Кіріспе
Marquee Moon – американдық рок-тобы Television-нің тұңғыш альбомы. Elektra Records компаниясы оны 1977 жылдың 8 ақпанында шығарды. Альбом жарыққа шығар алдында Television Нью-Йорк музыкалық өмірінде танымал топқа айналып, көптеген жазба компанияларының қызығушылығын тудырды, нәтижесінде Elektra компаниясымен келісімшартқа қол қойды. Топ 1976 жылдың қыркүйегінде A & R Recording студиясында жазуды бастамас бұрын Marquee Moon альбомына қатысты кең ауқымды репетициялар жасады. Альбомды топтың вокалисті Том Верлейн мен дыбыс инженері Энди Джонс шығарды. Marquee Moon үшін Верлейн және оның гитарист әріптесі Ричард Ллойд заманауи панк-роктың күшті аккордтарынан бас тартып, рок пен джазға негіделген өзара әрекеттесуге, мелодиялық желілер мен қарсы мелодияларға көшті. Соның нәтижесіндегі музыка көбінесе күрделі аспаптық бөліктерге (әсіресе "Marquee Moon" сияқты ұзын тректерде) негізделген, жасөспірімдік шақ, жаңалықтарды ашу және трансценденттік тақырыптарды қалалық, ауылдық және түнгі көріністер арқылы бейнелейді, соның ішінде Төменгі Манхэттеннің географиялық ерекшеліктеріне сілтемелер де бар. Богемиялық және француз поэзиясының ықпалымен Верлейннің өлеңдері ойын-қалжыңдар мен екіұштылықтарды қамтиды, бұл оның тәжірибесін қабылдауын көрнекті етуге арналған. Жарқын табысқа ие болған Marquee Moon рок музыкасындағы жаңа музыкалық даму ретінде мақтауға ие болды. Сыншылардың жоғары бағасы альбомға АҚШ-тағы нашар сатылымдарға қарамастан, Ұлыбританияда күтпеген коммерциялық жетістікке жетуге көмектесті. Тарихтың ең танымал музыкалық шығармаларының бірі саналатын бұл альбом, Rolling Stone журналының "Барлық уақыттың 500 ең үздік альбомы" (2003) тізімінде 128-орынды иеленді, сондай-ақ кәсіби мамандар жасаған үздік альбомдар тізіміне үнемі еніп отырады. Marquee Moon альтернативті рок үшін негізгі жазба болып табылады, өйткені альбом үшін Television-нің жаңаша аспаптық шешімдері 1980-ші жылдардағы пост-панк, жаңа толқын және инди-рок қозғалыстарына, сондай-ақ жалпы рок-гитара ойнау өнеріне зор әсер етті.
Marquee Moon is the debut album by American rock band Television. It was released on February 8, 1977, by Elektra Records. In the years leading up to the album, Television had become a prominent act on the New York music scene and generated interest from a number of record labels, eventually signing a record deal with Elektra. The group rehearsed extensively in preparation for Marquee Moon before recording it at A & R Recording in September 1976. It was produced by the band's frontman Tom Verlaine and sound engineer Andy Johns. For Marquee Moon, Verlaine and fellow guitarist Richard Lloyd abandoned contemporary punk rock's power chords in favor of rock and jazz inspired interplay, melodic lines, and counter melodies. The resulting music is largely hook driven with complex instrumental parts (particularly on longer tracks such as "Marquee Moon"), while evoking themes of adolescence, discovery, and transcendence through imagery in urban, pastoral, and nocturnal modes, including references to the geography of Lower Manhattan. Influenced by Bohemian and French poetry, Verlaine's lyrics also feature puns and double entendres intended to give the songs an impressionistic quality in describing his perception of an experience. Released to widespread acclaim, Marquee Moon was hailed by critics as an original musical development in rock music. The critical recognition helped the album achieve unexpected commercial success in the United Kingdom, despite poor sales in the United States. Among the most acclaimed music releases in history, it consistently features in professionally curated lists of top albums, including Rolling Stone magazine's "500 Greatest Albums of All Time" (2003), on which it ranked 128th. Marquee Moon also proved to be a foundational record of alternative rock, as Television's innovative instrumentation for the album strongly influenced subsequent post punk, new wave, and indie rock movements of the 1980s and rock guitar playing in general.
