Джеймс Боудойн II: Американ саяхатшысы және мемлекет қайраткері

Кіріспе

Америка саясаткері (1726–1790), оның ұлы – американдық меценат және мемлекет қайраткері.

Джеймс Боуден II (7 тамыз 1726 – 6 қараша 1790) – Америка революциясы кезінде және одан кейінгі он жылдықтарда Массачусетс штатының Бостон қаласынан шыққан американдық саяси және интеллектуалдық лидер. Ол бастапқыда бай саудагер ретінде танылып, ықпалға ие болды. 1750-1770 жылдар аралығында Массачусетс Жалпы Сотының екі палатасында да қызмет етті. Алғашқыда корольдік губернаторларды қолдағанмен, британдық колониялық саясатына қарсы шығып, тәуелсіздіктің белсенді жақтаушысына айналды. Ол 1770 жылғы Бостон қырғыны туралы саяси маңызы зор баяндама жазды, оны тарихшы Фрэнсис Уэлетт колониялардағы қоғамдық пікірді қалыптастырған ең ықпалды жазбалардың бірі деп сипаттады. 1775-1777 жылдары Массачусетс провинциялық конгресінің атқару комитетінің төрағасы болды, ол Массачусетс үкіметінің де-факто басшысы еді. 1779 жылы штат конституциясын әзірлеген конституциялық конвенцияның президенті сайланды, ал 1780 жылы губернаторлыққа үміткер болып, Джон Хэнкоктан жеңіліс тапты. 1785 жылы Хэнкок отставкаға кеткеннен кейін губернатор болып сайланды. Американ революциясынан туындаған Массачусетстің үлкен қарыздарына байланысты Боуден қаржылық жауапкершілік платформасымен сайлауға түсті. Оның екі жылдық қызметі кезінде нашар экономикалық жағдай мен үкіметі белгілеген қатал қаржы саясаты Шейс көтерілісіне әкеп соқты. Боуден жеке қаржысымен көтерілісті басуға көмектескен жасақтарды қаржыландырды. Көтерілісшілерге қатысты оның қатал мінез-құлқы 1787 жылғы сайлаудағы жеңілісіне ықпал еткен болуы мүмкін, онда халықшыл Хэнкок қайтадан тағайындалды. Саяси қызметінен бөлек, Боуден ғылыми зерттеулермен де айналысты, Бенджамин Франклинмен бірлесіп электр энергиясы саласындағы пионерлік зерттеулер жүргізді. Ол Лондон Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды және 1787 жылы Америка философиялық қоғамына қабылданды. Ол Америка өнер және ғылым академиясының негізін қалаушы және бірінші президенті болды, және кітапханасын осы академияға мұра етіп қалдырды. Мейн штатындағы Боуден колледжі оның ұлы Джеймс III қалдырған мұраға байланысты оның құрметіне аталды.

James Bowdoin II ('/b//oʊ//d//ɪ//n/ BOHdin; August 7, 1726 – November 6, 1790) was an American political and intellectual leader from Boston, Massachusetts, during the American Revolution and the following decade. He initially gained fame and influence as a wealthy merchant. He served in both branches of the Massachusetts General Court from the 1750s to the 1770s. Although he was initially supportive of the royal governors, he opposed British colonial policy and eventually became an influential advocate of independence. He authored a highly political report on the 1770 Boston Massacre that has been described by historian Francis Walett as one of the most influential pieces of writing that shaped public opinion in the colonies. From 1775 to 1777, he served as president of the Massachusetts Provincial Congress's executive council, the de facto head of the Massachusetts government. He was elected president of the constitutional convention that drafted the state's constitution in 1779, and ran unsuccessfully for governor in 1780, losing to John Hancock. In 1785, following Hancock's resignation, he was elected governor. Due to the large debts of Massachusetts, incurred from the Revolutionary War, Bowdoin ran on a platform of fiscal responsibility. During his two years in office, the combination of poor economic conditions and his harsh fiscal policy laid down by his government led to the uprising known as Shays' Rebellion. Bowdoin personally funded militia forces that were instrumental in putting down the uprising. His high handed treatment of the rebels may have contributed to his loss of the 1787 election, in which the populist Hancock was returned to office. In addition to his political activities, Bowdoin was active in scientific pursuits, collaborating with Benjamin Franklin in his pioneering research on electricity. He was elected a Fellow of the Royal Society of London and was elected a member of the American Philosophical Society in 1787. He was a founder and first president of the American Academy of Arts and Sciences, to whom he bequeathed his library. Bowdoin College in Maine was named in his honor after a bequest by his son James III.

