Кеннет Энджер: Американдық тәжірибелі кинорежиссер және жазушы (1927-2023)

Кеннет Энджер (1927-2023) – америкалық тәжірибелік кинорежиссер, жазушы. Оның фильмдерінде сюрреализм, гомоэротика, оккультизм және А.Кроули тақырыптары кездеседі.

21 мин оқу

100%

Дереккөз: Kenneth Anger — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америкалық режиссер және жазушы (1927–2023)

Кеннет Ангер (туған Кеннет Уилбур Энглмейер, 3 ақпан 1927 – 11 мамыр 2023) – американдық авангардтық эксперименталды фильмдер режиссері, актер және жазушы. 1937 жылдан бастап ол шамамен 40 қысқаметражды фильм түсірді, олардың тоғызы «Сиқырлы шам циклы» деп топтастырылған. Ангердің фильмдері сюрреализмді гомоэротизм және оккультизммен үйлестіреді, олар «эротика, деректі фильмдер, психодрама және көрерменге әсер ететін элементтер» бар деп сипатталады. Ол «Американың алғашқы ашық гей режиссерлерінің бірі» деп аталады, оның бірнеше фильмдері гомосексуализм АҚШ-та заңдастырылмас бұрын шықты. Ангер көптеген фильмдерінде оккульттік тақырыптарды зерттеді; ол ағылшын оккультисі Алестер Кроулиге қызығушылық танытты және Кроули құрған Телема дінінің жақтасы болды. Санта-Моникада, Калифорнияда орта таптық пресвитериан отбасында дүниеге келген. 14 жасында ол қысқаметражды фильмдер түсіре бастады, бірақ оның алғашқы танымал болған туындысы – гомоэротикалық «Отшашу» (1947) фильмі болды. Бұл жұмыстың қозғалыс тудырған сипаты оның әдепсіздік айыптары бойынша сотқа тартылуына әкелді, бірақ ол ақталды. Кейіннен ол пионер-сексолог Альфред Кинсимен достық және жұмыс қарым-қатынасын бастады. Еуропаға көшіп келгеннен кейін Ангер сол жердегі авангардтық өнер ортасынан шабыттанған бірнеше қысқа фильмдер түсірді, мысалы «Су әсемдіктері» (Eaux d'Artifice, 1953) және «Қоянның айы» (Rabbit's Moon, 1971). 1950 жылдардың басында АҚШ-қа оралғаннан кейін Ангер бірнеше жаңа жобалармен айналысты, соның ішінде «Рахат күмбезінің ашылуы» (Inauguration of the Pleasure Dome, 1954), «Скорпионның өрлеуі» (Scorpio Rising, 1964), «Тәтті көліктер командасы» (Kustom Kar Kommandos, 1965) және «Голливуд Вавилоны» (Hollywood Babylon, 1965) фильмдері. Соңғысы әр түрлі күмәнді және сенсациялық мәлімдемелермен танымал болды, олардың көпшілігі жоққа шығарылды, бірақ кейбіреулері қалалық аңызға айналды. Сол кездегі бірнеше белгілі контрмәдениет өкілдерімен танысқан Ангер оларды өзінің кейінгі Телема тақырыбындағы туындыларына, «Менің демон бауырлымды шақыру» (Invocation of My Demon Brother, 1969) және «Люцифердің өрлеуі» (Lucifer Rising, 1972) фильмдеріне қатыстырды. 1980 жылдардың ортасында «Люцифердің өрлеуі» фильмінің жалғасын жасауға тырысқаннан кейін Ангер кинодан қол үзді, орнына «Голливуд Вавилоны II» (1984) фильміне назар аударды. 2000 жылдары ол киноға оралып, түрлі кинофестивальдар мен шаралар үшін қысқаметражды фильмдер түсірді. Ангер Аугуст және Луи Люмьер, Жорж Мелиес және Майя Дерен сияқты режиссерлерді өзіне үлгі еткендері ретінде атады және Мартин Скорсезе, Дэвид Линч және Джон Уотерс сияқты режиссерлерге маңызды ықпал еткені айтылады. Kinsey Today газеті Ангердің «басқа көптеген режиссерлер мен суретшілердің жұмысына, сондай-ақ арман, би, фантазия және повествованиеді қолданатын музыкалық бейнелерге терең әсер еткенін» жазды. Оның әкесі Уилбур Энглмейер неміс тегінен шыққан және Огайо штатының Трой қаласында дүниеге келген, ал оның мүгедек анасы Лилиан Колер (екі баланың үлкені) – ағылшын тегінен. Ангердің ата-анасы Огайо штатының университетінде танысып, үйленгеннен кейін 1918 жылы алғашқы баласы Жан Энглмейер, содан кейін 1921 жылы екінші баласы Роберт «Боб» Энглмейер дүниеге келді. Сол жылы олар Лилианның анасы Берта Колерге жақын болу үшін Санта-Моникаға көшіп келді. Сол жерде Уилбур Дуглас Авиакомпаниясында инженер-электрик болып жұмыс істеді, осылайша олар орта таптық отбасы ретінде жайлы өмір сүре алды. 1927 жылы олардың үшінші және соңғы баласы Кеннет Ангер дүниеге келді. Өсіп келе жатып, ол ата-анасымен және бауырларымен жақсы қарым-қатынас құра алмады. Кейіннен ағасы Боб Кеннеттің кіші бала болғандықтан, анасы мен әжесі оны «қызықсыз» етіп, «қызықсыз» қылықтарына жол бергенін айтты. Кеннеттің әжесі Берта жас Кеннетке зор әсер етті және Ұлы депрессия кезінде отбасын қаржылай қолдады. Ол Кеннетті алғаш рет «Әнші ақымақ» және «Мексикадағы найзағай» фильмдерін көруге кинотеатрға алып барды. Берта оның өнерге деген қызығушылығын қолдады және кейіннен Холливудтағы үйге Кеннетке де жігер берген Мисс Дигги есімді тағы бір әйелмен көшіп барды. Ол киноға ерте қызығушылық танытып, киноға байланысты кішкентай кітаптарды оқыды. Кеннет кейінірек: «Мен ешқашан ақылға жете алмайтын дарынды бала едім» деді. Ол Санта-Моника котильонына барғанда Ширли Темплмен танысқанын және бірге билегенін еске алды. Ангер «Голливуд Вавилоны II» кітабында 1935 жылы Warner Brothers компаниясы түсірген «Жазғы түнгі арман» фильмінде өзгермелі ханзада рөлін ойнағанын мәлімдеді, бірақ бұл рөлді Шила Браун есімді қыз ойнады. Ангердің бейресми өмірбаянын жазған Билл Лэндис 1995 жылы өзгермелі ханзаданың «бала кезіндегі Ангер екенін» анық айтты; визуалды тұрғыдан ол бірден танылады.