Өмірбаян
1970 жылдардың ортасына қарай Television Нью-Йорк музыкалық өміріндегі маңызды топқа айналды. Олар төменгі Манхэттендегі CBGB клубында тұрақты өнер көрсету арқылы танымал болды, сондай-ақ клуб директоры Хили Кристалды дәстүрлі емес музыкалық топтарды ұсынуға көндірді. 1974 жылдың соңына қарай топқа лейблдардан қызығушылық туды, бірақ олар тиісті жазба шартына қол қою үшін күтуге шешім қабылдады. Олар Island Records сияқты бірнеше ірі лейблдардан бас тартты, олармен продюсер Брайан Иномен бірге демо жаздырған болатын. 1974 жылдың желтоқсанында Ино "Prove It", "Friction", "Venus" және "Marquee Moon" демоларын жасады, бірақ Television вокалисі Том Верлейн Иноның дыбысын ұнатпады: "Ол бізді суық және жұқа, резонанссыз жазды. Біз өте күшті гитаралық музыкаға, белгілі бір экспрессионизмге бейімбіз". 1975 жылы бас гитарист Ричард Хелл топты тастап кеткеннен кейін, Television Фред Смитты шақырды, оны олар сенімді және ырғақты деп тапты. Топ тез арада жақындық пен музыкалық стильді дамытты, ол олардың жеке талғамдарын көрсететін: Смит пен гитарист Ричард Ллойдтың рок-н-ролл тарихы болды, барабаншы Билли Фикка джазға құштар болды, ал Верлейннің талғамдары 13th Floor Elevators рок-тобынан джаз саксофонисі Альберт Айлерге дейін жетті. Сол жылы Television әнші және ақын Пэтти Смитпен CBGB клубында бірге өнер көрсетті, ол топты Arista Records президенті Клайв Дэвиске ұсынды. Дэвис олардың өнерін көргенімен, бастапқыда оларды қолға алуға тартынды. Оны Смиттың сол кездегі досы Аллен Ланьер оларды демо жазуға көндірді, нәтижесінде Верлейн айтқандай, "Энодан шыққаннан гөрі әлдеқайда жылы дыбыс болды". Дегенмен, Верлейн әлі де Television-ның дебюттік альбомын өзі шығаруға рұқсат беретін лейблды табуды қалады, тіпті оның жазу тәжірибесі шектеулі болса да.
Жазу және өндіріс
1976 жылдың тамызында Television Elektra Records компаниясымен жазба жасауға келісімшартқа қол қойды, онда Верленге белгілі үнтазартпа инженерінің көмегімен топтың алғашқы альбомын өндіруге рұқсат берілді. Студияда танымал продюсердің жетекшілігін қаламайтын Верлен, 1973 жылғы Rolling Stones тобының "Goats Head Soup" альбомындағы жұмысына сүйене отырып, инженер Энди Джонсты шақырды. Ллойд та Джонсқа әсерленді, ол "рок-музыкадағы ең ұлы гитара дыбыстарын" жасады деді. Джонс Marquee Moon альбомының қосымша продюсері ретінде көрсетілді. Elektra Television-ның студиялық бюджетіне сұрақ қоймады. Television 1976 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорктегі A & R Recording студиясында Marquee Moon альбомын жазды. Альбомды жазуға дайындалу үшін Television күніне төрт-алты сағат, аптасына алты-жеті күн репетиция жасады. Ллойд олардың "бір жағынан өте қатал музыканттар, екінші жағынан жақсы болуға ұмтылған авантюристтер" екенін айтты. Дайындық кезінде топ үш жыл бойы жазған материалдарының көп бөлігін қабылдамады. Студияға келгеннен кейін олар альбомға екі жаңа әнді – "Guiding Light" және "Torn Curtain", сондай-ақ "Friction", "Venus" және тікелей концерттерде орындалатын танымал "Friction", "Venus" сияқты бұрынғы әндерді жазды. Верленнің айтуынша, ол альбомның құрылымын алдын ала анықтағандықтан, жазба сессияларында тек осы сегіз ән мен бірнеше басқа әндерді орындауға тырысты. Marquee Moon альбомының көп бөлігін Джонс студияда тікелей орындалған Television тобының орындалуын жазды. Кейбір әндер бір ретте жазылды, соның ішінде Фикка репетиция деп ойлаған танымал ән де бар. Джонс топқа әнді тағы бір рет жазуды ұсынды, бірақ Верлен оған "оны ұмыт" деді. Верлен мен Ллойдтың гитаралары сол және оң каналдарға жазылды, ал соңғы жазбалар эффекттермен немесе компрессиямен әшекейленбеді.