Ерте өмір

Джеймс Боудин II Бостон қаласында Ханна Портж Боудин мен Джеймс Боудин отбасында дүниеге келді. Оның әкесі – бай Бостон саудагері. Оның атасы Пьер Бадуан Франциядан келген гугенот босқыны болған. Пьер отбасымен алдымен Ирландияға, содан кейін Массачусетс штатының шығысына (қазіргі Мэн штаты) көшіп, 1690 жылы Бостонға қоныстанды. Джеймс Боудин I ата-анасынан шағын мұра алды, бірақ әкесінің сауда бизнесін және жер иелігін кеңейтіп, провинцияның ең бай адамдарының біріне айналды. 1748 жылы ол Гарвардтағы бөлмедесі Елизавета Эрвингке үйленді. Олардың екі баласы болды. Сол жылы ол Гарвардтан магистратура дәрежесін алды.

Ғылыми және басқа да іс-әрекеттер

Боудойн 1743 жылға дейін Бенджамин Франклинмен кездескен болуы мүмкін, екеуі де ғылыми тақырыптар бойынша жиі әріптес және хабарласып тұрды. Гарвардта оқыған жылдары Джон Уинтроптан ғылымды оқыды, электр энергиясы мен астрономияға қызығушылық танытты. 1750 жылы Боудойн Франклинмен кездесу үшін Филадельфияға сапарлады. Боудойн Франклиннің электр энергиясы бойынша эксперименттеріне қызығушылық танытты, ал Франклин Корольдік қоғамға ұсынуға дайындаған мақалалары бойынша оның кеңесін сұрады. Франклиннің көмегімен Боудойннің бірнеше хаттары Қоғамда оқылды. Боудойн 1761 жылы Күн арқылы Венераның өтуін бақылау үшін Ньюфаундлендке экспедиция ұйымдастыру үшін провинциялық ассамблеяда қолдау табуға көмектесті, сондай-ақ сол жылы телескопты жақсарту туралы трактат жариялады. Боудойн өмірі бойы ғылымға қызығушылық танытты. 1780 жылы ол Америка өнер және ғылым академиясын құрушылардың бірі болды. Ол академияның алғашқы президенті қызметін атқарды және қайтыс болғанға дейін осы лауазымда болды, кітапханасын академияға қалдырды. Боудойн ғылыми мақалалармен қатар, ағылшын және латын тілдерінде поэзия жариялады. Ол Эдинбург университетінен құрметті докторлық дәрежесін алды және Гарвардтың мүшесі болды. 1788 жылы Лондон Корольдік қоғамына сайлануы тәуелсіздік алғаннан кейін американдыққа берілген алғашқы құрмет болды. Боудойн сонымен қатар кең бизнес мүдделеріне ие болды. Ол көбінесе саудагер ретінде сипатталғанмен, Атлант мұхитында сауда жасаған, бірақ оның басты қызығушылығы жерге байланысты болды. Оның мұрасында қазіргі Мэн штатында, сондай-ақ штаттың оңтүстік жағалауындағы ауыл шаруашылығына қолайлы Элизабет аралдарындағы кең жерлер болды, олардың көпшілігін ол сақтап қалды. Боудойн өзінің иелігін кеңейтіп, Род-Айлендтен басқа Жаңа Англияның барлық штаттарында мүлік сатып алды. Ол Кеннебек өзеніндегі үлкен аумақтың басқарушы иелерінің бірі болды, онда ол жиі жерді басып алғандармен және бәсекелес жер иелерімен соттасты. Әсіресе жерді басып алғандармен болған мәмілелер Боудойнға Массачусетс қоғамының төменгі топтарына деген ұнамайтын сезімді қалдырды, бұл оның саясатына әсер етті. Оның мұрасына 1770 жылы сатқан Атлбородағы (қазіргі Бриджвотер) темір зауыты да кірді, себебі оны басқаруға тым көп уақыт кеткен. Революцияның салдарына қарамастан, Боудойн қаржылық істерін әрдайым сақтықпен басқарды. Ол тәуелсіздік жолында қаржылық көмек көрсетті, бірақ осыны жасағанда өзінің бизнес мүдделеріне зиян келтірмеді, Джон Хэнкоктан айырмашылығы, оның бизнесі назарсыз қалды. Кейінірек ол 1784 жылы Массачусетс банкінің алғашқы президенті болды, сондай-ақ Массачусетс гуманистік қоғамының (бастапқыда кеме апаттарынан және басқа да су апаттарынан аман қалғандарды құтқаруға арналған ұйым) алғашқы президенті болды.