Kenneth Anger (born Kenneth Wilbur Anglemyer, February 3, 1927 – May 11, 2023) was an American underground experimental filmmaker, actor, and writer. Working exclusively in short films, he produced almost 40 works beginning in 1937, nine of which have been grouped together as the "Magick Lantern Cycle". Anger's films variously merge surrealism with homoeroticism and the occult, and have been described as containing "elements of erotica, documentary, psychodrama, and spectacle". He has been called "one of America's first openly gay filmmakers", with several films released before homosexuality was legalized in the U. S. Anger also explored occult themes in many of his films; he was fascinated by the English occultist Aleister Crowley and an adherent of Thelema, the religion Crowley founded. Born in a middle class Presbyterian family in Santa Monica, California. He began making short films when he was 14 years old, although his first film to gain any recognition was the homoerotic Fireworks (1947). The work's controversial nature led to his trial on obscenity charges, but he was acquitted. A friendship and working relationship subsequently began with pioneering sexologist Alfred Kinsey. Moving to Europe, Anger produced a number of shorts inspired by the avant garde scene there, such as Eaux d'Artifice (1953) and Rabbit's Moon (1971). Returning to the U. S. in the early 1950s, Anger began work on several new projects, including the films Inauguration of the Pleasure Dome (1954), Scorpio Rising (1964), Kustom Kar Kommandos (1965), and the gossip book Hollywood Babylon (1965). The latter became infamous for various dubious and sensationalist claims, many of which were disproved, though some remain urban legends. Getting to know several notable countercultural figures of the time, Anger involved them in his subsequent Thelema themed works, Invocation of My Demon Brother (1969) and Lucifer Rising (1972). After failing to produce a sequel to Lucifer Rising, which he attempted through the mid 1980s, Anger retired from filmmaking, instead focusing on Hollywood Babylon II (1984). In the 2000s he returned to filmmaking, producing shorts for various film festivals and events. Anger described filmmakers such as Auguste and Louis Lumière, Georges Méliès, and Maya Deren as influences, and has been cited as an important influence on directors like Martin Scorsese, David Lynch, and John Waters. Kinsey Today argued that Anger had "a profound impact on the work of many other filmmakers and artists, as well as on music video as an emergent art form using dream sequence, dance, fantasy, and narrative." His father, Wilbur Anglemyer, was of German ancestry and was born in Troy, Ohio, while his disabled mother, Lillian Coler (the older of the pair), had English ancestry. Anger's parents met at Ohio State University and after marrying had their first child, Jean Anglemyer, in 1918, followed by a second, Robert "Bob" Anglemyer, in 1921. That year they moved to Santa Monica to be near Lillian's mother, Bertha Coler, who had recently moved there. There Wilbur got a job as an electrical engineer at Douglas Aircraft, earning enough money that they could live comfortably as a middle class family. Kenneth Anger, their third and final child, was born in 1927. Growing up, he did not get along with his parents or siblings. His brother Bob later claimed that as the youngest child, Kenneth had been spoiled by his mother and grandmother and became somewhat "bratty". His grandmother Bertha was a strong influence on the young Kenneth and supported the family financially during the Great Depression. It was she who first took Kenneth to the cinema, to see a double bill of The Singing Fool and Thunder Over Mexico. Bertha encouraged his artistic interests and later moved into a house in Hollywood with another woman, Miss Diggy, who also encouraged Kenneth. He developed an early interest in film and enjoyed reading the movie tie in Big Little books. Kenneth later said, "I was a child prodigy who never got smarter." He remembered attending the Santa Monica Cotillion, where he met Shirley Temple, with whom he once danced. Anger claimed in Hollywood Babylon II that he played the Changeling Prince in the 1935 Warner Brothers film A Midsummer Night's Dream, but the character was played by a girl named Sheila Brown. Anger's unofficial biographer, Bill Landis, remarked in 1995 that the Changeling Prince was definitely "Anger as a child; visually, he's immediately recognizable".

1937-1946: Алғашқы фильмдер

Аңгердің алғашқы фильмі 1937 жылы, он жасында түсірілді. «Фердинанд бұқасы» деген қысқа метражды фильм 16 мм-лік пленканың қалдықтарымен түсірілді, бұл пленка Ангельмейерлер Йосемити ұлттық паркіне отбасылық саяхат жасағанда үй жазбаларын түсіргеннен кейін қолданылмаған еді. Ешқашан көпшілік назарына ұсынбаған «Фердинанд бұқасы» фильмінде Кеннет матадор кейіпінде, плащ киіп ойнады, ал оның бой скауттарынан екі досы бұқа рөлін сомдады. Оның 14 жасында түсірген екінші жұмысы – «Кім менің арманымды шайқап жүр?» (1941) фильмі, Аңгер оны өзінің нағыз алғашқы фильмі деп жиі айтады. Ол жаз бойы ойнаған балалардың түсірілімдерінен жасалған, Ink Spots тобының танымал әндерімен сүйемелденген. Келесі жылы ол тағы бір әуесқой фильм – «Марста тұтқын» фильмін түсірді, оған «Флэш Гордон» фильмі зор әсер еткен. Бұл ғылыми-фантастикалық фильмде ол басты рөлді ойнады, Аңгер грек мифологиясынан алынған Минотавр туралы аңыз элементтерін қосты және үйдің арт жағында арнайы эффект ретінде кішкентай жанартау салды. 1944 жылы Ангельмейерлер Голливудқа көшіп, туыстарымен бірге тұруға көшті, ал Кеннет Беверли-Хиллс орта мектебіне оқуға түсті. Онда ол бір кезде Ширли Темплдің дублері болған Максин Петерсонмен танысты, және ол одан, бір сыныптасымен және жасы үлкен әйелмен бірге келесі фильм жобасында түсуін сұрады, ол ақырында «Қашқыштар эпизоды» деп аталды. Оккультизмнің негізгі тақырыбына толы бұл фильм Голливудтағы «ескі, құрықтай сарайда» түсірілді, содан кейін Лос-Анджелестегі Коронет театрында көрсетілді. Осы кезде Аңгер Клара Гроссманның өнер галереясында үнсіз фильмдердің көрсетілімдеріне қатыса бастады, сол арқылы ол әріптесі Кёртис Харрингтонмен танысты, олар бірлесіп Creative Film Associates (CFA) құрды. Харрингтон Аңгерді ағылшын оккультисі Алестер Кроулидің еңбектерімен таныстырған деп есептеледі. Кроулидің Телема философиясы Аңгердің мансабына терең ықпал етті. CFA эксперименталды немесе «жер асты» фильмдерін, мысалы, Майя Дереннің және Джон мен Джеймс Уитнидің фильмдерін, сондай-ақ Аңгер мен Харрингтонның фильмдерін тарату үшін құрылды. Аңгердің оккультизмге деген қызығушылығы орта мектепте күшейді. Ол бұл тақыпты алғаш рет Л. Франк Баумның «Оз елдері» кітабын бала кезінде оқығанда, олармен бірге келген Розенкрейцерлік философиялар арқылы танысты. Ол сондай-ақ француз салт-дәстүрлі сиқыршы Элифас Левидің еңбектеріне, сондай-ақ сэр Джеймс Фрейзердің «Алтын тармақ» кітабына қызығушылық танытты, бірақ оның ең сүйікті жазбалары Кроулидің еңбектері болды; ол ақырында Кроули құрған Телема дініне көшті.