Музыка
Marquee Moon журналы Rolling Stone постпанк альбом деп сипаттаса, The A. V. Club тобынан Джейсон Хеллер оны «элегантты түрде өткір» арт-панк деп атады, ал Trouser Press-тің Ира Роббинс оны жаңа толқын ретінде жіктеді. Роберт Кристагау оны Television тобының музыканттар ретіндегі формальды және техникалық қабілеттеріне байланысты кең мағынада рок жазбасы деп қарастырды: «Бұл панк емес еді. Оның қарқындылығы маниялық емес еді; ол бірден-бірден пайда болған жоқ». Том Мун байқағандай, Верленнің ән айтуы «керексіз панк өршілдігінен» аулақ, ал топтың музыкасы «ұзартылған аспаптық бөлімдер, түсініксіз көңіл-күйлер» (мысалы, «Torn Curtain» әнінде) және Чак Берри мен Роллинг Стоунз тобының ерте музыкасы сияқты тарихи рок әсерлерін («Friction» әнінде) көрсетеді. Альбомның екі жағы да үш қысқа, ұстанымға негізделген әндермен басталады, Stylus Magazine журналынан Эван Чакроффтың айтуынша, олар прогрессивті рок пен постпанк стильдері арасында тебіледі. Альбомның тақырыптық әні мен «Torn Curtain» ұзағырақ және джемге бағытталған. «Бұл қызық естіледі, бірақ мен әрқашан біздің поп-топ екенімізді ойладым», - деді Верлен кейін Select журналына берген сұхбатында. «Мен әрқашан Marquee Moon керемет синглдер жиынтығы деп ойладым. Содан кейін мен ойландым, құдай-ау, [тақырыптық ән] он минутқа созылған екен. Ішінде екі гитара солосымен». Стивен Томас Эрлвайннің сөзіне сәйкес, альбом «жаңағы шиеленіскен гараждық роктерден тұрады, олар топтың ұзын, өзара байланысқан аспаптық бөлімдері арқылы интеллектуалды кеңістікке спиральдайды». Альбомдағы Верлен мен Ллойдтың гитаралық партиялары ритм-секцияның барабан соққылары мен бас желілерінің арасында өзара әрекеттеседі. Олардың дуэттік ойнауы 1960-шы жылдардағы рок пен авангардтық джаз стильдеріне сүйене отырып, қазіргі панк-роктың күшті аккордтарын мелодиялық желілер мен қарсы әуендердің пайдасына тастайды. Верленнің гитарасы әннің ырғақтық фразасын белгілейді, оған қарсы Ллойдтың диссонанстық әуендері естіледі. Ллойд Marquee Moon альбомын жазған кезде өзінің сололарын нотациялауды үйренген, бұл оған әннің кіріспесінен бастап, өзгеріске және шешіміне дейін солосын дамытуға мүмкіндік берді. Кейбір әндерде екі гитарист ырғақтық және мелодиялық желілерді бірнеше рет алмастырып, кернеу тудырады. «Екі гитараның ырғақ пен әуенді алмаса ойнаған топтар көп емес еді, тіпті олар пазл сияқты», - деді Ллойд. Marquee Moon альбомындағы көптеген сололар Верленнің үлкен гаммаға қарай шарықталып, бірақ әр қадамнан кейін сәл кері шегінетін үлгіні ұстанады. «See No Evil» әнінде ол блюзға негізделген риф ойнағанға дейін толық октавада соло орындайды, ал тақырыптық әнде ол Миксолидийлік ладта ойнайды және жетінші нотаны жарты тонға төмендетеді. «Friction» әні Ллойдтың октава ойнауымен басталады, содан кейін Верленнің дыбыстық гармоникасы мен төмен түсетін гаммалар сериясы естіледі.
