Бромьярд: Англияның тарихи қаласы

Кіріспе

Бромярд – Англияның Херефордшир графтығындағы Бромярд және Уинслоу приходтарындағы қала. Ол Фром өзенінің аңғарында, Уорчестерширмен графтық шекарасына жақын, Леоминстер мен Уорчестер арасындағы A44 тас жолында орналасқан. Бромярдта көптеген дәстүрлі жартылай ағаштан салынған ғимараттар бар, олардың ішінде кейбір пабтар да кездеседі; приход шіркеуі норман стилінде салынған. Ғасырлар бойы бұл қалада мал базары өткізіліп келді.

Тарих

Бромиард 840 жылғы епископ Кутвульфтің жарғысында еске алынады. Кудвульф Мерсия патшасы Бехртвульфтің рұқсатымен Бромгердте "тікенді қоршаудың" артында монастырь құрды. Жергілікті дәулетті Элдорман Элфстанға Фром өзенінің жанындағы вилла үшін 500-600 акр жер берілді. Плегельгейт жүзіндегі елді мекенге "бұғы ойнайтын орын" үшін 30 hide (жер өлшемі) бөлінді. Аудандық сот отырысы Флаггонердің жасыл алаңында өткізілді, қазіргі қаладағы төбе және крикет клубы орналасқан жер. 1086 жылғы "Domesday Book" кітабында 42 villani (жұмысшы шаруалар), 9 bordars (шағын шаруалар) және 8 құл тіркелді, бұл Херефордширдегі ең ірі қауымдастықтардың бірі. "Бромиард" атауының алғашқы жазбасы 1291 жылы Эдуард I-нің Taxatio Ecclesiasticus кітабында, Парламенттер үшін үлгі құру мақсатында орман шекараларын аралау кезінде кездеседі. Ол 14 ғасырдан бастап шіркеу және сот жазбаларында жиі пайда бола бастады. Леоминстер, Ледбери және Росс-он-Уай сияқты, Бромиард қаласы мен жәрмеңкесі шамамен 1125 жылы Ричард де Капелланың епископтығы (1121–1127 ж.) кезінде құрылған болуы мүмкін. Осы үш қаладағыдай, Херефорд епископтарының да англосаксон дәуірінен бері мұнда сарайлары мен шіркеулері болған. Ледберидегідей, шіркеу де коллегиалды болды, дін қызметкерлері "portioners" деп аталды, бірақ басшысы мен ресми мөрі болған жоқ. 1285 және 1575 жылдарға жасалған епископтық сараптамалар қаланың алғашқы ғасырлары туралы құнды мәліметтер береді. 1280 жылдары Бромиардта 255 burgage (қалалық жер учаскесі) және жер иелерінің жалға алған жерлері болды, олар епископқа жалпы сомасы 23 фунт 10 шиллинг 7 1/2 пенни төледі. Шаллендж үйіндегі (Pie Powder) базар алымдары төленетін және жеңіл сот істері қаралатын дүкен болды. Реформациядан кейін (1545) 800 қатысушы болды, содан кейін Бромиард "адамдармен толысқан" базарлық қала болып саналды, округтегі үшінші ірі қала, халық саны шамамен 1200 адамды құрады. 1664 жылға қарай Бромиард Леоминстер, Ледбери және Росс қалаларының халқынан қалып қойды. Орталық қалалық ауданнан басқа, үлкен приход бұрын Уинслоу, Линтон және Нортонның үш шағын ауылынан тұрды; бұл аудандар 20 ғасырда азаматтық приходтар болып құрылды. Азамат соғысы кезінде, 1645 жылдың наурызында Принц Руперттің әскері "Бромиард пен Ледбери жағына шабуыл жасап, барлық приходтар мен үйлерді, кедейлерді де, байларды да тонады, киім-кешек пен азық-түлік қалдырмады, елдегі жас қозыларды өлтірді, олар бір аптадан аспайтын". Чарльз I 3 қыркүйек 1645 жылы Херефордқа жол тартқанда миссис Бэйнхэмнің үйінде (қазіргі Тауэр Хаус) түндеді. 1648 жылы Парламент Бромиард Форренсіндегі (қаладан тыс) собордың мүлкін 594 фунт 9 шиллинг 2 пенниге сатуға бұйрық берді. Бромиард грамматикалық мектебі 1566 жылы алғашқы рухани мұралық қоры мемлекеттендірілгеннен кейін қайта құрылды. 1656 жылы Бромиардтан шыққан Лондон қаласының альдерманы Джон Перрин мектепке жылына 20 фунт стерлинг мұра етіп қалдырды, ол Голдсмитс компаниясы арқылы төленеді. Компания 1835 жылы мектеп ғимаратын жақсартты. Ғимарат әлі де Черч-стритте тұр, бірақ 1969 жылы мектеп Херефордширдегі алғашқы жалпы білім беретін мектептің бөлігіне айналды, қазір ол Королева Елизавета орта мектебі деп аталады. 1701 жылы қауымдық шіркеу салынды.

Bromyard is mentioned in Bishop Cuthwulf's charter of c. 840. Cudwulf established a monasterium at Bromgeard behind a 'thorny enclosure' with the permission of King Behrtwulf, King of the Mercians. Ealdorman Aelfstan, the local magnate, was granted between 500 and 600 acres of land for a villa beside the River Frome. The settlement in the Plegelgate Hundred was allocated 30 hides for 'the gap [in the forest] where the deer play.' The county court assembly was on Flaggoner's Green, now a hill in the modern borough and where the cricket club is situated. 42 villani (villeins, villagers), 9 bordars (smallholders), and 8 slaves were recorded in the Domesday Book entry in 1086, one of the largest communities in Herefordshire. The first mention of the spelling "Bromyard" was in Edward I's Taxatio Ecclesiasticus on the occasion of a perambulation of the forest boundaries to set up a model for Parlements in 1291. It began to appear regularly in the church and court records of the 14th century. Like Leominster, Ledbury, and Ross on Wye, the town and fair at the manor of Bromyard was probably founded in c1125 during the episcopate of Richard de Capella (1121–1127). As with those other three towns, the bishops of Hereford had had a manor and minster there since Anglo Saxon times. As at Ledbury the church was collegiate, with an establishment of clergy known as "portioners", but without a master and common seal. Surveys for the bishop made c. 1285 and 1575 80 give valuable information about the town's first few centuries. Bromyard contained 255 burgage and landowner tenancies in the 1280s which paid a total rent of £23 10s 7 1/2d to the bishop. A Toll Shop at Schallenge House ("Pie Powder" from pieds a poudre) was where market tolls were paid and summary jurisdiction dealt out. After the Reformation (1545) there were 800 communicants making Bromyard then "a markett toune greately Replenyshed with People", the third town in the county with a population of about 1200 souls. By 1664 Bromyard had fallen behind Leominster, Ledbury and Ross in population. Besides the central town area, the large parish used to consist of the three townships of Winslow, Linton, and Norton; these areas were civil parishes in the 20th century. During the Civil Wars, Prince Rupert's troops in March 1645 "brought all their [power] on Bromyard and Ledbury side, fell on, plundered every parish and house, poor as well as others, leaving neither clothes nor provision, killed all the young lambs in the country, though not above a week old. Charles I stayed the night in Bromyard at Mrs Baynham's house (now Tower House) on 3 September 1645 on his way to Hereford In 1648, Parliament ordered the sale of the cathedral's property in Bromyard Forrens (i. e. outside the borough) for £594 9s 2d. Bromyard Grammar School was re founded in 1566 after the original chantry endowments had been nationalised. In 1656, the City of London Alderman John Perrin, from Bromyard, left the school £20 per annum, to be paid through the Goldsmiths Company. The company improved the school buildings in 1835. The building still stands in Church Street, but the school became part of the first comprehensive school in Herefordshire in 1969, now known as Queen Elizabeth High School. A Congregational Chapel was built in 1701.

