Франсиско Масиас Нгуема: Экваториальдық Гвинеяның тұңғыш президенті және қатыгез диктаторы

Кіріспе

Экваториалдық Гвинеяның 1-ші президенті (1968–1979)

Франсиско Макиас Нгуэма (туған Mez m Ngueme, кейіннен Masie Nguema Biyogo Ñegue Ndong деп аталды; 1 қаңтар 1924 – 29 қыркүйек 1979), көбінесе Макиас деп аталады, Экваториалдық Гвинеяның тәуелсіздік алған 1968 жылдан бастап 1979 жылы құлатқанға дейін елдің бірінші президенті болды. Ол тарихтағы ең қатыгез диктаторлардың бірі ретінде кеңінен еске алынады. Фанг халқының мүшесі Макиас 1968 жылы жақын арада тәуелсіздікке ие болатын елдің тұңғыш президенті болып сайланғанға дейін испан отаршылдығы тұсында көптеген лауазымдарды атқарды. Билікке келген соң, ол жеке басына табынушылықты орнатып, өз бірегей ұлттық жұмысшы партиясы (PUNT) басқаратын бір партиялық мемлекет құрды және 1972 жылы өзін өмір бойына президент деп жариялады, бұл мәселе келесі жылы референдум арқылы бекітілді. Оның диктатурасының ауыр адам құқықтарын бұзуы мен экономикалық басқарудың нәтижесінде ондаған мың адам қудалаудан қашу үшін елден қашып кетті. Осының салдарынан Экваториалдық Гвинея халықаралық жайында "Африканың Дахау" деп аталды. Оның билігі де зиялы қауым мен білімді топтар оның қудалауының басты нысаны болғандықтан, маңызды миграцияға алып келді. 1979 жылы ол өзінің жүрегіндегі інісі Теодоро Обианг Нгуэма Мбасого жасаған төңкеріс салдарынан құлатты және содан кейін сотталып, өлім жазасына кесілді. Әртүрлі дереккөздерге сәйкес, оның режимі кезінде елде тұратын шамамен 200 000-300 000 адамның арасында 20 000-дан 80 000-ға дейін адам өлтірілді, ал ондаған мыңдары елден қашып кетті. Өкіметінің зорлыққа толы, болжауға келмейтін және зиялылыққа қарсы сипаты үшін ол Пол Потпен салыстырылды. Месм Нгуэме ретінде Испан Гвинеясының Нзаньягонгында, ата-анасы бүгінгі Габонның Волеу Нтем провинциясынан, испандық отаршылдық гвардиясы әлі орманды аймаққа толық бақылау орнатпаған кезде, кландарымен бірге қуылған жерде дүниеге келді. Ол Фангтың басым этникалық тобының бөлігі болып табылатын Эсканги кланына жатады. Оның отбасы Монгомода қоныстанды, ол сол жерде өсті. Макиас Нгуэма бала кезінде бірнеше рет туберкулезбен ауырып, өмірінің соңына дейін өлімнен қатты қорқып қалды. Ол бастауыш сыныпқа дейін католик мектебінде оқыды. Испандық католик миссионерлері оны шомылдырып берген. Жастық шағында ол кейбір бай испандық қоныс аударушыларға қызметші болып жұмыс істеді, оны көмекші және мойынсұнушы деп сипаттады, бұл оны басқа христиан еместердің мазақ етуіне және жамандыққа ұшыратып, испандарға қатысты кемсінушілік сезімін көрсетті. Журналист Пол Кеньон Макиас Нгуэманы "қауіпті психикалық ауру" деп сипаттады.