Anger's first film was created in 1937, when he was ten years old. The short, Ferdinand the Bull, was shot on the remains of 16 mm film that had been left unused after the Anglemyers had made home movies with it on a family vacation to Yosemite National Park. In Ferdinand the Bull, which has never been made publicly available, Kenneth dressed as a matador, wearing a cape, while two of his friends from the Boy Scouts played the bull. His second work, created when he was 14, was Who Has Been Rocking My Dreamboat (1941), which Anger has often called his first proper film. It was made from footage of children playing during the summer, accompanied with popular songs by bands including the Ink Spots. The next year, he produced another amateur film, Prisoner of Mars, which was heavily influenced by Flash Gordon. In this science fiction inspired feature, in which he played the protagonist, Anger added elements taken from the Greek mythological myth of the Minotaur and constructed a small volcano in his back yard as a homemade special effect. In 1944, the Anglemyers moved to Hollywood to move in with family, and Kenneth began attending Beverly Hills High School. It was here that he met Maxine Peterson, who had once been the stand in for Shirley Temple, and he asked her – alongside another classmate and an older woman – to appear in his next film project, which was ultimately titled Escape Episode. Revolving partially around the occult, the picture was filmed in a "spooky old castle" in Hollywood and was subsequently screened at the Coronet Theatre in Los Angeles. Around this time, Anger also began attending screenings of silent films at Clara Grossman's art gallery, through which he met a fellow filmmaker, Curtis Harrington, with whom he formed Creative Film Associates (CFA). Harrington is said to have introduced Anger to the work of English occultist Aleister Crowley. Crowley's philosophy of Thelema exerted a profound influence on Anger's career. CFA was founded to distribute experimental or "underground" films, such as those of Maya Deren and John and James Whitney, as well as Anger's and Harrington's. Anger's interest in the occult deepened in high school. He first indirectly encountered the subject through reading L. Frank Baum's Oz books as a child, with their accompanying Rosicrucian philosophies. He was also interested in the works of the French ceremonial magician Eliphas Levi, as well as Sir James Frazer's The Golden Bough, although his favorite writings were Crowley's; he eventually converted to Thelema, the religion Crowley founded.

1947-1949: Фейерверк және мансабының алғашқы жылдары

Гейлік әрекеттер АҚШ-та заңсыз болған кезде Энджер өзінің гомосексуализмін білді және астыртын гей ортасымен байланыс жасады. 1940 жылдардың ортасында полиция оны "гомосексуалистік қастандыққа" ұстады, содан кейін ол ата-анасының үйінен шығып, әжесінің қаржысымен пәтер алды және Anglemyer есімін Энджерге ауыстырды. Ол Оңтүстік Калифорния университетіне (USC) түсіп, кино өнерін оқыды, сонымен қатар марихуана мен пейот сияқты сананы өзгертетін есірткілерді қолданумен тәжірибе жасады. Сол кезде ол өзінің сексуалдығын көрсететін фильм түсіруді шешті, дәл сол онжылдықта Уиллард Маас сияқты авангардты гей режиссерлер де сондай жұмыс істеді. Осының нәтижесінде 1947 жылы түсірілген және 1948 жылы көрсетілген "Отшашу" атты қысқаметражды фильм пайда болды. "Отшашу" шыққаннан кейін Энджер әдепсіздік айыбымен тұтқындалды. "Отшашуды" түсірген кезде 20 жаста болған Энджер өзін 17 жаста көрсетуге тырысқан, мүмкін өзін бүлікшіл ретінде көрсету үшін. 14 минуттық гомоэротикалық фильмде жас жігіт (Энджердің өзі) әртүрлі теңізшілермен араласады, олар кейін оған қарсы шығып, оны жалаңаяқ қылып, өлтіріп, кеудесін жарып, ішінен компас табады. Содан кейін бірнеше отшашулар жарылады, бірге Рождество шыршысы да өртеліп жатыр. Соңғы кадрда жас жігіт тағы бір көйлексіз жігітпен бірге жатыр. Бұл фильм туралы Энджер 1966 жылы былай деді: "Бұл фильм – менің 17 жасым, АҚШ Әскери-теңіз күштері, американдық Рождество және 4 шілде туралы айтарымның бәрі". Ол 1980 жылға дейін фильмді үздіксіз өзгертті және бейімдеді. 1986 жылы VHS форматында таратылды. "Отшашудың" алғашқы көшірмесін сатып алғандардың бірі – Жыныстық зерттеулер институтының сексологы Альфред Кинси болды. Олар Кинсидің өліміне дейін жалғасқан достық қарым-қатынас орнатты, осы уақыт ішінде Энджер Кинсиге зерттеулерінде көмектесті. Энджердің ресми емес өмірбаян авторы Билл Лэндис айтуынша, Кинси Энджер үшін "әкелік бейне" болды, онымен "әрекеттесе де, үлгі алды да". 1949 жылы Энджер "Puce Women" фильміне жұмыс істей бастады, ол "Отшашудан" айырмашылығы түсті түсірілді. Онда Ивон Маркиз өзінің күнделікті өмірін өткізетін әдемі әйел рөлінде ойнады; Энджер кейін былай деді: "Puce Women – менің Голливудқа және үнсіз экранның барлық ұлы қарындастарына деген махаббатым. Оларды үйлерінде түсіруім керек еді, мен, шын мәнінде, әруақтарды түсірдім". Қаржы жетіспеушілігіне байланысты тек бір ғана сахна түсірілді, ол ақырында "Puce Moment" деген атпен шықты. Сол жылы Энджер "Айналмалы махаббат" фильмін түсірді, ол ацтектердің құрбандық шалуы туралы. Нүдістік көріністері болғандықтан, фильмді кинолабораториясының техниктері әдепсіз деп танып, жойды.

Anger discovered his homosexuality at a time when homosexual acts were illegal in the United States, and he began associating with the underground gay scene. At some point in the mid 1940s, he was arrested by police in a "homosexual entrapment", after which he decided to move out of his parents' home, gaining his own apartment largely financed by his grandmother, and abandoning the name Anglemyer in favor of Anger. He started attending the University of Southern California (USC), where he studied cinema, and also began experimenting with the use of mind altering drugs like cannabis and peyote. It was then that he decided to produce a film that would deal with his sexuality, just as other gay avant garde filmmakers like Willard Maas were doing in that decade. The result was the short film Fireworks, which was created in 1947 and exhibited publicly in 1948. Upon Fireworks's release, Anger was arrested on obscenity charges. Twenty years old when he made Fireworks, Anger claimed to have been 17, presumably to present himself as more of an enfant terrible. A homoerotic work lasting only 14 minutes, the film revolves around a young man (played by Anger) associating with various navy sailors, who eventually turn on him, stripping him naked, beating him to death, and ripping open his chest to find a compass inside. Several fireworks then explode, accompanied by a burning Christmas tree. The final shot shows the young man lying in bed next to another shirtless man. Of this film, Anger said in 1966: "This flick is all I have to say about being 17, the United States Navy, American Christmas and the fourth of July." He continuously altered and adapted the film until 1980. It was distributed on VHS in 1986. One of the first people to buy a copy of Fireworks was the sexologist Alfred Kinsey of the Institute for Sex Research. He and Anger struck up a friendship that lasted until Kinsey's death, during which time Anger aided Kinsey in his research. According to Anger's unofficial biographer Bill Landis, Kinsey became a "father figure" whom Anger "could both interact with and emulate." In 1949, Anger began work on the film Puce Women, which unlike Fireworks was filmed in color. It starred Yvonne Marquis as a glamorous woman going about her daily life; Anger later said: "Puce Women was my love affair with Hollywood with all the great goddesses of the silent screen. They were to be filmed in their homes; I was, in effect, filming ghosts." Due to lack of funding, only one scene was ever produced, eventually released under the title Puce Moment. That same year, Anger directed The Love That Whirls, a film based on Aztec human sacrifice; because of the nudity it contained, it was destroyed by technicians at the film lab who deemed it obscene.