Bowdoin may have met Benjamin Franklin as early as 1743, and the two became frequent collaborators and correspondents on scientific subjects. During his Harvard years, he was educated in the sciences by John Winthrop, and developed an interest in electricity and astronomy. In 1750, Bowdoin traveled to Philadelphia to meet with Franklin. Bowdoin was interested in Franklin's experiments on electricity, and Franklin solicited his advice on papers he prepared for submission to the Royal Society. Through the offices of Franklin, some of Bowdoin's letters were read to the Society. Bowdoin was instrumental in gaining support in the provincial assembly for an expedition to Newfoundland to observe the 1761 transit of Venus across the sun, and in the same year published a treatise suggesting improvements to the telescope. Bowdoin maintained a lifelong interest in the sciences. In 1780 he was one of the founders of the American Academy of Arts and Sciences. He served as its first president until his death and left the society his library. Bowdoin published not only scientific papers, but poetry in both English and Latin. He was awarded an honorary doctorate by the University of Edinburgh and made a fellow of Harvard. His 1788 election to the Royal Society of London was the first such honor bestowed on an American after independence. Bowdoin also had extensive business interests. Although he was often characterized as a merchant, and he engaged in the Atlantic trade, his principal interest was in land. His inheritance included major tracts of land, most of which he kept, in present day Maine as well as in the agriculturally rich Elizabeth Islands off the state's south coast. Bowdoin expanded his holdings, eventually acquiring property in all of the New England states except Rhode Island. He was one of the managing proprietors of a large territory on the Kennebec River, where he was frequently involved in legal proceedings with squatters on the land, and with competing land interests. The dealings with squatters in particular left Bowdoin with a dislike of the lower classes in Massachusetts society, something that affected his politics. His inheritance also included an ironworks in Attleboro (now Bridgewater) that he sold in 1770, apparently because it was too time consuming to manage. Despite the upheavals of the Revolution, Bowdoin was careful to always manage his financial affairs. He supported the cause of independence financially, but he did so without damaging his own business interests, unlike John Hancock, whose business suffered from neglect. In later years he served as the first president of the Massachusetts Bank in 1784 and was also the first president of the Massachusetts Humane Society (an organization initially devoted to rescuing survivors from shipwrecks and other water based disasters).