Әндер мәтіні
Верленнің Marquee Moon әнінің сөздері қалалық және ауылдық суреттерді үйлестіреді. Концептуалды альбом болмаса да, оның көптеген әндері Төменгі Манхэттенге географиялық сілтемелер жасайды. Брайан Уотерменнің айтуынша, оның кітабында қатал жасөспірімдік шақ қалалық пасторальдық үлгіде тойланады. Альбомның қалалық түнгі тақырыбы богемдік декаданс туралы поэзиялық туындылардан алынған. Spin журналының мәліметінше, альбом қалалық мифология туралы; Верлен "Боуэриге сезімтал романтизмді әкелді, күнделікті нәрселерден аңыз жасады". Әннің сөздері теңіз суреттерін де қамтиды, соның ішінде "See No Evil" әніндегі "мұхиттан жасалған әдемі кішкентай қайық", "Elevation" әніндегі жағалау, "Guiding Light" әніндегі теңіз метафоралары, "Prove It" әніндегі доктар, үңгірлер және толқындар туралы айтылады. Television тобы құрылғаннан кейін Верлен есірткіге қарсы болғанмен, ол психоделикалық есірткілерді қолданудың қысқа мерзімді кезеңін бастан өткерді, оған ол "Venus" сияқты әндердегі теңеулер арқылы сілтеме жасайды. Оның виньетка тәрізді мәтіні көрінеу, есірткіге байланысты ашылу тәжірибесін көрсетеді: "Бәрі жаңа түрдегі есірткі сияқты / сезімдерім өткір, қолым қолғаптай / Бродвей ортағасырлық сияқты көрінеді, кішкентай беттердей қозғалғандай / Мен көптеген сахналардан келген досыммен бірге күліп, жатып қалдым". Уотерменнің сөзінше, психоделикалық сапарлар сол кездегі Төменгі Манхэттендегі көптеген суретшілердің тәжірибесін қалыптастырса, "Venus" әні Marquee Moon альбомын 19 ғасырдың романтизміндегідей трансценденталды туынды ретінде қабылдауға ықпал етті. "Верлен қабылдауға бейім", - деді Уотермен, "кейде оның көрсететін қабылдауы сананы өзгертетін заттай күшті болады". Кристагау "Venus" әніндегі Бродвейге жасалған сілтеме альбомды сыншылар арасында Шығыс ауылымен байланыстырды, себебі ол "бұл философиялық әрекетті қалалық түнгі өмірге орналастырады". Marquee Moon әртүрлі көздерден интерпретацияларға шабыт берді, бірақ Верлен өзінің көптеген мәтіндерінің мағынасын түсінбейтінін мойындады. Ол француз поэзиясынан әсер алып, нақты емес, тәжірибе туралы сананы немесе шатасуды баяндауды қалады. Ол әндерді "бір сәттегі жаңалыққа жете беру, бір нәрсені босату, белгілі бір уақытта немесе жерде болу және бір нәрсені түсіну" сияқты "қысқа сәттерге" теңеді. Верлен мәтіндерін жазғанда ойын-сауық пен екі мағыналы сөздерді қолданды, олар атмосфералық және әннің мағынасын ашық түрде жеткізеді. "See No Evil" әні баяншының қиялымен басталып, шексіз мүмкіндіктер туралы бұйрықпен аяқталады: "Мені жақсы көретін адаммен жабайы жүгіру / Сен жақсы көретін адаммен болашақты құлату". "Venus" әнінде "Венера де Милоның құшағына" (қолдары жоқ мүсінге) түсу туралы айтылады, Верлен бұл туралы "сезім күйіне арналған термин" деп түсіндірді. Олар [барлық жерде] құшақтайды".
Атауы және таңбасы
Marquee Moons атауын Уотерман әндердегі қалалық және ауылдық бейнелерді қамтитын түсіндірме ретінде қарастырды, бұл "қала тұрғындарының қараңғылыққа жасаған шабуылының неондық жарқылынан ғана көрінетін түнгі аспанның суретін" көрсетеді. Оның пікірінше, концепцияда ай емес, шатырдың жарығы альбомның көңіл-күйін анықтайды. Ол былай деді: "Осы сегіз ән үшін сезімдік тәжірибе ең маңыздысы болады. Шатырдың жарығымен біз не көре аламыз? Marquee Moons ойындарында не ашылады?" Альбомның дизайнын көркемдік директор Тони Лейн жасады. Альбомның мұқабасының суретін бұрын Пэтти Смиттың 1975 жылғы "Horses" альбомының мұқабасын түсірген фотограф Роберт Мапплторп түсірді. Оның суретінде Верлен топтың қалған мүшелерінен бір қадам алда тұр, олар керілген, ойлы күйде бейнеленген. Верлен сол қолын денесіне жақын ұстап, оң қолын сәл қысқан күйде алға созған. Мапплторп Television тобына контактты баспаларды берген кезде, Ллойд топтың ең ұнаған суретін Таймс-сквердегі баспаханаға алып барып, топ мүшелері талқылау үшін түсті фотокөшірмелер жасауды сұрады. Алғашқы көшірмелердің түсі әдеттен тыс болғанымен, Ллойд баспагерге "көзін жұмып, реттегіштерді бұру арқылы" көбірек басып шығаруды өтінді. Ол бұл процесті Энди Уорхолдың силкиографиясына (сереграфияға) теңеді. Ол оны топқа көрсеткеннен кейін, олар Фред Смит кейіннен шеңберлеп, өзіне сақтап алған Мапплторптың түпнұсқа суретіне қарағанда, өзгертілген көшірмені таңдады.