Сауда орталығы

Бромярд қаласында базарлар ғасырлар бойы дүйсенбі күндері өткізіліп келді. Бұл базар қаласы ауыл шаруашылығының орталығы болды, онда жергілікті өнімдер сатылатын жәрмеңкелер ұйымдастырылды; сиыр етінен бөлек, хмель, алма және алмұрт та сатылды, ал жұмсақ жемістер соғыстан кейінгі кезеңде де маңыздылығын жоғалтпады. Кейбір шаруашылықтар 20 ғасырдың соңына дейін шіркеудің меншігінде болды. Бромярдта Тема өзенінен солтүстікке, Фром Хиллден шығысқа және Лагг өзенінен оңтүстікке белгілі бір радиус ішінде тасымалдау жүйесі де жұмыс істеді. Саудагерлер көптеген сауда орындарына, пабтарға, қонақүйлерге және 19 ғасырға қарай дүкендерге тауар жеткізді. 1751 жылы Бромярд Canon Frome-ге дейін жол төлемін белгілейтін Turnpike Trust-ты алды, сондай-ақ салықтан қашуды болдырмау үшін бірнеше шағын жолдар да өзгертілді. 1830 жылға қарай қаланың өркендеуі төмендеп, 300 жыл бұрынғы екінші орыннан округте бесінші орынға түсті; оның атты шаналары аптасына тек 15 рет келіп тұрды. Бұл қаланың өнеркәсіптік революциядағы орнын көрсетеді, ол Бромярдқа өте кеш келді, себебі қаланы теміржол желісіне қосу көп уақыт алды. 1870 жылдары қаланың шығысында Линтон жерінде құмтас карьері ашылды, бірақ сапалы құрылыс тасын көптеп сату үміті ақталмады және 1879 жылы ол Ескі Қызыл құмтастың марлдарынан кірпіш және плитка шығара бастады. Бұл кәсіп 1970 жылға дейін жалғасты. Қаланың сумен жабдықталуы мен санитарлық жағдайы 19 ғасырдың соңына дейін өте нашар болды; Бенджамин Гершель Бэббидж 1850 жылы тексеру жүргізді (сол жылы ол Батыс Йоркширдегі Хаворт қаласына да барған болатын). Бэббидж қаладағы санитариялық жағдайдың нашарлығына қатты таңырды және қаланың сумен жабдықталуы мен кәріз жүйесінің жоқтығы туралы Денсаулық сақтау басқармасына есеп берді. Ол "қала тұрғындарының көпшілігі, менің табанымда қажетті санитарлық реформаларды жүргізудің шығындарына байланысты, Қоғамдық денсаулық сақтау туралы заңды осы қалаға қолдануға айтарлықтай қарсылық көрсетті" деді. Қалалық кеңес жиырма жылдан астам уақыт бойы ешқандай шара қабылдамады. Қала 1900 жылы су құбырымен жабдықталды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бромярд тұтқынға алу лагерінің орны болды, онда ирланд ұлтшылы Теренс Максуини (келешек Корк қаласының лорд-мэрі, аштықтан қайтыс болар еді) ұсталды және үйленді. Екінші дүниежүзілік соғыста 1940-1945 жылдар аралығында Вестминстер мектебі уақытша қаланың шетіндегі әртүрлі ғимараттарға, негізінен Букенхиллге, сондай-ақ әртүрлі мақсаттар үшін Брокхэмптон, Клэр Парк, Уитборн Ректориясы және Солтмарш сарайына көшірілді. 1950-60 жылдары қалада жеке және мемлекеттік тұрғын үйлер, сондай-ақ Бромярд пен айналасындағы ауылдық аймақтарға қызмет ететін үлкен көшедегі дүкендер салынып, дамыды. 1970 жылдары Вустер мен Леоминстер арасындағы A44 тас жолы арқылы қаладан өтуді тоқтату үшін айналма жол салынды және аяқталды. 1990 жылдары қоғамдық кітапхана мен демалыс орталығы бар қоғамдық орталық ашылды.

For centuries, market day was always held on a Monday at Bromyard. The market town was a centre for agriculture with a fair for selling produce grown locally; as well as beef, there were hops, apples and pears, and soft fruit remained vital late into the post war era. Some farms remained in the church's hands until the late 20th century. The carrier system also operated in Bromyard, within a given radius of the Teme to the north, Frome Hill to the east, and Lugg to the south. The dealers brought supplies to the many outlets, pubs, inns, traders and by the 19th century the shops. In 1751, Bromyard obtained a Turnpike Trust that established a toll road as far as Canon Frome, with some minor roads turnpiked to prevent tax evasion. By 1830 town's fortunes had flagged down to only fifth in the county from second 300 years before; its stage wagons visited only 15 times per week. This reflected its place in the Industrial Revolution which came very late to Bromyard, partly because it took so long to connect the town to the railway system. A sandstone quarry was opened at Linton, just east of the town, in the 1870s, but the hopes for extensive sales of good quality building stone were disappointed and by 1879 it was producing bricks and tiles from the Old Red Sandstone marls. This business continued until the 1970s. The town's water supply and sanitation was very poor until late in the 19th century; Benjamin Herschel Babbage conducted an inspection in 1850 (as he had the same year for the West Yorkshire town of Haworth). Babbage was horrified by the unsanitary conditions in the town, and reported to the General Board of Health into the town's water supply and lack of a sewerage system. He said that he had "met with considerable opposition to the application of the Public Health Act to this town, from a large number of the inhabitants, upon the ground of the supposed expense of carrying out the sanitary reforms which I found to be so much needed." No action was taken by the town vestry for over twenty years. The town belatedly acquired a piped water supply in 1900. During World War I, Bromyard was the site of an internment camp, where the Irish nationalist Terence MacSwiney (future Lord Mayor of Cork who would die on hunger strike), was both interned and married. In World War II, between autumn 1940 and 1945, Westminster School was temporarily relocated to a variety of buildings on the outskirts of the town, principally Buckenhill, and including, for various purposes, Brockhampton, Clater Park, Whitbourne Rectory and Saltmarshe Castle. From the 1950 60s, the town underwent substantial housing development, including both private and council housing, and shops along the high street flourished serving both Bromyard and surrounding rural communities. A bypass was built and completed in the 1970s to stop traffic along the A44 between Worcester and Leominster having to pass through the town. A community centre, including a public library and leisure centre was opened in the 1990s.