Francisco Macías Nguema (born Mez m Ngueme, later Africanised to Masie Nguema Biyogo Ñegue Ndong; 1 January 1924 – 29 September 1979), often mononymously referred to as Macías, was an Equatoguinean politician who served as the first President of Equatorial Guinea from the country's independence in 1968 until his overthrow in 1979. He is widely remembered as one of the most brutal dictators in history. A member of the Fang people, Macías held numerous official positions under Spanish colonial rule before being elected the first president of the soon to be independent country in 1968. Early in his rule, he consolidated power by establishing an extreme cult of personality, a one party state ruled by his United National Workers' Party (PUNT) and declaring himself president for life in 1972, which was then ratified by a referendum the following year. Due to his dictatorship's severe human rights abuses and economic mismanagement, tens of thousands of people fled the country to avoid persecution. This led to Equatorial Guinea being internationally nicknamed the "Dachau of Africa". His rule also led to significant brain drain as intellectuals and educated classes were particular targets for his persecution. In 1979, he was overthrown in a coup d'état by his nephew Teodoro Obiang Nguema Mbasogo and was subsequently tried and executed. According to various sources, anywhere from 20,000 to 80,000 of the roughly 200,000 to 300,000 people living in the country were killed under his regime, with tens of thousands more fleeing the country. He has been compared to Pol Pot because of the violent, unpredictable, and anti intellectual nature of his government. as Mez m Ngueme at Nzangayong, Spanish Guinea, to parents who had been expelled with the rest of their clan from what is today Woleu Ntem Province, Gabon, at a time when the Spanish Colonial Guard had not yet exerted control over the jungled area. He belonged to the Esangui clan, part of the Fang, Equatorial Guinea's majority ethnic group. His family settled in Mongomo, where he grew up. Macías Nguema managed to survive several bouts of tuberculosis as a child, which left him with a profound fear of death for the remainder of his life. He was educated at a Catholic school through to primary level. after being baptized by Spanish Catholic missionaries, During his adolescence, he worked as a servant for some wealthy Spanish settlers, being described as helpful and obedient, which earned him ridicule and mistreatment by other non Christianized Fang, and showed an inferiority complex with respect to the Spaniards. Journalist Paul Kenyon described Macías Nguema as "dangerously mentally ill".

Ерте мансап

Макиас Нгуэма 1930 жылдары мемлекеттік қызмет емтиханында үш рет сүре алмады. Дегенмен, ол төртінші рет емтиханды колониялық биліктің көмегімен және жақтастығымен тапсырып, сот аудармашысы болып қызмет етті. 1940 жылдары Батадағы Орман шаруашылығы қызметінде, Рио Бенитоның қоғамдық жұмыстар бөлімінде және Батаның қоғамдық жұмыстар қызметінде жұмыс істеді. Көптеген Эквато-Гвинеялық белсенділерден өзгеше, ол испандықтармен түрмеге қамалған жоқ. Макиас Нгуэма мансабының осы кезеңінде-ақ тұрақсыз мінез-құлық танытты. Мадридте Экваториальдық Гвинеяның болашақ тәуелсіздігін талқылауға арналған конференцияда ол кенеттен "нацистерді ұнамсыз мақтады", Адольф Гитлер африкалықтарды отаршылдықтан құтқаруды көздеген, бірақ "жаңылғандықтан" Еуропаны басып алуға тырысқан деді. Бір сәтте ол өзін "Гитлершіл марксист" деп жариялады. 1964 жылы Макиас Нгуэма өткен жылы құрылған автономиялық кезеңдік үкіметтің премьер-министрінің орынбасары болып тағайындалды.