19501953: Франция, Қоянның Ай және Eaux d'Artifice

1950 жылы Аңгер Парижге (Франция) көшіп барды, онда ол бастапқыда бұрынғы кәсіподақ ұйымдарына қатысқандары үшін қара тізімге енгізіліп, Голливудтан кетуге мәжбүр болған достарымен бірге тұрды. Кейін ол француз режиссері Жан Коктодан хат алғаннан кейін Парижге барғанын айтты, онда Кокто оның "Фейерверк" фильмін (1949 жылы Биаррицте өткен "Фестиваль дю Филм Маудит" фестивалінде көрсетілген) өте ұнатып қалғанын жазған еді. Аңгер келгеннен кейін екеуі дос болып, Кокто оған өзінің "Жас жігіт және Өлім" балеті туралы фильм түсіруге рұқсат берді, бірақ сол кезде жобаның қаржылық қолдаушылары болмады. Парижде Аңгер қысқаметражды фильмдер түсіруді жалғастырды; 1950 жылы ол жапон мифологиясындағыдай, Айға қарап тұратын, онда қоян тұратын клоун туралы "Көңілді Ай" (La lune des lapins деп те аталады) фильмін түсіре бастады. Films du Pantheon студиясында 20 минуттай түсірілім жасағаннан кейін, оны ғимараттан шұғыл түрде шығарып жіберді, фильм аяқталмай қалды. Ол түсірілген материалды Францияның кинотекасының архивтерінде сақтап, 1970 жылы қайтарып алып, фильмді аяқтап, көрсетті. Франция кинотекасының директоры Анри Ланглой Аңгерге Сергей Эйзенштейннің "Que Viva Mexico!" фильмінің көшірмесін берді, оны Эйзенштейннің бастапқы ретімен құрастыруға тырысты. "Д'Эсте – жыныстық бұрмалаушы еді. Мен жыныстық бұрмалау деп санаған жағдайлар өте сирек, бірақ ол ешкілермен қарым-қатынас жасайтын, және бұл техникалық тұрғыдан бұрмалау болып табылады." – деді Кеннет Аңгер, Вивальди музыкасымен сүйемелдеп. Бұл төрт бөлімнің біріншісі болуы тиіс еді, бірақ қалғандары түсірілмеді; нәтижесінде бір бөлімнен тұратын фильм "Eaux d'artifice" деп аталды. Лэндис: "Бұл Аңгердің ең тыныш жұмыстарының бірі; оның монтаждау шеберлігі оны жұмсақ, әдемі және тартымды етеді. "Eaux d'Artifice" – маска киген кейіпкер мен көрерменнің ләззаты үшін жеке бақтағы құпия саяхат."

1953-1960: Pleasure Dome және Голливуд Вавилонының ашылуы

1953 жылы «Eaux d'Artifice» фильмінің түсірілімінен кейін көп ұзамай Анжердің анасы қайтыс болды, ол уақытша АҚШ-қа оралып, оның мүлігін бөлуге көмектесті. Осы оралу кезінде ол Калифорнияның көркем өміріне қайта еніп, «Отшашу» фильмінен шабыттанған кинорежиссер Стен Браххеджбен дос болады. Екеуі бірге фильм түсірді, бірақ ол кинолабораториядағы осықсыздық үшін тартылып алынып, жойылған болуы мүмкін. Осы кезде Анжердің екі досы, Ренате Друкс және Пол Матисон жұбайы «Қалай қаласаң солай кел» тақырыбында кеш өткізеді; Анжер ежелгі грек құдайы Геката кейпінде киініп келеді. Кеш және оның көптеген костюмдері Анжерге әсер етеді, ол оның суретін салады және қатысушылардың бірнешеуінен оның жаңа фильмі «Рахат күмбезінің ашылуында» түсулерін сұрайды. 1954 жылы жасалған «Ашылу» – 38 минуттық сюрреалистік туынды, онда Кроулиандық және Телемиттік тақырыптар көп, әртүрлі кейіпкерлер Изида, Озирис және Пан сияқты түрлі пұтқа табынушы құдайларды бейнелейді. Фильмдегі актрисалардың бірі – бірнеше жыл бұрын қайтыс болған, ықпалды американдық Телемит Джек Парсонстың жесірі Марджори Кэмерон. Анжер Геката рөлін ойнайды. Кейіннен ол фильмді Еуропаның әртүрлі кинофестивальдеріне ұсынады, «Prix du Ciné Club Belge» және «Prix de l'Age d'Or» сыйлықтарын жеңіп алады, сондай-ақ 1958 жылы Брюссельде өткен Expo 58 әлемдік көрмесінде оны проекцияланған триптих түрінде көрсетеді. 1955 жылы Анжер мен Кинси Сицилиядағы Кефалудегі Телема аббаттығына қысқа деректі фильм түсіру үшін барады. Кроули 1920 жылдары аббаттықты өзінің қауымдастығы үшін пайдаланған, ал Анжер онда табылған көптеген эротикалық қабырға суреттерін қалпына келтіреді, сондай-ақ бұл жерде Кроулидің кейбір рәсімдерін орындайды. Бұл деректі фильм британдық «Omnibus» телесериалы үшін түсірілген, бірақ кейін жоғалып кеткен. Келесі жылы Кинсидің өлімінен кейін Анжер Парижге оралуға шешім қабылдайды; ол сол кезде «өте алыс және жалғыз» деп сипатталды. Ақшаға мұқтаж болған Анжер және әдебиетші Эллиотт Штайн «Голливуд Вавилоны» атты кітап жазады, онда ол атақты адамдар туралы әңгімелерді жинақтайды, олардың кейбіреулері оған айтылған деп мәлімдейді (құпталмаған немесе дереккөздер келтірмей), соның ішінде Рудольф Валентиноның үстем әйелдерге жыныстық жағынан бағынуын ұнатуы; Уолт Диснейдің опиаттарға тәуелді болғаны (Гуфи кейіпкерінде көрінеді, ол үнемі марихуанаға тойып жүреді); және Пег Энтуистл мен Лупе Велездің өлімінің мән-жайлары. Бұл туынды бастапқыда АҚШ-та жарияланбады, оны алғаш француз баспагері Жан Жак Паувер шығарды. 1965 жылы АҚШ-та пираттық (және толық емес) нұсқасы басылып шықты, ал ресми американдық нұсқасы 1974 жылға дейін жарияланбады. Глория Свонсон Анжер мен оның баспагерлеріне қарсы сотқа бергеніне жауап ретінде ол оған қақпағына «Глория жатыр» деп жазылған және «шалом» деп жазылған еврей әріптерімен басылған қағазбен қапталған 30 см-ге созылған қант толтырылған табутты жіберді. Табут Техас университетінің Гарри Рэнсом орталығының коллекциясында сақталады. «Голливуд Вавилонының» жариялануынан қаржылық қолдау алғаннан кейін, оның келесі киножобасы «О-ның тарихы» болды; ол негізінен гетеросексуалдық жұптың садомазохисттік жыныстық әрекеттермен айналысатын, бірақ ешқандай ашық жыныстық бейнелерді көрсетуден бас тартқан, сол аттас романның негізіндегі эротикалық туынды болды.