Губернатор кеңесі және британдық билікке қарсылық

Боудойн 1753 жылы провинциялық ассамблеяға сайланды және 1756 жылы губернатор кеңесіне тағайындалғанға дейін онда қызмет етті. 1769 жылы Боудойн кеңесте губернаторға қарсы оппозицияның негізгі өкілдерінің бірі болды. Сол жылы Бернард Боудойннің кеңеске қайта сайлануын қабылдамады. Боудойн 1770 жылы ассамблеяға қайта сайланды және Бернард провинцияны тастағаннан кейін сол жылы кеңеске қайта сайланды. Уақытша губернатор Томас Хатчинсон Боудойннің кеңеске оралуына келісті, өйткені ол төменгі палатадағы өткір сыншы ретінде емес, ондағы қауіптілігі аз деп санады. Алайда, Боудойн ассамблеяда бос қалған орынды патшалық губернаторлардың тағы бір жетекші саяси қарсыласы Сэмюэл Адамс алды, ал Хатчинсон екі жақтан да қарсылыққа тап болу ықтималдығына тап болды. Боудойннің британдық саясатқа қарсылығы Хатчинсон әкімшілігі кезінде де жалғасты, және Хатчинсонның хаттары Бернард хаттарына байланысты ашу-ыза тудырғанда, Боудойн губернаторға қатысты өткір сын айтқан жазбалар жасады және оны қызметтен алуға шақырды. Хатчинсонның ізбасары, генерал Томас Гейдж, Боудойннің 1774 жылы кеңеске қайта сайлануына вето қойды, себебі «Оның Ұлылықтарының тікелей бұйрығы» бойынша оны осы органнан шығару қажет болды. Сол кезде ол туберкулезден туындаған денсаулығының нашарлауына ұшырады. Боудойн 1775 жылы Америка Тәуелсіздік соғысы басталғанда қайтадан ауырды, және отбасы британдықтар басып алған Бостоннан (сол кезде аймақтық милиция қоршауында болған) алдымен Дорчестерге, содан кейін Мидлбороға көшірілді, онда ол 1778 жылға дейін тұрды. (Боудойннің Бикон-стриттегі үйін генерал Джон Бургойн басып алған). Сауығуына қарамастан, ол Бостон және оның төңірегінде болып жатқан оқиғалардан хабардар болды және Массачусетс провинциялық конгресінің атқарушы кеңесінің президенті болып сайланды. Бұл лауазымды 1777 жылға дейін атқаруы оны Массачусетс үкіметінің іс жүзіндегі басшысы етті. Денсаулығының нашарлауын айтып, ол қызметтен кетіп, көпшілік назарынан тыс қалды. Ол басқа революционерлермен хат алысып, олардың сенімін қамтамасыз етті, бірақ соғысқа қатыспауы кейінірек саяси қиындықтарға әкелді. 1778 жылы ол қоғамдық өмірге орала бастады, ал 1779 жылы Массачусетс өз конституциясын жазғанда, ол оны құруға шақырылған конвенцияның президенті және оны жобалаған комитеттің төрағасы болды. Жаңа конституцияның негізгі авторы ретінде комиссия мүшесі Джон Адамс ерекше көзге түсті, бірақ Боудойн мен Сэмюэл Адамс та маңызды үлес қосты. 