Басқару

Екі сайлау округі бар: Бромярд Вест және Бромярд Брингсти. Екіншісі солтүстік-шығысқа қарай бірнеше ауылды қамтиды. Бромярд ауданында қалалық кеңес бар. Херефордшир кеңесі – бірыңғай билік органы. 2015 жылғы жалпы сайлау: Солтүстік Херефордшир сайлау округі Консервативтер Либералды демократтар Лейбористер UKIP Жасылдар Басымдық Сайлауға қатысу 26 716 55,6% 6 720 14,0% 5 768 12,0% 5 478 11,4% 3 341 7,0% 19 996 41,0% 42 545 72,0%

2017 жылғы жалпы сайлау: Солтүстік Херефордшир сайлау округі Консервативтер Лейбористер Либералды демократтар Жасылдар Басымдық Сайлауға қатысу 31 097 62,0% 9 495 18,9% 5 874 11,7% 2 771 5,5% 2 160 24,3% 5 029 37,4%

Бромярд – Солтүстік Херефордшир парламенттік округінің үш нарықтық қаласының (Леоминстер, Бромярд және Ледбери) бірі. 2019 жылғы жалпы сайлаудан бастап қазіргі депутат – консерватившіл сэр Билл Виггин. Бромярдты Бромярд және Уинслоу қалалық кеңесі басқарады, онда үш хатшы және мэр бар. Оның 18 кеңесшісі бар, олардың көпшілігі тәуелсіз.

Бромярд және Уинслоу – Херефордширдегі азаматтық приход. 2001 жылғы халық санауы бойынша халқы 4 144 адамды құрады, ал 2011 жылғы халық санауы бойынша 4 236 адамға дейін өсті. Приходта Бромярд қаласы және батысында сирек қоныстанған ауылдық аймақ – Уинслоу бар. 2014 жылы халық саны 4 600 адамға дейін өскені бағаланды, бұл шамамен 200 немесе 4,5% және округтің орташа көрсеткішінен 2% жоғары. 2015 жылы тумау мен өлім-жітім көрсеткіштері шамамен тең болған ұлттық тұмау және пневмония эпидемиясы қала халқының өсуін баяулатты. Қала орталығы халық тығыздығы салыстырмалы түрде төмен болғанына қарамастан, елдегі ең кем қамтылған 25% аймаққа жатады, әсіресе қарт адамдар үшін. Бромярд – бұрынғы азаматтық приход. 1961 жылы Бромярд приходында 1 680 адам тұрды. 1986 жылдың 1 сәуірінде приход таратылып, Уинслоупен бірігіп «Бромярд және Уинслоу» құрылды.

Мәдениет

Bromyard & District Local History Society 1966 жылы құрылған, аптасына үш күн ашық орталықта мұрағат, кітапхана және көрме залы бар. "Conquest Theatre" (еріктілер басқарады) 1991 жылы салынған арнайы орталықта пьесалар, фильмдер, эстрадалық өнер, мюзиклдер, оперетталар, балет, пантомима және концерттерден тұратын бағдарлама ұсынады. Бромярд қаласының орталығында Time Science Fiction ғылыми-фантастика мұражайы орналасқан, онда "Доктор Кто", "Red Dwarf" және "Thunderbirds" телешоуларынан, сондай-ақ "Жұлдыздық соғыс" фильмдерінен алынған экспонаттар мен реквизиттер жиналған. Bromyard Arts – коммерциялық емес ұйым, ол суретшілерге, қолөнершілерге, жазушыларға, музыканттарға және өнерпаздарға мүмкіндіктер ұсынады. Рождество айында "Бромиардтың жарық бригадасы" деп аталатын еріктілер Рождество шамдарын ұйымдастырып, орнатады. Шамдар қазан айында орнатылып, қараша айының соңғы сенбісінде жағылады, содан кейін Жаңа жылға дейін бес апта бойы жанып тұрады. 2010 жылы олар Blackpool Illuminations компаниясымен байланыс орнатты, ал Blackpool директоры Ричард Райан сол жылы шамдарды жағу рәсімін өткізді. Сол жылы еріктілер Queen's Award for Voluntary Service сыйлығымен марапатталды. Бромярд "Nozstock: The Hidden Valley Festival" фестиваліне үй иесі, ол жыл сайын шілде айының соңында шамамен 5000 келушіні тартады. Үш күндік фестивальде еліміздің түкпір-түкпірінен келген топтар тоғыз сахнада өнер көрсетеді, сонымен қатар би алаңдары, кинотеатр, театр және комедия сахнасы, цирк және көне тракторлар алаңы да бар. Бромярд галасы – жыл сайын шілде айында өткізілетін елдік спорт түрлері, көне көліктер және түрлі қойылымдар фестивалі. Бромярд жыл сайын қыркүйек айында үш күндік халықтық фестиваль өткізеді, ол негізінен ағылшын халық музыкасына арналған.

Медиа

Жергілікті жаңалықтар мен теледидар бағдарламаларын BBC West Midlands және ITV Central ұсынады. Теледидар сигналдары Ридж Хилл теледидар таратушысынан алынады. Жергілікті радиостанциялар: BBC Hereford and Worcester, Sunshine Radio, Greatest Hits Radio Herefordshire & Worcestershire, Free Radio Herefordshire & Worcestershire және Bromyard FM – қоғамдық радиостанция. Қалаға Ledbury Reporter және Hereford Times жергілікті газеттері қызмет етеді.

Спорт

Бромиардтағы спорт клубтарының қатарында қазіргі уақытта Делахай Медоуда ойнайтын «Бромиард Таун» футбол клубы, Флаггонерс Гринде ойнайтын «Бромиард Крикет» клубы бар, оның үш ересек командасы Ворстершир графтығының Крикет лигасының (WCL) құрамында өнер көрсетеді. Олардың бірінші командасы Ворстершир Премьер-дивизионында ойнайды, ол Бирмингем лигасына командаларды жіберуге арналған; сондай-ақ Клив Ричардс спорт алаңында орналасқан «Бромиард Регби» клубында ересек ерлер мен әйелдер командаларымен қатар жасөспірімдер командалары да бар.