In 1953, soon after the production of Eaux d'Artifice, Anger's mother died, and he temporarily returned to the U. S. to assist with the distribution of her estate. During this return, he began to once more immerse himself in California's artistic scene, befriending the filmmaker Stan Brakhage, who had been inspired by Fireworks. The two collaborated on a film, but it was confiscated at the film lab for obscenity and presumably destroyed. Around this time, two of Anger's friends, the couple Renate Druks and Paul Mathison, held a party with the theme "Come As Your Madness"; Anger attended dressed in drag as the ancient Greek goddess Hekate. The party and its many costumes inspired Anger, who produced a painting of it, and asked several of those who attended to appear in a new film he was creating, Inauguration of the Pleasure Dome. Inauguration, which was created in 1954, is a 38 minute surrealist work featuring many Crowleyan and Thelemite themes, with many of the various characters personifying various pagan gods such as Isis, Osiris, and Pan. One of the actresses in the film was Marjorie Cameron, the widow of Jack Parsons, the influential American Thelemite who had died a few years earlier. Anger played Hekate. He subsequently exhibited the film at various European film festivals, winning the Prix du Ciné Club Belge and the Prix de l'Age d'Or, as well as screening it in the form of a projected triptych at Expo 58, the World Fair held in Brussels in 1958. In 1955, Anger and Kinsey traveled to the derelict Abbey of Thelema at Cefalù in Sicily to film a short documentary, Thelema Abbey. Crowley had used the abbey for his commune during the 1920s, and Anger restored many of the erotic wall paintings that were found there, as well as performing certain Crowleyan rituals at the site. The documentary was made for the British television series Omnibus, but was later lost. The next year, after Kinsey's death, Anger decided to return to Paris; he was described at the time as being "extremely remote and lonely". In desperate need of money, Anger and ghostwriter Elliott Stein wrote a book, Hollywood Babylon, in which he compiled gossip about celebrities, some of which he claimed (with no corroboration or citing of sources) he had been told, including that Rudolph Valentino liked to play a sexually submissive role to dominant women; that Walt Disney was addicted to opiates (reflected in the character of Goofy, who's perpetually stoned on cannabis); and the nature of the deaths of Peg Entwistle and Lupe Vélez. The work was not published in the U. S. initially, and was first released by the French publisher Jean Jacques Pauvert. A pirated (and incomplete) version was printed in the U. S. in 1965, with the official American version not published until 1974. In response to a lawsuit Gloria Swanson filed against Anger and his publishers, he sent her a foot long, sugar filled coffin with "Here lies Gloria" painted on the lid and lined with a paper printed with Hebrew letters spelling "shalom". The coffin is preserved at the University of Texas Harry Ransom Center collection. After obtaining some financial backing from the publication of Hollywood Babylon, his next film project was The Story of O; it was essentially a piece of erotica loosely based on the novel of the same name featuring a heterosexual couple engaged in sadomasochistic sexual activities, although it refrained from showing any explicit sexual images.

1961-1965: Скорпион көтерілісі және Кустам Кар Командасы

1961 жылы Аңгер тағы да АҚШ-қа оралды, онда ол Марджори Кэмеронмен бірге қандай уақыт болса да бірге тұрды. Ол мотоциклшілердің мәдениеті туралы «Scorpio Rising» атты жаңа фильмді түсіре бастады. Ол үшін Ричард МакОли атты мотоциклшіні жұмысқа алды, оны және оның достарын түсіріп, кейін МакОлидің, немесе «Скорпион» деп аталғанның, қираған шіркеуді қирату сахналарын қосты. Аңгер фильмге нацилік символика, жалаңаштық және «The Living Bible: Last Journey to Jerusalem» фильмінен алынған Иса Мәсіхтің өмірінен алынған кадрлар сияқты көбірек дау тудыратын көріністерді қосты. Осы кадрлар Скорпионның бейнесімен біріктірілді. Фильмнің саундтрегінде 1960-шы жылдардағы танымал әндер бар, олардың ішінде Бобби Винтонның «Blue Velvet», Крис Дженсеннің «Torture» және Little Peggy March-тің «I Will Follow Him» әндері де бар. Аңгер бұл фильмін «Америка мәдениетіне қараған өлім айнасы – хромдағы, қара былғарыдағы және жыртылған джинсадағы Танатос» деп атады. Фильм бірден андеграунд кино әлемінде танымал болды, бірақ көп ұзамай оны әдепсіздік айыбымен сотқа шақырды. Төрешілер алқасы прокурорлардың пайдасына шешім шығарды және «Scorpio Rising» фильміне тыйым салынды, бірақ Калифорния Жоғарғы сотына шағымданғаннан кейін тыйым алынды. Сан-Францискода тұратын Аңгер, жаңадан фильмдерге гранттар беруді бастаған Форд қорына жүгінді. Ол қорға «Kustom Kar Kommandos» атты жаңа көркем қысқаметражды фильм туралы идеясын көрсетті, олар оны мақұлдап, оған 10 000 доллар грант берді. Аңгер ақшаның көп бөлігін тұруға және фильмдеріне түзетулер жасауға жұмсады, сондықтан «Kustom Kar Kommandos» фильмін жасаған кезде ол тек бір ғана сахнадан тұрды. Гомоэротикалық фильмде жас жігіттің жарыс машинасының жылтыратын кадрлары, қызғылт фон және The Paris Sisters тобының «Dream Lover» әні бар. Одан кейін Аңгер «Hollywood Babylon» кітабын АҚШ-та алғаш рет ресми түрде жариялауға келісім жасады, ол сәтті болды және 1960-шы жылдары екі миллион дана сатылды. Сонымен қатар, Аңгер американдық басылым үшін Ло Дуканың «Эротика тарихы» еңбегін ағылшын тіліне аударды.

In 1961, Anger once more returned to the U. S., where he lived for a time with Marjorie Cameron. He began work on a new feature, Scorpio Rising, about the biker subculture. For this, he employed a biker named Richard McAuley, and filmed him and some of his friends messing around, adding to it scenes of McAuley, or "Scorpio" as he became known, desecrating a derelict church. Anger incorporated more controversial visuals into the piece, including Nazi iconography, nudity, and clips of the life of Jesus Christ taken from the Family Films' The Living Bible: Last Journey to Jerusalem, images of Jesus which are intercut with those of Scorpio. The film has a soundtrack of popular 1960s songs, including "Blue Velvet" by Bobby Vinton, "Torture" by Kris Jensen, and "I Will Follow Him" by Little Peggy March. Anger called the film "a death mirror held up to American culture Thanatos in chrome, black leather, and bursting jeans." It immediately became popular on the underground cinema scene but was soon brought to court on obscenity charges. The jury ruled in favor of the prosecutors and Scorpio Rising was banned; the ban was overturned on appeal to the California Supreme Court. Now living in San Francisco, Anger approached the Ford Foundation, which had just started a program of grants to filmmakers. He showed the foundation his ideas for a new artistic short, Kustom Kar Kommandos, which they approved of, giving him a grant of $10,000. Anger spent much of the money on living expenses and alterations to some of his films, so that by the time he actually created Kustom Kar Kommandos, it was only one scene long. The homoerotic film involved various shots of a young man polishing a drag strip racing car, accompanied by a pink background and The Paris Sisters' song "Dream Lover". Soon after, Anger struck a deal that allowed Hollywood Babylon to be officially published for the first time in the U. S., where it proved a success, selling two million copies during the 1960s. Around the same time Anger also translated Lo Duca's History of Eroticism into English for American publication.

