Бұрынғы қолданыстан шыққан Верней Джанкшн теміржол стансасы
Verney Junction railway station
Verney Junction: Бұрынғы теміржол стансасы, 1868-1968ж.ж. аралығында жұмыс істеген. Оксфорд, Кембридж және Блетчли қалаларын байланыстырған Varsity желісінің маңызды торабы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Букингемширдегі пайдаланылмаған темір жол станциясы, Англия.
Disused railway station in Buckinghamshire, England
Верни Жоғарғы бекеті – Букингемширдегі төрт бағытты темір жол торабында орналасқан, оқшауланған темір жол станциясы. Ол 1868 жылдан 1968 жылға дейін жұмыс істеді, ал 1851 жылдан бастап осы жерде станциясыз торап болған. Сайтта алғаш ашылған желі – Букингемшир темір жолы, ол 1850 жылы Блетчлиден Банбериге дейінгі бағытты ашты. 1851 жылы Оксфордқа бағытталған тармақ желі пайда болды. Бұл Оксфордтан Блетчли мен Кембриджге Верни Жоғарғы бекеті арқылы өтетін шығыс-батыс байланысын құрады. Бұл «Varsity» желісі деп аталды және сайт арқылы ең көп қозғалыс болатын желі болды, ал Банбериге дейінгі желі салыстырмалы түрде тыныш тармақ ретінде қалды. Станция 1868 жылы Эйлсбери және Бэкингем темір жолының (кейіннен Лондон метрополитеніне тиесілі) Эйлсбери және Лондонға қарай ашылуымен бірге іске қосылды. Біраз уақыттан кейін Букингемшир темір жолы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолына біріктірілді. Оңтүстікке қарайғы Айлсбериге дейінгі желі 1936 жылы, ал Букингемге дейінгі желі 1964 жылы жолаушылар тасымалы үшін жабылды. Бірақ станция 1968 жылы Оксфорд-Кембридж желісі жолаушылар үшін жабылғанға дейін ашық болды. Желінің бір бөлігі оқшауланды, содан кейін тоқтатылды, бірақ станция аумағы арқылы пайдаланылмаған рельс жолы сақталды. «Шығыс-Батыс темір жолы» аясында Оксфорд пен Блетчли арасындағы желі 2025 жылға дейін қайта ашылады, бірақ Верни Жоғарғы бекетінің оқшауланған орналасуына байланысты ол қайта ашылмайды. Верни Жоғарғы бекеті аса көлемді болмаса да, бір ғасыр бойы жергілікті байланыс нүктесі болды, одан Рамсгейт сияқты алыс жерлерге экскурсияларға брондау жасауға болады. Бейкер-стриттен 80 шақырым (50 миль) қашықтықта орналасқан станция Лондонның пайдаланылмаған метро станцияларының бірі болып табылады. Ол ешқашан үлкен трафик тасымалдамаса да, Эйлсбери желісі Метрополитен темір жолының кеңейуіне және «Metro land» аймағының қалыптасуына үлкен үлес қосты.
Verney Junction railway station was an isolated railway station at a four way railway junction in Buckinghamshire, open from 1868 to 1968; a junction existed at the site without a station from 1851. The first line to open on the site was the Buckinghamshire Railway, which opened a line from Bletchley to Banbury in 1850; a line branching west to Oxford followed in 1851. This formed an east–west link from Oxford to Bletchley and Cambridge passing through Verney Junction and this, known as the Varsity line, became the busiest line through the site, leaving the line to Banbury as a relatively quiet branch. The station opened in 1868 concurrently with the opening of the Aylesbury and Buckingham Railway (later owned by London Underground) towards Aylesbury and London. Soon after the Buckinghamshire Railway became absorbed into the London and North Western Railway. The lines south to Aylesbury closed to passengers in 1936 and the line to Buckingham in 1964, but the station remained open until the Oxford Cambridge line closed to passengers in 1968. The track was singled and then mothballed, but a disused track has remained through the station site. As part of East West Rail, the line between Oxford and Bletchley is to be reopened by 2025, but because of its isolated location Verney Junction will not be reopened. While never very busy, Verney Junction was a local interchange point for a century from which excursions as far as Ramsgate could be booked. Situated 50 mile (80 km) from Baker Street, the station is one of London's disused Underground stations and, although it never carried heavy traffic, the Aylesbury line was important in the expansion of the Metropolitan Railway into what became Metro land.