Көлік

Қазір бұзылған Вурчестер, Бромиард және Леоминстер темір жолы алғаш рет 1845 жылы ұсынылған, ал оны салуға Парламент актісі 1861 жылы бекітілген. 20 000 фунт стерлингке бағаланған, 10 фунт стерлингтік акциялар шығарылды. 1887 жылы Ұлы Батыс темір жолына сатылғанда, акциялардың құны он шиллингке ғана жетеді. Желі Вурчестерден 1877 жылы ғана келді, бірақ Йорсетте шығысқа қарай 3,5 миль қашықтықта орналасқан еді. Леоминстерге жалғастыратын байланыс тек 1897 жылы жасалды. Бұл қара өңірден келген "жұмыртқа жинаушылардың" арнайы рейстері үшін танымал мақсат болды. Күн сайын әр бағытқа бес пойыз қатынайтын. Леоминстерге дейінгі желі 1952 жылы жабылды, соңғы пойыз 1958 жылы жүрді, ал қаржылық тұрақсыздық салдарынан жабылған бұл желі 1963-64 жылдары Бичингтің кесу шараларының құрбаны болды. Біраз уақытқа Бромиард пен Линтон арасындағы бөлік жеке жеңіл темір жол ретінде – Бромиард және Линтон жеңіл темір жолы – жұмыс істеді, ол қазір де бар, бірақ пайдаланылмайды. Бромиард – Оңтүстік Уэльстегі Лландарсидегі M4 автожолының 43-ші түйіскен жерінде аяқталатын A465 тас жолының басталу орны. Қала орталығы Аберистуитті Оксфордқа байланыстыратын A44 тас жолымен айналып өтеді. Бромиард көптеген ескі және тарихи маңызы бар ғимараттарымен ерекшеленеді, олар көк тақталы ғимараттар ретінде белгіленген, әсіресе Хай-стрит, Броуд-стрит, Маркет-сквер, Шерфорд-стрит және Роубери-стрит, соның ішінде жартылай ағаштан салынған көптеген қоғамдық үйлер мен тұрғын үйлер бар.

Бромярдтағы Санкт-Петер

Санкт-Петер шіркеуі – 1574 жылы сипатталған, «көптеген соборлық шіркеулерге жете алмайтын» үлкен крест тәрізді ғимарат. Оның бөліктері нормандық дәуірге дейін сонады, соның ішінде екі кілті бар Әйет Петердің мүсіні, негізгі (қайта орнатылған) нормандық оңтүстік есігінің үстінде орналасқан. Сыртқы көрінісінің көп бөлігі 14 ғасырдың басына жатады. Қазіргі Санкт-Петер шіркеуінен бұрын англосаксондық монастырлық шіркеу болған. Физикалық қалдықтары сақталмаған, бірақ 840 жылғы құжатта монастырь мен усадьба туралы айтылған. Шіркеудің ішінде, негізінен 14 ғасырға жататын, нормандық шомылу қабығы (font) орналасқан. Дизайнның ортақ элементі – бүкіл ғимараттағы Y пішіндес терезелердің ою-өрнегі (tracery), ағаштан жасалған, қиықталған (chamfered) шатырлы бұрыштар. Нормандық кемесінде сәнді стильдегі капительдерде ромб, розетка және шеврон өрнектері бар. Солтүстік трансепте нағыз тимпан бар. 14 ғасырда ғибадатхана (chancel) қайта жаңартылып, терезелердің кең таралған ою-өрнегімен безендірілген. Шіркеудің ең көне бөлігі – оңтүстік аркадасы Ричард Арыстанжүректің тұсында салынған болуы мүмкін, сол кезде нормандық рыцарьдар графтықта шіркеулер салуды бастаған. Бағаналы солтүстік аркада король Джон тұсында салынды, оған жапырақ тәрізді оюлар (crockets), төрт жапырақты гүлдер (quatrefoils) және қос қиықталған бұрыштар тән. 1277 жылы Херефордтың қазыналық кітабында көрсетілгендей, Бромиард шіркеуіне ертеден жомарт демеушілер көмектескен. Ланкастер рыцарьлары сэр Джон Баскервилл мен сэр Хью Уотчем екі шіркеулік капелланы сыйға тартқан, оңтүстік трансептте ерекше шомылу орны (lavacrum) бар. Шамамен сол уақытта Рикард шіркеуге шіркеу мектебін ашқан, ол 1547 жылы реформация кезінде 150 жылдық өмірінен кейін сақталды. Графтықтағы 17 грамматикалық мектептің төртеуі ғана монастырлардың таратылуынан аман қалды, бұл қалалардың болашақ дамуына тікелей әсер етті. Ағылшыл азамат соғыстарынан кейін шіркеу шамамен бір ғасыр бойы қирауға ұшырады. Ғимараттың көп бөлігі 1887 жылы викториялық сәулетші Николсон мен ұлдарының күшімен трансепттерге және мұнараның астындағы орынға қайта жаңартылды, шатырдың жоғары жағын (clerestory) ашты. 1919 жылы соғыс ескерткіші қосылды. Содан кейін 1930 жылдары А.Дж. Дэвис, кейіннен А.К. Николсон суреттелген шыны терезелерге кең ауқымды жөндеу жұмыстарын жүргізді. Шіркеудің ішінде Бромиардтың көрнекті тұлғаларының тақталары ғибадатхана қабырғаларын жабады: Джон Бэйнхэм (1636), Томас Фокс (1728), Летиция Паунсфут (1753), Роджер Сейл (1766), Джозеф Стерлинг (1781), Бартоломей Барнби (1783), Джеймс Дэнси (1784), Роджер Сейл (1786), Абигейл Барнби (1805), Эдвард Моксам (1805). Мыңжылдық мерекесінде шіркеу ауласы монументальді жазулардан тазартылды.