Сату және сату
Marquee Moon 1977 жылдың 8 ақпанында АҚШ-та және 4 наурызында Ұлыбританияда жарық көрді, онда күтпеген сәттілікке қол жеткізіп, альбомдар тізімінде 28-орынға ие болды. Альбомның екі синглы – атау трегі және "Prove It" – екеуі де Ұлыбританияның үздік 30-дығына енді. Ұлыбританиядағы коммерциялық табысқа Ник Кенттің NME үшін жазған екі беттік мақаласы ықпал етті. Marquee Moon аяқталысымен Верлен Лондонда демалып жатқанда, Television NME бетінде жарияланғанын көріп, Elektra баспасөз қызметіне хабарлады. Олар топты Ұлыбританияда гастрольдеп, сәттілікті нығайтуға шақырды. Бірақ лейбл бұрыннан-ақ топтың Питер Габриэльдің Америка гастролінде қолдаушы топ ретінде өнер көрсетуін ұйымдастырған еді. Television кішкентай театрларда және кейбір ірі клубтарда өнер көрсетіп, кеңірек танылды, бірақ Габриэльдің американдық көрермендері оларды жақсы қабылдамады, ал гастроль топқа мазасыздық тудырды. Мамыр айында Television Blondie тобымен бірге Ұлыбританиядағы өте сәттілікті театрлық гастрольге шықты. Оларды көрермендер ынтамен қарсы алды, ал Верлен төрт жыл бойы кішкентай клубтарда ойнағаннан кейін үлкен театрларда өнер көрсетудің жаңартылған сезім сыйлағанын айтты. Дегенмен, ол Blondie-нің олардың шоуына үйлеспейтінін сезінді, өйткені олардың стильдері тым ерекше болды, тіпті екі топ та CBGB музыкалық ортасынан шыққан болса да. Blondie гитарисі Крис Стейн Television гастрольде "өте бәсекеге толы" және жайлы емес болғанын, олар оны бірлескен жоба ретінде қарастырмағанын айтты. Ол бір концертті еске түсіріп: «Біздің барлық жабдықтарымыз [Глазгодағы] Аполлоға жиналды, ал [Верлен] тұрып қалу үшін үш футтай ғана орын болды». Television АҚШ-қа оралған кезде Elektra Marquee Moon-ды жарнамалаудан бас тартып, оны коммерциялық сәтсіздік деп санады. Marquee Moon АҚШ-та 80 000 данадан аз сатылып, Billboard 200 тізіміне енбеді. Топ коммерциялық үміттерді орындамағанына көңілі толып, 1978 жылы тарап кетуіне себеп болды.