Ертедегі билік

Билікке келгеннен кейін Макиас Нгуэма бастапқыда Испаниямен орташа саясатты және жақсы қарым-қатынасты сақтады, бірақ бір жыл ішінде оны құлату үшін жоспарлар бар екенін айтып, қоздырғыш, Еуропаға қарсы сөздерді бастады. Оның қарсыласы Бонифасио Онда Эду Габонға қашып кетті. Сонымен қатар, Испания вице-премьері Луис Карреро Бланкомен қарым-қатынас тез нашарлады, жаңа елдің жалғыз екі банкі – Banco Exterior de España және Banco de Crédito – қазынасы бос қалды (демек, лауазымды тұлғаларға жалақы төленбеді), елде әлі де ұлттық банк немесе өз валютасы болған жоқ (сондықтан испан песетасы қолданылуға тиіс болды), ал Испаниямен жасалған келісімдерге сәйкес, тәуелсіздікке дейін аумақ үшін бекітілген екі жылдық бюджеттерді пайдалану қажет еді, бірақ Испания өз міндеттемелерін орындаудан бас тартты. 1969 жылдың наурыз айында Макиас Нгуэма өзінің сыртқы істер министрі және саяси қарсыласы Атанасио Ндонгоны мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыптап, өлтірді; Макиас содан кейін Ндонгоның көшеде өлгенін суретке түсіріп, кейін Newsweek тілшісі Джон Барнске көрсетті. Эду да тұтқындалып, Экваториальдық Гвинеяға әкелінді, онда ол және бірнеше басқа жоғары лауазымды шенеуніктер Қара жағажайда өлтірілді. 1969 жылдың 5 наурызында Эду өз-өзіне қол жұмсады деп ресми түрде хабарланды, бірақ Эду қайта оралғаннан кейін көп ұзамай төңкеріс жасауды жоспарлаған деген жалған айыппен жазаға кесілді. Одан бөлек, елдегі испандықтардың барлық қару-жарағын тәркілеуді және олар иеленген барлық мүлікті тастап кетуді бұйырды. Испания үкіметі барлық азаматтарын (шамамен 7500 адам) және барлық азаматтық гвардия күштерін эвакуациялады, ал британ елшісі Эквато-Гвинея астанасы толық хаосқа ұшыраған деді. Осы кезде Макиас Нгуэма өзінің психикалық тұрақсыздығын мойындап, қайтадан көмек сұрады. Президенттікке келгеннен кейін ол Барселонаға құпия сапар жасап, психиатрдан көмек алды. Испаниялық сарапшы Макиас Нгуэмаға қандай кеңес бергені туралы көп мәлімет болмаса да, Кенион президенттің кейінгі дамуын ескере отырып, емдеу сәтсіз болған сияқты деді. Макиас Нгуэма да есірткіге тәуелді болды. 1969 жылғы Рождество қарсаңында ол Малабодағы ұлттық футбол стадионында 186 күдікті диссидентті атты. Ату кезінде күшейткіштерден Мэри Хопкиннің «Those Were the Days» әні ойнатылды. 150 адам атылып немесе асылып өлтірілді, ал қалған 36 адам мойындарына дейін көміліп, келесі бірнеше күнде қызыл құмырсқалар тірідей жеді. 1971 жылы ол бүкіл халықты ағаш мылтықпен күнделікті әскери жаттығуларға баруға мәжбүрледі. 1971 жылдың 7 мамырында Макиас Нгуэма 415-ші жарлыққа қол қойды, ол 1968 жылғы Конституцияның бір бөлігін жойды және оған «үкімет пен институттардың барлық тікелей өкілеттіктерін» берді, соның ішінде бұрын заң шығару және сот органдарының, сондай-ақ министрлер кабинетінің биліктерін берді. 1971 жылдың 18 қазанында 1-заң президентке немесе үкіметке қауіп төндіргендерге өлім жазасын тағайындады. Президентті немесе оның кабинетін қорлау 30 жылға бас бостандығынан айырылуға жазаланды. 1972 жылдың 14 шілдесінде президенттік жарлықпен барлық саяси партиялар Біріккен ұлттық партияға (кейін Біріккен ұлттық жұмысшылар партиясы) біріктірілді, ал Макиас Нгуэма мемлекет пен партияның өмір бойына президенті болды. Испандар оны құлатуды қалайды деп қорқып, Макиас Нгуэма испан шпионын ашқан әркімге лауазымға көтеру және басқа да сыйлықтар ұсынды; бұл қорқыныш пен күдік атмосферасына әкелді, өйткені дұрыс емес кітапқа ие болу немесе дұрыс емес адаммен сөйлесу жазаға, түрмеге қамауға немесе өлімге әкелуі мүмкін. Испанияға қарсы бұрылған Макиас Нгуэма Шығыс блогымен одақтасып, Кеңес Одағының, Кубаның және Солтүстік Кореяның қолдауын алды. Ол кеңестіктерге Экваториальдық Гвинея арқылы Анголадағы MPLA-ға қару-жарақ жеткізуге рұқсат берді, ал Шығыс блогын оған ақша беру үшін шантаж жасау үшін осы одақты тоқтатумен бірнеше рет қорқытты. Кубалықтар мен Солтүстік Кореялықтар Макиас Нгуэмаға сарбаздар мен қауіпсіздік күзетін ұсынды; оның Солтүстік Кореямен қарым-қатынасы оның құлатылуына дейін жақсы болды. Пагалу (Аннобонның бөлігі) 1973 жылғы холера эпидемиясы кезінде көмексіз қалды, нәтижесінде шамамен 100 адам қайтыс болды. немесе этникалық азшылықтарға жататын тілдер.