1966-1969: Хиппи қозғалысы және Менің Жын ағама шақыру

1960 жылдардың ортасында хиппи мәдениетінің пайда болуы және Энгер көп жылдар бойы қолданған сананы өзгертетін препараттардың қолданылуы арта түсті. Атап айтқанда, сол кезде АҚШ-та әлі де заңды болған галлюциногенді ЛСД өте танымал болды, ал 1966 жылы Энгер «Рахат күмбезінің салтанатты ашылуы» атты нұсқасын шығарды, оны ол «Қасиетті саңырауқұлақ басылымы» деп атады, ол ЛСД қолданып жатқан адамдарға көрсетілді, осылайша олардың сезімталдық тәжірибесін күшейтеді. Осы кезде Энгер американдық андеграунд сахнасында жақсы танымал болды, және бірнеше кинотеатрлар оның ең танымал фильмдерін бір шарада көрсетті. Атағы арта түскен Энгер өзінің құдайы Кроули сияқты жарнамаға реакция жасауды бастады, мысалы, өзін «аудармадағы ең қорқынышты кинорежиссер» деп атады, бұл британдық таблоидтар Кроулиді 1920 жылдары «дүниедегі ең зұлым адам» деп атаған. Энгердің андеграундтағы атағы оған басқа да танымал тұлғалармен, соның ішінде Антон ЛаВеймен, Шайтан шіркеуінің негізін қалаушымен, оның қызы Зеена Шрекке тәрбиеші атасы болды. Философиялық көзқарастары әртүрлі болғанымен, Энгер мен ЛаВей көп жылдар бойы жақын дос болды. Бірақ Энгер кейбір танымал тұлғаларды да ренжітті, мысалы Энди Уорхол, сол кезде ол өнер әлемінде ғана емес, сонымен қатар андеграунд кино сахнасында да жетістікке жетті. 1980 жылы Энгер Уорхолдың жақында көшіп кеткен үйінің есігіне бояу лақтырды. 1966 жылы Энгер Сан-Францискодағы 19 ғасырдың үлкен Виктория стиліндегі үйдің, сонымен қатар «Ресей елшілігі» деп аталған Уильям Вестерфилд үйінің бірінші қабатына көшті. Осы кезде ол «Люцифердің көтерілуі» атты жаңа фильмді жоспарлай бастады, ол Хорус эонының пайда болуы туралы Телемит сенімдерін қайталайды. Ол өзінің кеудесіне Люцифердің есімін татуировкалады және фильм үшін символдық түрде Люциферге, жаңа Эонның «тажды және жеңімпаз баласына» айналатын жас жігітті іздеуді бастады. «Ресей елшілігінде» тұрып, ол рөлді орындай алатын әртүрлі жігіттермен танысып, бірге өмір сүрді, ақырында Бобби Бозолейлге тоқтады. Бозолейл фильмнің саундтрегін жазу үшін «Оздың сиқырлы қуат үйі» тобын құрды. 1967 жылы Энгер «Люцифердің көтерілуі» үшін түсірген кадрлар ұрланғанын мәлімдеді, Бозолейлді айыптады, ол оны жоққа шығарды. Лэндис Бозолейлдің: «Кеннет Люцифердің көтерілуі үшін салынған барлық ақшаны жұмсады» деген сөздерін келтіреді, сондықтан ол фильмнің кредиторларын қанағаттандыру үшін осы оқиғаны ойлап тапты. Бозолейл мен Энгер арасында араздық туды, біріншісі Чарльз Мэнсон мен Мэнсон отбасымен байланыс жасады. Кейін Бозолейл Гарри Хинманды есірткі тонауы кезінде азаптап өлтірді, ол 2023 жылдан бері өмір бойы түрмеде отыр. 1967 жылғы 26 қазандағы «The Village Voice» журналында Энгер өзін жаңадан таныстырды, толық беттік жарнама орналастырып: «Қайтыс болғандардың естелігіне. Кеннет Энгер. Кинорежиссер 1947–1967». Ол көп ұзамай көпшілік алдында қайтадан пайда болды, бұл жолы өзінің барлық ертедегі туындыларын өртеп жібергенін мәлімдеді. Келесі жылы ол Лондонға сапар шекті, онда ол алғаш рет Джон Пол Гетти кішімен танысты, ол Энгердің демеушісі болды, сондай-ақ «The Rolling Stones» тобының мүшелері Мик Джаггер мен Кит Ричардспен, сондай-ақ актриса және модель Анита Палленбергпен танысып, дос болды. Энгер «Люцифердің көтерілуі» үшін жасалған кадрлардың көп бөлігін жаңа фильмде, «Менің кішкентай дұшпанымды шақыру» атты фильмде пайдалануды жоспарлады, онда Бозолейл, ЛаВей, Джаггер, Ричардс және Энгер ойнады, ал музыкасын Джаггер жазды. Ол 1969 жылы жарық көрді және Энгердің бастапқыда «Люцифердің көтерілуі» үшін жоспарлаған Телемит тақырыптарының көптеген түрлерін зерттеді. Автор Гэри Лахман фильм «Эльгин театрында түн ортасында көрсетілетін кино культін құрды» деп санайды. Фильмнің тарихы, оның жасалуы және оған қатысқан адамдар Закари Лазардың «Свей» романына шабыттандырды.

The mid 1960s saw the emergence of the hippie scene and increasing use of the mind altering drugs Anger had been using for many years. In particular, the hallucinogen LSD, at the time still legal in the U. S., was very popular, and in 1966 Anger released a version of Inauguration of the Pleasure Dome he called the "Sacred Mushroom Edition", which was screened to people while taking LSD, thereby heightening their sensory experience. By this time, Anger had become well known in the American underground scene, and several cinemas screened his better known films all in one event. With his growing fame, Anger began to react to publicity much as his idol Crowley had done, for instance calling himself "the most monstrous moviemaker in the underground", a pun on the fact that British tabloids had labeled Crowley "the wickedest man in the world" in the 1920s. Anger's underground fame allowed him to increasingly associate with other celebrities, including Anton LaVey, the founder of the Church of Satan, who named Anger godfather to his daughter Zeena Schreck. Despite their differing philosophies, Anger and LaVey became good friends and remained so for many years. But Anger also resented some celebrities, such as Andy Warhol, who at the time was achieving success not only in the art world but also in the underground film scene. In 1980, Anger threw paint on the front door of a house Warhol had recently moved out of. In 1966, Anger moved into the ground floor of the William Westerfield House, a large 19th century Victorian house in San Francisco also known as the "Russian Embassy". Around this time he began planning a new film, Lucifer Rising, echoing his Thelemite beliefs about the emerging Aeon of Horus. He tattooed Lucifer's name on his chest and began searching for a young man who could symbolically become Lucifer, "the Crowned and Conquering Child" of the new Aeon, for the film. While living at the Russian Embassy, he met and lived with various young men who could fill the role, eventually settling on Bobby Beausoleil. Beausoleil founded a band, the Magic Powerhouse of Oz, to record the film's soundtrack. In 1967, Anger said the footage he had been filming for Lucifer Rising had been stolen, accusing Beausoleil, who denied it. Landis quotes Beausoleil as saying, "[W]hat had happened was that Kenneth had spent all the money that was invested in Lucifer Rising" and that he therefore invented the story to satisfy the film's creditors. Beausoleil and Anger fell out, with the former getting involved with Charles Manson and the Manson Family. Beausoleil later tortured and murdered Gary Hinman in a drug robbery gone wrong, for which he is serving a life sentence as of 2023. In the October 26, 1967, issue of The Village Voice, Anger publicly reinvented himself by placing a full page ad declaring, "In Memoriam. Kenneth Anger. Filmmaker 1947–1967". He soon publicly reappeared, this time to claim he had burned all of his early work. The next year he traveled to London, where he first met John Paul Getty, Jr., who became Anger's patron, and also met and befriended Mick Jagger and Keith Richards, members of The Rolling Stones, as well as actress/model Anita Pallenberg. Anger decided to use much of the footage created for Lucifer Rising in a new film, Invocation of My Demon Brother, which starred Beausoleil, LaVey, Jagger, Richards, and Anger, the music for which was composed by Jagger. It was released in 1969 and explored many of the Thelemic themes Anger had originally intended for Lucifer Rising. Author Gary Lachman believes the film "inaugurat[ed] the midnight movie cult at the Elgin Theatre." The story of the film, its making, and the people involved inspired Zachary Lazar's novel Sway.