1780 жылы өткен алғашқы губернаторлық сайлауда Боудойн Джон Хэнкокқа қарсы сайлауға түсті. Формалды партиялық саясат болмағандықтан, бәсеке жеке тұлға, танымалдылық және патриотизмге байланысты болды. Хэнкок өте танымал болды және жеке құрбандықтары мен Екінші Континенталды Конгреске басшылық еткені ескеріле отырып, сөзсіз патриот болды. Боудойн Хэнкоктың жақтастары тарапынан патриот емес деп танылды, оның Бірінші Континенталды Конгресте қызмет етуден бас тартуы (оның себебі ауруы болса да) осыған себеп болды. Боудойннің қолдаушылары, негізінен Массачусетс жағалауындағы қауымдастықтардың коммерциялық мүдделерін қорғайтындар, Хэнкокты халыққа жағымды көңіл бөлетін демагог ретінде көрсетті. Хэнкок сайлауда жеңіске жетіп, 90% -дан астам дауыс алды. Массачусетс Өкілдер палатасы Боудойнге губернатордың орынбасары немесе штат сенатында орын ұсынды, бірақ Боудойн денсаулығының нашарлауына байланысты екеуінен де бас тартты. Сайлаудан кейін Хэнкок оны штаттың заңдарын қайта қарау және біріктіру жөніндегі комиссияға тағайындады. Боудойн кейінірек сайлауларда Хэнкокқа қарсы аттанды, бірақ ешқашан Хэнкоктың айтарлықтай танымалдылығын жеңе алмады. Бұл екі адамның арасындағы бәсеке – ұзақ жылдар бойы сауда, саясат және дін салаларындағы жанжалдың бір бөлігі болды және жеке баяндамаларға толы болды. Екеуі де Гарвардтың басқаруына қатысты, онда олардың қақтығыстары кейде өте жағымсыз болды. Мысалы, 1776 жылы Хэнкок Гарвардтың қазынашысы және Екінші Континенталды Конгрестің президенті болған кезде, Боудойн басқарған комитет Хэнкоктың қолындағы бағалы қағаздар соғыстың салдарынан қауіпте екенін анықтады және олардың есебін алу және қағаздарды жеке ұстау үшін делегация Филадельфияға жіберілді. Хэнкоктың кешігіп жауап беруі және колледж кітаптарының есебін ұсынудан бас тартуы бірнеше жылға созылды, нәтижесінде Боудойн Гарвардтың бақылаушылар кеңесінде оның кінәсін жариялады. 1783 жылы колледждің Хэнкокпен байланысты мәселелері ашық отырыста талқыланды, онда Хэнкок төрағалық етіп отырды. Боудойн мен Хэнкок екеуі де Брэттл-стрит шіркеуіне қатысты, онда олар ғимаратты жақсартудың мөлшері мен сапасы (жаңа ғимараттың орнына дейін) үшін бәсекелестікке түсті. Джеймс Уоррен екі адам арасындағы айырмашылықты былай сипаттады: «Мен екеуінің де сезіміне қызыға алмаймын. Біреуінің мақтанышы көңілін қалдырса, оның қаһары жыланша шағады, ал екіншісінің жетістіктеріне жетпесе, оның қарапайым мақтанышына нұқсан келтіреді». Екі адам арасындағы бәсеке соншалықты қызыл болды, Боудойн колледжінің құрылымын, оның құрметіне аталған, Хэнкок қайтыс болғанға дейін кешіктіруге тура келді. 1785 жылы, Батыс Массачусетстегі нашар экономикалық жағдайға байланысты наразылықтың күшеюіне сезімталдық танытып, Хэнкок қызметте қалуын сұрап отырғанда, қызметтен кетуге ұсыныс жасады. Алайда, заң шығарушы орган мұндай ұсыныс жасамады, және ол денсаулығы нашарлауын айтып, қызметтен кетті. Сол жылғы губернаторлық жарыс Боудойн, лейтенант-губернатор Томас Кушинг (Хэнкок үшін ауыстырушы ретінде қарастырылған, бірақ оның харизматизмі болмаған) және Тәуелсіздік соғысының генералы Бенджамин Линкльн арасында өтті. Сайлаушылар ешбір үміткерге көпшілік дауыс бермеді, және Бас сот Боудойнды қалғандарынан жоғары қойды, бұл дауыс беру өте шиеленісті болды.