Сыншылдық қабылдау және мұра
Марки Мун сыншылардың жоғары бағасына ие болды. Музыкалық журналист және өмірбаяншы Тони Флетчердің айтуынша, 1977 жылы сыншылар альбомды жіктеу қиын деп тапты және оны «толыққанды түпнұсқа, рок музыкасының жаңа таңы» деп атады. Кейін Верлен сыншылардың оң пікірлеріне былай деді: NME журналында Кент Телевизияның «таза генийдің шабыттандырған жұмысы, динамикаға жаңа көзқараспен әдемі үйлесімде және керемет орындалған» дыбыстық қуаттың жаңа деңгейлеріне жетуге жеткілікті білімі мен шеберлігі бар екенін жазды. Ол альбомның музыкасын күшті, күрделі және рок толығымен консервативті болған кезде инновациялық деп санады. Sounds журналы үшін Вивьен Голдман Marquee Moon-ды «ашық, ұялмай, бірден классикаға айналған» альбом деп атады, ал Hi Fi News & Record Review журналынан Питер Гаммонд оны музыкадағы ең қызықты жаңалықтардың бірі деп атады, Верленнің өткір, Габор Сабоға ұқсас гитарасы мен шынайы рок музыкасы ерекшеленді. Audio журналында Джон Тивен вокал мен жазуды күшейтуге болатынын жазды, бірақ Верленнің өлеңдері мен гитарасы «тыңдаушыны сезімдік және интеллектуалды түрде қызықтырады». Time журналынан Джоан Даунс тобының дыбысы Ллойдтың батыл ойнауымен ерекшеленеді деп санайды, ол рок гитарасының маңызды тұлғасы болуға лайық деп айтты. Кристагау The Village Voice журналында Верленнің «халықтық философиялық» өлеңдерінің өзі альбомды ұстап тұра алатынын мәлімдеді, сондай-ақ гитарада ойнауы Эрик Клэптон немесе Джерри Гарсия сияқты «бірақ мүлдем басқаша» екенін айтты. Оның «The Voice» журналындағы әріптесі Том Халл Кристагаудың пәтерінде болғандағы және оның альбомға «бірден таң қалған» реакциясын көргенін еске алады. «Гитараға құмар болмасам да», - деді Халл, ол жеке өзі оны «Axis, Layla және Led Zeppelin-нің алғашқы альбомы сияқты өзінің таңғажайып әріптестерінің кез келгенінен ерекше және күшті деп тапты». Кейбір сыншылар пікірлері әртүрлі болды. Rolling Stone журналында Кен Таккер әннің мәтіндері көбінесе жалғаусыз, мағынасыз фразалар мен мақтаншақты афоризмдерден тұратынын, бірақ музыкаға қарағанда екінші орында тұратынын айтты. Тәкер Верленнің сололарын формасыз және жалықтыратын деп тапса да, оның әндерін суық рифтер мен «музыкасына тартымды, бірақ кескіш әуен беруге қабілетті жаңа коммерциялық күш» арқылы құрылымдағанын айтты. High Fidelity музыканың «бай, жарқын түстердің қорқынышты қоспасы» Верленнің түсініксіз өлеңдерін толықтыратынын сезінді. Stereo Review журналынан Ноэль Коппедж әнші мен ән жазушыға сын айтты, Marquee Moon-ды Брюс Спрингстиннің ескірген нұсқасына теңеді. Найджел Хантер Gramophone журналында Верленнің өлеңдері мен гитарада ойнауының тұжырымдамалы емес екенін және тыңдаушылардың «осы музыка түріне берілгендігі» қажет екенін жазды. 1977 жылдың соңында Marquee Moon The Village Voice журналында жарияланған елдегі американдық сыншылардың жыл сайынғы сауалнамасы Pazz & Jop-та жылдың үшінші үздік альбомы деп танылды. Сауалнаманың авторы және жетекшісі Кристагау оны өзінің жыл соңындағы тізімінде бірінші орынға қойды, ал бірнеше жылдан кейін оны 1970 жылдардың ең жақсы 11-ші альбомы деп атады. Sounds журналы оны жылдың ең жақсы альбомы деп атады, ал NME оны жыл қорытындысы бойынша бесінші орынға қойды.
In NME, Kent wrote that Television have proven to be ambitious and skilled enough to achieve "new dimensions of sonic overdrive" with an "inspired work of pure genius, a record finely in tune and sublimely arranged with a whole new slant on dynamics". He deemed the album's music vigorous, sophisticated, and innovative at a time when rock is wholly conservative. For Sounds, Vivien Goldman hailed Marquee Moon as "an obvious, unabashed, instant classic", while Peter Gammond of Hi Fi News & Record Review called it one of the most exciting releases in music, highlighted by Verlaine's steely, Gábor Szabó like guitar and authentic rock music. In Audio, Jon Tiven wrote that although the vocals and production could be more amplified, Verlaine's lyrics and guitar "manage to viscerally and intellectually grab the listener". Joan Downs from Time felt the band's sound is distinguished more by the bold playing of Lloyd, who she said has the potential to become a major figure in rock guitar. Christgau, in The Village Voice, claimed Verlaine's "demotic philosophical" lyrics could sustain the album alone, as could the guitar playing, which he said is as penetrating and expressive as Eric Clapton or Jerry Garcia "but totally unlike either". Tom Hull, his colleague at the Voice, recalls being in Christgau's apartment when he received an advance copy and witnessing his "instantly rapturous" reaction to the album. "Without being a guitar fetishist", Hull said he personally found it "as distinctive and powerful as any of its iconic peers—things like Axis and Layla and Led Zep's first album". Some reviewers expressed reservations. In Rolling Stone, Ken Tucker said the lyrics generally amount to non sequiturs, meaningless phrases, and pretentious aphorisms, but are ultimately secondary to the music. Although he found Verlaine's solos potentially formless and boring, Tucker credited him for structuring his songs around chilling riffs and "a new commercial impulse that gives his music its catchy, if slashing, hook". High Fidelity felt the music's "scaring amalgam of rich, brightly colored textures" compensates for Verlaine's nearly unintelligible lyrics. Noel Coppage from Stereo Review was more critical of the singing and songwriting, likening Marquee Moon to a stale version of Bruce Springsteen. Nigel Hunter wrote in Gramophone that Verlaine's lyrics and guitar playing are vague and that listeners will need a "strong commitment to this type of music to get much out of it". At the end of 1977, Marquee Moon was voted the third best album of the year in the Pazz & Jop, an annual poll of American critics nationwide, published in The Village Voice. Christgau, the poll's creator and supervisor, ranked it number one on his own year end list, and a few years later, he named it the 11th best album of the 1970s. Sounds also named it the year's best album, while NME ranked it fifth on its year end list.