1970-1981 жылдар: Люцифердің көтерілуі

Lucifer Rising үшін бастапқыда жоспарланған кадрлардың көп бөлігін "Менің жын-пері бауырымның шақыруында" пайдаланғаннан кейін, Anger екінші рет Lucifer Rising-ті аяқтауға тырысты. Ол әнші және актриса Марианна Фейтфуллді фильмге түсуге көндірді және Джаггерді Люцифер рөліне иктермекке тырысты, бірақ ол оның орнына ағасы Криске бұл рөлді ұсынды. Кейін Anger сегіз минуттық фильм түсіріп, оны Британдық Ұлттық Фильм Қаржы Корпорациясына көрсетті, ол Anger-ді аяқтау үшін 15 000 фунт стерлинг көмектесуге келісті – бұл британдық баспасөзде наразылық тудырды. Осы ақшаға актерлер мен түсірілім тобын Батыс Германия мен Египетке ұшақпен апаруға мүмкіндік болды. Осы кезде Anger Led Zeppelin гитарисі Джимми Пейджбен дос болып, екеуі де Кроулиға қызығушылық танытты. Пейджтің шақыруымен ол Пейдждің Шотландиядағы жаңа үйіне, Кроулидің бұрынғы Болескин үйіне барып, Пейджке үйден бассыз адамның әруағын қууға көмектесті. Пейдж Lucifer Rising саундтрегін жасауға келісіп, музыканы өңдеу үшін Лондондағы үйіндегі монтаж бөлмесін пайдаланды. Кейін Пейджтің серіктесі Шарлоттамен арасы суықтанып, ол оны үйден қуды. Жауап ретінде ол баспасөз мәслихатын өткізіп, Пейджді әжуалады және оған "Кеннет Аңгер қарғысын" жіберумен қорқытты. Пейджтің музыкасы фильмнен алынып тасталды және 1979 жылы Аңгермен татуласқан түрмедегі Босолель жазған музыкамен ауыстырылды. "Лұсифер – жасөспірім бүлікші. Люциферді жасөспірім бала ойнауы керек. Бұл – рөлге сай таңдау. Мен – пұтқа табынушымын және фильм – Лұсиферді шын мәнінде шақыру. Мен фон Строхаймнан әлдеқайда шынайымын." Фильмде шынайы қара сиқыршылар, шынайы рәсімдер, шынайы құрбандық шалу орындары, шынайы адам қаны және қан мен құмарлықпен кияланған шынайы сиқыр шеңбері бар. Осы уақытта Anger "Сенаторлар құлдықта" атты қысқа фильмді жасады, ол жеке коллекционерлерге ғана қол жетімді болды және көпшілыққа көрсетілген жоқ. Ол "Әлемдегі ең зұлым адам" деп аталатын Алистер Кроули туралы фильм түсіруді жоспарлаған, бірақ бұл жоба іске аспады. 1981 жылы, жобаны бастағаннан кейін он жыл өткен соң, Anger ақыры аяқтап, 30 минуттық Lucifer Rising-ті шығарды. Адамзат Хорустың эоны деп аталатын жаңа кезеңге кіргені туралы Телемит тұжырымына негізделген Lucifer Rising құпия символикаға толы болды, онда Мириам Гибрил ежелгі Мысыр құдайы Изида, Дональд Камелл оның жұбайы Озирис, Фейтфулл еврей мифологиялық тұлғасы Лилит және Лесли Хаггинс Люцифер рөлін ойнады. Anger тағы да фильмде, "Менің жын-пері бауырымның шақыруында" ойнаған Маг рөлінде пайда болды.

Having used up much of the footage originally intended for Lucifer Rising in Invocation of My Demon Brother, Anger made a second attempt to complete Lucifer Rising. He persuaded the singer and actress Marianne Faithfull to appear in the film, and unsuccessfully tried to convince Jagger to play Lucifer; instead he offered his brother Chris the part. Anger subsequently filmed eight minutes of film and showed it to the British National Film Finance Corporation, which agreed to provide £15,000 for Anger to complete it – something that caused a level of outrage in the British press. With this money he could afford to fly the cast and crew to both West Germany and Egypt for filming. Anger befriended Led Zeppelin guitarist Jimmy Page around this time, the two sharing a great interest in Crowley. At Page's invitation, he traveled to Page's new home in Scotland, Crowley's former residence Boleskine House, to help Page exorcise the building of what Page believed to be a headless man's ghost. Page agreed to produce the soundtrack for Lucifer Rising, and used the editing suite in his London home to shape the music. Anger later fell out with Page's partner, Charlotte, who kicked him out of the house. In retaliation he called a press conference in which he ridiculed Page and threatened to "throw a Kenneth Anger curse" on him. Page's music was dumped from the film and replaced in 1979 by music written and recorded by the imprisoned Beausoleil, with whom Anger had reconciled. quote box|width=246px|align=left|quote=[Lucifer is] a teenage rebel. Lucifer must be played by a teenage boy. It's type casting. I'm a pagan and the film is a real invocation of Lucifer. I'm much realer than von Stroheim. The film contained real black magicians, a real ceremony, real altars, real human blood, and a real magic circle consecrated with blood and cum.|source= —Kenneth Anger Also around this time, the publisher Marvin Miller produced a low budget documentary film based on Hollywood Babylon without Anger's permission, which upset Anger and led to a lawsuit. Anger also created a short film, Senators in Bondage, available only to private collectors and never made publicly available. He had plans to make a film about Aleister Crowley titled The Wickedest Man in the World, but this project never got off the ground. In 1981, a decade after starting the project, Anger finally finished and released the 30 minute Lucifer Rising. Based upon the Thelemite concept that mankind had entered a new period known as the Aeon of Horus, Lucifer Rising was full of occult symbolism, starring Miriam Gibril as the ancient Egyptian goddess Isis, Donald Cammell as her consort Osiris, Faithfull as Jewish mythological figure Lilith, and Leslie Huggins as Lucifer. Anger once again appeared in the film, as the Magus, the same role he played in Invocation of My Demon Brother.