Bowdoin was elected to the provincial assembly in 1753 and served there until named to the governor's council in 1756. By 1769 Bowdoin was one of the principal spokesmen of the opposition to the governor on the council. In that year Bernard rejected Bowdoin's renewed election to the council. Bowdoin won reelection to the assembly in 1770, and was promptly reelected to the council the same year, soon after Bernard left the province. Acting Governor Thomas Hutchinson acquiesced to Bowdoin's return to the council, reasoning that he was less dangerous there than as an outspoken critic in the lower house. However, the seat Bowdoin vacated in the assembly was taken by Samuel Adams, another leading political opponent of the royal governors, and Hutchinson was faced with the prospect of opposition on both fronts. Bowdoin's opposition to British policies continued during the Hutchinson administration, and when letters by Hutchinson were published to outrage similar to the Bernard letters affair, Bowdoin again penned works highly critical of the governor and calling for his removal. Hutchinson's successor, General Thomas Gage, vetoed Bowdoin's reelection to the council in 1774, citing "express orders from His Majesty" that he be excluded from that body. A bout of poor health, probably caused by tuberculosis, at the time also affected him. Bowdoin was again ill in 1775 when the American Revolutionary War broke out, and the family was relocated from British occupied Boston (which was then under siege by area militia) first to Dorchester, and eventually to Middleborough, where he resided until 1778. (Bowdoin's Beacon Street mansion was occupied by General John Burgoyne.) Despite his convalescence he was kept apprised of events occurring in and around Boston, and was elected president of the executive council of the Massachusetts Provincial Congress. This position, which he held until 1777, made him the de facto head of the Massachusetts government. Citing his ongoing poor health, he resigned the post and withdrew from public view. He continued to correspond with other revolutionaries, and enjoyed their confidence, although his absence from the war effort would lead to later political difficulties. He began to return to public life in 1778, and when Massachusetts wrote its own constitution in 1779, he was president of the convention called to create it, and chairman of the committee that drafted it. John Adams, also a committee member, is generally credited as the major author of the new constitution, although Bowdoin and Samuel Adams likely made significant contributions. In the first gubernatorial election, held in 1780, Bowdoin ran for the office against John Hancock. In the absence of formal party politics, the contest was one of personality, popularity, and patriotism. Hancock was immensely popular, and unquestionably patriotic given his personal sacrifices and his leadership of the Second Continental Congress. Bowdoin was cast by Hancock supporters as unpatriotic, citing among other things his refusal to serve in the First Continental Congress (even though it was due to his illness). Bowdoin's supporters, who were principally well off commercial interests from Massachusetts coastal communities, cast Hancock as a foppish demagogue who pandered to the populace. Hancock won the election easily, receiving more than 90% of the vote. The Massachusetts House of Representatives offered Bowdoin either the lieutenant governorship or a seat in the state senate, but Bowdoin declined both on account of his poor health. After the election Hancock appointed him to a commission to revise and consolidate the state's laws. Bowdoin ran against Hancock in subsequent elections, but was never able to overcome Hancock's enormous popularity. The contest between the two men was just one element of a long running rivalry that encompassed business, politics, and religion, and was apparently deeply personal. The two men were both involved in the administration of Harvard, where their feud sometimes became ugly. For example, in 1776, while Hancock was simultaneously treasurer of Harvard and president of the Second Continental Congress, a committee headed by Bowdoin decided that securities physically held by Hancock were at risk because of the war, and a delegation was sent to Philadelphia to receive an accounting of them and physical custody of the papers. Hancock's dilatory responses and refusal to produce an accounting of the college books dragged on for several years, as a result of which Bowdoin orchestrated his censure by the Harvard board of overseers. The matter reached a peak of sorts in 1783 when the college's issues with Hancock were read and discussed in an open meeting at which Hancock was the presiding officer. Both Bowdoin and Hancock attended the Brattle Street Church, where they competed with each other over the size and quality of the improvements to the building (and even the location of a new one) that they funded. James Warren captured the differences between the two men: "I don't envy either of them their feelings. the Vanity of one will Sting like an Adder if it is disappointed, and the Advancements made by the other if they dont succeed will hurt his Modest pride." The rivalry between the men was so bitter that the founding of Bowdoin College, named in his honor, had to be delayed until after Hancock died. In 1785, apparently sensitive to rising unrest in western Massachusetts over the poor economy, Hancock offered to resign, expecting to be asked to stay in office. However, the legislature made no such request, and he eventually did resign, pleading poor health. The gubernatorial race that year was dominated by Bowdoin, Lieutenant Governor Thomas Cushing (who was widely viewed as a stand in for Hancock but lacked his charisma), and Revolutionary War General Benjamin Lincoln. The electorate gave no candidate a majority, and the General Court ended up choosing Bowdoin over the others in bitterly divisive voting.

