Кіріспе
Эквадордың 15-президенті, Эквадордың бұрынғы президенті Хосе Элой Альфаро Дельгадо (25 маусым 1842 – 28 қаңтар 1912) көбінесе "Ескі Сайысшы" деп аталады, ол 1895 жылдан 1901 жылға дейін және 1906 жылдан 1911 жылға дейін Эквадор президенті қызметін атқарған эквадорлық саясаткер болды. Элой Альфаро Либералдық партияның жетекшісі болып қалыптасты және әділдік, теңдік және бостандық үшін күрестің қозғаушы күшіне айналды. Ол католик консерваторы, президент Габриэль Гарсия Мореноның (1821–1875) ең белсенді қарсыласы болды. "Viejo Luchador" (испан тілінде) 1895 жылғы Либералдық революцияда орталық рөл атқарды және шамамен 30 жыл бойы консерватизмге қарсы күресті. Альфароның маңызды саяси мұрасы – ұлттық бірлікті нығайту, Эквадордың шекараларының сақталуын қамтамасыз ету және елдегі діни бейтараптықтың күшеюі болып саналады. Альфаро Эквадор қоғамын жаңа идеялар, білім беру және қоғамдық көлік және байланыс жүйелерін енгізу арқылы жаңғыртуға жетекшілік етті, соның ішінде Гуаякильді Китомен байланыстыратын Трансандино темір жолының инженерлік табысы да бар. Альфароның суреті 2000 жылғы шығарылымдағы эквадорлық 50 цент монетада бейнеленген, ал Эквадор армиясының әскери колледжі оның атын алып жүр, сондай-ақ Эквадор теңіз күштерінің екі кемесі де оның құрметіне аталған.
the former president of Ecuador
José Eloy Alfaro Delgado (25 June 1842 – 28 January 1912) often referred to as "The Old Warrior," was an Ecuadorian politician who served as the President of Ecuador from 1895 to 1901 and from 1906 to 1911. Eloy Alfaro emerged as the leader of the Liberal Party and became a driving force for fairness, justice and liberty. He became one of the strongest opponents of the pro Catholic conservative President Gabriel García Moreno (1821–1875). The "Viejo Luchador" (in Spanish) played a central role in the Liberal Revolution of 1895 and fought against conservatism for almost 30 years. Alfaro's major political legacies are considered to be strengthened national unity, securing the integrity of Ecuador's borders, and the increased secularization of the country. Alfaro led the modernization of Ecuadorian society through the introduction of new ideas, education, and systems of public transport and communication, including the engineering feat of the Transandino Railway linking Guayaquil with Quito. Alfaro's effigy appeared on the Ecuadorian 50 cent coin from the 2000 issue, and the Ecuadorian Army's military college bears his name, as have two ships of the Ecuadorian Navy.
Көтерілісші жастар
Альфаро 1842 жылғы 25 маусымда Манаби провинциясының Монтекристи қаласында дүниеге келген. Оның әкесі дон Мануэль Альфаро-и-Гонсалес, Испанияның Ла-Риоха провинциясындағы Сервера-дель-Рио-Альхамадан шыққан, Эквадорға саяси қуғын-сүргін ретінде келген испандық республикашыл; анасы – донья Мария Нативидад Дельгадо Лопес. Альфаро бастауыш білімін туған жерінде алған. Бітірген соң әкесінің бизнес келісімдеріне көмектесуге кірісті. Жастық шағында антиклирикалық либерализм идеясын қабылдады, бұл ілім кейін Эквадордың Радикалды Либералдық партиясында бекітілді. Ол Гарсия Морено, Борреро, Вейнтемилла және Каманьо президенттеріне қарсы күресті, сол себепті оны дәстүрлі түрде «Viejo Luchador» (Ескі жауынгер) деп атайды. Элой Альфаро консервативті эквадорлық үкіметтерге қарсы ұйымдастырған әртүрлі науқандарда көптеген қиындықтарға тап болды. Ол панамалық әйелі Ана Паредес Аросеменаның көмегімен жинаған байлығын сол шайқастарға жұмсады. Олардың некесінен тоғыз бала дүниеге келді: Боливар, Эсмеральдас, Колумбия, Колон, Боливар (2), Ана Мария, Америка, Ольмедо және Колон Элой; Рафаэль заңсыз туған бала. Альфаро өте ерте жасынан бүліктерге қатысты. Эквадорға революционерлер тобымен десант түсіруге тырысқанда Алахуэладағы апатты теңіз шайқасында қазаға ұшыруға азда-азда болды, бірақ консервативті үкімет күштеріне жеңіліп қалды. Кемесі батқанда, ол суға батудан құтылу үшін бочкаға жабысты. Монтекристи, Сан-Матео, Эсмеральдас, Гуаякиль, Джарамихо, Гатазо, Куэнка және Часки шайқастарына қатысты. Альфаро үлгілі әке болды және достарына, мұқтаж жандарға жомарттығымен көрінді. Ол жазушы Хуан Монтальво сияқты түрлі либералдарды қолдады, оған қаржылай көмек көрсетті. Билікке келген соң Монтальвоның есімін ұлы ұстаз және эквадор халқына үлгі ретінде дәріптеді. Альфароның білімі жеткіліксіз болғанымен, мінез-құлқының күшімен ол бұл кемшілігін жеңіп, өзгелерді өзінің айқын зиялылығымен таң қалдыра білді. Шетте жүрген кезінде Орталық Америкаға саяхаттап, Никарагуа Конгресі оған «General de División» шені берді.