After assuming power, Macías Nguema initially maintained a moderate policy and good relations with Spain, but within a year began to hold inflammatory, anti European speeches and claimed that there were plots to overthrow him. His rival Bonifacio Ondó Edú then fled to Gabon. Additionally, relations with Spanish Deputy Prime Minister Luis Carrero Blanco had rapidly deteriorated, the coffers of the only two banks in the new country, the Banco Exterior de España and the Banco de Crédito, were emptied (meaning officials could not be paid), the country still lacked a national bank or its own currency (meaning the Spanish peseta had to be used), and according to the transition agreements with Spain, any biennial budgets approved for the territory prior to independence would need to be used, but Spain refused to honor its obligations. In March 1969, Macías Nguema arrested his own foreign minister and political rival, Atanasio Ndongo, on treason charges and killed him by defenestrating him; Macias then took photographs of Ndongo dying on the street, later showing the album to Newsweek correspondent John Barnes. Edú was also captured and brought back to Equatorial Guinea, where he and several other senior officials were killed at Black Beach. efn|Ondó Edú was officially reported to have committed suicide on 5 March 1969, although it is reported that Edú was actually executed soon after his return on trumped up charges of having been planning a coup. also ordering the confiscation of all weapons possessed by Spaniards in the country and demanding they abandon all property they owned there. The Spanish government subsequently organized the evacuation of all its citizens (roughly 7,500) and all its Civil Guard forces, while the British ambassador described the Equatoguinean capital as being in a state of total chaos. At this point, Macías Nguema still recognized his mental instability and again sought help. After assuming the presidency, he made a secret trip to Barcelona and visited a psychiatrist for help. Although little was known about what advice the Spanish expert gave Macías Nguema, Kenyon argued that the treatment appeared to have failed considering the President's subsequent development. Macías Nguema also persisted in consuming large amounts of drugs. On Christmas Eve 1969, he had 186 suspected dissidents executed in the national football stadium in Malabo. While the executions were going on, amplifiers played Mary Hopkin's song "Those Were the Days". One hundred and fifty were shot or hanged with the remaining 36 being ordered to dig ditches in which they were buried up to their necks and eaten alive by red ants over the next few days. In 1971 he began forcing the entire population to undergo daily military training with a wooden rifle. On 7 May 1971, Macías Nguema issued Decree 415, which repealed parts of the 1968 Constitution and granted him "all direct powers of Government and Institutions", including powers formerly held by the legislative and judiciary branches, as well as the cabinet of ministers. On 18 October 1971, Law 1 imposed the death penalty as punishment for threatening the President or the government. Insulting or offending the President or his cabinet was punishable by 30 years in prison. On 14 July 1972, a presidential decree merged all existing political parties into the United National Party (later the United National Workers' Party), with Macías Nguema as President for Life of both the nation and the party. Fearing that the Spanish wanted to overthrow him, Macías Nguema offered promotions and other rewards to anyone who revealed a Spanish spy; this led to a climate of fear and suspicion, as owning the wrong book or having talked with the wrong person could result in punishment, imprisonment or death. Having turned against Spain, Macías Nguema allied with the Eastern Bloc, enlisting support by the Soviet Union, Cuba, and North Korea. He allowed the Soviets to channel weapons through Equatorial Guinea to the MPLA in Angola, while repeatedly threatening to terminate this alliance in order to blackmail the Eastern Bloc into providing him with money. The Cubans and North Koreans provided Macías Nguema with soldiers and bodyguards; his relationship with North Korea remained good until his overthrow. and Pagalu (part of Annobón) was cut off from aid during a 1973 cholera epidemic, resulting in around 100 deaths. or languages belonging to ethnic minorities.