Шейлердің көтерілісі

Губернатор Хэнкок өзінің кеңседе болған кезінде салықтарды жинауға белсенді түрде кіріспеуден бас тартты. Боуден мемлекеттік қарызды төлеу үшін салықтарды көтеріп, өтелмеген салықтарды жинауды күшейтті. Бұл шаралар, соғыстан кейінгі жалпы экономикалық төмендеумен және қолма-қол ақшаның жетіспеуінен туындаған несие тапшылығымен бірге, мемлекеттің ауылдық аймақтарында қиын жағдай тудырды. Штаттың ауылдық аймақтарында ұйымдастырылған жиналыстар штат заң шығарушы органына наразылық хаттарын жолдады, оған Боуден және штаттың жағалау аймақтарындағы консервативті көтерме саудагерлер басымдық құрды. 1786 жылдың 18 шілдесінде заң шығарушы орган осы шағымдарды маңызды түрде қарастырмай, сессиясын аяқтағаннан кейін, Массачусетстің ауылдық тұрғындары тікелей әрекеттерге кірісіп, салық және мүліктік тәркілеу туралы сот шешімдерін орындайтын және наразылықтың ортасы болған штаттың сот жүйесін тоқтатқан наразылық шерулерін ұйымдастырды. Боуден қыркүйек айының басында осы әрекеттерді айыптаған жарлық жариялады, бірақ милицияны дереу ұйымдастыруға ешқандай шара қолданбады (құрметтес Коннектикут және Нью-Гэмпшир губернаторларынан өзгеше). 5 қыркүйекте Вустердегі сот ипотекалық сот ісі бойынша ұқсас әрекеттер нәтижесінде жабылғанда, округтік милиция (көбінесе наразылық білдірушілерге көңіл бөлетін адамдардан құралған) Боуденнің наразылығына қарамастан, әрекетке шығудан бас тартты. Вустер сотының жабылуынан кейін Конкорд пен Таунтон да жабылды. Милиция Грейт-Баррингтонға сотты жұмыс істеуге мәжбүрлеу үшін барғанда, судьялардың бірі Уильям Уайтинг милициядан тарап таңдауды сұрады. 1000 адамның 800-і халықтың жағына шықты. Қазан айында бір тілші: «Біз қазір азаматтық соғысқа жақын анархия мен шатастық күйіндеміз» деп жазды. Бұл сот жабылулары 1774 жылғы жағдайға ұқсас болды, сол кезде колонистер Бостонның батысындағы корольдік бизнестің барлығын тоқтатқан. Жаңа төңкерістен қорқып, фермерлердің өтініштерін елемеуді жалғастыра отырып, Боуден және Сэмюэл Адамс пен олардың заң шығарушы органы тәртіпсіздік туралы заң қабылдады, habeas corpus-ты тоқтатты және наразылықтардың қаржылық себептерін шешуге сәтсіз аяқталған заң жобасын қабылдады. 1787 жылдың қаңтарына қарай реформа талаптарымен басталған наразылықтар «Массачусетс штатының тирандық үкіметіне» тікелей шабуылға айналды. Hampshire округі, әсіресе (қазіргі Hampden және Franklin округтерін қамтиды), Дэниел Шейс және Люк Дей сияқты көшбасшылар үкіметтік мекемелерге шабуыл жасау үшін ұйымдастыра бастаған бүлік ошағына айналды. Федералды үкімет жеткілікті әскер жинамағандықтан және Боуден батыс округтеріндегі жергілікті милицияға енді сенбегендіктен, ол 1787 жылдың қаңтар айының басында шығыс саудагерлері қаржыландыратын жеке милиция құруды ұсынды. Революциялық соғыс генералы Бенджамин Линкольн бұл күш-жігерге қаражат және адамдар жинады және 19 қаңтарда Вустерде 3000 адам жинады. 25 қаңтарда Спрингфилд қару-жарақ қоймасындағы қақтығыс нәтижесінде бірнеше көтерілісші қаза тапты, ал Линкольн 4 ақпанда Питершемде көтерілісшілердің негізгі күшін жеңіп, ірі қарсылықты тоқтатты. Линкольн Питершемге келген күні штат заң шығарушы органы әскери жағдайды жариялауға рұқсат беретін заң қабылдады, бұл губернаторға бүлікшілерге қарсы әрекет етуге кең өкілеттіктер берді. Ол сондай-ақ Линкольн мен армияны қаржыландырған саудагерлерге өтемақы төлеуге мемлекеттік төлемдерді санкциялады және қосымша милицияны жалдауға рұқсат берді. 12 ақпанда заң шығарушы орган көтерілісшілерге көңіл білдірушілердің заң шығарушы әрекетін болдырмау үшін жарамсыздық туралы заң қабылдады. Бұл заң жобасында белгілі бір көтерілісшілерге түрлі сайланған және тағайындалған лауазымдарды атқаруға тыйым салынды. Көтерілісті басу және жарамсыздық туралы заңмен бекітілген татуласудың қатал шарттары губернатор Боуденге саяси тұрғыдан зиян келтірді. 1787 жылдың сәуір айында өткен сайлауда Боуден штаттың ауылдық аймақтарынан аз дауыс алды және Джон Хэнкоктан жеңіліске ұшырады. 1788 жылы Боуден АҚШ Конституциясын ратификациялаған Массачусетс конвенциясының мүшесі болды. Федерализмнің жақтаушысы Боуден оның ратификациялануы үшін көп жұмыс істеді, скептик Сэмюэл Адамс пен оның жақтастарын оны басқа ратификациялаушы делегаттармен бірге кешкі асқа шақырып, болашақ сайлауларда Джон Хэнкокқа федералистердің қолдауын ұсынды. Боуденнің федералистердің жақтастары 1789 жылғы сайлауда Хэнкокқа қолдау көрсетті, тіпті Боуден де сайлауға түскеніне қарамастан. Өмірінің соңғы жылдарында ол қайырымдылық және ғылыми ізденістерімен айналысып, Америка өнер және ғылым академиясының және Адамгершілік қоғамының басшылығын жалғастырды. Ол сондай-ақ жаңа бизнес кәсіпкерліктерімен айналысып, 1789 жылы Қытайға бару үшін құрылған алғашқы американдық сауда кемелерінің біріне үлесін сатып алды.