St Peter's Church is a large cruciform building described in 1574 "with many cathedral churches no fairer" with parts dating back to Norman times, including an effigy of St. Peter, with two keys, over the main (reset) Norman south doorway. Most of the exterior is early 14th century. An Anglo Saxon minster church existed before the present St Peter's Church. No physical remains survive, but the minster and manor are mentioned in a document of 840 AD. Inside the largely 14th century church lies a Norman font. The common element to the design was Y shaped tracery throughout, chamfered roof beams of timber. The Norman nave was marked by capitals in the Decorated Style with lozenges, rosette and chevron. There was a genuine Tympanum in the north transept. The chancel was restored in the 14th century with ubiquitous window tracery. The oldest part of the church, the south arcade may have been built in the reign of Richard the Lion Heart, when Norman knights began to build churches in the county. The columnaded north arcade was built under King John characterised by leaf crockets, quatrefoils, and double chamfered beams. Bromyard church was early favoured by generous benefactors, as the Hereford Red Book of the Exchequer testified in 1277. The Lancastrian knights Sir John Baskerville and Sir Hugh Watcham donated two chantry chapels; with an unusual lavacrum in the south transept. At about the same time a Ricardian founded a chantry school for the parish, which was saved at the reformation on appeal in 1547 after 150 years of existence. Of the 17 grammar schools in the county only four survived the suppression of the monasteries, reflecting directly future development of the towns. Bromyard borough was the second town in Herefordshire owing to the woollen trade, but was taxed and chantries confiscated by the Crown under Queen Elizabeth I. After the English Civil Wars the church fell into near fatal dilapidation for about a century. Much of the church was substantially restored by the Victorian architect Nicholson and Sons to the transepts in 1887, and the stalls beneath the tower, revealing the roof clerestory. A war memorial was added in 1919. Thus was followed by extensive repairs to the stained glass in the 1930s by A J Davies and later by A K Nicholson. Inside the church monumental slabs litter the chancel walls with worthies of Bromyard: John Baynham (1636), Thomas Fox (1728), Laetitia Pauncefoot (1753), Roger Sale (1766), Joseph Sterling (1781), Bartholomew Barneby (1783), James Dansie (1784), Roger Sale (1786), Abigail Barneby (1805), Edward Moxam (1805). At the Millennium the churchyard was cleared of monumental inscriptions.

Уинслоу

Винслоу азаматтық приходы – сақсондық прихождан тараған бастапқы қалашықтағы жалпы аумақ. Батысында екі көрнекті грузин стиліндегі үй тұр. Грин – үлкен ферма болған, онда 1770 жылы Томас Колли үшін үлкен үй салынды. 1771 жылы ол Уинслоу қалашығынан батысқа қарай екі шақырым жерде кірпіш қапталған үш қабатты үйдің иесі болды. 1780 жылға қарай жоба дайындалды, оның жартысына жуығы шабындықтан тұрды. Ол 5 бөліктен тұратын, ортасы үшбұрышты және есіктері үш бөлікті дориялық бағаналардан құралған. Декоративтік стильге тән, қабырғадағы бос бөліктер әшекейлеулерді теңдестірді. Колли венециялық терезелер мен балюстрадалы баспалдақ орнатты. Кіреберістегі әсем дориялық бағаналармен қарама-қарсы көзге түсетін кең бөлмелер болды. Венециялық терезелер грузиннің «Grand Tour» саяхаты мен округке тән сәнді архитектураға сілтеме жасады. Сондай-ақ, онда керемет баспалдақ бар. Жылқы шаруашылығымен айналысатын аймақта, әдетте, қосалқы ғимараттар мен сарайлар тастан салынатын. Жақын жерде, орманның іргесінде, темірші шеберханасы орналасқан. Хардвик қожалығында 110 акр жерді құрайтын ферма болды. Бұл 1575 жылы Энтони Хардвик оның иелігін сатып алған кезде оның атымен аталды. Оның ұрпағы Джон қарызға батып, 1755 жылы Хардвик Холлды сатуға мәжбүр болды, ол бұзылды, ал қалған мүлікті Томас Гриффитсқа сатты. Манор үйі сол жерде қайта салынды. Ортағасырлық Мундерфилдке D'Abitot есімді кішігірім нормандық ақсүйек отбасы қоныстанды. Мундерсфилд Харольд – H-тәрізді жоспарындағы кірпіштен салынған, одан да ертерек Август дәуіріндегі сарай, оның әдеттегі бөліктері мен шатырлары бар. Мұнда венециялық баспалдақ, гипстен жасалған әшекейлер және шыныдан жасалған галерея бар. Виктория дәуірінде терракотадан жасалған балюстрадасы бар оңтүстік қанат қосылды. Мүлік солтүстік-батыс жағында кең шаруашылық ғимараттары болды, олар жоспарланған, содан кейін үлкен ландшафты паркі салынды. 1880 жылдары үй негізгі жолға қараған қақпашы үйін алды. 2000 жылға қарай Нортон ауданында жақсы жабдықталған үш ферма болды. Төменгі Нортонға қарасты Хилл Ферма 18-ші ғасырдың соңында ағаштан жасалған қорасымен бірге салынды. 21-ші ғасырда Уинслоу приходы қалалық дамуға байланысты тағы да Бромиард қалалық округіне қосылды.

The civil parish of Winslow was a total in the original township devolved from the Saxon parochia. To the west stands two outstanding Georgian properties. The Green was a large farm on which a big house was built in 1770 for Thomas Colley owned the smart three storey house with a brick facade in 1771 two miles west of Winslow Township. A plan was drafted by 1780, owned of which nearly half was meadow. It consisted of 5 bays with pedimnented centre and doorways of tripartite Doric columns. Typical of the Decorated Style, the blank sections on the wall offset the elaborations. Colley also installed Venetian windows and a baluster staircase. Obvious bays contrasted with fronted ornate pedimented doric columns at the entrance. Venetian windows hint at the Georgian Grand Tour and the ornate style architecture typical of the county. It also contains a remarkable baluster staircase. In horse country it was usual to have outbuildings and stables made of stone. There was a blacksmith's smithy nearby next to of woodland. A farm of 110 acres existed at Hardwick Manor. This was named for Anthony Hardwick in 1575 when he purchased the freehold. His descendant, John, fell into debt and in 1755 was forced to sell Hardwick Hall, which was demolished, and the rest of the estate was sold to Thomas Griffiths of Stoke Lacy. The manor house was rebuilt on the site. Medieval Munderfield was settled by a lesser Norman gentry family named D'Abitot. Mundersfield Harold is an even earlier Augustan era mansion made of brick on an H Plan with typical bays and hipped roofs. There is a Venetian staircase, plaster mouldings, and a glazed porch. In the Victorian period a south wing with a terracotta balustrade was added. The estate had extensive farm buildings to the north west, these were laid out, which was then followed by a large landscaped park. The house acquired a lodge in the 1880s facing a main road. There were three well appointed farmhouses in the Norton area by 2000. The Lower Norton property of Hill Farm was built in the late 18th century with a barn of timber framing alongside. In the 21st century Winslow parish was once again merged into Bromyard Town borough due to urban developments.