Өсе келе жатқан параноя және жеке тұлғаны құлшылық ету

1973 жылғы 29 шілдеде өткен плебисцитте 1968 жылғы Конституция Макиас Нгуэмаға абсолютті билік берген және оның партиясын заңды түрде рұқсат етілген жалғыз партияға айналдырған жаңа құжатпен ауыстырылды. Ресми мәліметтерге сүйенсек, сайлаушылардың 99 пайызы жаңа құжатты мақұлдады. Сол жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының миссиясы елден шығарылды. Макиас Нгуэма үш маңызды тірекпен тоталитарлық режим орнатты: Біріккен Ұлттық Жұмысшылар партиясы, Juventud en Marcha con Macías (JMM) жастар ұйымы және Рио Мунидің Эсангуи кланы. Елдің қуғын-сүргін құралдары (әскери және президенттік күзет) толықтай Макиас Нгуэманың туыстары мен кланы мүшелерінің бақылауында болды. JMM күшейе түсті, ал оның мүшелері өз билігін теріс пайдаланды, көбінесе мас күйінде адамдарды диссиденттік идеяларға жанашырлық таныту деген күдікке сүйене отырып, қорқытып, түрмеге қамады. Президент өзінің жақын ортасын негізінен отбасы мүшелерімен толтырды, олардың ішінде оның немере інісі, Биоконың әскери губернаторы және Қарулы Күштер вице-министрі болған Теодоро Обианг Нгуэма Мбасого да бар еді. Ол бір ғана күдікті диссидентті жою үшін ауылдарды толығымен қиратуға бұйрық бергені белгілі. Оның түрмелері, ең бастысы Блэк-Бич, адам құқықтарының бұзылуымен танымал болды; тұтқындар кемсітілді, аштықтан зардап шекті, азап шекті және тиісті сот процесінсіз өлтірілді. Сотқа қатысқан жағдайда, диссиденттерге JMM ополченериясы ұйымдастырған кенгуру соттары қаралды, өйткені Макиас Нгуэма билігі кезінде елдің барлық судьялары қашып кетті немесе түрмеге жабылды. 1974 жылы осы көрсетпелі сот процестерінің бірінде тіпті айыпталушылардың қорғау тобы өз клиенттеріне өлім жазасын талап етті. Өлім жазасына кесілген тұтқындарды ағаш таяқпен ұрып өлтірген. Әйел тұтқындар да зорлық-зомбылыққа ұшырады, көбінесе күйеулерінің көз алдында. Ол өзінің есімін "Маси Нгуэма Бийого Ньего Ндонг" деп атады, бұл 1976 жылы Эквато-Гвинея халқының қалған бөлігінің испан есімдерін африкалық есімдермен ауыстыруын талап еткеннен кейін болды. Ол сондай-ақ қалған халыққа батыс киімдерін, азық-түлік пен дәрі-дәрмектерді тыйым салды, олар африкалық емес деп мәлімдеді, ал Макиас Нгуэма аз азық-түлікті сатып алып, оны халықтың басым көпшілігі жұмыс істегісі келмейді деп ойлағандарды жазалауға мүмкіндік бермейтін бағамен сатады. Ол сондай-ақ азық-түліктерді қай уақытта қайта сату керектігін шешкендіктен, өнімдердің мерзімі көп жағдайда халыққа ұсынылмастан бұрын аяқталатын. Христиан дініне қатысты кез келген заттың иесі үкіметке қарсы жоспарларды немесе төңкеріс әрекеттерін қолдады деп айыпталып, түрмеге қамауға алуға себеп болды. Оның қайта-қайта жүргізіп отырған тазалаулары мен болжауға болмайтын саясатынан кейін елдің үкіметі ыдырай бастады. Макиас Нгуэма билігі кезінде елде даму жоспары, мемлекеттік қаражаттың бухгалтерлік жүйесі немесе бюджеті болған жоқ. Орталық банк басқарушысын өлтіргеннен кейін ол ұлттық қазынадан қалған барлық заттарды өз Монгомо вилласына алып барды. 1973 жылдан кейін оның режимі жеке коммерциялық қызметті де басып тастады, ал экспорттың жетіспеушілігі 1975 жылы енгізілген Экваториалдық Гвинеялық эквеленің орнын алмастыру мүмкін емес дегенді білдірді. Осы уақыт ішінде тек Макиас Нгуэма, армия және полиция ғана тұрақты жалақы ала алды, ал басқалары кейде айлар бойы жалақы алмады, ақырында экономиканың күнкөріс бартер жүйесіне кері бұрылуына және мемлекеттік қызметтердің тек ішкі қауіпсіздікті қамтамасыз етуге дейін қысқаруына әкелді. 1976 жылдан бастап Макиас Нгуэма 7 мен 14 жас аралығындағы барлық балаларды әскери даярлықтан өткізуді және бас тартқан кез келген ата-ана немесе адам түрмеге қамалады немесе атып өлтіріледі деп бұйырды. 1979 жылы Time журналында "егерде 150 000" адам қашып кеткен болса, онда халықтың 70 пайызы елден кетіп, қауіпсіз жер іздеген болуы мүмкін. Оның билігінің соңында елдің білімді топтарының барлығы дерлік өлтірілді немесе жер аударылуға мәжбүр болды - бұл ел ешқашан қалпына келмеген мидың ағылуы. Заң шығарушы орган мүшелерінің үштен екісі мен оның алғашқы министрлерінің 10-ы да қаза тапты немесе жоғалып кетті. Адамдардың қашып кетуіне жол бермеу үшін Макиас Нгуэма елден шығатын жалғыз жолды минамен қаптады және құрлық шекарасында тікенектермен салынған арықтарды жамылтты. 1976 жылы Нигерия Масиас Нгуэма режимі "жұртқа қатыгездікпен қарағанын" айтып, 45000 келісімшарт бойынша жұмысшыны елден көшірді. 1977 жылы президент какао өндірісінің төмендеуіне (елдің...