Бірінші президенттік (1895-1901)
Альфаро, Радикалды либералдардың басшысы, Эквадордың Либералдық революциясының көшбасшысы болды. Ол 1860 жылдары жастығынан бастап, 1895 жылға дейін, либералдар төңкерілген соң билікті алғанға дейін күресті жүргізді. Осы көтерілісте ол президент Висенте Лусио Салазарды қызметтен шеттетуге қол жеткізді және 1895 жылдың 5 маусымында өзін диктатор деп жариялады. Кейіннен ол 1897 жылдың 17 қаңтарынан 1901 жылдың 1 қыркүйегіне дейін конституциялық президент болып тағайындалды. Оның алғашқы үкіметінің ең маңызды жетістігі – секуляризм принципін енгізу болды. Оның басшылығымен Кито қаласында Instituto Nacional Mejía және Ұлттық политехникалық мектептің алғашқы арнайы жобаланған ғимараты сияқты көптеген қоғамдық ғимараттар француз сәулетшілеріне тапсырылды.
Екінші президенттік (1906-1911)
Бастапқыда өзінің ізбасарын қолдаған, бірақ кейіннен қарсылық білдіргеннен кейін, 1906 жылы ол тағы бір көтеріліске жетекшілік етіп, сайланған президент Лизардо Гарсияны биліктен шеттетуге себеп болды. Әскер оны жоғарғы диктатор деп жариялады және ол 1911 жылдың 12 тамызына дейін қызмет етті. Осы екінші президенттік кезеңінде ол бірқатар өзгерістерді жүзеге асырды, оның ішінде сөз бостандығын және азаматтық неке мен ажырасуды заңдастыруды. Ол көптеген мемлекеттік мектептер салып, тегін және зайырлы білім алу құқығын орнатып берді. Осы кезеңдегі оның ең маңызды қоғамдық жұмысы – Гуаякильді Китоға байланыстырған Ferrocarril Transandino (Трансанддық теміржол) құрылысын аяқтау болды. Өзінің дінге қарсы ұстанымына сәйкес, ол қызмет еткен кезеңде Католик шіркеуінің ықпалын басып тастады. Шіркеудің көптеген мүліктерін тартып алып, діни ордендерді елден қуды және жаңа монастырлар мен шіркеулердің құрылуын тиымсалды. Оның Эквадор қоғамын секуляризациялау әрекеттеріне Кито архиепископы Федерико Гонсалес Суарес қарсылық көрсетті. 1911 жылы ол бұрынғы қолдаушыларының күшімен қызметтен алынды. 1911 жылы ол билікке қайта оралу үшін мемлекетке нұқсан келтіруге тырысты. Гуаякиль маңынан ұсталған ол, өзі салған теміржол арқылы Китоға жіберілді. Қызметтен кеткеннен кейін, Эмилио Эстрада Кармона басқарған үкіметке Альфаро қатысты сын айтты және оның жақтастары әскери көтерілістерді ұйымдастыра бастады. Карлос Фрейле Зальдумбиде басқарған уақытша үкімет кезінде Альфаро Панамаға жер аударылды. 1912 жылдың 4 қаңтарында ол Эквадорға оралды және тағы бір төңкеріс жасауға тырысты, бірақ жеңіліске ұшырап, генерал Леонидас Плазаның бұйрығымен тұтқындалды және түрмеге қамалды.
Құрлық
1912 жылғы 28 қаңтарда "Muerte al indio Alfaro" ("индіан Альфароға өлім") ұранымен шайырланған, католик дінін қолдайтын әскерлер тобы, халықтың қолдауымен Альфаро мен оның әріптестері қамауда ұсталған түрмеге басып кірді. Көпшілік соңында қазіргі Эль-Эджидо саябағы орналасқан аумақта олардың мәйіттерін өртеді. (Бұл жерде 1960 жылдары ескерткіш орнатылған.) Бірнеше күннен кейін Альфароның қалдықтары Кито қаласында жасырын жерленді. Кейін олар Гуаякильге жеткізіліп, 1940 жылдары бір кезде мұндағы мазарға қойылды. Президент Рафаэль Корреаның (2007-2017 жылдары қызмет еткен) бастамасымен Элой Альфароның бір бөлігі күлдері қайта қазылып, 2008 жылғы Ұлттық Конституциялық Конвент өткен Монтекристи қаласында салтанатты түрде жерленді.