Бреденбери

Уэктон соты қазір болмаса да, Уэктон шаруашылығы сол иеліктің бір бөлігі болған. Оны 1720 жылы Ричард Хардвик сатып алды, сондай-ақ Бромьярдтағы екі үй жалға берілді. Тюдор дәуірінде Төменгі Хардвикте зал салынды, онда кеңеюлер, қаңқалы құрылымдар және диагональді тіреулер болды. Якоб дәуірінде солтүстік-батыс жағына жаңа қанат қосылды. Габельді терезелер төбедегі тірек бағаналары бар диагональді ағаш дракон арқалықтарындағы күрделі ойылған өрнектермен әшекейленген ромбтармен ерекшеленеді. Уиктонда үш үлкен шаршы кептіру пеші бар хмель шаруашылығы болды. Басты ғимарат – 1809 жылы Уильям Уэст үшін салынған, кейін 1873-74 жылдары А.Т. Уайатт Барнебилер үшін қайта жаңарған Бреденбери сотының тас үйі. Қызыл тас бетімен қапталған итальяндық нео-Елизаветалық сарайда 1898 жылы жаңа иесі Фрэнсис Гресвольд Уильямс қосымша салғанға дейін бірнеше кеңеюлер болды. Архитектор Гай Доубер ағымдағы жақсартулардың көп бөлігіне үлкен үлес қосты: батыс жағындағы кеңейтім, бұрыштық пилястрлар және ашық фронтондар. Шығыс қанаты 18 ғасырдың сәулетшісі Джеймс Гиббс салған, әдемі гипстік жұмыстармен және бұралған балюстрадалары бар Уайатт баспалдағымен. 1924 жылы Сент-Ричардс дайындық мектебі солтүстік-батыс кірпіш сынып бөлмесін қосты. Лоджалар Уайатқа тиесілі, көркемдік готикалық стильде; бірақ 1902 жылғы жылқы шаруашылығы Доубердің жұмысы болды. Уильям Харингтон Барнеби Эдвард Милнердің (Сиденхем, Кент) жобасы бойынша формальды бақтар мен бұталы жерлермен сарай аумағын жоспарлады. Ортағасырлық шіркеу 1861-62 жылдары жоғары Викториялық В.Х. Найт тарапынан қайта салынды, бірақ он жылдан кейін бұзылды. Уэктон шіркеуі мен Ескі Бреденберидің орнына 1876-77 жылдары Т.Х. Уайаттың жобасы бойынша жаңа жерде жаңа шіркеу салынды. Ондағы шрифт Уэктоннан әкелінген, сондай-ақ бірнеше витраж терезелер де сонда жасалған. 14 ғасырдың ортағасырлық стилінде ашлар және балық қабығымен әшекейленген. Әдемі интерьер мәрмәрлі алабастр қабірлермен, жиһаздармен және рередостармен сәнді безендірілген. 1880 жылы ғибадатханаға шаңырау, екі жылдан кейін – мінбар қосылды. Р.Л. Болтонның күрделі ойылған өрнектері Лаверстің витраж терезелерімен үйлесімді болды, оларды аяқтауға он жыл (1877-87) кетті.

Although Wacton Court no longer exists, Wacton Farm was part of the same estate. It was purchased by Richard Hardwick in 1720, and two houses in Bromyard, which were let. A hall was founded at Lower Hardwick in the Tudor period with bays, studding, and diagonal cross bracing. A new wing was added on the north western side in the Jacobean era. Gabled windows are distinguished by the lozenges with elaborate carved mouldings on diagonal wooden dragon beams in the roof with supporting columns. There was a hop farm at Wicton with three large square kilns. The main building was a stone house, Bredenbury Court built for William West in 1809 and then remodelled for the Barnebys by A. T. Wyatt in 1873–4. The red rock faced Italianate Neo Elizabethan mansion had a number of bays before additions in 1898 by a new owner Francis Greswolde Williams. The architect Guy Dawber was instrumental in much of the current improvements: a west end extension, rusticated corner pilasters, and open pediments. The east wing dated after the 18th century architect James Gibbs with fine plaster work and a Wyatt staircase with twisted balusters. St Richards Prep School added a north west brick classroom in 1924. The lodges belonged to Wyatt in picturesque gabled Gothic; but the stables were Dawber's work in 1902. William Harington Barneby laid out the grounds with formal gardens and shrubberies to a design by Edward Milner of Sydenham, Kent. The medieval parish church was rebuilt by the High Victorian W. H. Knight in 1861–2, only to be demolished a decade later. A new church on a new site was built to T H Wyatt's design in 1876–7 to replace Wacton Church and Old Bredenbury. The font was imported from Wacton, as was some of the stained glass windows. Ashlar dressings and fish scale tiles were decorated in the 14th century new medieval style. The beautiful interior was sumptuously appointed with marble alabaster tombs, fittings and reredos. A chancel was added in 1880 and a pulpit two years later. Ornate carving from R. L. Boulton was matched by Lavers stained glass which took ten years (1877–87) to complete.

Роуден

Роудендегі 465 акр жер (дөңгелек төбе мағынасында) 1300 жылы сэр Джон ла Мойн сол жерде алғашқы шіркеу салғанда иеленді. Үйге Бурли Гейттің ежелгі Роудон отбасының аты берілді, олар Англия азамат соғысы кезінде оны пайдаланды. Эдвард Роуден 1651 жылы ортағасырлық ғимараттардың қираған жерінде жаңа үй салды; оның көгершін үйі "дөңгелек тас" деп аталатын жергілікті маңызды нысан болды. 1721 жылы ол бос қалды. Роуден үйі 1830 жылдары Роуден амбары деп аталды. Бұл үлкен тас ғимарат, Үндістанның генерал-губернаторы Уоррен Хейстингс отбасына тиімді неке арқылы салынды. Роуден үйі 1883 жылы лорд Сент-Джонның ұлы үшін королева Анна стилінде тастан қайта салынды, оның шатыры және әдемі безендірілген терезесі бар. Кірпіштен жасалған түтін шығаратын құбырлар, медальонды карниздер және аркалар бұрынғы дәуірден қалған. Ауданның басқа да 1-ші санаттағы ғимараттары сияқты, ол әсем ою-өрнектермен, ромбтармен және оюлы шатыр қабырғаларымен безендірілген. Меншік индустриалдық саудагер Джон Аркрайтқа тиесілі болды, ол 1867 жылы салынған ерекше безендірілген шаруа коттедждерін салуға жауапты болды. Жергілікті пастор, Rev W N Berkeley 1891 жылы онда тұрды, бірақ ол 1909 жылы контр-адмирал J Alleyne Baker-ге сатылды. Иелері жергілікті халыққа ұнайтын әдемі би залына ие болды. Фром өзенінің жанындағы бастапқы ортағасырлық аббат 1790 жылы бұзылды. Қазіргі Роуден аббат 1881 жылы жер иесі Генри Джей Бейли үшін жартылай ағаштан жасалған сарай ретінде қайта салынды. Жоғарыда аталған үйлердің стилі мен безендірілуіне ұқсас, онда да әдемі габелді кіреберістер болды. Ішкі жағы панельдермен және қабырғалы төбелермен жабдықталған, сондай-ақ қабылдау бөлмелерінде әдемі шығанақ терезелері бар. Роуден диірмені Фром өзенінің жағасында орналасқан, соңғы Елизавета/алғашқы Якоб кезеңінен қалған тас және ағаш үй. Диірмен үш қабаттан тұратын жұмыс істейтін ғимаратқа ағаштан жасалған тұрғын үй қосылған. Бір жағында диірмен, екінші жағында нан пісіретін пеш және үй орналасқан, ол 1945 жылға дейін Бас пекарь ретінде жұмыс істеді. Ол ғасырлар бойы Роуден иеліктеріндегі астықты ұнтақтап, жұмыс істейтін астық диірмені болды. Алайда, 20 ғасырда ол экономикалық құлдырауға ұшырады; бірақ Э. Пауэлл Так Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оны коммерциялық кәсіпорынға айналдырды. Такк, бәлкім, ортағасырлық қой шаруашылығы болған, өйткені атауы англосаксондық "tacca" сөзінен шыққан. Тенбери жолында ферма тұрды; 1838 жылы тастан салынған, онда үлкен кептіру пеші және астық қоймасы бар, қазір ол тұрғын үйдің бір бөлігі. Оның ерекшеліктерінің бірі - 1800 жылдар шамасында салынған, бір кезде қызметшілердің бөлмесі ретінде пайдаланылған, тұрақты блоктардағы екі бөлік болды.