In a plebiscite held on 29 July 1973, the 1968 Constitution was replaced with a new document that gave Macías Nguema absolute power and formally made his party the only one legally permitted. According to official figures, 99 percent of voters approved the new document. The same year, a United Nations mission was expelled from the country. Macías Nguema went on to establish a totalitarian regime with three important pillars: the United National Workers' Party, the Juventud en Marcha con Macías (JMM; ) militia/youth group, and the Esangui clan of Río Muni. The country's instruments of repression (the military and presidential bodyguard) were entirely controlled by Macías Nguema's relatives and clan members. The JMM became increasingly powerful, and its members abused their powers, often drunkenly harassing and imprisoning individuals based on mere suspicions of sympathy for dissident ideas. The President mostly filled his inner circle with family members such as Teodoro Obiang Nguema Mbasogo, who was his nephew and served as military governor of Bioko and Vice Minister of the Armed Forces. He was known to order entire villages destroyed just to eliminate one suspected dissident. His prisons, most importantly Black Beach, were notorious for human rights abuses; prisoners were humiliated, starved, tortured, and murdered without due process. When there was a trial at all, dissidents faced kangaroo courts organized by the JMM militia, as almost all judges in the country fled or were jailed during Macías Nguema's rule. In one of these show trials in 1974, even the defence team of the accused requested a death sentence for their clients. Prisoners sentenced to death were usually beaten to death with wooden clubs. Female prisoners were also subjected to rape, often in front of their husbands. He Africanized his name to "Masie Nguema Biyogo Ñegue Ndong" in 1976 after demanding that the rest of the Equatoguinean population replace their Hispanic names with African names. He also banned Western clothes, foods and medicines for the rest of the population, stating that they were un African, with Macías Nguema obtaining the little food available and reselling it at prices the vast majority of the population could not afford to punish those he thought did not want to work. As he also decided at what time the food would be resold, products would often be expired before they were offered to the public. Owning anything related to Christianity became a reason for imprisonment due to alleged support for anti government plots or coup attempts. Following his repeated purges and unpredictable policies, the country's government began to fall apart. During Macías Nguema's rule, the country had neither a development plan nor an accounting system or budget for government funds. After the killing of the governor of the Central Bank, he carried everything that remained in the national treasury to his Mongomo villa. After 1973, his regime also suppressed private commercial activity, and due to a lack of exports meaning that the Equatorial Guinean ekwele introduced in 1975 which had quickly lost nearly all value could not be replaced. Only Macías Nguema, the army, and the police were able to receive a regular salary during this time, with others sometimes going months without getting paid, eventually leading to the economy regressing to a subsistence barter system and government services shrinking to only cover internal security. Starting in 1976, Macías Nguema mandated that all children between the ages of 7 and 14 receive military training, and that