1982-1999: Зейнетақыға шығу

Люцифердің көтерілуі фильмі жарық көргеннен кейін көп ұзамай, PBS телеканалында Anger және оның фильмдері туралы деректі фильм, «Кеннет Anger's Magick» түсірілді. Оны Кит Фицджеральд режиссерлік етті, ол кейіннен Манхэттендегі пәтерінде өте ыстық шілде айының кешінде Anger-мен сұхбаттасқанын еске алды. Сұхбат барысында ол өте кедей болып, кондиционерін сатуға мәжбүр болғанын айтты. Anger өзі «Люцифердің көтерілуі» фильмінен кейін жаңа фильмдер түсіріп, серияны жалғастыруды жоспарлады және аяқталған фильмін «I бөлім: Есімдер тілі» деп атады, одан кейін тағы екі бөлім түсіруді көздеді. Бірақ бұл жобалар аяқталған жоқ, және Anger шамамен екі онжылдық бойы жаңа фильм түсірмеді. Ақшаға зәру болған ол 1984 жылы «Голливуд Вавилоны II» фильмін шығарды, сондай-ақ әртүрлі фестивальдар мен университеттерде фильмдерін көрсетіп, «Люцифердің көтерілуі II» фильмін түсіруге тырысты. Осы кезеңде ол қоғамдық шараларға көз жамылғысымен келе бастады, бұл, мүмкін, ұрып-соғылғаннан және көзі көгергеннен болған. Ол әртүрлі сұхбаттарда осы оқиғаны айтты, бірақ әртүрлі нұсқаларында шабуыл жасаған адамды өзгертіп көрсетті. 1984 жылы Anger «Coca Crystal» телешоуына қатысуға шақырылғанда, бір жағымсыз оқиға орын алды. Ол студияға келгеннен кейін таксиге ақы төлеуді талап етті, ал олар бас тартқан соң, талантты үйлестіруші Морин Айвиске шабуыл жасап, оны басқа қызметкерлер құтқарып алмастан бұрын таксиге сүйреп кіруге тырысты. Anger ашуға еріп, такси жүргізушіге 100 доллар лақтырып: «Мені осы жерден алып кет!» - деп айқайлады. 1986 жылы Anger фильмдерінің бейне құқықтарын сатты, осылайша олар VHS форматта жарық көрді, бұл олардың танымалдығын арттырды. Келесі жылы ол Франциядағы Авиньон кинофестиваліне қатысты, онда оның туындылары «Отшашу» фильмінің 40 жылдығына арналған мерекелік шараларда көрсетілді. Содан кейін ол Найджел Финчтің «Арена» сериясы үшін түсірген BBC деректі фильмінде, «Кеннет Anger's Hollywood Babylon» фильмінде пайда болды. 1991 жылы ол Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласындағы Батыс Аренас бульварына көшіп барды, бұрынғы досы Руби Килердің меншігі болған үйге қоныстанды. Бірақ 1995 жылы, 1980 жылдардың басында Anger-мен жақын болған Билл Лэндис оның ресми емес өмірбаянын жазды. Anger Лэндистің кітабын сынап, оны «ашық жауы» деп атады. 1993 жылы Anger Сиднейге сапар шегіп, Австралия кино институтының кинотеатрында өзінің фильмдерінің көрсетілімінде лекция оқыды. Ол кезде «Black and White» журналына берген сұхбатында ол Кингс-Кроста тұрып, австралиялық суретші және оккультист Розалин Нортон туралы көркем фильмнің соңғы нұсқасын дайындап жатқанын айтты. Бірақ бұл жоба іске аспады.

Soon after the release of Lucifer Rising, a PBS documentary about Anger and his films, Kenneth Anger's Magick, was made. It was directed by Kit Fitzgerald, who later recalled interviewing Anger in his Manhattan apartment on a very hot July evening, during which he revealed that he was so broke that he had been forced to sell his air conditioner. Anger himself considered producing other films that would continue on from Lucifer Rising in a series, and he began calling his finished film Part I: Sign Language, to be followed by two further parts. But those projects were never finished, and Anger did not produce any further films for nearly two decades. In need of money, he released Hollywood Babylon II in 1984, as well as continuing to screen his films at various festivals and universities and continuing to attempt to produce Lucifer Rising II; around this time he began wearing an eyepatch to these public events, likely due to having been beaten up and getting a bruised eye, a story he told in various interviews, although partly changing the assailant in various versions. A notorious incident occurred when Anger was invited to appear on Coca Crystal's television show in 1984. Upon arriving at the studio he demanded that somebody pay for his taxi ride there, and when they refused, he attacked talent coordinator Maureen Ivice and tried to drag her into his taxi before she was rescued by other members of staff. Anger reportedly escaped the scene by flinging a $100 bill at the cab driver and screaming, "Get me out of here!" In 1986, Anger sold the video rights to his films, which finally appeared on VHS, allowing them to have greater publicity. The next year, he attended the Avignon Film Festival in France, where his work was being celebrated in commemoration of the 40th anniversary of Fireworks. Soon thereafter, he appeared in Kenneth Anger's Hollywood Babylon, a BBC documentary directed by Nigel Finch for the Arena series. In 1991, he moved to West Arenas Boulevard in Palm Springs, California, living in what was formerly the estate of his friend Ruby Keeler, where the British Film Institute sent Rebecca Wood to assist him in writing a never produced autobiography. Instead, in 1995, Bill Landis, who had been an associate of Anger's in the early 1980s, wrote an unofficial biography of him. Anger condemned Landis's book, calling Landis "an avowed enemy". In 1993, Anger visited Sydney and lectured at a season of his films at the Australian Film Institute Cinema. In an interview given at the time to Black and White magazine, he said he was staying in King's Cross and putting the finishing touches on the final treatment of a feature film about Australian artist and occultist Rosaleen Norton. This project was unrealized.

2000-2023: Киноға оралу және соңғы жылдары

2000 жылы Ашу темекі шегуге қарсы "Осы темекіден аулақ бол" атты жаңа қысқаметражды фильмін көрсетті, бір жылдан кейін Кроулидің суреттерін қамтитын "Біз асып тастағымыз келетін адам" фильмін ұсынды. Бұл суреттер Лондонның Блумсбери қаласында өткен уақытша көрмеде көрсетілген болатын. 2004 жылы ол өзі ойнаған "Anger Sees Red" атты қысқа сюрреалистік фильмін көрсетті, сондай-ақ сол жылы "Патриотикалық Пенис" атты тағы бір туындысын көрсетіп жүрді. Ұзақ өтпей, ол "Мысық жұмағы" (Микки Маус еске алулары бейнеленген), "Ich Will!" және "Uniform Attraction" сияқты бірқатар қысқа фильмдермен бірге жарық көрді, оларды түрлі қоғамдық шараларда көрсетті. Ашудың соңғы жобасы – музыкант Брайан Батлермен бірлескен "Technicolor Skull" болды, ол "тірі өнер көрсетіліміндегі жарық пен дыбыстың сиқырлы рәсімі" деп сипатталды. Онда Ашу терменмен, ал Батлер гитара мен басқа да электрондық аспаптармен ойнайды, ал фонда психоделикалық түстер мен бас сүйектер бейнеленген. Ашу 2008 жылы Ник Шиханның Брион Гиссин және Dreamachine туралы "FLicKeR" деректі фильмінде де пайда болды. Сондай-ақ, ол 2009 жылы Брайан Батлер жазған және режиссерлік еткен "Панның түні" атты қысқаметражды фильмде Винсент Галломен бірге ойнады. 2009 жылы оның туындылары Нью-Йорктегі MoMA PS1 ретроспективті көрмесінде ұсынылды, ал келесі жылы Лондонда да осындай көрме өтті. Ашу "Голливуд Вавилоны III" романын жазып аяқтады, бірақ оны жарияламады, себебі оның жазаланған жағдайында заңдық салдарларынан қорқыды. Ол былай деді: "Мен оны шығармауымның басты себебі – Том Круз бен сайентологтар туралы үлкен бөлім болды. Мен сайентологтардың досы емеспін".