Ашылу
Верни бұрылысы 1868 жылы Эйлсбериден Айлсбери және Бэкингем темір жолының (A&BR) солтүстік терминалы ретінде ашылды. Станция Букингемшир темір жолының Блетчлиден Оксфордқа дейінгі желісімен қиылыста орналасқан, бұл желіні 1878 жылы LNWR толығымен сатып алғанға дейін жалға алып, басқарды. Станция Стилл Клейдоннан 3 шақырым (1.75 миль) шығысқа қарай салынды және A&BR қаражатымен қарапайым жоба бойынша салынды, LNWR оның дамуын жақтырмады. Темір жолды солтүстікке қарай Бэкингемге дейін ұзарту жоспарлары іске аспады және Верни бұрылысы Клейдон Хаус иелігінің тұрғындары үшін бірнеше коттедждермен шалқап жатты. Клейдонның иесі, сэр Гарри Верни, Бэкингем герцогы төрағалық еткен A&BR кеңесінің мүшесі болды және жобаға көп инвестиция салды. Ол Гарри Калверт болып туған, 1827 жылы қайтыс болған туысының мүлігін мұраға алу үшін Верни тегін қабылдады.
Verney Junction opened in 1868 as northern terminus of the Aylesbury and Buckingham Railway's (A&BR) single track from Aylesbury. The station was at a junction with the Buckinghamshire Railway's Bletchley to Oxford line, which was leased and operated by the LNWR before it acquired the route altogether in 1878. The station was built 1.75 mile (3 km) east of Steeple Claydon, and constructed to a rudimentary design at the cost of the A&BR, whose progress the LNWR viewed with disfavour. Plans to extend the railway north to Buckingham never materialised and Verney Junction remained remote with a few cottages for tenants of Claydon House estate. Claydon's occupant, Sir Harry Verney, was on the board of the A&BR which was chaired by the Duke of Buckingham, and he invested heavily in the scheme. he had been born Harry Calvert, and took the surname Verney in order to inherit his late cousin's estates in 1827.
Алғашқы жылдар
A&BR бастапқыда Банбери, Оксфорд және Блетчлиге және одан қызмет көрсетуді жарнамалай бастады, бірақ LNWR жолаушыларды Блетчли мен Чеддингтон арқылы Айлсбериге дейінгі ұзақ жолға шақырып, A&BR-ді оқшаулауға тырысты. A&BR Great Western Railway (GWR) компаниясына жүгінді, олармен бірге Айлсбериді басқарып, GWR Wycombe Railway арқылы қызмет көрсетуге келісті; Wycombe желісі 1868 жылдың 23 қазанында стандартты өлшемге ауыстырылды және A&BR қызметтерін қайта жаңғыртты. GWR A&BR-ді 20 жылдан астам уақыт бойы басқарды, оны 1874 жылы сатып алу мүмкіндігінен бас тартты, бірақ алғашқы алты жыл бойы маршрутты A&BR-дің өз қызметкерлері жүргізді, аяқшылар GWR қызметкерлері болды. Verney Junction-ның ауылдық орналасуына байланысты бастапқыда жолаушылар ағыны "дерек жоққа жақын" болды, бірақ Сэр Эдвард Уоткиннің ықпалымен Метрополитен темір жолы өсу мүмкіндігін көріп, 1891 жылдың 1 шілдесінде A&BR-ді қосып алды. A&BR – Уоткиннің Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолының (MS&LR) Лондонға созылған желісінің Куинтон Роудта кездесетін бөлігі болды. Қосылысты күтіп, A&BR 1897 жылға дейін екі жолға дейін кеңейтілді, ал Метрополитен 1892 жылы Чалфонт Роудтан Айлсбериге дейін желісін ұзартты. 1906 жылдың 2 сәуірінен бастап, Харроу-Саут-Джанкшеннен Верни-Джанкшенге дейінгі барлық Метрополитен қызметтерін Парламент актісімен құрылған және компаниялардың бірлескен желілерін басқаруға арналған Метрополитен және Ұлы Орталық бірлескен комитеті басқарды. Метрополитен 1897 жылы Уэдсдон қаласында A&BR-де тағы бір аралық стансаны ашты, ол 1868 жылы ашылған Грандборороуд, Куинтон Роуд және Уинслоу Роудтағы үш стансаға қосылды. 1910 жылы Great Central-ден бірінші сыныпты жолаушыларды тарту мақсатында жаңа Pullman қызметі енгізілді; "Мейфлауэр" және "Галатея" деп аталған екі Pullman вагоны Верни-Джанкшен, Чешем және Лондон арасында кезекпен апта сайын пайдаланылды. Метрополитен 1933 жылдың 1 шілдесінде Лондон жолаушылар көлігі басқармасына (LPTB) берілді, ал Верни-Джанкшенге жүк және жолаушылар тасымалы Лондон көлігі әріптерімен қайта боялған вагондармен жалғасты. Алайда, үш жылдан кейін LPTB өз қызметтерін тоқтатуға шешім қабылдады, нәтижесінде екі Метрополитендік бекет жабылды: Brill трамвай жолы 1935 жылдың 30 қарашасында тоқтатылды және Квайнтон Роуд пен Верни-Джанкшен арасындағы жолаушылар қызметі 1936 жылдың 6 шілдесінде тоқтатылды, сол кезде желі бір жолға дейін қысқартылды. Жүк тасымалы 1947 жылдың 8 қыркүйегіне дейін жалғасты, содан кейін желі жабылды. Уинслоу Роудқа дейінгі жол 1961 жылға дейін вагондарды сақтау үшін пайдаланылды. Ол өзара байланысты желілер арасындағы жүктерді тасымалдауда пайдалы болды, бірақ Банбери мен Оксфордқа және кері бағыттағы тікелей бағыттардың пайда болуына байланысты жолаушылар ағыны азайды. 1964 жылы жүк тасымалы тоқтатылды, содан кейін сол жылы Бэкингемге бағыт жабылды. 1968 жылы жолаушылар қызметі тоқтатылғаннан кейін станса толық жабылды. Жабылудан кейін A&BR-дің солтүстік бөлігіндегі Верни-Джанкшен мен Уинслоу Роуд арасындағы жол 1961 жылға дейін сақталды, соның ішінде кейіннен ардагерлік теміржол көліктерін сақтау үшін пайдаланылған бұрынғы Метрополитендік жолдар. 