Қайта бағалау
Альбомның алғашқы шығарылымынан бері «Marquee Moon» американдық панк-рок қозғалысының ең ұлы туындыларының бірі деп танылды. Entertainment Weekly журналының Марк Вайнгартен оны 1970-ші жылдардағы Нью-Йорк панк-рок сахнасының шедеврі деп атады. Ағылшын жазушысы Клинтон Хейлиннің пікірінше, «Marquee Moon» Нью-Йорк сахнасының өркендеу кезеңінің соңын білдірді, ал Spin журналы оны CBGB дәуірінің «ең жақсы және ең ұзақ сақталған альбомы» деп атап, 1989 жылғы сәуірдегі санында барлық уақыттағы алтыншы ең ұлы альбом деп бағалады. Q журналы оны 2002 жылғы 100 ең ұлы панк-жазбалар тізіміне қосты, ал жазушы Колин Ларкин оны тоғызыншы, ал Mojo осы сияқты тізімдерде 35-ші орынға қойды. Альбом сыншылардың ұлы дебюттер туралы жүргізген сауалнамаларында көбіне жоғары бағаланды және NME журналы оны 1970-ші жылдардың ең ұлы жазбаларының бірі деп атап, оныншы орынға, ал Pitchfork үшінші орынға қойды. «Marquee Moon» әрдайым барлық уақыттағы ең ұлы альбомдар тізімінде кездеседі. The Guardian және Melody Maker журналдары оны 21-ші ғасырдың басында жарияланған тізімдерде тиісінше 33-ші және 25-ші орындарға орналастырды. Ларкиннің 2000 жылғы «All Time Top 1000 Albums» кітабында «Marquee Moon» 53-орынды иеленді. 2003 жылдың 23 қыркүйегінде Rhino Entertainment альбомын бірнеше бонус тректермен қайта шығарды, соның ішінде Television тобының 1975 жылғы «Little Johnny Jewel (Parts 1 & 2)» дебюттік синглінің тұңғыш рет CD форматында жарық көрген нұсқасы да бар еді. Сол жылы NME оны барлық уақыттағы төртінші ең ұлы альбом деп таныды, ал Rolling Stone оны барлық уақыттағы 500 ең ұлы альбомдар тізімінде 128-орынға қойды. Ағылшын радио диджейлері Марк Райли оны «одан бұрын да, одан кейін де осындай альбом болған емес» деп, ал Марк Рэдклифф «бұл рок-жазба струнный квартетке ең жақын нәрсе – әрбір музыканттың өз рөлі бар, және ол керемет жұмыс істейді» деп бағалады.