The 465 acres of land area in Rowden (meaning a rough hill) was occupied by Sir John la Moigne in 1300 when he built the first chapel there. The house was named after the ancient Rowdon family of Burley Gate, who occupied it during the English Civil Wars. Edward Rowden built a new house in 1651 on the ruins of the medieval buildings; its dovecote was a local landmark of "circular stone". It was unoccupied by 1721. Rowden House was formerly known as Rowden Barn in the 1830s. It was a large stone building erected by judicious marriage into the family of Warren Hastings, the Governor General of India. Rowden House was rebuilt in 1883, for a son of Lord St John cut out of stone after the Queen Anne style, with a hipped roof and noteworthy pedimented dormer window. The brick chimneys, medallion cornices, and keystoned arches are from an earlier era. Like other Grade 1 listed buildings in the district it is busied by ornate carving, lozenges, and carved roof beams. The estate was owned by the industrialist John Arkwright who was responsible for the addition of unusually decorated farm cottages built in 1867. Rev W N Berkeley the local rector resided there in 1891, but it was sold to Rear Admiral J Alleyne Baker in 1909. The owners sported a fine ballroom popular with local people. The original medieval moated abbey beside the River Frome was demolished in about 1790. The present Rowden Abbey was rebuilt in 1881 as a half timbered mansion for landowner Henry J Bailey. Similar to the above houses in style and decoration, it also exhibited fine gabled porch entrances. The interior had panelling and ribbed ceilings, with delightful bay windows in the reception rooms. Rowden Mill was a late Elizabethan/early Jacobean converted stone and timber house along the banks of the River Frome. The mill was a three storey working building with a timber framed dwelling house attached. On one side of it stood the mill and on the other a bakery and house, which continued as a Master Bakery until 1945. It was for centuries a working corn mill grinding the grain on the Rowden estates. However, by the 20th century it faced economic decline; yet E Powell Tuck still made it a commercial operation during World War Two. The Tack was probably a successful medieval sheep farm since the name is derived from the Anglo Saxon tacca. A farmhouse stood on the Tenbury Road; built of stone in 1838 it contained a large hop kiln and granary in a complex of buildings, now part of the dwelling. Among its quirky features included two bays in a stable block once used as servants quarters that were built circa 1800.

Нортон

Брокшаш жүзіндегі ортағасырлық Нортон поместьесі, бүгінде солтүстік-шығыстағы Нортон приходімен іргелес орналасқан, жалпы ауданы 3183 акр болатын кең саябақтар мен аң аулау алқаптарымен шектелген. Питер де Ньюбонд 1285 жылы, Уэльс соғыстары басталған кезде, жарты виргат жерді алып, Ньюбарнсқа қоныстанды. 16 ғасырда тамақпен қамтамасыз ету үшін балық шаруашылығы құрылды. 1720 жылдары Уильям Тарбокс мүлікті Пакингтон Томпкинске сатты, ол оны жалға берді. 1850 жылға қарай бұл үш қабатты, екі бөлмелі үйге айналды, онда 20 отбасы мүшесі мен қызметші тұрды. Үй 1800 жылы кірпіштен қайта салынды, құрылысында ағаш конструкциялары сақталды. Томкинс пен Хиггинсон Виктория дәуірінде үйді кеңейтті, ал 1922 жылы ол фермерге тиесілі болды. Алма бағының орналасқан жері 13 ғасырдың соңында алғаш қоныстанған кезде Мейплтон амбарының егістік жері болды. Якоб дәуірінде егіншілер бау-бақша шаруашылығымен және мал өсірумен айналысты, бірақ 1777 жылы жалға берілген фермер Джон Смит оны Ньюбарнспен біріктірді. 1838 жылы "Рия" деп аталған үш ірі блок құрылды, ол 20 ғасырдың соңындағы әлдеқайда ірі кешеннің алға басушысы болды. 1851 жылы Томас Гардинер 220 акр жерді 7 жұмысшымен өңдеді. 1900 жылы кірпіштен үй салынды, ал 19 ғасырдың бірнеше жұмысшыларының тас коттедждері салынды. 18 ғасырда сиыр сарайы мен тас тұрақтары үшін ағаштан жасалған тас қора салынды. Елизавета дәуірінде "Бич-Хилл" жерінде Букенхилл поместьесі екі виргат жерден тұратыны тіркелген. Бірақ ерте заманауи кезеңде әртүрлі иелер мүлікке шаруашылықтар мен жерлерді қосты. Якоб стиліндегі ферма үйі қайта жаңартылды: Букенхиллдегі әдемі грузин сарайын миссис Элизабет Барнеби мұра етті, ол оны әдеттегідей емес, қызы миссис Филлипске берді. Үйдің ішінде 15 камин болды, роялист Барнебилер оның иесі болған кезде, бірақ кейіннен ықпалды Бромьярд жер иесі Пакингтон Томпкинс оны өзгертті. 1730 жылы салынған, 9 қабаттан тұратын қанат оңтүстікке қарап тұрды, ал бірінші қабатта ендік жолақтар болды. Ескі үйдің сырланған және панельдік қаптамасымен кірпіш стилі үйдің жаңа және негізгі қанатында қақпақ, шатыр және жертөлелер болады дегенді білдірді. Артындағы Виктория дәуіріндегі сағат мұнарасы 1840 жылы Эдмунд Хиггинсонмен салынды. Ландшафтық саябақта көл қазылды, Фром өзені бөгделеніп, бақ оазисі құрылды. Тенбери жолына қарай 19 ғасырдың соңында үш тартымды қақпа салынды. Қорынттық капительдері безендірілген бағаналардың үстіндегі көрші аймақтағы Инкберроу және Бромсберроу Плейс сияқты мектептерде болды. Ескі шығыс және алдыңғы қанаттары тастан салынған; иілген немесе қисайтылған шатыр арқалықтары мансардада тұруға орын жасады. Көптеген тұрақтар мен шаруашылық ғимараттарының арасында хмель кептіру пештері, сыра қайнату, нан пісіру және сидр жасау үйлері, сегізбұрышты көгершіндер үйі болды. Бірақ үй 1939 жылы эвакуацияланған Вестминстер мектебімен қоныстанған кезде тозығы жетті. Букенхилл Грандж - 1750 жылы голланд стилінде салынған L пішіндес ферма үйі, қабырғалары ірі тастан қаланған. Осы үйдің батыс жағында, үй фермасының батысында, диагональды берік тіреулермен жасалған қора салынды. Оның астындағы астық қоймасы ашық ауладағы тауықтарға арналған таспен қаланған ферма ауласы болды. Букенхилл диірменін 1728 жылы Пакингтонның ұлы Томас Томпкинс сатып алды.