any parent or person refusing would be imprisoned or shot. Other reporting, such as a 1979 Time magazine account stating that "perhaps 150,000" persons fled, suggests that the proportion of the population that sought safety in exile may have approached 70%, based on the World Bank's estimate of the population in 1979. By the end of his rule, nearly all of the country's educated class was either executed or forced into exile—a brain drain from which the country has never recovered. Two thirds of the legislature and 10 of his original ministers were also killed or had been disappeared. To prevent people from escaping, Macías Nguema had the only road out of the country mined, and camouflaged ditches with spikes constructed along the mainland border. In 1976, Nigeria evacuated 45,000 contract laborers from the country, citing "brutal ill treatment" by Macías Nguema's regime. In 1977, responding to falling cocoa production (one of the country's main export items), the President instituted a "system of slavery". World Council of Churches, the UN, Amnesty International, and the European Commission. By 1978, a United States House of Representatives joint resolution condemning him for acts of religious persecution and genocide had been proposed. By 1979, his servants stated that Macías Nguema had become increasingly withdrawn, often spending the time mostly alone at his Mongomo villa. He would wander around, repeatedly saying the names of his victims, and worshipping a collection of heads as per Fang tradition, hoping that this would grant him power. Even more disturbing to the servants was one occasion, however, when he ordered a meal and table to be prepared for eight guests. He then sat there alone, casually talking "with the dead". Members of Macías Nguema's inner circle and government officials became more and more worried about his erratic behavior; at this point, the government had mostly ceased to function, as most minister posts were vacant, officials were no longer paid, the National Assembly was effectively defunct, while the JMM militia ran amok across Equatorial Guinea, drunkenly murdering civilians. The overcrowding of the prisons was solved through regular mass executions, though many prisoners were simply left to starve to death. Even the presidential guards were forced to survive by scavenging fruits and hunting wild animals, as supply had mostly collapsed. In mid April 1979, Macías Nguema's wife travelled to North Korea for surgery, taking their three younger children, Monica, Maribel, and Paco with her. Two defendants were sentenced to fourteen years in prison each, and two others to four years each. Macías Nguema's regime was estimated to have killed between 20,000 and 50,000 people, By the end of his rule, over half of the population had been arrested at least once, or had a relative who had been killed. Equatorial Guinea's per capita income also fell from around $1,420 in 1968 to around $70 in 1975,

Отбасы

Теодоро Обиан Нгуэма Мбасого бастаған Масиас Нгуэманың кең туысқандары әлі күнге дейін Экваториалдық Гвинеяны басқарып келеді. 2007 жылға қарай оның барлық балалары Солтүстік Кореядан кетіп қалған. Дегенмен, Масиас Нгуэманың қызы Моника Солтүстік Кореядан Оңтүстік Кореяға көшіп, Кореяны өз үйі деп, ал корей тілін ана тілі деп санайды; ол өз өмірі туралы корей тіліндегі естеліктер жинағын жариялаған. Масиас Нгуэманың әйелі мен қызы Марибель Испанияда, ал ұлдары Экваториалдық Гвинеяда тұрады. Оның ұлы Филиберто Нтутуму Нгуэма 2015 жылы Экваториалдық Гвинея Ұлттық университетінің ректоры болып тағайындалды.