Ықпал
1970-ші жылдардың ең ықпалды жазбаларының бірі ретінде, альбом сыншылар тарапынан альтернативті рок негізгі тасы ретінде танылды. Ол 1980-ші жылдардың инди-рок қозғалысына зор әсер етті, ал пост-панк топтары альбомның аспаптық өндірісін, терең ойлы мазмұнын және ұқыпты орындалған музыкалық аспаптарды қабылдады. PopMatters-тен Хантер Фелт Марки Мунның пост-панк және жаңа толқын топтарына Фред Смит пен Билли Фикканың дәл синкопталған ырғақ секциясы арқылы тигізген әсерін атап көрсетті. Ол 2003 жылғы альбомның "шешімді" қайта шығарылуын гараж-рок қайта жаңғыруының тыңдаушыларына ұсынды, олар Верленнің романтикалық поэзиядан шабыттанған өлеңдері мен оның вокалының "көңілсіз, бірақ қызықты цинизміне" еліктегенін айтты. Sputnikmusic-тен Адам Даунердің сөзіне қарағанда, Television Marquee Moon альбомында бұрын-соңды болмаған рок-н-ролл стилін ұсынды, ол пост-панк музыкасын бастады, ал The Guardian оны "пост-панктың керемет, жарқын белгісі" ретінде "таңғажайып жаңа биіктіктер мен қарқындылыққа" жеткенін мәлімдеді, бұл альбом Sex Pistols-тың Never Mind the Bollocks (1977) альбомынан бірнеше ай бұрын шыққан еді. AllMusic үшін жазған Эрлевайн бұл жазбаның бұрынғы Нью-Йорк панк альбомдарының серпілісі мен ырғағынан бас тартып, Телевизионның аспаптық деңгейде ғана қол жеткізген интеллектуалды ынталандыру аясын қабылдауы арқасында жаңашыл болғанына сенді. Ол "Marquee Moon болмаса пост-панк дыбыстарын көзге елестету мүмкін емес" деді. Флетчер әндердің сығымдалуының, ырғағының және қосымша эффектілердің болмауы "кейінірек бұрышты деп аталатын, ырғақты емес, хроматикалық музыканың жоспасын" ұсынды деп мәлімдеді. Эрлевайннің пікірінше, Marquee Moon радикалды және жаңашыл болды, себебі ол "басқаларға ұқсамайтын гитаралық рок альбомы" еді. Альбомда Верлен мен Ллойдтың дуэттік ойнауы Pixies, Sonic Youth және U2 сияқты үлкен ареналық топтар сияқты шу-рок топтары мен альтернативті рок топтарына зор әсер етті. Chicago Tribune-нан Грег Кот Television-ның "гитаралық рок үшін жаңа үлгі жасағанын" айтты, себебі Верленнің импровизацияланған ойнауы Ллойдтың дәл ноталанған сололарымен, әсіресе тайтл тректе үйлесім тапты. U2 тобының мүшесі, ирланд гитарисі The Edge эффект педалымен Television гитарасының дыбысын имитациялады. Кейінірек ол "олар сияқты дыбыстағысы келгенін" және Marquee Moon-ның тайтл трекі оның "гитара туралы ойлау әдісін" өзгерткенін айтты. Rolling Stone үшін жазған Роб Шеффилд Marquee Moon-ды "барлық уақыттың классикалық гитаралық альбомдарының бірі" деп атады, оның тербелмелі гитаралық дыбысы R.E.M. және Joy Division сияқты топтарға шабыт берді. Joy Division-ның Стивен Моррис оны өзінің сүйікті альбомдарының бірі деп атады, ал R.E.M-нің Майкл Стайп Marquee Moon-ға деген сүйіспеншілігін "Patti Smith-тің Horses альбомынан кейін" деп бағалады. Уилл Сержант бұл оның сүйікті жазбаларының бірі екенін және Верлен мен Ллойдтың гитарада ойнауы оның Echo & the Bunnymen тобына үлкен әсер еткенін айтты. Альбомда Верленнің өткір, экспрессивті дыбысы Red Hot Chili Peppers гитарисі Джон Фруссиантеге 20 жасында гитарист ретінде даму кезінде зор әсер етті. Оның сөзінше, ол оған "физикалық өлшемде болып жатқан нәрселердің ешқайсысы маңызды емес, қандай гитарада ойнайтыныңыз немесе күшейткішіңізді қалай орнату маңызды емес. Бұл тек идеялар, сезімдер".
Трек тізімі
Барлық әндерді Том Верлен жазған, "Guiding Light" әнін Верлен мен Ричард Ллойд бірлесіп жазғаннан басқа. Бірінші және екінші жақтары CD-нің қайта шығарылымдарында 1–8 тректер ретінде біріктірілді. Түпнұсқалық LP-де қысқартылған "Marquee Moon" әні 2003 жылы қайта жазылған CD-де толық жазылған 10:40 минуттық ұзындығына дейін қалпына келтірілді.