The medieval manor of Norton in the Broxash Hundred, today in the adjacent parish of Norton at the north east, was constrained by extensive parkland and hunting grounds amounting a total of 3,183 acres. Peter de Newebond took occupation of Newbarns in about 1285 on half virgate of land at the same time that the Welsh Wars began. By the 16th century a fish pool had been established to provide food. During 1720s William Tarbox sold the properties to Packington Tomkins, who let it to tenant farmers. By 1850 it was a large three storey house, a two bay wing, contained a household of 20 family and servants. The house had been brick rebuilt in 1800 incorporating some timber framing. Both Tomkins and Higginson extended the house in the Victorian era before it changed hands again to a farmer in 1922. The apple tree enclosure was the cultivated nature of Mapleton Barn when first settled in the late 13th century. A yeoman farmer took on the orchards, livestock in Jacobean period, but was merged by tenant farmer John Smith with Newbarns in 1777. Three large blocks comprised The Rhea in 1838, the forerunner of a much larger complex in the late 20th century. In 1851 Thomas Gardiner farmed the land of 220 acres with 7 labourers. A brick house was built in 1900, with several 19th century workers stone cottages. A timber framed stone barn was erected in the 18th century for a cow byre and stone stables. On 'beech hill' in Elizabethan times Buckenhill Manor was recorded as two virgates. But during the early modern period a succession of different owners added farms and acreage to the estate. A Jacobean farmhouse was remodelled: the fine Georgian mansion at Buckenhill was inherited by Mrs Elizabeth Barneby, which unusually she passed to her daughter, Mrs Phillips. The house itself possessed 15 fireplaces, for the duration that royalist Barnebys owned it, but was later altered by an influential Bromyard propertied man Packington Tomkins. Made of mellow brick and constructed in 1730, a 9 bay wing was added to face south; a string course on the first floor. The matching brick style encasing the older house of plasterwork and panelling meant the new and principal wing of the house would have pedimented gables, attics and cellars. The Victorian clock tower to the rear was erected in 1840 by Edmund Higginson. The landscape park was dug with a lake in place, damming the River Frome to create a garden oasis. Towards the Tenbury Road three attractive lodges were built in the late 19th century. Corinthian capitals atop decorated columns were in the same school as Inkberrow and Bromsberrow Place in the neighbouring county. The older east and front wings were made of stone; bent or chamfered roof beams vacated space in loft for living. Amongst the extensive stabling and outbuildings were hop kilns, a brewhouse, bakehouse and cider house, and octagonal dove cote. But the house was dilapidated by 1939 when occupied by the evacuated Westminster School. Buckenhill Grange was a L shaped 1750 farmhouse built in the Dutch style with gables out of coarse hewn stone. On the west gable of this home farm was added a modelled barn with strong diagonal bracings. It had a granary below which was a cobble stone farm yard for free range hens. The Buckenhill Mill was acquired by purchase by Thomas Tomkins, son of Packington in 1728.

Брокэмптон-бай-Бромиард

Ричард, Роберт де Брокэмптонның ұлы, 1283 жылы капеллияның адвокациясын алғаш рет иеленді. Қара өлім мен крепостнойлықтың жойылуының басты салдары – шіркеудің қаладағы епископ сарайынан бас тартуы болды, бұл қаланың саудагерлерінің тәуелсіздігін нығайтты. Қаланың өркендеу шыңында доктор Ричард Педе, Д.С.Л. Бромярдта порционист болды. Ұлттық саясатқа тартылып, ол Херефордтағы Йоркшіл көтерілісіне қосылды, кейіннен Людлоу қамалындағы патшалық кеңеске генерал-викарий болып тағайындалды. Меншік содан кейін Томас Солерске, сэр Томас ле Мойнге, Берли Гейттің Роудон отбасына, Хабингтонға және Тюдор дәуірінің ортасында Уигорн графтығындағы (қазіргі Бирмингем) Актонның Барнеби отбасына көшті. Барнебилер келесі 400 жыл бойы ауданның жүн саудасының дамуындағы ең беделді отбасылардың бірі болды және Мидлендс аймағы үшін жүн саудасының маңызды орталығына айналды. Ричард Хабингтон 1444 жылы Бромиард поместьесіне жалдау құқығын алды. Томас Барнеби 1461 жылы Таутон шайқасында қаза тапты, ал отбасы, адал роялистер, Азамат соғыстарынан кейін парламентпен келісімге келді. Барнебилердің бірі, Эдмунд, Солтмарш қамалын иелену үшін Хиггинсон деп атын өзгертті, ол Хэмптон Корттың Конингсбилерімен тығыз байланысты болған. Екі отбасы неке арқылы жақын туысқандық байланыста болды. 1872 жылы қамал Барнеби Латлиге тиді, бұл ортағасырлық отбасының тағы бір тармағы еді. Төменгі Брокэмптон – Ұлттық қорға тиесілі кең аумақты фермалық үй, ол Бромиард Даунсының шығысына қарай орналасқан. Бұл солтүстік-шығысқа қарай жатқан жалпы пайдаланудағы жер, онда көптеген серуендеу жолдары бар, қаланың, Малверн төбелерінің, Кли төбелерінің және Уэльс шекарасының, Қара таулардың және одан әрі төбелердің әдемі көріністерін тамашалауға болады. 1866 жылы жергілікті жер иелерінің Даунсты қоршауға жасаған әрекетіне қала тұрғындары қарсылық көрсетіп, одан бас тартысты, себебі бұл аймақ мылтық ату орындары мен жыл сайынғы жарыс өткізілетін демалыс орны болды.

Туған қалалар

Атис Валь-де-Рувр, Франция.