Governor Hancock had, during his time in office, refused to vigorously act to collect delinquent taxes. Bowdoin, seeking to make payments the state owed against the nation's foreign debt, raised taxes and stepped up collection of back taxes. These actions, which were combined with a general post war economic depression and a credit squeeze caused by a shortage of hard currency, wrought havoc throughout the rural parts of the state. Conventions organized in the rural parts of the state submitted letters of protest to the state legislature, which was dominated by Bowdoin and the conservative wholesale merchants of the coastal portions of the state. After the legislature adjourned on July 18, 1786, without substantively addressing these complaints, rural Massachusetts protestors organized direct action, and began protest marches that shut down the state's court system, which enforced tax and civil forfeiture judgments and had become a focus of the discontent. Bowdoin issued a proclamation in early September denouncing these actions, but took no overt steps to immediately organize a militia response (unlike governors in neighboring Connecticut and New Hampshire). When the foreclosure court in Worcester was shut down by similar action on September 5, the county militia (composed mainly of men sympathetic to the protestors) refused to turn out, much to Bowdoin's chagrin. The closure of the Worcester court was followed by closings in Concord and Taunton, and when the militia marched into Great Barrington to force court open there, one of the Judges, William Whiting asked the militiamen to take sides. 800 of the 1,000 men took the people's side of the road. By October, one correspondent wrote, "We are now in a state of Anarchy and Confusion bordering on Civil War". These court closings mirrored closings in 1774, when colonists had shut down the King's business everywhere west of Boston. Fearing a new Revolution, and continuing to ignore the farmers' petitions, Bowdoin and Samuel Adams and their legislature enacted a Riot Act, suspended habeas corpus, and passed a bill that unsuccessfully attempted to address the financial reasons for the protests. By January 1787, the protests, which began as demands for reform, had grown to become a direct attack on the "tyrannical government of Massachusetts". Hampshire County in particular (which then included what are now Hampden and Franklin Counties) had become a hotbed of rebellion, with leaders like Daniel Shays and Luke Day beginning to organize for an attack on government institutions. Because the federal government had been unable to raise any significant number of troops and Bowdoin could no longer trust local militias in the western counties, he proposed in early January 1787 the creation of a private militia to be funded by eastern merchants. Revolutionary War General Benjamin Lincoln raised funds and men for the effort, and had 3,000 men in Worcester by January 19. A standoff at the Springfield Armory on January 25 resulted in the death of several rebels, and Lincoln broke the main rebel force on February 4 in Petersham, ending large scale resistance. The same day that Lincoln arrived at Petersham, the state legislature passed bills authorizing a state of martial law, giving the governor broad powers to act against the rebels. It also authorized state payments to reimburse Lincoln and the merchants who had funded the army, and authorized the recruitment of additional militia. On February 12 the legislature passed the Disqualification Act, seeking to prevent a legislative response by rebel sympathizers. This bill expressly forbade any acknowledged rebels from holding a variety of elected and appointed offices. The crushing of the rebellion and the harsh terms of reconciliation imposed by the Disqualification Act all worked against Governor Bowdoin politically. In the election held in April 1787, Bowdoin received few votes from the rural parts of the state and was trounced by John Hancock. In 1788 Bowdoin served as a member of the Massachusetts convention that ratified the United States Constitution. A strong supporter of Federalism, Bowdoin worked hard for its ratification, bringing a skeptical Samuel Adams and his supporters into the fold by inviting him to a dinner with other pro ratification delegates, and offering Federalist support to John Hancock in future elections. Bowdoin's Federalist supporters backed Hancock in the 1789 election, even though Bowdoin also stood for election. He remained active in his charitable and scientific pursuits in his later years, continuing his leadership of the American Academy of Arts and Sciences as well as that of the Humane Society. He also continued to engage in new business ventures, buying in 1789 an interest in one of the first American merchant ships to sail to China.

Өлім және мұра

Ол 1790 жылғы 6 қарашада Бостонда "іріңді қызбадан және дизентериядан" қайтыс болды. Боудоиннің қосылу рәсімі Бостондағы сол кездегі ең ірі қосылу рәсімдерінің бірі болды, адамдар қосылу процессиясын көру үшін көшелерге жиналды. Ол Бостонның Granary жерлеу орнына жерленді. Оның қалдырған мүліктерінің ішінде Гарвард колледжіне сыйлық ретінде берілген сыйлықтар бар, қазір бұл сыйлықтар Боудоин сыйлықтары деп аталады. Оның ұлы Джеймс III отбасының Брансуик, Мэн штатындағы иеліктерінен жерлерді, сондай-ақ оның құрметіне Боудоин колледжін құру үшін қаражат пен кітаптарды сыйға тартты. Бостон қаласындағы Боудоин есімімен аталатын орындарға Боудоин көшесі, Боудоин алаңы және Боудоин MBTA станциясы жатады. 1788 жылы құрылған Боудин, Мэн штаты, Боудоиннің құрметіне аталған; ал көршілес Боудинхам, Мэн (1762 жылы құрылған) оның атасы Пьер немесе ағасы Уильямның құрметіне аталған.