннан, ал тоғызы үшінші әйелі Элис Миллстен. Оның алғашқы некесі (1831–39) Филадельфиялық Анна Тейлормен, Вудтың оның жиі адалсыздық жасағанын білгеннен кейін ажырасып бітті. Олардың некесінен бала болмады және сот Аннаның Вудтың өмір бойында қайтадан үйленбеуіне шешім шығарды. Ол оны ешқашан тағы да есімдеріне алмады, бірақ кейіннен саяси қарсыласы оның алкогольге тәуелді бәсекелес әйелге айналғанын мәлімдеді. 1841 жылы 1859 жылы қайтыс болған Анна Доул Ричардсонға үйленді.
Шығу тегі
Вудтар отбасының Америкадағы тамырлары шамамен 1670 жылға дейін жетеді, сол кезде ағаш шебері және квакер Генри Вуд Уэльстен Род-Айленд штатындағы Ньюпортқа көшіп келген. Кейін ол отбасымен бірге Батыс Джерсиге қоныс аударып, Делавэр өзенінің жағасында шаруашылық құрды. Фернандо Вудтың әкесі Генри Вуд 1758 жылы туған және американдық революцияда капитан қызметін атқарған. Ол Германтаун және Йорктаун шайқастарында жараланған. Вудтың ана тарапынан шыққан туыстары туралы көп мәлімет жоқ.
Өлім және мұра
Вуд 1881 жылдың 13 ақпанында Арканзас штатының Хот-Спрингс қаласында, 69 жасқа толуға бір күн қалғанда қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Троица шіркеуінің зиратына жерленді. Стивен Спилбергтің "Линкольн" фильмінде Вуд Ли Пейс тарапынан президентке және Он үшінші түзетуге басты қарсылас ретінде сомдалды.