2019 жылдың соңына дейін бұл жол тозған және өсімдіктермен жабылып, пайдаланбай жатты, бірақ заманауи ескерту белгілері әлі де жолаушыларды жолға жақындап келе жатқан пойыздарға назар аударуға ескертіп тұрды. 2020 жылдың басынан бастап, Шығыс-Батыс теміржолы жобасының инженерлік жұмыстарының бөлігі ретінде жол тазартылды. Стансаның өзінде станса бастығының үйі жеке тұрғын үй ретінде сақталды, ал стансаның билет кассасы жеке гаражға айналдырды. Платформа жиектері де қираған күйінде сақталды. Станса бастығының үйінің бағы бұрынғы Метрополитендік жол төсегін алып жатыр. 2020 жылдың шілдесіне қарай, жаңа желіге арналған жолды тазарту жұмыстары "2020 жылдың соңында" басталуы жоспарланған.
The A&BR initially began advertising services to and from Banbury, Oxford and Bletchley but the LNWR attempted to isolate the A&BR by encouraging passengers to take its longer route to Aylesbury via Bletchley and Cheddington. The A&BR turned to the Great Western Railway (GWR), with whom it managed Aylesbury, to agree to services over the GWR's Wycombe Railway; the Wycombe line was converted to standard gauge on 23 October 1868 and A&BR services were reinstated. The GWR worked the A&BR for more than 20 years, turning down the chance to acquire it in 1874, although for the first six years the route was operated by the A&BR's own staff, except for footplate crews who were GWR employees. Traffic was initially "almost non existent" due to Verney Junction's rural locality, but the Metropolitan Railway under the influence of Sir Edward Watkin nevertheless saw an opportunity for growth and absorbed the A&BR on 1 July 1891. The A&BR would be the line that the London Extension of Watkin's Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway (MS&LR) would meet at Quainton Road. In anticipation of the connection, the A&BR was doubled by 1897 and the Metropolitan extended its line from Chalfont Road to Aylesbury in 1892. From 2 April 1906, all Metropolitan services north of Harrow South Junction to Verney Junction came under the control of the Metropolitan & Great Central Joint Committee which had been set up by an Act of Parliament to manage the companies' joint lines. The Metropolitan opened another intermediate station on the A&BR at Waddesdon in 1897, adding to the three existing stations at Grandborough Road, Quainton Road and Winslow Road which had opened in 1868. A new Pullman service was introduced in 1910 as part of a drive to attract first class paying passengers from the Great Central; two Pullman coaches named "Mayflower" and "Galatea" were used on alternate weeks between Verney Junction, Chesham and London. The Metropolitan was vested in the London Passenger Transport Board (LPTB) on 1 July 1933 and freight and passenger workings to Verney Junction continued in trains repainted with the London Transport lettering. However, little over three years later, the LPTB decided to discontinue their services beyond Aylesbury and in consequence two Metropolitan outposts were closed — the Brill Tramway ended on 30 November 1935 and passenger services ceased between Quainton Road and Verney Junction on 6 July 1936 when the line was singled. Freight services continued until 8 September 1947 when the line closed. The track to Winslow Road was used for stock storage until 1961. having little usefulness other than as a rural interchange for local services. It played a useful part in the transfer of goods between the interconnecting lines, but passenger traffic declined in the face of the availability of more direct routes to and from Banbury and Oxford. Goods services were withdrawn in 1964 and later that year the line to Buckingham was closed. The station closed completely when all passenger services were withdrawn in 1968. After closure, the track on the northern section of the A&BR between Verney Junction and Winslow Road was retained until 1961, including the former Metropolitan sidings which were subsequently used for storing veteran railway vehicles. Until late 2019, this track had remained rusted beyond use and in overgrown state, albeit with modern signage still warning travellers to watch for approaching trains. From early 2020, the route has been cleared as part of engineering works on the East West Rail project. Of the station itself, the stationmaster's house remains as a private residence, and the station ticket office has become a private garage. The platform edges have also survived in a dilapidated state. The stationmaster's house's garden occupies the former Metropolitan trackbed. as of July 2020, works are scheduled for "late 2020" to begin clearing the route for the new line.